9 Φεβρουαρίου 1897 – Ο Κρητικός αγωνιστής Σπύρος Καγιαλές (Καγιαλεδάκης) έγραψε μία από τις πιο ένδοξες σελίδες της ελληνικής ιστορίας στο Ακρωτήρι Χανίων, όταν μετέτρεψε το ίδιο του το σώμα σε κοντάρι για να κρατήσει υψωμένη την ελληνική σημαία.
27 Απριλίου 1941 – Ο θρυλικός Κωνσταντίνος Κουκίδης, εύζωνας ή μέλος της ΕΟΝ, ο οποίος αρνήθηκε να παραδώσει την ελληνική σημαία στους Γερμανούς κατακτητές, όντας φρουρός στην Ακρόπολη και, κρατώντας την, αυτοκτόνησε, πηδώντας από τον βράχο.
9 Μαΐου 1941 – Οι Μανώλης Γλέζος και Λάκης Σάντας κατεβάζουν τη ναζιστική σημαία από την Ακρόπολη.
7 Φεβρουαρίου 1956 – Ο νεαρός μαθητής
του Εμπορικού Λυκείου Αμμοχώστου
Πετράκης Γιάλλουρος, προηγείται της διαδηλωτών κρατώντας ψηλά τη σημαία. Οι βρετανικές αποικιακές δυνάμεις θέλοντας να σταματήσουν την διαδήλωση πυροβολούν με τον νεαρό μαθητή να πέφτει νεκρός.
Δέσποινα Αχλαδιώτου – Επί 39 χρόνια, από το 1943 έως τον θάνατό της το 1982, ύψωνε την ελληνική σημαία στην ακριτική νησίδα της Ρω κάθε πρωί και την υπέστελλε με τη δύση του ήλιου.
14 Αυγούστου 1996 – Ο 26χρονος διαδηλωτής Σολωμός Σολωμού μετά την κηδεία του εξαδέλφου του Τάσου Ισαάκ, ο οποίος ξυλοκοπήθηκε μέχρι θανάτου από Τούρκους εγκληματίες τρεις μέρες προηγουμένες, ορμά στο τουρκικό φυλάκιο και ξεκινά να σκαρφαλώνει στον ιστό για να κατεβάσει την τουρκική σημαία.
19 Δεκεμβρίου 2019 – Ο σεμνός αγωνιστής της ΕΟΚΑ, Σάββας Ταλιαδώρος σε όλες τις εθνικές εορτές και σε όλα τα μνημόσυνα των ηρώων συναγωνιστών του εμφανιζόταν με την στολή και την σημαία.
Οι περισσότερες μοναρχίες στην ευρωπαϊκή ήπειρο ανατράπηκαν κατά τον 20ο αιώνα μέσω κάποιου πολέμου ή κάποιου κινήματος ή πραξικοπήματος. Εξακολουθούν να υπάρχουν όμως μέχρι και σήμερα 12 μοναρχίες στην Ευρώπη: τοΠριγκιπάτο της Ανδόρρας, το Βασίλειο του Βελγίου, το Βασίλειο της Δανίας, το Πριγκιπάτο του Λίχτενσταϊν, το Μεγάλο Δουκάτο του Λουξεμβούργου, το Πριγκιπάτο του Μονακό, το Βασίλειο της Ολλανδίας, το Βασίλειο της Νορβηγίας, το Βασίλειο της Ισπανίας, το Βασίλειο της Σουηδίας, το Ηνωμένο Βασίλειο της Μεγάλης Βρετανίας και της Βόρειας Ιρλανδίας και το Κράτος της Πόλης του Βατικανού.Οι περισσότερες από αυτές είναι συνταγματικές μοναρχίες, πράγμα που σημαίνει ότι ο μονάρχης δεν επηρεάζει τις πολιτικές του κράτους, καθώς είτε είναι νομικά περιορισμένος από το να το κάνει αυτό, είτε δεν χρησιμοποιεί τις τυχόν πολιτικές εξουσίες του βάσει συμφωνίας.
Οι τελευταίοι μονάρχες
με χρονική σειρά
Ναπολέν Γ' της Γαλλίας (1871)
Εμμανουήλ Β' της Πορτογαλίας (1910)
Νικόλαος Β' της Ρωσίας (1917)
Γουλιέλμος Β΄της Γερμανίας (1818)
Κάρολοςτης Αυστροουγγαρίας (1918)
Νικόλαος Α' του Μαυροβουνίου (1918)
Μωάμεθ ΣΤ Βαχντεντίν της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας (1922)
Τόμισλαβ Β' της Κροατίας (1943)
Χριστιανός Ι' της Ισλανδίας (1944)
Πέτρος Β΄της Γιουγκοσλαβίας (1945)
Ουμβέρτος Β' της Ιταλίας (1946)
Συμεών Β΄της Βουλγαρίας (1946)
Μιχαήλ Α' της Ρουμανίας (1947)
Φαρούκ Α΄ της Αιγύπτου (1953)
Κωνσταντίνος Β' της Ελλάδας (εξορία το 1967 και έκπτωση το 1973)
Ο Πάνος Ζήδρος ή Ζιούδρος υπήρξε ένας από τους σημαντικότερους κλεφταρματολούς του Ολύμπου. Ήταν γόνος μεγάλης οικογένειας κλεφτών και αρματολών της Πίνδου, από μικρός ακολούθησε τα χνάρια των προγόνων του και έγινε τρανός πολεμιστής. Ξεχώριζε για τη διορατικότητά του, τη σύνεσή του, αλλά και τις διοικητικές του ικανότητες.
