Ο Στέφανος Δάφνης ήταν ποιητής, θεατρικός συγγραφέας και δημοσιογράφος. Γεννήθηκε στο Άργος το 1882 και το πραγματικό του ονοματεπώνυμο ήταν Θρασύβουλος Ζωιόπουλος. Οι γονείς του ήταν φτωχοί γεωργοί. Ο πατέρας του ήταν από το Ναύπλιο και η μητέρα του από το Άργος. Σπούδασε μαθηματικά στο πανεπιστήμιο της Αθήνας και εγκαταστάθηκε μόνιμα στην ελληνική πρωτεύουσα το 1907. Δίδαξε Μαθηματικά σε σχολεία της δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης και εν συνεχεία διορίστηκε τμηματάρχης στην Εθνική Βιβλιοθήκη. Παράλληλα, αφοσιώθηκε στη λογοτεχνία και συνεργάστηκε με εφημερίδες όπως οι "Ακρόπολις", "Αθήναι", "Νέοι Καιροί" και άλλες. Η πρώτη του ποιητική συλλογή δημοσιεύτηκε το 1911 και τιτλοφορείται "Ο ανθισμένος δρόμος"και ακολουθήθηκε πολλά άλλα έργα, μεταξύ των οποίων και τα 12 σονέτα του ("Ο κύκλος της χαράς και του πόνου"). Πολλά από τα διηγήματά του, όπως "Ο ονειροκρίτης", "Αίμα στον κάμπο", "Το αγρίμι", "Ο ξένος των Χριστουγέννων", "Φρυκτωρία", "Ο Αρχάγγελος" έχουν δημοσιευτεί στον Τύπο της εποχής του. Έγραψε και θεατρικά έργα, όπως "Το Αγριογούρουνο", το μονόπρακτο "Της φυλακής" και το ερωτικό δράμα "Το τραγούδι της καρδιάς". Πέθανε στις 14 Ιουλίου 1947.
Η σύζυγός του, Αιμιλία Κούρτελη, ήταν επίσης ποιήτρια, γνωστή ως Αιμιλία Δάφνη.
Η Αιμιλία Κούρτελη γεννήθηκε το 1881 στη Μασσαλία της Γαλλίας, όπου πέρασε τα παιδικά της χρόνια. Σε σχετικά νεαρή ηλικία μετακόμισε με την οικογένειά της στην Αθήνα. Η στροφή της στη λογοτεχνία οφείλεται στο περιβάλλον του σπιτιού της, μιας και ο πατέρας της Ιωάννης υπήρξε εκδότης της εφημερίδας Semaphore στη Μασσαλία αλλά και του λογοτεχνικού περιοδικού Ιλισσός στην Αθήνα. Σημαντική επίδραση στην στροφή της αυτή οφείλεται και στον νονό της, Αχιλλέα Παράσχο. Αποφοίτησε από το Αρσάκειο, όπου διορίστηκε καθηγήτρια. Η πρώτη της ποιητική συλλογή με τίτλο Χρυσάνθεμα εκδόθηκε το 1902, ενώ στη δεύτερη της ποιητική συλλογή Τα χρυσά κύπελλα, τον πρόλογο έγραψε ο Κωστής Παλαμάς. Εκτός από ποιήματα, έγραψε και θεατρικά μονόπρακτα, διηγήματα και μυθιστορήματα. Το θεατρικό της Gloria Victis βραβεύθηκε από την Εταιρεία Ελλήνων Θεατρικών Συγγραφέων, ενώ πολλά της έργα έχουν μεταφραστεί σε ξένες γλώσσες (γαλλικά, γερμανικά). Η ποίησή της χαρακτηρίζεται από την αισθαντικότητά της και τον ελεγειακό της στοχασμό. Πέθανε το 1941 στην Αθήνα.
Χατζηκώσταινα, γνωστή με το παρατσούκλι Ψωροκώσταινα = Πανωραία Χατζηκώστα
Ψωροκώσταινα καημένη
https://www.youtube.com/watch?v=VFIdoRrYzk4
Στίχοι: Γιάννης Κακουλίδης
Μουσική: Γιώργος Κριμιζάκης
Εκτέλεση: Μιχάλης Βιολάρης
Η Πανωραία Χατζηκώστα ήταν Ελληνίδα Μικρασιάτισσα καταγόμενη από αρχοντική οικογένεια των Κυδωνιών (Αϊβαλί). Κατέφυγε στο Ναύπλιο, μετά την καταστροφή του Αϊβαλιού από τον τουρκικό στρατό, όπου έχασε και τα τέσσερα της παιδιά και τον άντρα της, που μπήκε στην πόλη στις 2 Ιουνίου 1821 για να εκδικηθεί την πυρπόληση τουρκικού δίκροτου στις 27 Μαΐου στην Ερεσό. Η Χατζηκώσταινα, γνωστή με το παρατσούκλι Ψωροκώσταινα ή Ψαροκώσταινα, καταγράφηκε στην ιστορική μνήμη, όταν, σύμφωνα με αναφορές της εποχής, προσέφερε τα ελάχιστα υπάρχοντά της στον έρανο που έλαβε χώρα στο Ναύπλιο για την ενίσχυση των πολιορκημένων του Μεσολογγίου, το 1826. Ο Ευάγγελος Δαδιώτης, αναφέρεται στην δήλωσή της: «Δεν έχω τίποτα άλλο από αυτό το ασημένιο δαχτυλίδι κι αυτό το γρόσι. Αυτά τα τιποτένια προσφέρω στο μαρτυρικό Μεσολόγγι». Έκτοτε χρησιμοποιούνται ή έκφραση "Ψωροκώσταινα" που αναφέρεται στο ελληνικό κράτος ως κράτος φτωχό, που βασίζεται το περισσότερο στην εθελοντική συνδρομή και προσπάθεια των κατοίκων του παρά στη σωστή και επιστημονική οργάνωση και διαχείριση των εσόδων του.
