Στη Νέα Ζηλανδία υπάρχει μια ελληνική κοινότητα περίπου 4.500 ατόμων. Οι Ελληνοζηλανδοί έχουν μια μεγάλη συγκέντρωση στο Wellington, και σε μικρότερο βαθμό στο Christchurch και Ώκλαντ. Μικρότερες κοινότητες των Ελλήνων κατοικούν στο Palmerston North, Wanganui, Dunedin, Hamilton και Napier. Όπως συμβαίνει άλλωστε και με τους άλλους Έλληνες της Διασποράς οι Ελληνοζηλανδοί διατήρησαν ζωντανή την ελληνική τους ταυτότητα, τη γλώσσα, τα έθιμα, τις παραδόσεις και την Ελληνορθόδοξη πίστη. Η συντριπτική πλειοψηφία των Ελλήνων που μεταναστεύουν στη Νέα Ζηλανδία ήρθε από τη δυτική επαρχία της Αιτωλοακαρνανίας, τα νησιά του Ιονίου, από την Ιθάκη και την Κεφαλονιά, και από το νησί της Λέσβου. Μικρότεροι αριθμοί έχουν έρθει από τη Μακεδονία, την Ήπειρο, την Αττική, την Πελοπόννησο, την Κρήτη , η Ρουμανία και τη Κύπρο. Έλληνες μετανάστευσαν στη Νέα !ηλανδία για μια καλύτερη ζωή μετά τον Β΄Π.Π. και τον εμφύλιο. Μια μεγάλη εισροή της ελληνικής μετανάστευσης έλαβε χώρα στη δεκαετία του ΄50 και του ΄60 λόγω των πολιτικών και οικονομικών προβλημάτων στην πατρίδα. Οι περισσότεροι Ελληνοκύπριοι έφθασαν στα τέλη του 1930 και μετά το Β΄Π.Π. μεταξύ 1948- και 1960 ενώ Κύπριοι πρόσφυγες έφθασαν μετά την τουρκική εισβολή του 1974. Πολλοί Έλληνες μετανάστες έχουν ανοίξει επιχειρήσεις τροφίμων, όπως εστιατόρια, ψησταριέ και "φισάδικα" τα γνωστά "fish and chips". Σήμερα πολλοί από αυτούς ή και τα παιδιά τους είναι πτυχιούχιοι τριτοβάθμιας εκπαίδευσης, ιδιωτικοί ή δημόσιοι υπάλληλοι, έμποροι και ιδιοκτήτες διαφόρων μικρών επιχειρήσεων. Η Ελληνική κονότητα της Ν. Ζηλανδίας κατάφερε να παραμείνει ενωμένη μέσα από διάφορες πολιτιστικέ δράσεις, δημιουργίας ελληνικών οργανώσεων και σωματείων για τη διατήρηση της ελληνικής τους ταυτότητας, της ιστορίας, της θρησκείας και του πολιτισμού μας.
Ως Έλληνες, οι Ελληνοζηλανδοί δεν μπορούσαν παρά να μην φέρουν μαζί τους και τη μουσική της πατρίδας. Η πρώτη ερασιτεχνική μπάντα ελληνικής μουσικής δημιουργήθηκε στο Ουέλινγκτον στη δεκαετία του ΄60 με μέλη τους Tasos Soulis (ακορντεόν), John Zaloumis (κιθάρα), Jim Viatos (μαντολίνο), Manoli Haldezos (κιθάρα) και Gregory Koutopos (κρουστά). Στις αρχές της δεκαετίας του 1980 οι Γιώργος Μετοχιανάκης (φωνή, μπουζούκι), Ρόμπερτ Μετοχιανάκης(μπάσο) και ο Jeff Boulieris (ντραμς) δημιούργησαν τη "THE GREEK BAND" ως συνέχεια δηλαδή της μπάντας που ίδρυσε ο Τάσος Σούλης τη δεκαετίας του 1960. Αργότερα στην μπάντα ήρθαν και οι George Photiadis, Bruce Maniadis και Alex Theodorides. Η μπάντα διαλύθηκε όταν αρχικά το 1985 ο George Metohianakis έφυγε μόνιμα για Αυστραλία, μια απόφαση που ακολούθησε μετά από λίγο καιρό και ο Robert και έτσι το συγκρότημα διαλύθηκε. Πάντως το συγκρότημα πρόλαβε να αφήσει πίσω τους τρεις δίσκους. Άλλο ένα ελληνικά συγκροτήματα εκεί ήταν οι Mythos Band που δημιούργησαν δύο δίσκους ενώ φήμη έχουν και η τραγουδίστρια Christina Daglas και ο συνθέτης John Psathas.
