Τα 12 σημαντικότερα επικά έργα
"Το έπος του Γκιλγκαμές"
"Μαχαμπαράτα"
"Ραμαγιάννα"
"Σαχναμέ"
"Ιλιάδα" του Ομήρου
"Οδύσσεια" του Ομήρου
"Έργα και ημέραι" του Ησιόδου
"Βίβλος ή Παλαιά Διαθήκη"
"Διονυσιακά" του Νόννου Πανοπολίτη
"Αινειάδα" του Βιργιλίου
"Θηβαΐς" του Στατίου
«Τα μεθ' Όμηρον» Κόιντου του Σμυρναίου
Οι 5 σημαντικότεροι αρχαίοι Έλληνς μηχανικοί
.jpeg)
Αχιμήδης (περ. 287-212 π.Χ.)
Δημήτριος ο Πολιορκητής (337-283 π.Χ.)
Κτησήβιος (285-222 π.Χ.)
Φίλων (περ. 280-220π.Χ.)
Ήρων (πιθ. 2ος π.Χ. αιώνας)
Οι 5 σημαντικότεροι σύγχρονοι ξένοι μηχανικοί
Τζέιμς Βατ (Σκωτσέζος, 1736-1819)
Γουστάβος Άιφελ (Γάλλος, 1832-1923)
Τόμας Έντισον (Αμερικανός, 1847-1931)
Νίκολα Τέσλα (Σέρβος, 1856-1943)
Αδεφοί Ράιτ (Αμερικανοί, Ουίλμπερ, 1867- 1912 & Όρβιλ 1871-1948)
Ξένα μυθικά όντα
Κράκεν (σκανδιναβικούς θρύλους και νορβηγικές ιστορίες ναυτικών)
Γέτι (θιβετιανή λαογραφία)
Βαλκυρίες (σκανδιναβική μυθολογία)
Τζίνι (αραβική μυθολογία)
Βαμπίρ (ευρωπαϊκή παράδοση)
Ζόμπι (αϊτινή λαογραφία και μυθολογία)
Λεβιάθαν (εβραϊκή θρησκεία)
Γιορόνα (μεξικανική λαογραφία)
Τσουπακάμπρα (λαογραφία περιοχών της αμερικανικής ηπείρου)
Όνι (ιαπωνική κουλτούρα)
Λυκάνθρωπος (ευρωπαϊκή παράδοση)
Bogeyman
Τα διασημότερα μυθικά τέρατα που γέννησε η ελληνική φαντασία
Τυφών
Κέρβερος
Έχιδνα
Μινώταυρος
Λερναία Ύδρα
Σκύλλα & Χάρυβδη
Σφίγγα
Άρπυιες
Γλύκων
Λαίλαπα
Μέδουσα
Μυθικά όντα που γέννησε η ελληνική φαντασία
Γίγαντες
Κύκλωπες
Εκατόγχειρες
Κένταυροι
Σειρήνες
Γοργόνες
Νύμφες
Σάτυροι
Μοίρες (Κλωθώ, Λάχεσις, Άτροπος)
Ερινύες / Ευμενίδες (Μέγαιρα, Αληκτώ, Τισιφόνη)
Κήρες
Βάκχοι - Βάκχες - Μαινάδες - Θυιάδες
Περίληψη του έργου:
"οἵ ῥα μυῶν οὐρὰς στομάτεσσιν ἔκοπτον
"Αυτά λοιπόν με τα στόματά τους έκοβαν των ποντικιών τις ουρές, τα χέρια και τα πόδια· τα κοντάρια στράβωναν πάνω τους. Τότε κατετρόμαξαν όλοι οι ποντικοί, δεν έμειναν εκεί, αλλά το έβαλαν στα πόδια· ο ήλιος πια πήρε να βασιλεύει κι έτσι σταμάτησε ο πόλεμος αυτός, που κράτησε μια μέρα". (μτφρ. Θεόδωρος Μαυρόπουλος, εκδ. Ζήτρος)
ἠδὲ πόδας καὶ χεῖρας· ἀνεγνάμπτοντο δὲ λόγχαι.300
τοὺς δὴ ὑπέδεισαν δειλοὶ μύες οὐδ’ ἔτ’ ἔμειναν,
ἐς δὲ φυγὴν ἐτράποντο· ἐδύετο δ’ ἥλιος ἤδη,
καὶ πολέμου τελετὴ μονοήμερος ἐξετελέσθη."
