Βασιλική Σκαμπαρδώνη: 42 ετών, από το Γαρδίκι Τρικάλων, μητέρα δύο παιδιών.
Έλενα Κατσαρού: 45 ετών, από το Φωτεινό Τρικάλων, μητέρα ενός παιδιού.
Αγάπη Μπουνόβα: 55 ετών μητέρα δύο παιδιών, εργαζόταν για 15 χρόνια εκεί και επρόκειτο να συνταξιοδοτηθεί σε έναν χρόνο.
Βούλα Μπουκουβάλα: 56 ετών, μητέρα τριών παιδιών
Αναστασία Νάσιου: 65 ετών, ήρθε από τη Γερμανία πριν από 6 μήνες.
Η έκρηξη σημειώθηκε περίπου στις 03:55 τα ξημερώματα της Δευτέρας, 26 Ιανουαρίου 2026, στο κεντρικό κτίριο της μπισκοτοβιομηχανίας ΒΙΟΛΑΝΤΑ που βρίσκεται επί της Εθνικής Οδού Τρικάλων-Καρδίτσας. Η έκρηξη ήταν εξαιρετικά ισχυρή και έγινε αισθητή ακόμη και σε απόσταση οκτώ χιλιομέτρων, ενώ ακολούθησε εκτεταμένη πυρκαγιά που κατέστρεψε μεγάλο μέρος της μονάδας παραγωγής. Την ώρα του συμβάντος στο εργοστάσιο βρισκόταν η νυχτερινή βάρδια. Πληροφορίες αναφέρουν ότι μέρος του προσωπικού βρισκόταν σε διάλειμμα, γεγονός που απέτρεψε μεγαλύτερο αριθμό θυμάτων. Ωστόσο, πέντε γυναίκες που παρέμεναν στα πόστα τους κοντά στους φούρνους και στο τμήμα παραγωγής εγκλωβίστηκαν και έχασαν τη ζωή τους. Οι σοροί τεσσάρων γυναικών εντοπίστηκαν τις πρώτες ώρες μετά την κατάσβεση της πυρκαγιάς, ενώ η σορός της πέμπτης αγνοούμενης εντοπίστηκε την επόμενη ημέρα, 27 Ιανουαρίου, απανθρακωμένη στο πόστο της.
Η Διεύθυνση Αντιμετώπισης Εγκλημάτων Εμπρησμού (Δ.Α.Ε.Ε.) ανέλαβε την προανάκριση για τα αίτια του δυστυχήματος. Σύμφωνα με τα πρώτα στοιχεία, ως πιθανότερη αιτία φέρεται η διαρροή προπάνιο στο τμήμα των φούρνων ή στο υπόγειο ενώ εξετάζεται το σενάριο ανάφλεξης από σπινθήρα που οδήγησε σε ακαριαία έκρηξη. Επιπλέον, διερευνάται η λειτουργικότητα των συστημάτων πυρανίχνευσης και ασφαλείας της μονάδας.[7] Έρευνες της πυροσβεστικής έδειξαν ότι υπήρχε διαρροή προπανίου από το εργοστάσιο εδώ και μήνες.[8]
Στις 27 Ιανουαρίου, οι αρχές προχώρησαν στη σύλληψη του ιδιοκτήτη της επιχείρησης, του υπεύθυνου ασφαλείας και του υπεύθυνου βάρδιας. Σε βάρος τους σχηματίστηκε δικογραφία για τα αδικήματα της ανθρωποκτονίας από αμέλεια κατά συρροή, του εμπρησμού από αμέλεια και της πρόκλησης έκρηξης.