THE GREEK BAND -Αγάπη μου https://www.youtube.com/watch?v=4QUonj8AhWc Recorded by The Greek Band - Wellington NZ 1985 -Για την Αγάπη Written by Alex Theodoridis, Dimitri Papadopoulos & George Metohianakis
THE GREEK BAND -Πέντε χρόνια δικασμένος https://www.youtube.com/watch?v=6ypumfeKsww The Greek Band's first LP in 1983 Στίχοι-Μουσική: Βαγγέλης Παπάζογλου
Ένας από τους κορυφαίους προπολεμικούς ρεμπέτες υπήρξε και ο Σμυρνιός δημιουργός Βαγγέλης Παπάζογλου. Γεννήθηκε το 1896 στο Ντουρμπαλί, ένα μικρό χωριό λίγο έξω από την Σμύρνη και πήγε μόνο μέχρι την τρίτη δημοτικού ίσα μόνο για να μάθει να γράφει και να διαβάζει. Από παιδάκι ακολουθύσε το πατέρα στις δουλειές του ένω έπαιζε μαντολίνο και
αργότερα έμαθε κιθάρα, βιολί και μπάντζο. Νεαρός ακόμη συμμετείχε στην περίφημη
Εστουδιαντίνα «Τα Πολιτάκια» ως δεύτερο μαντολίνο (με πρώτο τον Σπύρο
Περιστέρη και τον Παναγιώτη Τούντα), ενώ γνωρίστηκε και με άλλους διάσημους μουσικούς όπως ο Ογδοντάκης, ο Δημήτρης Σέμσης κ.α.. Παρότι
όμως αυτοδίδακτος, κατόρθωσε με τη βοήθεια του μαέστρου Σπύρου Περιστέρη να
μάθει τη μουσική σημειογραφία και έτσι πάρα πολλές παρτιτούρες των
τραγουδιών του διασώθηκαν μέχρι σήμερα. Το 1919, κατατάσσεται εθελοντικά στον Ελληνικό Στρατό που αποβιβάστηκε στην Σμύρνη και συμμετέχει στη Μικρασιατική εκστρατεία,
αφού κατάφερε προηγουμένος το 1913, να αποφύγει τον τουρκικό στρατό,
χρησιμοποιώντας τα έγγραφα ενός πρώτου ξαδέρφου του που είχε πεθάνει
πολύ νέος. Με την καταστροφή όμως της Σμύρνης του ΄22 έρχεται ως πρόσφυγας στην Ελλάδα και εγκαθίσταται στην Κοκκινιά. Στον Πειραιά έπιασε κατευθείαν δουλειά ως μουσικός και το πρώτο μαγαζί στο οποίο δούλεψε επίσημα ήταν αυτό του «Θεοφράστου» στις Τζιτζιφιές,
το 1923. Εκεί γνώρισε τη τραγουδίστρια Αγγέλα Μαρωνίτη και κόρη του σημαντικού μουσικού
δάσκαλου της Σμύρνης Δημήτρη Μαρωνίτη, με την οποία
παντρεύτηκαν το 1927. Το 1929 η Αγγέλα τυφλώνεται και στα 1936
αποσύρεται οριστικά από τα πάλκα. Δεν θα αποκτήσουν κάποιο παιδί και έτσι αποφασίζουν και υιοθετούν τον ανηψιό της Αγγέλας, Γιώργη Παπάζογλου. Ο Βαγγέλης Παπάζογλου πρωτοεμφανίζεται στη δισκογραφία το 1933 με τρία τραγούδια του: «Αν
ήμουν άντρας», «Αργιλέ μου» και «Ο Νικοκλάκιας» με τραγουδιστή τον Στελλάκι Περπινιάδη. Φωνογράφησε τραγούδια ακόμη με τη Ρίτα Αμπατζή αλλά και τη γυναίκα του. Έχει έντονη παρουσία
μέχρι το 1937, οπότε έρχεται σε ρήξη με τη Μεταξική λογοκρισία,