Κάιν - Άβελ
Ρωμύλος - Ρέμος
Θυέστης & Ατρέας - Χρύσιππος
Θυέστης - Ατρέας
Ετεοκλής - Πολυνείκης
Διάσημες παιδοκτονίες
Κρόνος
Νιόβη
Μήδεια
Σκαμάνδριος (Αστυάνακτας)
Διάσημες πατροκτονιες
Οιδίπους - Λάιο
Τηλέγονος - Οδυσσέα
Διάσημες μητροκτονίες
_-_Google_Art_Project.jpg)
Ορέστης - Κλυταιμνήστρα
Διάσημες αυτοκτονίες
Αιγέας
Αίας
Άλκηστις
Ιοκάστη, Αντιγόνη, Αίμονας
Ευρυδίκη
Δηιάνειρα
Φαίδρα & Ιππόλυτος
Διδώ
Μνηστηροφονίες / Συζυγοκτονίες
.jpeg)
Δαναΐδες
Αμαζόνες
Οδυσσέας
Ανθρωποθυσίες
Ιφιγένεια
.jpeg)
Οι 10 καλύτερες αρχαίες ελληνικές και ρωμαϊκές κωμωδίες
Οι γνωστότεροι δάσκαλοι της αρχαίας ελληνικής μυθολογίας και ιστορίας
Δάσκαλος - μαθητής
Κένταυρος Χείρων - Αχιλλέα
Φοίνιξ - Αχιλλέα
Μέντωρ - Τηλέμαχο
Λίνος - Ηρακλή
Αριστοτέλης - Μ. Αλεξάνδρο
Λύσανδρος - Μ. Αλεξάνδρο
Αρχέλαος ο Αθηναίος - Σωκράτη
Αναξαγόρας - Περικλή
Σωκράτης - Πλάτων
Σωκράτης - Αλκιβιάδη
Σενέκας - Νέρωνα
Πρότυπα αληθινής φιλίας την αρχαιότητα
Αχιλλέας - Πάτροκλος
Ορέστης - Πυλάδης
Δάμων - Φειδίας
Θησέας - Πειρίθους
Βάκχος - Σιληνός
Επαμεινώνδας - Πελοπίδας
Αλέξανδρος - Ηφαιστίων
Φίλιππος - Ναθαναήλ
Οι πιο ερωτύλοι θεοί
.jpeg)
Οι 7 χειρότερες ξένες ταινίες που αντλούν τη θεματολογία τους από την ελληνική μυθολογία και την αρχαία ελληνική ιστορία
.jpeg)
300: Rise of an Empire (2014)
Troy (2004)
Minotaur (2006)
Alexander (2004)
Jason and the Argonauts (2000)
Hercules (2014)
Clash of the Titans (2010)
.jpeg)
Οι 10 σημαντικότεροι αρχαίοι Έλληνες γιατροί
Η ράβδος του Ασκληπιού είναι ένα παγκόσμιο σύμβολο για την ιατρική μέχρι σήμερα. Ωστόσο, συχνά συγχέεται με το Κηρύκειο, το οποίο ήταν ένα ραβδί που χειριζόταν ο θεός Ερμής. Η Ράβδος του Ασκληπιού ενσαρκώνει ένα φίδι χωρίς φτερά, ενώ το Κηρύκειο αντιπροσωπεύεται από δύο φίδια και ένα ζευγάρι φτερών που απεικονίζουν την ταχύτητα του Ερμή.