Το τραγούδι της ενότητας https://youtu.be/EfDWnW9-4CY?si=TKIa_KMjLxP5PiYI Στίχοι: Μπέρτολτ Μπρέχτ (μτφ. Παύλος Μάτεσις) Μουσική: Kurt Weill Εκτέλεση: Μαρία Φαραντούρη
Ο Γερμανοεβραίος πιανίστας και συνθέτης Κουρτ Βάιλ (Kurt Julian Weill) που μεσουράνησε τη περίοδο του μεσοπολέμου, γεννήθηκε στο Ντεσάου στις 2 Μαρτίου 1900. Σε ηλικία 12 ετών άρχισε να παίρνει κατ΄οίκον μαθήματα πιάνου και να γράφει την δική του μουσική ενώ στα 15 του πήρε μαθήματα πιάνου, σύνθεσης, θεωρίας και αντίστιξης. Στα 16 του γράφει μουσική για έργα λυρικών ποιητών όπως οι Joseph von Eichendorff, Arno Holz, και Anna Ritter. Τελειώνοντας το σχολείο γράφτηκε στο University of the Arts του Βερολίνου και πήρε μαθήματα μουσικής αλλά και φιλοσοφίας από τον Max Dessoir και τον Ernst Cassirer αλλά τον επόμενο χρόνο λόγω οικονομικών δυσκολιών επέστρεψε στη γενέτειρα του και εργοδοτήθηκε σαν υποβολέας στο θέατρο. Εκείνο το χρόνο συνέθεσε ένα συμφωνικό έργο για ποίημα του Rilke και μελοποίησε άλλα πέντε ποιήματα του Lenau. Το 1920 επέστρεψε στο Βερολίνο και πήρε μαθήματα από τον Ferruccio Busoni και με την βοήθεια του έγινε και πάλι δεκτός στο Berlin University of the Arts. Μαθητές του Βάιλ ήταν μεταξύ άλλων και Έλληνας συνθέτης Νίκος Σκαλκώτας. Ο Βάιλ όμως έγινε γνωστός για τη μουσική του για θεατρικά έργα, κυρίως δε αυτά του Μπέρτολντ Μπρεχτ, όπως "Η Όπερα της πεντάρας" και τα "Επτά θανάσιμα αμαρτήματα". Το έργο του Βάιλ, που περιλαμβάνει πολλά τραγούδια, συνδέθηκε με το μιούζικαλ και τα ευρωπαϊκά καμπαρέ, με πιο γνωστό να είναι το "Γιουκάλι" (Youkali) καθώς και το"Τι απέγινε η γυναίκα του στρατιώτη;" Μετά την επικράτηση του ναζισμού κατέφυγε αρχικά στο Παρίσι, το Λονδίνο και εν τέλει την Νέα Υόρκη όπου πήρε και την Αμερικανική υπηκοότητα. Ο Κουρτ Βάιλπέθανεαπό έμφραγμα του μυοκαρδίου στις 3 Απριλίου 1950 στην Νέα Υόρκη.
Τα πιο γνωστά του τραγούδια που είναι γνωστά και στην Ελλάδα είναι τα "Μάκ ο μαχαιροβγάλτης", "Η Τζένη των πειρατών", και "Η μπαλάντα των πειρατών" από την "Όπερα της Πεντάρας" αλλά και το "Alabama Song", "Surabaya Johnny" και το "Τραγούδι της Ενότητας".
Η μπαλάντα του νεκρού στρατιώτη https://www.youtube.com/watch?v=a6XLsUswHGY
Στίχοι: Bertholt Brecht (Ελληνικοί Στίχοι: Παύλος Μάτεσις)
Μουσική: Kurt Weill
Εκτέλεση:Μαρία Φαραντούρη
Από το δίσκο "Η Μαρία Φαραντούρη τραγουδάει Μπρέχτ", (1979)
Η Τζένη των Πειρατών
https://www.youtube.com/watch?v=RN8tvV2B-HQ
Στίχοι: Bertholt Brecht (Ελληνικοί Στίχοι: Παύλος Μάτεσις)
Μουσική: Kurt Weill
Εκτέλεση: Ελεωνόρα Ζουγανέλη
Από το δίσκο "Τα τραγούδια της Μελίνας"
Η "Όπερα της πεντάρας" (γερμ: Die Dreigroschenoper) είναι μουσικό έργο του Γερμανού συνθέτη Κουρτ Βάιλ σε λιμπρέτο του Μπέρτολτ Μπρεχτ. Πρόκειται για μεταφορά του αγγλικού έργου του 18ου αιώνα Η όπερα του ζητιάνου (Beggar's Opera) του Τζον Γκέι. Έκανε πρεμιέρα στις 31 Αυγούστου 1928 στο Θέατρο του Βερολίνου κι από την πρώτη στιγμή προκάλεσε αίσθηση στο ευρύ κοινό κι είχε μεγάλο αντίκτυπο στο χώρο του μιούζικαλ.