ΝΙΚΟΣ ΣΦΥΡΟΕΡΑΣ Ναξιώτης λογοτέχνης, λαογράφος, συγγραφέας, ποιητής, δημοσιογράφος και σεναριογράφος. Αδελφός του ιστορικού Βασιλείου Σφυρόερα.
Γεννήθηκε στις 6 Ιανουαρίου 1913 στην Απείρανθο της Νάξου και σπούδασε νομικά στο Πανεπιστήμιο Αθηνών αλλά και θέατρο στη σχολή της Ελληνικής Σκηνής Κουν-Δεβάρη. Πριν ασχοληθεί με τη λογοτεχνία και τη λαογραφία του τόπου του, άρχισε τη σταδιοδρομία του ως ηθοποιός, στους θιάσους της Μαρίκας Κοτοπούλη και του Καρόλου Κουν. Από τα φοιτητικά του χρόνια εξάλλου ασχολήθηκε με τη δημοσιογραφία, συνεργαζόμενος με εφημερίδες και περιοδικά, και αναλαμβάνοντας τελικώς αρχισυντάκτης του περιοδικού Ελληνική Δημιουργία του Σπύρου Μελά. Κατά τη διάρκεια της Κατοχής έλαβε ενεργό μέρος στην εθνική αντίσταση, στο πλευρό του ΕΑΜ και για τον λόγο αυτό τιμήθηκε μετά την απελευθέρωση με το Μετάλλιο Ανδρείας του Στρατάρχη Αλεξάντερ «για τη συμβολή του στην απελευθέρωση της Ευρώπης». Επίσης, ήταν ο στιχουργός του ύμνου του ΕΑΜ της Νάξου. Υπήρξε συνεργάτης του Ε.Ι.Ρ. και μετέπειτα του Ε.Ι.Ρ.Τ.. Υπεστήριξε τον απελευθερωτικό αγώνα της Κύπρου (1955-1959) γράφοντας άρθρα και ποιήματα, και παρουσιάζοντας ραδιοφωνικές εκπομπές. Για τη δράση του αυτή τιμήθηκε από τον Αρχιεπίσκοπο Μακάριο, όταν αυτός έγινε ο πρώτος πρόεδρος της Κυπριακής Δημοκρατίας. Πέθανε στις 17 Σπετεμβρίου 1989 στην Αθήνα.
Ο Πότης
Κατράκης γεννήθηκε το 1930 στη Δαιμονιά Λακωνίας. Σπούδασε νομικά και άσκησε το
επάγγελμα του δικηγόρου στον Πειραιά. Παράλληλα όμως με το επάγγελμά
του ασχολήθηκε από το 1966 και με τη λογοτεχνία, όταν εξέδωσε το
πρώτο του μυθιστόρημα με τίτλο «Ο Επίορκος». Σήμερα είναι επίτιμος
Διδάκτωρ Λογοτεχνίας, επίτιμος Αντιπρόεδρος του Δικηγορικού
Συλλόγου Πειραιώς, μέλος της υπό την αιγίδα της UNESCO «World
Academy of Arts and Culture» και «World Congress of Poets» της
«Academy Ferdinandea» Ιταλίας, της International Writers and Artists
Association (I.W.A.), της Εθνικής Εταιρείας των Ελλήνων Λογοτεχνών,
της Α.Ε.Π.Ι., και άλλων Ενώσεων. Έχει
διατελέσει Δημοτικός Σύμβουλος Πειραιώς, Προϊστάμενος της Νομικής
Υπηρεσίας του Δήμου Πειραιώς, Αντιπρόεδρος του Δικηγορικού Συλλόγου
Πειραιώς, πρόεδρος του Θεατρικού Εργαστηρίου Πειραιώς και πρόεδρος
σε διάφορα άλλα σωματεία. Έχει εκδώσει μέχρι τώρα περίπου 300 λογοτεχνικά βιβλία, από τα
οποία 10 μυθιστορήματα, 1 νουβέλα, 9 συλλογές διηγημάτων, 20
θεατρικά έργα, 6 δοκίμια, 1 ταξιδιωτικό και 219 ποιηικές συλλογές,
με πάνω από 19.000 ποιήματα και στις τρεις βασικές μορφές ποίησης
(παραδοσιακή, μοντέρνα και μεταμοντέρνα). Από αυτά τα 8.000 είναι σε
στίχους για τραγούδια, εκ των οποίων τα 100 έχουν μελοποιηθεί σε
τραγούδια και κυκλοφορούν στην αγορά σε CD με τους τίτλους «Οι
μάγκες τελειώσανε», «Σχέδιο Συνάντησης», «Θαλασσινές αγάπες»,
«Νησιώτικα μεράκια», «Τραγούδια για την αγάπη», «Λαϊκοδημοτικά
τσιφτετέλια», «Τα μάτια που αγάπησα» κλπ. Πολλά από τα ποιήματά του έχουν μεταφρασθεί σε ξένες
γλώσσες όπως στην Αγγλική, Γαλλική, Ιταλική, Ρωσική, Ισπανική,
Κινεζική, Μογγολική, Αλβανική, Βουλγαρική κλπ. Έχει τιμηθεί με τρία αριστεία γραμμάτων και 54 βραβεία
τόσο σε εθνικούς και διεθνείς διαγωνισμούς όσο και από διάφορους
πολιτιστικούς φορείς.