Σύμφωνα με την ελληνική μυθολογία ιατρός των Θεών ήταν ο Παιήων ή Παίων (Απόλλων)
Ασκληπιός
Μαχάων
Ιπποκράτης
Γαληνός
Ηρόφιλος της Χαλκηδόνας
Ερασίστρατος
Αλκμαίων ο Κροτωνιάτης
Αγνοδίκη
Ηρόδικος
Διοσκουρίδης
Μάντεις, χρησμολόγοι, ονειροκρίτες και οιωνοσκόποι
Ο Φοίβος Απόλλων θεωρείτο ως ο προστάτης της μαντικής τέχνης
Οι μάντεις ήταν διερμηνείς των σημείων που δίνονταν από αυτούς. Οι Μάντεις χρησιμοποιούσαν πολλές μεθόδους για να αναλύσουν τη θέληση των θεών, όπως το διάβασμα των εντοσθίων διάφορων ζώων, το πέταγμα των πουλιών κ.ά. Ήταν πιο πολλοί από τα μαντεία. Πολλές φορές ήταν περιπλανώμενοι, άλλες φορές (εάν ήταν φημισμένοι) καλούνταν για να γίνουν οι προσωπικοί μάντεις κάποιου υψηλόβαθμου στρατηγού, ή και βασιλιά.
Τειρεσίας - Μαντώ - Μόψος
Νηρέας
Κάλχας
Φινέας
Πρωτέας
Άνιος
Αμφιάραος
Ηγησίστρατος - Τελλίας (Τελλιάδες)
Μελάμποδας - Μάντιος - Πολυφείδης - Πολύειδος - Θεοκλύμενος
Αλιθέρσης
Κασσάνδρα - Έλενος
Έννομος
Αρίστανδρος
Το μαντείο και ψυχομαντεία, κατά την κλασική αρχαιότητα, ήταν ο επίσημος, θρησκευτικού χαρακτήρα θεσμός σε συγκεκριμένο τόπο, που εμπνεόταν σοφές συμβουλές, έδινε χρησμούς, ή προέβλεπε το μέλλον ως ενδιάμεσος με τους θεούς. Τα μαντεία θεωρούνταν πύλες μέσω των οποίων οι θεοί απευθύνονταν άμεσα στους ανθρώπους και υπό αυτή την έννοια διέφεραν από τους μάντεις που ερμήνευαν τα σημάδια των θεών μέσα από παρατήρηση της συμπεριφοράς των πουλιών, των εντοσθίων των ζώων ή άλλες μεθόδους.
Άβαρις
Πυθία
Τρόχιλος
Σίβυλλες
Ως έργο, απέχει σημαντικά από την ιστορική πραγματικότητα, αλλά διαμόρφωσε απόψεις που κράτησαν για πολλά χρόνια γιατί ήταν αγαπημένο ανάγνωσμα των ελληνικών πληθυσμών κατά την περίοδο της τουρκοκρατίας. Από τον 16ο αιώνα είναι γνωστές οι πρώτες του εκδόσεις και κατά τη διάρκεια της Τουρκοκρατίας, η «Φυλλάδα του Μεγαλέξανδρου» έκανε 41 εκδόσεις με συνολικό αριθμό αντιτύπων τις 60.000.