Γεννήθηκε στα Γρεβενά αλλά η ημερομηνία γέννησής του δεν είναι ακριβής, καθώς πολλοί λένε πως γεννήθηκε το 1630 ενώ άλλοι λένε το 1700. Πάντως, σχεδόν όλοι, συμφωνούν πως πέθανε κάπου το 1750.
Στα 1700 ο Ζήδρος ανέλαβε πρώτος καπετάνιος στο αρματολίκι του Ολύμπου και Δυτικής Μακεδονίας, που είχε έδρα το Λιβάδι και βρισκόταν στη γραμμή Ολύμπου, Πιερίων και Τιτάρου. Ο Ζήδρος αναγνωρίστηκε ως αρματολός με σουλτανικό φιρμάνι. Διένειμε μικρότερες περιοχές από το αρματολίκι του σε άλλους κλέφτες της περιοχής και σε πρωτοπαλίκαρά του, όπως ο Έξαρχος Τόλιος Λάζος, ο Πάνος Τσάρας, ο Βλαχοθόδωρος και άλλοι. Ειδικότερα, η Πιερία δόθηκε στον Λάζο και ο Πλαταμώνας στον Σύρο, με τα Χάσια να πηγαίνουν στον Βλαχάβα και τα Γρεβενά στον Τόσκα. Μετά τον Ζήδρο, το αρματολίκι διοικήθηκε από τον Πάνο Τσάρα, τον Βλαχοθόδωρο, τους Λαζαίους, τον Γκέγκα και πολλούς άλλους. Μετά το 1740, οι αρματολοί, που μεταπήδησαν στις τάξεις των κλεφτών, έκαναν συντονισμένη επίθεση στην Κάλλιανη, τότε τσιφλίκι στα Σέρβια. Ο καπετάν Ζήδρος από το Λιβάδι ήταν εκ των ανθρώπων που ηγήθηκαν της επιχείρησης αυτής. Αυτή η ομαδική δράση των κλεφτών απέφερε 94 φορτώματα ζώων με πλούσια λεία σε χρήματα.
Κατά την Επανάσταση των Ορλωφικών, ο Ζήδρος και οι υπόλοιποι κλέφτες συγκρούστηκαν ξανά με τους Οθωμανούς και κατέφυγαν στο Αιτωλικό, όπου πολιορκούνταν επί τρεις μήνες και υπέφεραν από τις κακουχίες. Επέστρεψαν όμως στον Όλυμπο, στα Πιέρια και στο Βέρμιο, και μετά τη Συνθήκη του Κιουτσούκ Καϊναρτζή (1774) αμνηστεύτηκαν. Ο Ζήδρος επέστρεψε στο Λιβάδι και έφερε τον τίτλο «Έξαρχος του Ολύμπου και της Δυτικής Μακεδονίας».
Ο Πάνος Ζήδρος πέθανε από φυσικό θάνατο, περί το 1750. Κληρονόμος στο αρματολίκι θα ήταν ο γιος του, Φώτης, ωστόσο ο πατέρας του όρισε τους κηδεμόνες του, τον Πάνο Τσάρα από την Ελασσόνα και τους Γκέγκα και Βλαχοθόδωρο από το Λιβάδι, να έχουν περισσότερη εξουσία. Αυτό έγινε γιατί ο Πάνος Ζήδρος θεωρούσε ότι ο γιος του ήταν ανίκανος να διοικήσει το αρματολίκι. Ο Φώτης δολοφονήθηκε και το αρματολίκι ανέλαβε ο Πάνος Τσάρας, ο πατέρας του περίφημου Νικοτσάρα.
Του Ζήδρου (Κλέφτικο τραγούδι) https://youtu.be/KSRrVHyLXpo?is=EhrYVnpn1UZU-9kBΠαραδοσιακό τργούδι Από τον πολιτιστικό σύλλογο Μεταμόρφωσης Κοζάνης.