Ο Κύπριος εκπαιδευτικός Ανδρέας Γρηγορίου γεννήθηκε στις 25 Ιανουαρίου 1945 στη Λάρνακα. Κατά τη διάρκεια του Αγώνα κατά των Άγγλων ως μαθητής ήταν στην Α.Ν.Ε. (Αλκιμος Νεολαία ΕΟΚΑ). Υπηρέτησε στην Κύπρο ως εθελοντής κατά τη διάρκεια της τουρκανταρσίας του 1963-1964. Το 1970 υπηρέτησε την κανονική του θητεία στον Κυπριακό στρατό. Επίσης το 1974 υπηρέτησε επίσης και κατά τη διάρκεια της δεύτερης Τουρκικής εισβολής ως κανονικός στρατιώτης. Είναι πτυχιούχος του Ιστορικού-Αρχαιολογικού τμήματος του Εθνικού Πανεπιστημίου Αθηνών. Φοίτησε και στο τμήμα Αγγλικών σπουδών του Πανεπιστημίου Αθηνών. Διευθυντής 2ου Γυμνασίου Βούλας και του 2ου Γυμνασίου Βάρης. Μετά τη συνταξιοδότηση υπηρέτησε ως μέλος στη Δευτεροβάθμια Σχολική Επιτροπή του Δήμου Βάρης, Βούλας, Βουλιαγμένης το 2011, 2012 και 2013. Το 2016 εξέδωσε και το βιβλίο "Ταξιδεύοντας μια ζωή στα επείγοντα της ψυχής και του πνεύματος".
Στην νεότητα του αποδείχτηκε και ικανός στιχουργός. Υπήρξε φίλος, συμμαθητής, συμφοιτητής και συγκάτοικος με τον τραγουδιστή Μιχάλη Βιολάρη και μαζί το 1965 εικοσαετής και οι δύο έγραψαν (9) εξαιρετικής ποιότητας κυπριακά τραγούδια που γνώρισαν τεράστια επιτυχία στην Κύπρο αλλά και στην Ελλάδα. Έτσι ο Μιχάλης Βιολάρης πρωτοεμφανίζεται δισκογραφικά με μια εταιρεία που έστησε με τον Ανδρέα Γρηγορίου με κοστος 10000 δρχ, και όνομα "ΒΙΟΛΑΦΟΝ". Τα πιο γνωστά τους τραγούδια είναι τα "Ένας Αντάρτης πολεμά πάνω στου Τζύκκου τα Βουνά" αφιερωμένο στον ήρωα Γρ. Αυξεντίου, "Ούλλα Χαλάλιν του", "Ο Σκάπουλλος", "Μια Λεμεσιανή", "Έλα να σμίξουμε τα θκυό", "Αρκείς τζαι πέθανα", "Στην Κύπρο έχει όμορφες", "Δημητρούλα", "Ετρύπησεν η πούγκα μου",Όι Έναν μ' εσιεί η μάνα μου" κ.ά.