αρνούμενος να λογοκριθούν τα τραγούδια του, με αποτέλεσμα την εξαφάνισή του από τη δισκογραφία. Έτσι από
το 1937 και μετά, μόνο ένα τραγούδι από τα δεκάδες που είχε,
φωνογραφήθηκε στο όνομά του: «Να μη λες το μυστικό σου» με τον Κώστα
Ρούκουνα στα τέλη το 1938. Συνεχίζει όμως να παίζει σε κέντρα, γάμους
και πανηγύρια ανά την Ελλάδα, αλλά και να γράφει τραγούδια. Πολλά από
αυτά τα χάρισε σε άλλους συνθέτες και τραγουδιστές. Τελικά το 1941 όταν οι Γερμανοί πάτησαν στην Αθήνα, παρ' όλο που υπήρχε
προσφορά εργασίας, ο Βαγγέλης Παπάζογλου μη
θέλοντας να παίζει και να χορεύουνε οι «φχαριστημένοι και οι
μαυραγορίτες» όπως είπε χαρακτηριστικά, παράτησε την κιθάρα και το
τραγούδι και για να μπορέσουν να ζήσουν, έγινε παλιατζής. Τότε προσβλήθηκε από φυματίωση κι έκανε συχνές
αιμοπτύσεις και κατόπιν, η Αγγέλα πούλησε σχεδόν τα πάντα από το σπίτι
για να έχουν λίγο φαγητό. Ο Βαγγέλης Παπάζογλου, απεβίωσε τελικά από την
φυματίωση στις 27 Ιουνίου 1943. Ο Παπάζογλου είχε και το παρατσούκλι "Αγγούρι ή Αγγούρης". Τα πιο γνωστά του τραγούδια είναι τα "Πέντε χρόνια δικασμένος" και "Καλογριά".
Η κόρη της χήρας(Ανέκδοτο τραγούδι του Βαγγέλη Παπάζογλου)
https://www.youtube.com/watch?v=2Hc96_1Xvmg
"Το 2006 ηχογραφώντας τον δίσκο "16 ρεμπέτικα με κιθάρα", ηχογράφησα και
δύο ανέκδοτα τραγούδια του Βαγγέλη Παπάζογλου που βρήκα σε χειρόγραφες
παρτιτούρες του. Ήταν τα τραγούδια "η κόρη της χήρας" και ο "Μπατίρης".Δημήτρης Μυστακίδης
Η Αλεξάνδρα πρωτοεμφανίζεται στο πάλκο στις αρχές του 1970 για να ξεκινήσει μια πολλά υποσχόμενη πορεία στο ελληνικό τραγούδι. Η Αλεξάνδρα Κυριακάκη (έκανε καριέρα με το μικρό της όνομα ερμηνεύοντας τις κλασικές επιτυχίες ρεμπεττών όπως του Βασίλη Τσιτσάνη και του Βαγγέλη Παπάζογλου αλλά και άλλων μεγάλων συνθετών όπως ο Χατζιδάκις). Η Αλεξάνδρα μπήκε στον καλλιτεχνικό χώρο στα 15 της μόλις χρόνια σαν ηθοποιός στο πλευρό του Μάνου Κατράκη, ενώ το τραγούδι το ακολούθησε για βιοποριστικούς λόγους. Το 1970 πρωτοεμφανίστηκε στο πλευρό του Γιάννη Πουλόπουλο, αλλά το άστρο της έλαμψε πραγματικά λίγα χρόνια αργότερα, όταν βρέθηκε στο πάλκο δίπλα στον Τσιτσάνη και τον Παπαϊωάννου. Δυστυχώς, η καλλιτεχνική δράση της διήρκεσε μόνο δεκατρία χρόνια, αφού από το 1983 και μετά χάνονται σταδιακά τα ίχνη της. Έκάνε κάποιες μόνο ελάχιστες εμφανίσεις εντελώς περιστασιακά επείδη έτσι το θέλησε. Γενικά δεν της άρεσε όμως η νυχτερινή ζωή. Πέθανε ξεχασμένη σχεδόν από όλους στις 24 Ιουλίου 2015 στην οικία της στο Μενίδι.