Ο αγώνας της ΕΟΚΑ ήταν, ακόμα και στα ψευδώνυμα των
αγωνιστών της, μια αναβίωση των εθνικών αγώνων των Ελλήνων και προ πάντων του Εικοσιένα. Ο Γρηγόρης Αυξεντίου, ο οποίος φοίτησε στη Σχολή Εφέδρων Αξιωματικών Πεζικού (ΣΕΑΠ) και ως Έφεδρος ΑνθυπολοχαγόςΠεζικού υπηρέτησε στα ελληνοβουλγαρικά σύνορα επέλεξε το ψευδώνυμο "ΖΗΔΡΟΣ", προς τιμήν του θρυλικού αρματολού της Πίνδου Πάνου Ζήδρου ή Ζήτρου, που με την ανδρεία του είχε φυλάξει για χρόνια ελεύθερη την Ελασσόνα από τους Τούρκους στο 18ο αιώνα.
Η Ανατολική Ρωμυλίαήταν μια αυτόνομη περιοχή (όμπλαστ στα Βουλγαρικά, βιλαέτ στα τουρκικά) της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, που δημιουργήθηκε το 1878 από τη Συνθήκη του Βερολίνου και καταργήθηκε de factoτο 1885, οπότε ενοποιήθηκε με το Πριγκιπάτο της Βουλγαρίας, επίσης υπό την επικυριαρχία του Σουλτάνου. Συνέχισε να είναι de jureΟθωμανική επαρχία μέχρι το 1908, οπότε η Βουλγαρία ανακηρύχτηκε ανεξάρτητη. Οι Βούλγαροι αποτελούσαν πλειοψηφία του πληθυσμού στην Ανατολική Ρωμυλία, αλλά υπήρχαν σημαντικές τουρκικές και ελληνικές μειονότητες. Η Ανατολική Ρωμυλία αποτελείτο από έξι συνολικά διαμερίσματα (σαντζάκια). Πρωτεύουσά της Ανατολικής Ρωμυλίας ήταν η Φιλιππούπολη (Πλόβντιβ, στα βουλγαρικά).
Οι Έλληνες κάτοικοι της Ανατολικής Ρωμυλίας ήταν συγκεντρωμένοι στα παράλια της Μαύρης Θάλασσας, όπου αποτελούσαν σημαντικό ποσοστό του πληθυσμού, καθώς και σε ορισμένες πόλεις στο εσωτερικό, όπως στη Φιλιππούπολη, όπου σχημάτιζαν σημαντική μειονότητα. Σύμφωνα πάντα με την επαρχιακή απογραφή του 1884, η εθνοτική σύνθεση της Αν. Ρωμυλίας ήταν η εξής:
Εθνότητα(απογραφή 1884)
Πληθυσμός
Ποσοστό
Βούλγαροι
681.734
70,0%
Τούρκοι
200.489
20,6%
Έλληνες
53.028
5,4%
Ρομά
27.190
2,8%
Εβραίοι
6.982
0,7%
Αρμένιοι
1.865
0,2%
Σύνολο
975.030
100%
Η Ανατολική Ρωμυλία είναι περιοχή της Βόρειας Θράκης και όχι το αντίθετο. Σε ολόκληρη την περιοχή ζούσαν πάνω από 300.000 Έλληνες πριν το 1900. Την περίοδο 1878-1885 που η Ανατολική Ρωμυλία ήταν αυτόνομη, η υπόλοιπη Βόρεια Θράκη ήταν μοιρασμένη στη Βουλγαρία και την Τουρκία. Σημαντικές εστίες του Ελληνισμού ήταν η περιοχή της Φιλιππούπολης με πολλές πόλεις και χωριά, το Ορτάκιοϊ και το Χάσκιοϊ, τα χωριά της περιοχής (Επαρχία) Καβακλίου, τα μαυροθαλασσίτικα παράλια από την Αγαθούπολη έως και τον Άσπρο, η περιοχή της Βάρνας και Καβάρνας, το Ρούσε, το Ντόμπριτς και πολλά άλλα.
Για λόγους μυστικότητας οι αξιωματικοί του ελληνικού στρατού χρησιμοποίησαν διαβατήρια με ψευδή στοιχεία για να μην γίνον αντιληπτοί από τις τουρκικές αρχές. Ο Παύλος Μελάς συγκεκριμένα επέλεξε το όνομα «Ζέζας», το οποίο στα αρβανίτικα σημαίνει «μαύρος» ή «μελαχρινός» και το οποίο είχε δώσει στον Μελά ο Αλ. Κοντούλης, που μιλούσε τη γλώσσα.
"Λάζαρος Μαύρος"
(Αμπτουλάχ Οτσαλάν)
Ο ηγέτης του Κουρδικού Εργατικού Κόμματος (PKK) συνελήφθη το 1999 στην Κένυα έχοντας μαζί του κυπριακό διαβατήριο (βλπ. φωτό). Ο Οτσαλάν βρισκόταν προηγουμένως στην Ελλάδα από όπου και τον έδιωξε η ελληνική κυβέρνησς.