Γνώρισε παγκόσμια επιτυχία, μεταφράστηκε σε 18 γλώσσες, ενώ εξακολουθεί
και παίζεται από επαγγελματικούς και ερασιτεχνικούς θιάσους, ενώ έχει
γνωρίσει αρκετές παραλλαγές για τον κινηματογράφο, την όπερα κλπ. Στην
Ελλάδα, η "Όπερα της Πεντάρας" πρωτοπαρουσιάστηκε το Νοέμβριο του
1975 σε σκηνοθεσία Ζιλ Ντασέν, με το Νίκο Κούρκουλο στο ρόλο του Μακχίθ και τη
Μελίνα Μερκούρη στο ρόλο της Τζένη.
Στην πραγματικότητα η "Όπερα της πεντάρας" ήταν μια παρωδία όπερας, καθώς ο Μπρέχτ είχε στόχο να ασκήσει κριτική για την αστική τάξη, η
ειρωνεία και η αντίφαση είναι ενσωματωμένα σε κάθε πράξη του έργου αυτού. Σκηνικό της, είνα ο υπόκοσμος του Λονδίνου της Βικτωριανής Εποχής και πρωταγωνιστής της, ο περιβόητος Μακχίθ (Μάκι Μέσερ ή Μακ ο Μαχαιροβγάλτης). Ο Μπρέχτ προβάλλει ότι τα πάντα μπορούν να γίνουν "εμπόριο", ακόμα
και η ελεημοσύνη προς τους φτωχούς, έτσι στο μαγαζί-βιτρίνα του Τζόναθαν Πίτσαμ,
του αφεντικού των ζητιάνων του Λονδίνου, τους πουλάει
προστασία, τους εκμεταλλεύεται και διεκδικεί μερίδιο από τα χρήματα που κερδίζουν. Ο Πίτσαμ ανακαλύπτει όμως ότι η κόρη του, η Πόλι, έχει μπλέξει με τον περιβόητο κακοποιό Μακχίθ. Η
ίδια η Πόλι το ίδιο βράδυ παντρεύεται το Μακχίθ σε ένα σταύλο και
διασκεδάζει μαζί με τη συμμορία του. Γυρίζοντας σπίτι, ανακοινώνει στους γονείς της το γάμο της,
αλλά και το ότι ο αρχηγός της αστυνομίας Τάιγκερ Μπράουν διασκέδασε μαζί
τους. Ο γάμος
αυτός εξοργίζει τον πατέρα της, ο οποίος πασχίζει να στείλει τον Μακχίθ
στην κρεμάλα. Η Πόλι αναφέρει στο Μακίθ τις προσπάθειες του πατέρα της κι αυτός
αποφασίζει να φύγει από το Λονδίνο.
Πρωτού όμως φύγει συναντά την πρώην αγαπημένη του Τζένη, αλλά αυτή θα τον καταδώσει στην Αστυνομία. Ο Μακχίθ παρά τη παλιά φιλία του με τον αρχηγό της αστυνομίας Μπράουν, συλλαμβάνεται
και οδηγείται στη φυλακή. Εκεί εμφανίζονται η Πόλι μαζί με τη Λούσι, την
κόρη του Μπράουν, που και αυτή είναι ερωτευμένη με τον Μακχίθ, μεσολαβεί μια σκηνή ζήλιας και τσακωμού. Η Λούσι
μηχανορραφεί για την απόδραση του Μακίθ, ενώ ο Πίτσαμ απειλεί τον Μπράουν ότι θα εξαπολύσει όλους τους ζητιάνους του κατά την
τελετή στέψης της Βασίλισσας της Αγγλίας, κάτι που βεβαίως θα στοίχιζε τη θέση του. Ο Μπράουν μαθαίνει ότι οι ζητιάνοι έχουν ήδη λάβει θέσεις και ο
μόνος τρόπος να σώσει τον ίδιο και τη θέση του στην αστυνομία είναι να
τον συλλάβει και πάλι και να τον εκτελέσει. Ο Μακχίθ οδηγείται και πάλι στη
φυλακή, αλλά αυτή τη φορά κανείς δεν μπορεί να μαζέψει τόσα πολλά χρήματα για
να εξαγοράσει τους φύλακες. Λίγο πριν την εκτέλεση, γίνεται όμως η ανατροπή.