Μια Λεμεσιανή
https://www.youtube.com/watch?v=lTCfKBtdUvM
Στίχοι: Ανδρέας Γτηγορίου
Μουσική: Μιχάλης Βιολάρης
Πρώτη Εκτέλεση: Μιχάλης Βιολάρης
Αρκείς τζαι πέθανα
https://www.youtube.com/watch?v=NE7M5V6H7ZY
Στίχοι: Ανδρέας Γτηγορίου
Μουσική: Μιχάλης Βιολάρης
Πρώτη Εκτέλεση: Νίκος Ξανθόπουλος
Άλλες Εκτελέσεις: Μιχάλης Βιολάρης
Ο στιχουργός και συγγραφέας Αργύρης Βεργόπουλος γεννήθηκε το 1939 στον Αντικάλαμο της Μεσσηνίας από γονείς αγρότες. Στην Αθήνα ήρθε το 1947 και το 1958 σπούδασε οικονομικά στην ΑΣΟΕΕ. Παρακολούθησε μεταπτυχιακά μαθήματα οικονομικής ανάλυσης και επιμορφωτικά σεμινάρια στην Ελλάδα και στο εξωτερικό. Εργάστηκε ως στέλεχος μεγάλων επιχειρήσεων, ενώ παράλληλα αρθρογραφούσε και έκανε μελέτες οικονομικού περιεχομένου με πολλές δημοσιεύσεις. Με την τέχνη ασχολήθηκε από πολύ νωρίς. ήδη από τη δεκαετία του '60 έγραψε στίχους για μια σειρά τραγουδιών που έμειναν κλασικά στο είδος τους. Μεταξύ αυτών και το "Μικρό Παιδί", σε μουσική του Λίνου Κόκοτου με τον οποίο και συνεργάστηκε στα περισσότερα του τραγούδια και τα οποία ερμήνευσαν τραγουδιστές του λεγόμενου "Νέου Κύματος" Ζωγράφος Βιολάρης, Κουμιώτη κλπ. Παράλληλα ασχολήθηκε με τη γλυπτική και τη ζωγραφική, με πολλές ατομικές εκθέσεις. Τέλος έχει εκδώσει πέντε ποιητικές συλλογές ("Απόπειρα προσανατολισμού", "Ζητείται σκύλος", "Αυτοψία", "Μεταμορφώσεις", "Μετουσιώσεις ΙΙ") και δύο πολιτικά μυθιστορήματα το "Αιρετικά και βέβηλα" και τις "Ιστορίες του Βάλτου".
Ο Αργύρης Βεργόπουλος, έφυγε από τη ζωή το βράδυ της 23ης Ιανουαρίου 2018.
Ο σκηνοθέτης Γιώργος Φίλης πέθανε στις 16 Απριλίου 2017 μετά από μετεγχειρητική επιπλοκή εγχείρησης στην καρδία. Ο εκλιπών γεννήθηκε στην Σαλαμίνα και σκηνοθέτησε για την τηλεόραση του Αντ1, αμέτρητες θεατρικές παραστάσεις ενώ δούλεψε και για τον κινηματογράφο κυρίως κατά την δεκαετία του ΄70 σε αισθηματικές - αστυνομικές ταινίες ["Αγάπες και Καημοί" (1967), "Το τελευταίο Φιλί" (1970), "Ένα κορίτσι που τα θέλει όλα" (1972)] αλλά και σε πολιτικο-ιστορικά ντοκιμαντέρ ["Ένας ήρωας με μνημονοσκόπιο" (1973) για τον Γρ. Αυξεντίου, "Έτσι προδόθηκε η Κύπρος" (1974), "Το μέγα ντοκουμέντο" (1979) με θέμα τις ελληνοτουρκικές σχέσεις και τα σημαντικότερα πολιτικά-στρατιωτικά γεγονότα, από τους βαλκανικούς πολέμους μέχρι την εισβολή των Τούρκων στην Κύπρο]. Αφήνω γεια https://www.youtube.com/watch?v=VTNMcBb8vuU
Στίχοι: Γιώργος Φιλής
Μουσική: Βασίλης Τενίδης
Εκτέλεση: Άννα Βίσση
Το 1973, ο σκηνοθέτης και παραγωγός Γιώργος Φίλης γύρισε ένα εξαιρετικό ντοκιμαντέρ αφιερωμένο στη ζωή και τη δράση του ήρωα της ΕΟΚΑ, Γρηγόρη Αυξεντίου. Εκτός από το σενάριο και τη σκηνοθεσία, ο Φίλης συνέβαλε στο μάζεμα του υλικού ενώ έγραψε και τους στίχους των τεσσάρων τραγουδιών που ακούγονται στο ντοκιμαντέρ τα οποία ερμηνεύουν ο Λεωνίδας Πιτσιλλίδης, η Άννα Βίσση και ο Μιχάλης Βιολάρης. Στο 80λεπτο αυτό ντοκιμαντέρ η Άννα Βίσση έκανε την πρώτη της εμφάνιση και ερμήνευσε το πρώτο της τραγούδι. Το ντοκιμαντέρ προβλήθηκε στο Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης και απέσπασε δύο βραβεία (παραγωγής και μουσικής του Βασίλη Τενίδη). Στο ντοκιμαντέρ προβάλλονται σπάνια ντοκουμέντα από πραγματικές σκηνές στην Μάχη του Μαχαιρά.