Χριστάκης Ζόππος
(Αλέξανδρος Παναγούλης)
Ο Παναγούλης υπηρετούσε στο 85ο Σύνταγμα Πεζικού, στη Βέροια, όταν αποφάσισε να λιποτακτήσει από το στράτευμα και να ετοιμάσει αντιδικτατορική του δράση. Για να διαφύγει της σύλληψης ζήτησε από την Κύπριο φοιτητή Χριστάκη Ζόππο να του δώσει το διαβατήριο του.
Ο Παναγούλης πέταξε για Κύπρο με το διαβατήριο του Ζόππου. Όταν όμως ο Ζόππος δήλωσε στις αρχές ότι "έχασε" το διαβατήριό του, οι άρχες κατάλαβαν ότι ο λιποτάκτης Παναγούλης βρισκόταν στην Κύπρο.
"Μάριος Αντρέου"
(Αλέξανδρος Παναγούλης)
Ο Παναγούλης αφού κατέληξε για λίγο στο σπίτι του πατέρα του Ζόππου στην Πάφο ήρθε σε επαφή με άλλους Κυπρίους που ήταν πρόθυμοι να τον βοηθήσουν στον αγώνα του. Παράλληλα οι ελληνικές αρχές ζήτησαν από τις κυπριακές να βρουν και να συλλάβουν το λιποτάκτη Παναγούλη. Όταν ο Μακάριος έμαθε ότι ο Παναγούλης κρυβόταν στην Κύπρο διέταξε τον Γιωρκάτζη να τον βρει και να του δώσει "λεσέ πασέ" για φύγει από την Κύπρο. Ο Γιωρκάτζης όμως αποφάσισε όχι μόνο να τον βοηθήσει να διαφύγει από την Κύπρο αλλά και να τον συνδράμει έμπρακτα στο παράτολμο σχεδιό του να δολοφονήσει τον Γ. Παπαδόπουλο. Έτσι μετά από εξάμηνη παραμονή στην Κύπρο ο Παναγούλης φεύγει με κυπριακό διαβατήριο για Ιταλία σαν "Μάριος Αντρέου".
"Μιχάλης Οικονόμου"
(Αλέξανδρος Γιωτόπουλος)
Ο Γιωτόπουλος, κατά τη διάρκεια της δράσης του ως ηγετικό στέλεχος της τρομοκρατικής οργάνωσης «17 Νοέμβρη», χρησιμοποιούσε πλαστά έγγραφα για να κρύβει την ταυτότητά του. Κατά τη σύλληψή του το καλοκαίρι του 2002, διαπιστώθηκε ότι έφερε πλαστή ταυτότητα με το όνομα Μιχαήλ Οικονόμου. Ο Γιωτόπουλος χρησιμοποιούσε τα πλαστά αυτά στοιχεία (Μιχαήλ Οικονόμου) για τις καθημερινές του συναλλαγές, ακόμη και για να ψηφίζει. Οι μήτρες για την κατασκευή των πλαστών εγγράφων βρέθηκαν σε γιάφκα της οργάνωσης
Οι μεγαλύτερες εθνικές τραγωδίες και δυστυχήματα από ιδρύσεως της Κυπριακής Δημοκρατίας
Η Κύπρος έχει βιώσει πολλές τραγωδίες, με κάποιες να παραμένουν ανεξίτηλες στη μνήμη του λαού.
Ο βομβαρδισμός της Τηλλυρίας τον Αύγουστο του 1964 ήταν μια βίαιη στρατιωτική επιχείρηση της Τουρκίας κατά τη διάρκεια των διακοινοτικών ταραχών, με εκτεταμένη χρήση βομβών ναπάλμ. Η επίθεση προκάλεσε 55 θανάτους (στρατιώτες και πολίτες) και 125 τραυματισμούς, μετά από συμπλοκές της νεοσυσταθήσας Εθνικής Φρουράς με τουρκοκυπριακές ένοπλες ομάδες στα Κόκκινα. Οι πρώτοι που δέχθηκαν τα πυρά της τουρκικής αεροπορίας ήταν το πλήρωμα της ακταιωρού «Φαέθων» στον όρμο του Ξερού, στις 8 Αυγούστου. Επτά Έλληνες ναυτικοί (2 υπαξιωματικοί και 5 ναύτες) έχασαν τη ζωή τους κατά την άνιση μάχη.
Το πραξικόπημα της 15ης Ιουλίου 1974: Οι νεκροί του Πραξικοπήματος αγγίζουν τους 90 και οι απώλειες και από τις δύο πλευρές ήταν περίπου ίσες.