Η Βασίλισσα θα κάνει το θαύμα της.
ΗRosa (Rosalia) Luxemburg) γεννήθηκε στις 5 Μαρτίου 1871 στην Πολωνία και ήταν εβραϊκής καταγωγής. Αργότερα μετά τον γάμο της μετακόμισε στο Βερολίνο και απέκτησε τη γερμανική υπηκοότητα. Σπούδασε στην Ζυρίχη φυσικές επιστήμες και ταυτόχρονα μελετούσε στην βιβλιοθήκη του Πανεπιστημίου της φιλοσοφία, ιστορία, πολιτική, οικονομικά και μαθηματικά. Ήταν πολιτικός, κοινωνιολόγος και φιλόσοφος που ανήκε στο Σοσιαλδημοκρατικό Κόμμα της Γερμανίας και αργότερα στο Ανεξάρτητο Σοσιαλδημοκρατικό Κόμμα υποστηρίζοντας τις μάζες. Ξεκίνησε να αρθρογράφει στην εφ.Die rote (Η Κόκκινη Σημαία) και συνίδρυσε το Σπαρτακιστικό Ομοσπονδίατο (Spartakusbund), την μαρξιστική-ριζοσπαστική ομάδα από την οποία και δημιουργήθηκε το Κ.Κ. Γερμανίας με το οποίο έλαβε μέρος σε ανεπιτυχή εξέγερση στο Βερολίνο τον Ιανουάριο του 1919. Η Ρόζα θα πάει πολλές φορές φυλακή γιατί μέσα από τα αντιμιλιταριστικά κείμενα της θα ταχθεί εναντίον της συμμετοχής της χώρας στον Α΄Π.Π κριτικάροντας σφοδρότατα τον Κάιζερ. Θα κατηγορήσει και τους μπολσεβίκους για μια σειρά αιτιών, προειδοποιώνας συνεχώς για τον κίνδυνο ανάπτυξης δικτατορίας κάτω από τον μανδύα την Μπολσεβίκικη εξουσία. Η εξέγερση στο Βερολίνο που ξεκίνησε παρά τους ενδοιασμούς της Ρόζας και συνετρίβη από
τα απομεινάρια του μοναρχικού στρατού του Κάιζερ και από τις πολιτοφυλακές Φράικορπς (Freikorps),
οι οποίες εστάλησαν από τη σοσιαλδημοκρατική κυβέρνηση του Φρίντριχ Έμπερτ. Η Ροζαλία Λούξεμπουργκ
και εκατοντάδες άλλοι συνελήφθησαν, βασανίστηκαν και εκτελέστηκαν. Η Λούξεμπουργκ σφυροκοπήθηκε μέχρι θανάτου με χτυπήματα τουφεκιών και
ρίχτηκε σε ένα κοντινό ποτάμι και ο σύντροφος της Λίμπκνεχτ πυροβολήθηκε στο πίσω
μέρος του κεφαλιού του και έπειτα τοποθετήθηκε ως άγνωστο σώμα σε
κοντινό νεκροφυλάκιο.
Εις μνήμην της Κόκκινης Ρόζας γράφτηκε από τον Μπρεχτ, ένας
ποιητικός επικήδειος για την Ρόζα Λούξεμπουργκ (Epitaph(1919)) και
μελοποιήθηκε από τον Κουρτ Βάιλ. Το τραγούδι The Berlin Requiem έκανε
γνωστό στην Ελλάδα ο Θάνος Μικρούτσικος αλλάζοντας την μουσική του. Μερικά χρόνια αργότερα για την Λούξεμπουρκ
στίχους έγραψε και ο ποιητής-στιχουργός Μάνος Ελευθερίου.
Μάριος Πλωρίτης(πραγματικό όνομα Μάριος Παπαδόπουλος), δημοσιογράφος-επιφυλλιδογράφος, κριτικός, μεταφραστής, λογοτέχνης και σκηνοθέτης θεάτρου. Γεννήθηκε στον Πειραιά στις 19 Ιανουαρίου 1919 και ήταν πτυχιούχος της Νομικής και των Πολιτικών Επιστημών του Πανεπιστημίου Αθηνών.