Ο συνθέτης, σολίστ και αρχιμουσικόςΒασίλης Τενίδης, γεννήθηκε στη Λάρισα το 1936. Σπούδασε Νομικά στο Πανεπιστήμιο Αθηνών και παράλληλα κλασσική κιθάρα και θεωρητικά. Στη διάρκεια της δεκαετίας του 1960, συνέθεσε πολλά τραγούδια ‐ μπαλάντες από αυτά που προσδιόρισαν το ύφος του ελληνικού "Νέου Κύματος". Παράλληλα, ως κιθαριστής, είχε μια λαμπρή και διεθνή σταδιοδρομία. Γνωστός και ως «χαμαιλέων ύφους», έχει γράψει μουσική για όλα σχεδόν τα είδη και ιδιώματα (συμφωνικά έργα, μουσική δωματίου, χορωδιακά, για συγκροτήματα Jazz, κινηματογραφική μουσική, όπερα, οπερέτα, θρησκευτική μουσική, χορόδραμα κ.ο.κ.), ενίοτε συνδυάζοντας, με δεξιοτεχνική μαεστρία, μουσικά στοιχεία και μουσικά είδη φαινομενικά ασύμβατα. Ασχολήθηκε ιδιαίτερα με το θέατρο και έχει συνεργαστεί με κορυφαίους σκηνοθέτες και ηθοποιούς. Παράλληλα διακρίθηκε ως ενορχηστρωτής. Στις σημαντικότερες ενορχηστρώσεις του συγκαταλέγονται ο "Ύμνος εις στην Ελευθερίαν" για συμφωνική ορχήστρα και χορωδία, η καντάτα "Ύμνος των Μεσογειακών Αγώνων" (Θεοδωράκης), ο κύκλος τραγουδιών "Οι γειτονιές του φεγγαριού Χατζιδάκις), σειρά έργων των Επτανησίων συνθετών κ.ά. Με τη Λυρική Σκηνή επίσης, συνεργάστηκε στη μουσική επεξεργασία και ενορχήστρωση έργων. Έχει συνεργαστεί ακόμα με το ραδιόφωνο και την τηλεόραση έχοντας κάνει εκατοντάδες εκπομπές με μουσικά θέματα ("Γνωριμία με τη μουσική", "Τα όργανα της ορχήστρας" κ.ά.). Έχει διδάξει σε σχολές, σεμινάρια, ΙΕΚ, έχει δώσει πολλές διαλέξεις και έχει μετάσχει σε συνέδρια και συζητήσεις. Διετέλεσε αρχιμουσικός στα Μουσικά Σύνολα της ΕΡΤ επί πολλά έτη και υπήρξε τακτικό μέλος της Ένωσης Ελλήνων Μουσουργών. Έργα του έχουν παρουσιαστεί ανά τον κόσμο. Είχε συνεργαστεί με τον σκηνοθέτη Γιώργο Φιλή στις ταινίες «Έτσι προδόθηκε η Κύπρος», «Γρηγόρης Αυξεντίου» κ.ά. και υποστήριξε έμπρακτα πολλούς πρωτοεμφανιζόμενους Κύπριους τραγουδιστές, όπως ο Βιολάρης και η Άννα Βίσση. Ο Βασίλης Τενίδης απεβίωσε στις 7 Φεβρουαρίου 2017.
Τέλος ως πνευματικός κληρονόμος, συνεχιστής και διαχειριστής του εκτενέστατου έργου του, σύμφωνα με επιθυμία του ιδίου, είναι ο Κύπριος αρχιμουσικός Νότης Γεωργίου, σε στενή συνεργασία με την κόρη του συνθέτη, Βίκυ Τενίδη.
Ο μουσικοσυνθέτης, τραγουδιστής και πρόεδρος της ΑΥΤΟΔΙΑΧΕΙΡΗΣΗ και της Ενωσης Μουσικοσυνθετών & Στιχουργών Ελλάδος (Ε.Μ.Σ.) Γιάννης Γλέζος είναι ανεψιός του μεγάλου ποιητή Γιάννη Ρίτσου αλλά και του Μανόλη Γλέζου. Είναι ακόμη αδελφός της τραγουδίστριας
Δέσποινας Γλέζου. Σπούδασε στην Ανωτάτη Εμπορική Αθηνών, την οποία
εγκατέλειψε για χάριν της μουσικής, πρωτοεμφανιζόμενος σε μπουάτ της Πλάκας. Πήρε
μαθήματα πιάνου και θεωρητικών. Προσανατολίστηκε στο λεγόμενο
έντεχνο τραγούδι επηρεασμένος από τον Μ. Θεοδωράκη. Στη διάρκεια
της Δικτατορίας κατέφυγε στο εξωτερικό (Αγγλία, Γαλλία, Ελβετία, ΗΠΑ).