Η Τουρκική Εισβολή του 1974:Η μεγαλύτερη καταστροφή στην ιστορία της Κύπρου. Περίπου 5000 Ε/κ έχασαν την ζωή τους εκ των οποίων 1619 δηλώθηκαν ως αγνοούμενοι. 200.000 δηλ. περίπου το 1/3 του συνολικού πληθισμού υποχρεώθηκε να εγκαταλείψει τις πατρογονικές τους εστίες. Το 37% του εδάφους να βρίσκεται έκτοτε υπό τουρκική κατοχή με 40.000 τουρκικά στρατεύματα να βρίσκονται στο κατεχόμενο τμήμα του νησιού. Εκατοντάδες χιλιάδες έποικοι από την Ανατολία εγκαταστάθηκαν εκεί αλλάζοντας πλήρως τη δημογραφική δομή του νησιού. Εκδίωξη και τελευταίων ηρωικών εγκλωβισμένων.
Επιχείρηση Νίκη είναι η κωδική ονομασία που δόθηκε σε μυστική στρατιωτική αποστολή της Ελλάδος την 21η προς 22η Ιουλίου 1974 προς την Κύπρο με σκοπό την αερομεταφορά καταδρομέων στο αεροδρόμιο της Λευκωσίας. Λόγω όμως της μη έγκυρης ενημέρωσης του αεροδρομίου τα πρώτα αεροπλάνα δέχθηκαν τα φίλια πυρα με αποτέλεσμα 4 αεροπόροι και 28 καταδρομείς να χάσουν την ζωή τους ενώ τραυματίες καταδρομείς ήταν 9.
Η δολοφονίες των Ισαάκ (11/8/1996) και Σολωμού (14/8/1996): ΟΤάσος Ισαάκ (24 ετών) ξυλοκοπήθηκε μέχρι θανάτου από Τούρκους εθνικιστές στη νεκρή ζώνη. Ο Σολωμός Σολωμού (26 ετών) ξάδερφος του Ισαάκ, δολοφονήθηκε εν ψυχρώ ενώ προσπαθούσε να κατεβάσει την τουρκική σημαία.
Η πτώση του ελικοπτέρου Bell 206 της Εθνικής Φρουράς στις 10 Ιουλίου 2002 κοντά στο χωριό Κούκλια της Επαρχίας Πάφου, από το οποίο ανασύρθηκε νεκρός ο αρχηγός της Εθνικής Φρουράς αντιστράτηγος Ευάγγελος Φλωράκης, ο Διοικητής της Αεροπορίας Στ. Δεμένεγας και τρεις ακόμη αξιωματικοί.
Η Πτήση 522 των Κυπριακών αερογραμμών Helios Airways ήταν ένα Boeing 737-31S που συνετρίβη στις 14 Αυγούστου2005 στις 12:03 ώρα Ελλάδας σε λοφώδη περιοχή πλησίον του Γραμματικού Αττικής. Συνολικά οι 115 επιβάτες και τα 6 μέλη του πληρώματος έχασαν τη ζωή τους.
19 Αυγούστου 2005 – Επτά Κύπριοι νεκροί από την ανατροπή μικρού λεωφορείου στο Σαρμ Ελ Σέιχ.
Η έκρηξη στη ναυτική βάση «Ευάγγελος Φλωράκης» σημειώθηκε την 11η Ιουλίου 2011 στο Μαρί. Η έκρηξη σημειώθηκε σε εμπορευματοκιβώτια με πολεμικό υλικό, τα οποία είχαν κατασχεθεί από πλοίο το 2009 και φυλάγονταν στην ναυτική βάση. Από την έκρηξη 13 άνθρωποι έχασαν την ζωή τους και 63 τραυματίστηκαν ενώ καταστράφηκε και ο γειτονικός ηλεκτροπαραγωγός σταθμός. Η οικονομική επιβάρυνση στην Κύπρο ήταν αρκετά σημαντική.
Ο όρος αναφέρεται στην οργανωμένη άσκηση βίας από το ΕΑΜ (που κατευθυνόταν κυρίως από το ΚΚΕ) και από τις ένοπλες οργανώσεις του, τον ΕΛΑΣ στην ύπαιθρο και την ΟΠΛΑ στα αστικά κέντρα, την περίοδο της Κατοχής, της Εθνικής Αντίστασης και των Δεκεμβριανών και μέχρι την επικράτηση των ελληνικών κυβερνητικών δυνάμεων, ιδιαίτερα από τα μέσα του 1943 έως τις αρχές του 1945.