Αλεξάνδρα -Πάει έφυγε το τρένο
https://www.youtube.com/watch?v=rg5OJW-zRKU
Το Φρούριο του Επταπυργίου, βρίσκεται στο βορειοανατολικό άκρο των τειχών της Θεσσαλονίκης, εντός της Ακρόπολης. Αποτελείται από δύο ενότητες: το βυζαντινό φρούριο, το οποίο συνθέτουν δέκα πύργοι
με τα μεταξύ τους μεσοπύργια διαστήματα και τον περίδρομο, καθώς και τα
νεώτερα κτίσματα των φυλακών, που έχουν κτιστεί εντός κι εκτός του
φρουρίου. Οι πύργοι της βόρεια πλευράς αποτελούν τμήματα του
παλαιοχριστιανικού τείχους της Ακρόπολης, ενώ αυτοί της νότιας
προστέθηκαν πιθανότατα κατά τους μεσοβυζαντινούς χρόνους, σχηματίζοντας
τον κλειστό πυρήνα του φρουρίου.
Γύρω στο 1890 το μνημείο χρησιμοποιήθηκε ως ανδρικές, γυναικείες και στρατιωτικές φυλακές και έμεινε γνωστό με την τουρκική ονομασία Γεντί Κουλές (Yedi Kule < ελλ. Επτά Πύργοι, φρούρια). Η ακριβής ημερομηνία δεν είναι γνωστή με βεβαιότητα, αλλά η φυλακή
αναφέρεται σε ένα χάρτη του 1899 της πόλης, παρέχοντας έτσι ένα terminus ante quem
για την αλλαγή. Γι' αυτή τη μετατροπή συνεπάγεται η απομάκρυνση όλων
των προηγούμενων κτιρίων στο εσωτερικό του κάστρου, από τα οποία κανένα
ίχνος επιζεί σήμερα. Οι αλλαγές στις οχυρώσεις δεν ήταν σημαντικές, αν
και ο πρωταρχικός τους ρόλος αντιστράφηκε: από την προστασία των
κατοίκων από την εξωτερική απειλή, τώρα υπηρετούσε για την απομόνωση
κρατουμένων από τον έξω κόσμο. Η φυλακή διετέλεσε για καιρό τις κύριες εγκαταστάσεις σωφρονισμού της
πόλης, όπου κρατούνταν φυλακισμένοι ανεξαρτήτως φύλου ή εγκλήματος. Νέα
κτίρια χτίστηκαν κατά μήκος των δύο πλευρών των τειχών, ώστε να
βελτιωθεί η λειτουργικότητα του νέου κέντρου. Η εσωτερική
αυλή ήταν χωρισμένη από φράχτες σε πέντε ξεχωριστές μονάδες και στο
κέντρο τους στεγάστηκε το κεντρικό παρατηρητήριο. Η φυλακή διέθετε
εκκλησάκι και άλλα παραρτήματα, ενώ το παράρτημα που βρισκόταν
βόρειο-ανατολικό πύργο καταστράφηκε κατά τη διάρκεια του Β΄
Παγκοσμίου Πολέμου. Τα εξωτερικά κτίρια, στη νότια πλευρά του κάστρου,
στεγαζόταν η διοίκηση, η φυλακή των γυναικών, και προς τα δυτικά, τα
κελιά απομόνωσης. Έξω και πλησίον του Γεντί Κουλέ θεωρείται ότι βρίσκετε και το "νεκροταφείο των φυλακών" αλλά και τα περίφημα καφέ.
Η φυλακή αυτή λειτούργησε σχεδόν για ένα ολόκληρο αίωνα και είχε αποκτήσει πολύ κακή φήμη τόσο για τους ποινικούς όσο και για τους πολιτικούς κρατουμένους κατά τη διάρκεια του
καθεστώτος Μεταξά, της Κατοχής, και στη μεταπολεμική περίοδο από το 1946-1949 μέχρι και τη πτώση της Χούντας εως το 1989 όταν και έκλεισαν.