Στη Ν. Υόρκη ανέλαβε τη διεύθυνση της Ελληνικής Λαϊκής Χορωδίας. Στις ΗΠΑ παρακολούθησε μαθήματα
σύνθεσης, διεύθυνσης ορχήστρας και φωνητικής. Μετά την πτώση της Δικτατορίας
επέστρεψε στην Ελλάδα και συνεργάστηκε με την Μαρίζα Κωχ, τον Γιάννη Πουλόπουλου, την Μαριά Δημητριάδη, την Αλέκα Μαβίλη, τον Μιχάλη Βιολάρη, την Αρλέτα κ.α. Εγραψε
Κύκλους τραγουδιών σε στίχους μεγάλων Ελλήνων και ξένων ποιητών (Ρίτσου,
Καβάφη, Καρυωτάκη, Ελύτη, Λόρκα, Νερούντα, Χάινε, Χιμένεθ, κ.ά.) με 30
ώς 60 τραγούδια ανά Κύκλο. Πληθωρικός στις εμπνεύσεις του, έχει συνθέσει πολύ περισσότερα από 1.000 τραγούδια. Οι σπουδαιότεροι δίσκοι του: "Η Ελένη του Μάη" (1968), "12
Τραγούδια του Λόρκα" (1969), "Emiliano Zapata" (1971), "Αντόνιο Τόρρες
Χερέδια" (1974), "Χαρούμενος Πηγαίνω", "Αυτά που αγαπήσαμε" (1979),
"Περιμένοντας τους βαρβάρους" (1979), κ.λπ.
Από έρωτα πεθαίνουν τα κλαρίνα
Στίχοι: Federico G. Lorca
Μουσική-Εκτέλεση: Γιάννης Γλέζος
Από το "12
Τραγούδια του Λόρκα"
Ο συνθέτης Βασίλης Κουμπής γεννήθηκε στις 6 Ιουνίου 1942 στην Πάτρα. Όταν τέλειωσε το Γυμνάσιο, σπούδασε στο Ωδείο Αθηνών. Πρωτοεμφανίστηκε στο τραγούδι το 1967. Στα λίγα τραγούδια που μας άφησε τα ερμήνευσαν τραγουδιστές κυρίως του λεγόμενου "Νέου Κύμματος" όπως ο Μιχάλης Βιολάρης, η Καίτη Χωματά, η Πόπη Αστεριάδη, η Ρένα Κουμιώτη και άλλοι, αλλά και πιο λαϊκοί ερμηνευτές όπως ο Δημήτρης Μητροπάνος και ο Γιάννης Θωμόπουλος. Το 1971 σε συνεργασία με το στιχουργό Λευτέρη Παπαδόπουλο, έβγαλε τον πρώτο και ίσως τον πιο γνωστό του δίσκο με τίτλο "12 μήνες" ενώ άλλη εξαιρειτική δουλειά είναι ο δίσκος του "Ένα φράγκο μάλαμα" του 1976. Το 1980 έβγαλε τον δίσκο "Στ' ουρανού το μπαλκονάκι", με ερμηνευτή των τραγουδιών τον Παναγιώτη Μαρκιανίδη. Υπάρχουν επίσης και τραγούδια του σε δίσκους άλλων δημιουργών ενώ ίδιος εργάστηκε στη Ρόδο για μία δεκαετία. Πέθανε στις 17 Νοεμβρίου του 2003 σε ηλικία 61 ετών.
Η συγγραφέας και δημοσιογράφος Έλλη Παιονίδου γεννήθηκε στις 3 Νοεμβρίου 1940 στο χωριό Βάσα Κοιλανίου.
Αποφοίτησε από το Λανίτειο Γυμνάσιο Λεμεσού και σπούδασε Οικιακή
Οικονομία στην Χαροκόπειο Σχολή στην Αθήνα. Το 1964 παντρεύτηκε τον
επίσης συγγραφέα Πανίκο Παιονίδη και έχει δύο παιδιά. Κύρια
απασχόληση της υπήρξε η συγγραφή. Συνεργάστηκε με διάφορες εφημερίδες
και περιοδικά στην Κύπροο και στην Ελλάδα καθώς και με το ραδιόφωνο και
την Τηλεόραση στη δεκαετία του ΄60 και ΄70. Το 1973 μετοίκησε
με την οικογένεια της απο τη Λευκωσία στη Λεμεσό όπου και ζεί μέχρι
σήμερα με εξαίρεση κάποια διαλείμματα, το 1974-75 στην Αθήνα και το
1991-92 στη Νέα Υόρκη. Εξέδωσε γύρω στα τριάντα βιβλία, ποίηση,
πεζογραφία, βιβλία για παιδιά και νέους και θεατρικά έργα. Ασχολήθηκε επίσης με την κριτική
βιβλίου, και το χρονογράφημα. Κείμενα της για παιδιά μεταδόθηκαν σε
συνέχειες απο το ΡIΚ καθώς και από την ΕΡΤ καθώς και από την τηλεόραση της Σόφιας, σε μορφή
κουκλοθέατρου. Θεατρικά της έργα για παιδιά ανέβηκαν από τον ΘΟΚ, από το
Εθνικό Θέατρο Βουλγαρίας και κυπριακούς θιάσους. Βιβλία της έχουν