Αλίκη Βουγιουκλάκη
Δεκέμβριο του 1943, ο πατέρας της Ιωάννης Βουγιουκλάκης, ο οποίος ήταν Νομάρχης, συνελήφθη από τον ΕΛΑΣ, κρατήθηκε όμηρος μαζί με άλλους 64 και την 31 Δεκεμβρίου εκτελέστηκε. Πηγή:
Ζωή Λάσκαρη
Ήταν η μοναχοκόρη του στρατιωτικού Δημητρίου Κουρούκλη, ο οποίος σκοτώθηκε από τον ΕΛΑΣ το 1943, δηλαδή όταν η Λάσκαρη ήταν οκτώ μηνών. Η μητέρα της σκοτώθηκε και αυτή κατά την διάρκεια του Εμφυλίου Πολέμου το 1948, όταν ίδια ήταν έξι ετών. Πηγή:
Δημήτρης Μαλαβέτας
Ο πατέρας του ηθοποιού και σκηνοθέτη Δημήτρη Μαλαβέτα, Θωμάς Μαλαβέτας, δημοσιογράφος, εκδότης εφημερίδων και συγγραφέας, δολοφονήθηκε από τους κομμουνιστές στις 12 Δεκεμβρίου του 1944. Πηγή:
Νίκος Γκατζογιάννης
Η μητέρα του Ελένη Γκατζογιάννη εκτελέστηκε από το ΔΣΕ αφού κατηγορήθηκε για την οργάνωση φυγάδευσης των τεσσάρων παιδιών της και συγγενών της ενάντια στη τότε πολιτική του ΔΣΕ. Πηγές:
Ελένη Παπαδάκη
Το βράδυ της 21ης Δεκεμβρίου 1944, συνελήφθη από μέλη της Εθνικής Πολιτοφυλακήςκατά την διάρκεια των Δεκεμβριανών. Μετά από σύντομο δίκη - παρωδία, καταδικάστηκε σε θάνατο και εκτελέστηκε.Πηγή:
Ανδρέας Μακέδος
Ο θεατρικός επιχειρηματίας Ανδρέας Μακέδος -ο άνθρωπος που έστησε την ελληνική επιθεώρηση στα χρόνια του Μεσοπολέμου-, στα Δεκεμβριανά είχε την τύχη της Ελένης Παπαδάκη και μάλιστα το άψυχο σώμα του βρέθηκ στον ίδιο ομαδικό τάφο με την σπουδαία ηθοποιό.
Φαίνη Ξύδη
Στις 11 Δεκεμβρίου 1944 κι ενώ η αθλήτρια της αντισφαίρισης Φαίνη Ξύδη βρισκόταν στο πατρικό σπίτι της στην Κηφισιά με τον μητριό της Αντώνιο Κριεζή, τη μητέρα της Αλεξάνδρα και την αδελφή της Ρωξάνη, απήχθησαν από Ελασίτες. Ένα μήνα μετά, στη Συκάμινο κοντά στον Ωρωπό, δολοφονήθηκαν ο Αντώνιος Κριεζής και η Φαίνη. Πηγή:
Ιωάννης Θεοφανόπουλος
Τον Δεκέμβριο του 1944 ΕΛΑΣίτες απαγάγουν από την οικία του τον Πρύτανη του Μετσόβιου Πολυτεχνείου Ι. Θεοφανόπουλο. Την 12 Ιανουαρίου 1945 αφού τον πέρσαν από λαϊκό δικαστήριο τον απογυμνώνουν και τον εκτελούν μαζί με άλλες προσωπικότητες (Σπύρος Τρικούπης, Στ. Κορυζής, Γ. Κερασιώτης κ.ά.). Άλλοι δύο καθηγητές του ΕΜΠ δολοφονήθηκαν την ίδια περίοδο (Γ. Σαρρόπουλος, Σ. Κορώνης). Πηγή:
Ιερέας Γεώργιος Σκρέκας
Μεγάλη Παρασκευή, 11 Απριλίου 1947. Εκείνη την ημέρα τον σταύρωσαν ζωντανό. Τον πυροβόλησαν στο μέτωπο και στους κροτάφους, του έβγαλαν τα μάτια, ενώ τον λόγχισαν στην δεξιά πλευρά. Όταν ξεψύχησε, τον πέταξαν σε μια χαράδρα και τον σκέπασαν με πέτρες και κλαδιά. Πηγή:
Δημήτριος Ψαρρός
Ηγετική μορφή της Εθνικής Αντίστασης (1941-44), συνιδρυτής της σοσιαλδημοκρατικής αντιστασιακής οργάνωσης ΕΚΚΑ και αρχηγός του συντάγματος 5/42. Δολοφονήθηκε στις 17 Απριλίου του 1944 από τονΕΛΑΣ. Πηγή:
Υπόθεση Μαραθέας
Τη νύχτα της 9ης Ιουλίου 1942 ο Κλάρας δολοφονεί τον Νίκο Μαραθέα.Επιπλέον, απήγαγε τον δεκατετράχρονο γιο του και τον γιο του επιστάτη, ζητώντας από τη χήρα του Μαραθέα την καταβολή λύτρων. Παρά τη ρητή διαταγή του Σιάντου,η οποία έγινε γνωστή στον Βελουχιώτη, ο γιος του Μαραθέα είχε φονευθεί. Πηγή:
Υπόθεση Πολκ
Τζορτζ Πολκ, Αμερικανός δημοσιογράφοςστη μεταπολεμική περίοδο του οποίου η δολοφονία συγκλόνισε την Ελλάδα και είχε τεράστιες διεθνείς προεκτάσεις. Πίσω από την δολοφονία του Πολκ κρυβόταν το ΚΚΕ. Πηγή:
«Εγώ πεθαίνω· όμως εσείς να είστε μονοιασμένοι και να βαστήξετε την πατρίδα».