Σπουδαίοι στιχουργοί και συνθέτες έγραψαν για τη ζωή στο Γεντί Κουλέ μεταξύ των οποίων ο Βαγγέλης Παπάζογλου, ο Ψυριώτης, ο Χοντρονάκος, ο Γιώργος Μητσάκης, ο Απόστολος Καλδάρας κ.α. Ο Καλδάρας μάλιστα έγραψε το "Νύχτωσε Χωρίς Φεγγάρι" με άλλους στίχους οι οποίοι και λογοκρίθηκαν. Λέγεται, ότι το τραγούδι γράφηκε για τον Χρήστο Μίγκο, μπουζουξή και
τρόφιμο των Νέων Φυλακών Θεσσαλονίκης την εποχή εκείνη. Κατά άλλη
εκδοχή, αναφέρεται στις συλλήψεις και προσαγωγές των ελλήνων αριστερών
στις φυλακές του Γεντί-Κουλέ
Τα κάστρα του Γεντί Κουλέ
https://www.youtube.com/watch?v=eQ5jcRVOJzM
Στίχοι-Μουσική: Γιώργος Μητσάκης
Πρώτη Εκτέλεση: Νίκος Γιουλάκης
Βράδιασε μεσ' το Γεντί κουλέ
https://www.youtube.com/watch?v=F1lq6NtNZPY
Στίχοι-Μουσική: Γιώργος Μητσάκης
Πρώτη Εκτέλεση: Νίκος Γιουλάκης
Πέντε χρόνια δικασμένος
https://www.youtube.com/watch?v=1kWSmdMSVv0
Ο Στελλάκης, ήταν λαϊκός τραγουδιστής και οργανοπαίκτης αλλά και συνθέτης, κυρίως του ρεμπέτικου τραγουδιού. Γεννήθηκε το 1899 στην Τήνο, μεγάλωσε στην Κωνσταντινούπολη και το 1923 μετακόμισε στον Πειραιά, όπου ήρθε σε επαφή με Μικρασιάτες ρεμπέτες. Συνεργάστηκε κατά καιρούς σχεδόν με όλους τους μεγάλους συνθέτες όπως ο Τούντας, ο Γιοβάν Τσαούς, ο Κώστας Σκαρβέλης, ο Κώστας Καρίπης, ο Βαγγέλης Παπάζογλου, ο Βασίλης Τσιτσάνης, ο Στέλιος Χρυσίνης, ο Μπαγιαντέρας, ο Σπύρος Περιστέρης, ο Παπαϊωάννου, ο Βαμβακάρης και αργότερα με τον Γιώργο Μητσάκη, το Μανώλη Χιώτη. Θεωρείται το μεγαλύτερο αστέρι του τραγουδιού από το 1930
έως το 1950 ενώ έκανε αρκετά ντουέτα με γνωστές ερμηνεύτριες και
ερμηνευτές της εποχής, όπως με την Ιωάννα Γεωργακοπούλου, το Στράτο Παγιουμτζή, τη Μαρίκα Νίνου και τον Δημήτρη Περδικόπουλο αλλά και με τον Γιώργο Κάβουρα. . Αξίζει να σημειωθεί ότι ο Στελλάκης δεν δίσταζε να κάνει δεύτερη φωνή σε άλλους μεγάλους καλλιτέχνες και μάλιστα πολύ
διακριτικά αλλά και σε καλλιτέχνες των οποίων τα ονόματα ήταν μηδαμηνά μπροστά
στο δικό του. Ο Στέλιος Περπινιάδης πέθανε στις 4 Σεπτεμβρίου 1977 στην Αθήνα. Γιος του ήταν ο επίσης γνωστός λαϊκός τραγουδιστής Βαγγέλης Περπινιάδης (1927-2003).
Ηρωίνη και μαυράκι
https://www.youtube.com/watch?v=nJcoNM6KkSY
Στίχοι-Μουσική: Σωτήρης Γαβαλάς
Πρώτη Εκτέλεση: Στέλιος Περπινιάδης
Πέντε χρόνια δικασμένος
https://www.youtube.com/watch?v=1kWSmdMSVv0
Στίχοι-Μουσική: Βαγγέλης Παπάζογλου
Έτος ηχογρ. 1934