μεταφραστεί και κυκλοφορήσει στη Γαλλία, Ουγγαρία, Γερμανία, Σλοβενία,
Βουλγαρία, Σλοβακία, Πορτογαλία, Ρουμανία κ.α. Η ίδια έχει
αποδώσει ποιητικά κείμενα γάλλων, ρώσων, βούλγαρων, ούγγρων, τούρκων και
άλλων ποιητών στα ελληνικά. Δική της απόδοση στα ελληνικά είναι το γνωστό ποίημα της Τ/κ Νεσιέ Γιασίν "Η δική μου η πατρίδα", που μελοποίησε ο Μάριος Τόκας. Ποιήματά της μελοποίησε και ο Γιώργος Κοτσώνης. Σε συνεργασία με
λογοτέχνες της Σλοβενίας και της Ουγγαρίας ετοίμασε δύο Ανθολογίες
Κυπριακής Ποίησης. Τιμήθηκε
επανειλημμένα με το Κρατικό Βραβείο Λογοτεχνίας Κύπρου και με άλλα βραβεία
και διακρίσεις. Είναι μέλος της Διεθνούς Ένωσης Κριτικών Λογοτεχνίας,
της Εταιρείας Ελλήνων Συγγραφέων Ελλάδας και Κύπρου, του ΠΕΝ, του
Συνδέσμου Παιδικου Βιβλίου και διετέλεσε μέλος της Διεθνούς Κριτικής
Επιτροπής Λογοτεχνικού Βραβείου Νοηστατ του Πανεπιστημίου της Οκλαχόμα. Το ζεύγος Παιονίδη το 1999 δώρισαν στη Βιβλιοθήκη του
Πανεπιστημίου Κύπρου πολλά βιβλία, κάποια από τα οποία αναφέρονται στην
οικονομική και κοινωνική ανάπτυξη της πρώην Σοβιετικής Ένωσης και
διαφόρων άλλων σοσιαλιστικών χωρών και άλλα περιλαμβάνουν μια γενικότερη
μαρξιστική ανάλυση από οικονομικής, κοινωνικής, ιστορικής και
φιλοσοφικής σκοπιάς. Η
συγγραφέας, ύστερα από απόφαση του Συνδέσμου Παιδικού Νεανικού βιβλίου
Κύπρου, ήταν υποψήφια για το διεθνές βραβείο Άντερσεν για το 2012. Το
βιβλίο της "Δέκα ορφανά παραμύθια" μπήκε στον τιμητικό κατάλογο των 100
καλύτερων βιβλίων του Διεθνούς Συνδέσμου Παιδικού Βιβλίου στην Βασιλεία
της Ελβετίας το 2002.
Ο Μόδεστος Παντελή γεννήθηκε στις 16 Δεκεμβρίου 1923 στο Λιοπέτρι Αμμοχώστου.
Γονείς του ήταν οι Παντελής Γεωργίου και Χιονού Παντελή και είχε άλλα τέσσερα αδέλφια. Ήταν παντρεμένος και είχε δύο παιδιά. Φοίτησε στο
δημοτικό σχολείο του χωριού του μέχρι την τρίτη τάξη και έπειτα
ασχολήθηκε με τη γεωργία. Τον Φεβρουάριο του 1955 οργανώθηκε στην ΕΜΑΚ (Εθνικό Μέτωπο Απελευθερώσεως Κύπρου) μαζί με τα αδέλφια του.Με αρχηγό της ομάδας το Γρηγόρη Αυξεντίου και με άλλους
συγχωριανούς τους άρχισαν να ετοιμάζονται για την έναρξη της
ένοπλης δράσης.Τα
μεσάνυκτα της 31ης Μαρτίου προς την 1η Απριλίου 1955 ανέλαβε
να βοηθήσει τον Ανδρέα Κάρυο να προκαλέσει βραχυκύκλωμα λίγο
έξω από το Αυγόρου, για να συσκοτισθεί η Αμμόχωστος την ώρα
που θα ρίχνονταν οι πρώτες βόμβες της ΕΟΚΑ.Κατόπιν
οδηγιών του Αυξεντίου προσέδεσαν μακριά αλυσίδα σε χοντρό
σχοινί, στην άκρη του οποίου είχαν δέσει πέτρα χαραγμένη στη
μέση, για να μη φεύγει από το σχοινί,
και την έριξαν πολλές φορές πάνω από τα σύρματα, προσπαθώντας
να την τραβήξουν με διχάλι από την άλλη μεριά.Για
ασφάλεια, την ώρα που θα προκαλούσαν το βραχυκύκλωμα, φορούσαν
λαστιχένια καλύμματα παπουτσιών και λαστιχένια γάντια. Έριξαν
πολλές φορές το σχοινί μα δεν κατάφεραν να περάσει πάνω από
τα σύρματα. Καθώς όμως το έριχναν και έπεφτε κάτω στα βρεγμένα
χόρτα, το σχοινί βράχηκε. Τελικά ο Ανδρέας Κάρυος πήρε στους
ώμους τον Μόδεστο Παντελή, σε μια προσπάθεια να πλησιάσει
όσο γινόταν τα σύρματα, για να κατορθώσει να ρίξει το σχοινί.