Πρόλογος, Περί του Βασιλέως Εκτεναβού, Πως ήλθεν ο στρατιώτης Βερβέρης εις τον Εκτεναβό, Πως επήγαν οι άρχοντες εις το παλάτι και δεν ήβραν τον Εκτεναβό, Περί της Ολυμπιάδος, Πως ήλθεν ο Εκτεναβός εις την Βασίλισσα την Ολυμπιάδα, Πως είδε το όνειρο η Ολυμπιάς, Πως ενέπαιξε ο Εκτεναβός την Ολυμπιάδα, Πως έκαμε μαγείας ο Εκτεναβός και είδεν ο Φίλιππος όνειρο, Περί της μεταμορφώσεως του Εκτεναβού, Περί της γεννήσεως του Αλέξανδρου και ανατροφής του, Πως εσηνέβη ο θάνατος του Εκτεναβού, Περί του Βουκεφάλου, Πως ο Αλέξανδρος επήγε στους Ολυμπιακούς Αγώνας, Πως ο Αλέξανδρος ενίκησε τον Νικόλαο, Πως ο Φίλιππος άφησε την Ολυμπιάδα, Πως ήλθαν οι Κουμάνοι καταπάνου του Φιλίππου, Νίκη Αλέξανδρου, Απόκρισις Κουμάνων, Πως έστηλεν αυθέντη ο Αλέξανδρος εις τους Κουμάνους, Κατασκευή του Αναξάρχου δια την Ολυμπιάδα, Περί του Αλεξάνδρου πως έρχεται, Πως εσκότωσε ο Αλέξανδρος τον Ανάξαρχο, Ευχή του Φιλίππου προς τον Αλέξανδρο, Θανατος Φιλίππου. Γίνεται Βασιλιάς ο Αλέξανδρος και κάνει εκστρατεία εναντίον των Αθηναίων και των Ρωμαίων. Εκστρατείας εναντίον του Δαρείου Βασιλιά των Περσών. Νίκη εναντίον των Περσών. Γάμος με τη Ρωξάνη. Ο Αλέξανδρος πηγαίνει στο νησί Μακάρων και στους τόπους του σκότους. Εκστρατεία στην Ινδία. Υποταγή των Αμαζόνων. Εναντίον της Κανδάκης. Συνάντηση με τους Θεούς των Ελλήνων. Ο Ιερεμίας του προείπε τον θανατό του. Ο Αλέξανδρος πεθάνει φαρμακωμένος. Πεθαίνει και η Ρωξάνη. Τους μεταφέρουν στην Αλεξάνδρεια.
Οι 10 σημαντικότεροι Αρχαίοι Έλληνες Αστρονόμοι
Στην ελληνική μυθολογία, η Ουρανία είναι μία από τις εννιά ιερές Μούσες του Ελικώνα, κόρη του Δία και της Μνημοσύνης. Θεωρούνταν ιδεατή ανθρωπόμορφη θεά, εφευρέτης και προστάτης της Αστρονομίας και της Αστρολογίας.
Top10:
Ίππαρχος
Ερατοσθένης
Αρίσταρχος
Σωριγένης ο Αλεξανδρεύς
Οινοπίδης
Αρίστυλλος
Σέλευκος
Αυτόλυκος
Γέμινος
Αγλαονίκη
Οι 10 σημαντικότεροι Ελληνες γλύπτες
Αρχαίοι Έλληνες γλύπτες
Φειδίας
Πραξιτέλης
Μύρων
Πολύκλειτος
Λύσιππος
Πυθαγόρας ο Σάμιος
Χάρης ο Λίνδιος
Αντήνωρ
Σκόπας
Λεωχάρης
Σύγχρονοι Έλληνες γλύπτες
Γιαννούλης Χαλεπάς
Δημήτριος Φιλιππότης
Κώστας Βαρώτσος
Σύμφωνα με την ελληνική μυθολογία, ο Πρίαπος είναι θεός της γονιμότητας, προστάτης των υποζυγίων και οικόσιτων ζώων, των καρποφόρων φυτών, των κήπων και των ανδρικών γεννητικών οργάνων. Είναι υιός του Διονύσου και της Αφροδίτης. Γλυπτά του Πριάπου με μεγάλα, ιθυφαλλικά γεννητικά όργανα ήταν τοποθετημένα σε κήπους και χωράφια για να εγγυηθούν μια άφθονη σοδειά. Ήταν πολύ πιο δημοφιλής στη ρωμαϊκή μυθολογία απ' όσο στην ελληνική. Συλλογή με, περίπου, 95 ποιήματα και επιγράμματα της ρωμαϊκής εποχής για τον Πρίαπο έχει σωθεί στο βιβλίο Πριάπεια.
Σύμφωνα με τους μύθους, ο Πρίαπος προσπάθησε να βιάσει τη Λωτίδα, με αυτή να μεταμορφώνεται σε δένδρο λωτού, ώστε να γλιτώσει. Στο Fasti του Οβιδίου, ο Πρίαπος επιχειρεί να αποκτήσει τη Λωτίδα, αλλά ένας όνος του Σειληνού που παρέθετε την εορτή, με το "βραχνό ογκάνισμά του" (γκάρισμα) «πρόδωσε» τις προθέσεις του Πριάπου και όλο το συγκεντρωμένο πλήθος γέλασε εις βάρος του.