Ο Καραϊσκάκης έγινε περισσότερο γνωστός μετά την ενηλικίωσή του. Νεαρός έπεσε στα χέρια του Αλή Πασά και αρχικά υπηρέτησε στην αυλή του και τον ακολούθησε στην εκστρατεία του κατά του πασά Πασβάνογλο στη Βουλγαρία. Στη εκστρατεία εκείνη ο Καραϊσκάκης αιχμαλωτίσθηκε από τις δυνάμεις του Πασβάνογλου και κρατήθηκε για κάποιο χρόνο. Στη συνέχεια επέστρεψε στην αυλή του Αλή Πασά. Το καλοκαίρι του 1820 όταν πολιορκήθηκε ο Αλή Πασάς από τα σουλτανικά στρατεύματα, ο Καραϊσκάκης παρέμεινε μαζί του και αγωνίστηκε υπέρ του. Αργότερα, όμως, προσχώρησε στους πολιορκητές, αλλά γρήγορα απομακρύνθηκε και από αυτούς.
Κατά τους πρώτους μήνες του 1821 προσπάθησε να εξεγείρει σε επανάσταση κατά των Τούρκων την περιοχή της Βόνιτσας, στην αρχή ανεπιτυχώς, διότι οι προύχοντες της περιοχής θεωρούσαν πως δεν ήταν ακόμη κατάλληλος χρόνος. Στη συνέχεια πήγε στα Τζουμέρκα, όπου ύψωσε τη σημαία της Επανάστασης, η οποία διαδόθηκε πολύ γρήγορα στις όμορες επαρχίες και από εκεί στο Μακρυνόρος όπου και συμμετείχε ο ίδιος στις γενόμενες εκεί συμπλοκές.
Στα πρώτα χρόνια της Επανάστασης θα βρεθεί στα Άγραφα δίπλα στον θείο του Γώγω Μπακόλα και το Γιαννάκη Ράγκο με τον οποίον όμως θα έρθει σε εντονη προστριβή αφού αξίωνε και αυτός την αρχηγία των Αγράφων. Η πρώτη σημαντική νίκη του οπλαρχηγού Γεώργιου Καραϊσκάκη, δόθηκε στονΆη Βλάση, όπου με 800 περίπου άνδρες εμπόδισαν τις δυνάμεις του Κιουταχή να διέλθουν μέσω των Αγράφων στο πολιορκούμενο Μεσολόγγι. Η νίκγ αυτή έπαιξε καθοριστικό ρόλο στην εδραίωση της φήμης του Καραϊσκάκη και είχε αποφασιστική σημασία για τη στάση του εντός του επαναστατικού αγώνα των Ελλήνων και στην μετέπειτα ανάδειξή του σε έναν από τους κύριους πρωταγωνιστές της.
Ο Καραϊσκάκης ζήτησε επίμονα να διορισθεί αρχηγός των ελληνικών όπλων της επαρχίας των Αγράφων. Αλλά ο Αλέξανδρος Μαυροκορδάτος δεν δέχθηκε προκρίνοντας ως καταλληλότερο τον Ράγκο. Μάλιστα τα πράγματα οδηγήθηκαν στα άκρα όταν ο Μαυροκορδάτος κατηγόρησε τον Καραϊσκάκη ότι είχε στείλει επιστολή στον Ομέρ Βρυώνη με την οποία τκυ υποσχόταν να του παραδώσει το Μεσολόγγι και το Αιτωλικό. Τελικά στις 25 Ιουνίου 1824 η Κυβέρνηση του αναγνώρισε όλους τους βαθμούς και τα αξιώματά του.
Αμέσως μετά την αποκατάστασή του διατάχθηκε από την Κυβέρνηση να εκστρατεύσει στην Ανατολική Στερεά επικεφαλής 300 μισθοφόρων. Επίσης, χωρίσθηκε και η περιοχή των Αγράφων σε δύο τμήματα και το μεν ανατολικό αποδόθηκε στον Καραϊσκάκη, το δε δυτικό στον Γιαννάκη Ράγκο.
Στα τέλη όμως του 1824 ο Καραϊσκάκης έλαβε μέρος μαζί με τον Κίτσο Τζαβέλλα και άλλους Ρουμελιώτες στον δεύτερο εμφύλιο πόλεμο. Στις αρχές του Μαΐου του 1825 ο Καραϊσκάκης επανέρχεται στη Στερεά και κατά τα μέσα του καλοκαιριού βρίσκεται σε πλήρη δράση διορισμένος ως γενικός αρχηγός όλων των εκτός Μεσολογγίου ελληνικών στρατευμάτων. Αντίπαλοί του πλέον είναι ο Ιμπραήμ Πασάς της Αιγύπτου στην Πελοπόννησο και ο Κιουταχής. Οι μάχες που μένονται σε όλα τα μέτωπα είναι σκληρές όμως στο τέλος η Πολιορκία της Ακρόπολης και η Μάχη της Αράχωβας θα αποδειχθούν αποφασιστικής σημασίας νίκες για τους Έλληνες.