Πραγματοποίησε θεατρικές σπουδές στην Αγγλία, Γαλλία και τις ΗΠΑ. Ήταν μόνιμος κάτοικος Αθηνών και μιλούσε επίσης γαλλικά, αγγλικά, γερμανικά και ιταλικά. Διετέλεσε
κριτικός του θεάτρου και του κινηματογράφου στην εφημερίδα Ελευθερία (1945-1965), διευθυντής του θεατρικού τμήματος του ΕΙΡ (1950-1952), και καθηγητής της Ιστορίας Θεάτρου στη Δραματική Σχολή του Θεάτρου Τέχνης (1956-1967). Υπήρξε ακόμη εκ των πρωτεργατών του Θεάτρου Τέχνης μαζί με τον Κάρολο Κουν. Συνολικά σκηνοθέτησε σε διάφορους αθηναϊκούς θιάσους περίπου 20 θεατρικά έργα, κυρίως την περίοδο 1952-1962. Το μεταφραστικό και κριτικό έργο του είναι σημαντικό, καθώς μετέφρασε το Γράμματα σ΄ ένα νέο ποιητή του Ρίλκε (1943), Ποιήματα του Μπρεχτ (1978) και ένα πλήθος 100 περίπου θεατρικών έργων των: Τζορτζ Μπέρναρντ Σω, Όσκαρ Ουάιλντ, Πιραντέλλο, Ο Νιλ, Μπρέχτ, Ανούιγ, Ουίλιαμς, Μωμ, Βάις κ.ά.. Τα εβδομαδιαία άρθρα-επιφυλλίδες του στο Βήμα της Κυριακής «άφησαν εποχή». Ήταν διευθυντής της εφημερίδας Η Νίκη (1965-1967). Υπήρξε μέλος της ΕΣΗΕΑ, της Εταιρίας Θεατρικών Συγγραφέων, της Ένωσης Θεατρικών Κριτικών και του Ελληνικού Κέντρου Θεάτρου. Έχει γράψει ταβιβλία Πρόσωπα του νεώτερου δράματος (1965), Τα λοφία και οι παγίδες (1966), Τα προσωπεία (1967), Μέγιστον μάθημα (1975) κ.α.
Ο Μάριος Πλωρίτης είχε κάνει τρεις γάμους: Έναν με την ηθοποιό Έλλη Λαμπέτη το 1950 (χώρισαν το 1953), δεύτερο με τη Μαρίκα Ανεμογιάννη το 1964 και τρίτο το 1996 με την Κάτια Δανδουλάκη
(με την οποία ήταν ήδη ζευγάρι για πολλά χρόνια, έζησαν μαζί συνολικά
35 χρόνια). Σύντροφος του, επίσης, υπήρξε και η δημοφιλέστερη ίσως
Ελληνίδα ηθοποιός, η Αλίκη Βουγιουκλάκη. Πέθανε στις 29 Δεκεμβρίου 2006. Γραμματόσημο με τη μορφή του Πλωρίτη εκδόθηκε το 2015 στην αναμνηστική σειρά γραμματοσήμων των ΕΛΤΑ.
Άννα μην κλαίς
https://www.youtube.com/watch?v=-bE9HJnO_0I
Στίχοι: Μπέρτολντ Μπρεχτ / Απόδοση: Μάριος Πλωρίτης
Μουσική: Θάνος Μικρούτσικος
Από το δίσκο «Τραγούδια της Λευτεριάς» (1978).
Πρώτη ερμηνεία: Μαρία Δημητριάδη
Μπέρτολτ Μπρέχτ (10 Φεβ. 1898 - 14 Αυγ. 1956), Γερμανός δραματουργός, σκηνοθέτης και ποιητής του αιώνα που μας πέρασε. Στην πατρίδα του θεωρείται ως ο πατέρας του "επικού θεάτρου" (Episches Theater). Επηρεάστηκε σημαντικά από το κινεζικό και το ρωσικό θέατρο. Ενώ το
"διδακτικό" και "ανθρωπιστικό" θέατρο που για χρόνια υπηρέτησε απηχεί τη μαρξιστική ιδεολογία του. Τιμήθηκε με το Εθνικό Βραβείο της ΛΓΔ το 1951 και με το Βραβείο Λένιν για την Ειρήνη το 1954.