Τέλος και ο ιατρικός όρος πριαπισμός προέρχεται από το όνομα του Πριάπου.
Η ονομασία του φαίνεται πως προκύπτει από τις λαϊκές λατινικές λέξεις για το πέος, mūtō (ή muttō) και mūtōnium. Το Mutto αποτελούσε μερικές φορές το τρίτο μέρος της ονομασίας ενός ανδρός κατά τα ρωμαϊκά πρότυπα ονοματοδοσίας. Ο κωμωδιογράφος του 2ου αιώνα π.Χ., Γάιος Λουκίλιος, θεωρείται πως έγραψε την πρώτη γνωστή αναφορά της λέξης και στις δύο μορφές της ως at laeva lacrimas muttoni absterget amica (Η κοπέλα σκουπίζει τα δάκρυα του Μούττο - το αριστερό του χέρι, δηλαδή) και το παράγωγο mūtōnium. Το mūtōnium ενδεχομένως αντικατέστησε την παλαιότερη μορφή, καθώς εμφανίζεται αργότερα σε επιγραφές στην Πομπηία. Ο λυρικός ποιητής Οράτιος (1ος αιώνας π.Χ.) επίσης προσωποποίησε το πέος του συνομιλώντας μαζί του και αναφερόμενος σε αυτό ως μούττο και συζητώντας περί αιδοίων. Ο όρος mūtūniātus, χρησιμοποιήθηκε ως επίθετο από τον Μαρτιάλη (1ος αιώνας μ.Χ.) για να περιγράψει τον καλοπροικισμένο άντρα. Και τα 2 τμήματα της λέξης έχουν την ίδια ονομασία, καθώς το Tītīnus πιθανώς προέρχεται από το tītus, το οποίο επίσης σήμαινε πέος.
Κατά την προκαταρκτική γαμήλια ιεροτελεστία, οι Ρωμαίες νύφες κατά το έθιμο έπρεπε να τοποθετήσουν τον φαλλό του Μουτούνους στο αιδοίο τους ώστε να προετοιμαστούν για την συνουσία με τον σύζυγο τους, και η πρακτική αυτή μαρτυρείται από τους Εκκλησιαστικούς Πατέρες οι οποίοι θεωρούσαν το έθιμο αυτό ακραίο τρόπο τερματισμού της παρθενίας. Κατά τον χριστιανό Αρνόβιο, οι γυναίκες καβαλούσαν τον απαίσιο φαλλό του Τουτούνους με τα τεράστια ξεδιάντροπα τμήματα του, ωστόσο κατά άλλες πηγές οι νύφες που συμμετείχαν σε αυτό το έθιμο μάθαιναν να μην ντρέπονται την συνουσία και να εγκαταλείπουν την ντροπή τους. Ο γραμματικός του 2ου αιώνα Σέξτος Πομπηίος Φέστος, αποτελεί την μοναδική πηγή της αρχαιότητας ο οποίος αναφέρεται συγκεκριμένα στην θεότητα, και ενδεχομένως η περιγραφή των χριστιανικών πηγών είναι εχθρική προς το έθιμο λόγω του θρησκευτικού ανταγωνισμού της εποχής.
Τα ίχνη του παλαιού ναού του Μουτούνους Τουτούνους στον Βελιανό λόφο δεν έχει σταθεί δυνατό να ανακαλυφθούν. Κατά τον Σέξτο Πομπηίο Φέστο ο οποίος μαρτυρά την ύπαρξη του, ο ναός καταστράφηκε για να δημιουργηθούν ιδιωτικά λουτρά στην θέση του τα οποία ανήκαν στον στρατηγό και γερουσιαστή Γνάιο Δομίτιο Καλβίνο, παρά το γεγονός ότι η τοποθεσία θεωρούνταν ιερή λόγω και της παλαιότητας της.