Στις 23 Φεβρουαρίου 1827 ο Καραϊσκάκης επιστρέφει στην Ελευσίνα αφού είχε ελευθερώσει όλη την Στερεά Ελλάδα, εκτός του Μεσολογγίου, της Βόνιτσας και της Ναυπάκτου. Στις αρχές του Απριλίου του 1827 προσήλθαν και οι, διορισμένοι από τη Συνέλευση της Τροιζήνας, Κόχραν ως "στόλαρχος πασών των ναυτικών δυνάμεων" και Τσωρτς, ως "διευθυντής χερσαίων δυνάμεων", προκειμένου να συνδράμουν τον Αγώνα. Με τους δύο αυτούς ξένους ο Καραϊσκάκης βαθμιαία περιήλθε σε έριδες, τόσο για την τακτική του πολέμου, όσο και κατά την οργάνωση για την κατά μέτωπο επίθεση. Οι διορισμοί των ξένων εκείνων προσώπων υπήρξαν αναμφίβολα το μοιραίο σφάλμα που ανέτρεψε την έκβαση του Αγώνα. Και τούτο διότι προσπαθούσαν να εφαρμόσουν τακτικές οργανωμένου στρατού αγνοώντας τις τακτικές των Ελλήνων, την ψυχολογία τους, αλλά και τις μορφολογικές δυνατότητες της περιοχής, επιζητώντας την έξοδο με κατά μέτωπο επίθεση σε πεδιάδα, επειδή ακριβώς, δεν γνώριζαν το είδος αυτό του πολέμου που επιχειρούσαν μέχρι τότε οι Έλληνες. Έτσι η ανάμιξη αυτών στις πολεμικές ενέργειες με ταυτόχρονες διαταγές του ενός και του άλλου παρέλυσαν τις διαταγές του Καραϊσκάκη. Αυτό οδήγησε τον Αρχιστράτηγο να επεμβαίνει προσωπικά μέχρι αυτοθυσίας σε όλες τις συμπλοκές, ακόμη και τις μικρότερες, ένα ακόμη μοιραίο σφάλμα των περιστάσεων εκείνων. Αντίθετα ο Κολοκοτρώνης του τόνιζε ότι είναι ανάγκη «να σώσει τον εαυτόν του για να σωθεί και η πατρίδα».
Το απόγευμα της 22ας Απριλίου, ακούστηκαν πυροβολισμοί από ένα Κρητικό οχύρωμα. Οι Κρήτες είχαν προκαλέσει τους Τούρκους σε μάχη και καθώς εκείνοι απαντούσαν οι εχθροπραξίες γενικεύτηκαν. Ο Καραϊσκάκης, παρότι άρρωστος βαριά με πυρετό, έφτασε στον τόπο της συμπλοκής. Εκεί μια σφαίρα τον τραυμάτισε θανάσιμα στο υπογάστριο. Ο ήρωας μεταφέρθηκε στο στρατόπεδό του στο Κερατσίνι και αφού μετάλαβε των Αχράντων Μυστηρίων, υπαγόρευσε τη διαθήκη του που ιδιόχειρα υπέγραψε, πέθανε.
Ένας Κύπριος αγωνιστής ονόματι Σταυριανός Ιωάννης από τη Λόφου, περιγράφει στα απομνημονεύματά του, το τέλος του Καραϊσκάκη, υποστηρίζοντας ότι αυτό προήλθε από όχι από τουρκικό βόλι αλλα από ελληνικό χέρι, υπονοώντας δύο Σουλιώτες οπλαρχηγούς.
Ο Καραϊσκάκης https://www.youtube.com/watch?v=xx80VMNx7c8
Στίχοι: Πυθαγόρας
Μουσική: Γιώργος Κριμιζάκης
Εκτέλεση: Γιάννης Πουλόπουλος
Της καλογριούλας γιε, έλα στα όνειρά μας
κι έτσι ματωμένος, πες μας Στρατηγέ
πόσα απέχει ο θάνατος απ’ τη λευτεριά μας
Ωδή στο Γεώργιο Καραϊσκάκη https://youtu.be/YIlSrilFbos?si=DtAuthyhNPHw6QdR Μουσική-Εκτέλεση: Διονύσης Σαββόπουλος
.jpeg)
.jpeg)
.jpeg)
.jpeg)
.jpeg)
.jpeg)
.jpeg)
.jpeg)