Το έργο του χαρακτηρίζονταν αρχικά από πνεύμα καταδίκης του πολέμου και
του μιλιταρισμού, ενώ στη συνέχεια παρατηρείται αποφασιστική στροφή
στη σκέψη και τη ζωή του, που εμπνέεται από τη μαρξιστική φιλοσοφία. Σημαντική ώθηση στη σχέση του με την εργατική τάξη και το κίνημά της έδωσε η μαζική εξαθλίωση που προκάλεσε η παγκόσμια οικονομική κρίση του 1929 και η νέα ορμητική ανάπτυξη του εργατικού κινήματος στη Γερμανία. Ενώ το 1933, με την άνοδο του ναζισμού στη Γερμανία, ο Μπρεχτ αυτοεξορίζεται μέχρι το έτος 1948. Έζησε πρώτα στη Δανία και τη Φινλανδία και μετά στις ΗΠΑ. Στην Αμερική, όπου έζησε το κύριο μέρος της ζωής του, δέχθηκε έντονες διώξεις από το Μακαρθικό καθεστώς. Μετά την επιστροφή του στη Γερμανία το 1949, ο Μπρεχτ αφιερώνεται
στην ποίηση και τη σκηνοθεσία των έργων του. Έγραψε εκατοντάδες ποιήματα
που αντανακλούν τη σταδιακή μεταστροφή του προς τη
μαρξιστική-λενινιστική φιλοσοφία. Τα πιο γνωστά από αυτά είναι: Άκουσα πως τίποτα δε θέλετε να μάθετε, Εγκώμιο στη μάθηση, Γερμανικό εγχειρίδιο πολέμου, Αυτό θέλω να τους πω, Να καταπολεμάτε το πρωτόγονο, Ποτέ δε σε είχα αγαπήσει τόσο πολύ, Απώλεια ενός πολύτιμου ανθρώπου, Εγκώμιο στον Κομμουνισμό, Εγκώμιο στη Διαλεκτική.
Το πιο γνωστό θεατρικό του έργο: Η Όπερα της Πεντάρας (Die Dreigroschenoper, 1928) σε στίχους του Μπ. Μπρεχτ και μουσική Κουρτ Βάιλ προκάλεσε μεγάλη αίσθηση στο Βερολίνο και ο αντίκτυπος του επηρέασε την παγκόσμια σκηνή Μιούζικαλ. Στην όπερα αυτή, ο Μπρεχτ στηλίτευε την καθώς πρέπει βερολινέζικη αστική τάξη που πρόσαπτε στο προλεταριάτο έλλειψη ηθικής. Η παγκοσμιότητα του έργου του αναγνωρίστηκε ευρέως μετά το Β΄ Παγκόσμιο πόλεμο.
Τα έργα του κλείνουν μέσα τους μια διάρκεια, καθώς αναδεικνύουν την
ανθρώπινη υπόσταση. Έτσι, όχι μόνο δεν καταλύθηκαν από το χρόνο, αλλά
τώρα προβάλλονται και τιμώνται περισσότερο παρά ποτέ.
Γερμανικό Εγχειρίδιο Πολέμου
https://www.youtube.com/watch?v=BvzTBhghcqQ
Στίχοι: Μπερτολτ Μπρεχτ / Απόδοση στα Ελληνικά: Μάριος Πλωρίτης
Μουσική: Θάνος Μικρούτσικος
Δίσκος: "Μουσική πράξη στον Μπέρτολτ Μπρέχτ" (1978)
Απεργία (Μπρέχτ) & Στη Διαδήλωση (Μάνος Λοΐζος) https://www.youtube.com/watch?v=ar6-7f7GhGc
Στίχοι: Φώντας Λάδης
Μουσική: Μάνος Λοΐζος
Πρώτη Εκτέλεση: Μπάμπης Αντωνίου
"Και τα δύο τραγούδια στο 45άρι που κυκλοφόρησε το 1981 με ερμηνευτή τον
Μπάμπη Αντωνίου ("Άνεργος/Στη διαδήλωση") ήταν να συμπεριληφθούν στον
κύκλο τραγουδιών "Τα τραγούδια μας" του 1976 με τον Νταλάρα αφού η
θεματολογία είναι η πάλη της εργατικής τάξης, όμως ηχογραφήθηκαν το
1981. Το τραγούδι "Στη διαδήλωση" είναι το τελευταίο τραγούδι του Μάνου
τον Απρίλιο του 1981." alain 21-05-2010 23:12