Τα κατάφερε, έριξε το σχοινί, προκάλεσε το βραχυκύκλωμα, αλλά
υπέστη και ο ίδιος ηλεκτροπληξία και βρήκε ακαριαίο το θάνατο.Ο Ανδρέας
Κάρυος έπαθε σοβαρά εγκαύματα στην πλάτη, όταν ήλθε σε επαφή
με το βρεγμένο σχοινί.
Ο Μόδεστος Παντελή ήταν ο πρώτος που έπεσε στο βωμό της Ελευθερίας την ίδια νύχτα που ξεκίνησε την δράση της η ΕΟΚΑ και η χήρα του η κυρία Αποστολού έχει πάντα το κρεβάτι στρωμένο με την Ελληνική σημαία, το ίδιο και στο τάφο του να κυματίζει περήφανα η γαλανόλευκη.
Ο συνθέτης και στιχουργός Γιώργος Κριμιζάκηςκατάγεται από το Ηράκλειο της Κρήτης. Γεννήθηκε στις 3 Μαΐου 1943 και ξεκίνησε την καριέρα του σαν μουσικός (πιανίστας) στην μπουάτ Εσπερίδες του Γιάννη Αργύρη,
στην Πλάκα. Ο Γιάννης Αργύρης διακρίνοντας την ευαισθησία και το ταλέντό του, του έδωσε στίχους και τον παρότρυνε να
συνθέσει και έτσι και έγινε. Ο Κριμιζάκηςεμφανίστηκε
σε πολλές ακόμα μπουάτ της Πλάκας μιας και το Νέο Κύμα, εκεί έπαιρνε
σάρκα και οστά. Στην μπουάτ Ταβάνια, συνεργάσθηκε με επώνυμους καλλιτέχνες όπως η Μαρίζα Κώχ και ο Γιάννης Πάριοςο οποίος ξεκίνησε την ίδια εποχή πλάι στον Γιώργο Κριμιζάκη. Τον πρώτο του δίσκο τον ηχογράφησε το 1969 με ερμηνευτή τον Κώστα Βενετσάνο και ήταν το τραγούδι «Είναι νωρίς για δάκρυα Στέλλα»
που έμελλε να γίνει πολύ μεγάλη επιτυχία και τραγουδήθηκε από τον Γιώργος Μαρίνος, τον Μιχάλη Βιολάρη, το Τέρρη Χρυσό και πολλούς άλλους. Συνεργάστηκε με στιχουργούς όπως ο Πυθαγόρας, η Σώτια Τσώτου, ο Λευτέρης Παπαδόπουλος, ο Κώστας Κινδύνης, ο Γιάννης Αργύρης, η Μάρω Μπιζάνη, ο Γιάννης Κακουλίδης, ο Δημήτρης Ιατρόπουλος, ο Πάνος Φαλάρας κ.α. ενώ συνεργάστηκε με πάρα πολλούς τραγουδιστές και έδωσε σε όλους τραγούδια που έγιναν μεγάλες επιτυχίες. Έχει βραβευτεί από την Unesco και υπάρχει και βιβλίο για την ζωή του.
Επιτυχίες: Είναι νωρίς για δάκρυα Στέλλα, Γύρνα πίσω Αποστόλη (Βιολάρης), Ε, ψιτ (Χωματά), Αχ ένας καημός (Κουμιώτη)Δροσοσταλιά μου (Νομικός), Τικι-τικι-τακ (Μαίρη Λίντα), Ελλάς Ελλήνων Χριστιανών, Ειμαι καλός κομμουνιστής (Γιώργος Μαρίνος), Είμαστε άνθρωποι απλοί (Βοσκόπουλος), Μαλακά…πιο μαλακά, ,Ουγκαγκα μπουμ μπουμ, Ελλάδα η χώρα του πράσινου ήλιου, Τελεβιζιόν-Τελεβιζιόν (Χάρρυ Κλύνν)κ.ά.
"Έτσι κι αλλιώς"20/12/2015 - Γιώργος Κριμιζάκης
https://www.youtube.com/watch?v=QNroooIgukA
Αχ ένας καημός https://www.youtube.com/watch?v=aOJkV2zx914 Στίχοι-Μουσική: Γιώργος Κριμιζάκης Εκτέλεση: Ρένα Κουμιώτη
Μιχάλης Βιολάρης -Είναι νωρίς για δάκρυα Στέλλα
https://www.youtube.com/watch?v=_14LoqtTQUY
Στίχοι: Σώτια Τσώτου
Μουσική: Γιώργος Κριμιζάκης
Μιχάλης Βιολάρης -Γύρνα πίσω Αποστόλη
https://www.youtube.com/watch?v=qCByDM3keXo
Στίχοι: Γιάννης Κακουλίδης
Μουσική: Γιώργος Κριμιζάκης
1972=Γ' βραβείο Φεστιβάλ Τραγουδιού Θεσσαλονίκης
"Τότε, στις αρχές του '70 κάποιος Αποστόλης παρέκαμψε τα σύνορα των Κήπων
στον Έβρο και τράβηξε για την Πόλη. Σε λίγα χλμ βεβαίως τον σταμάτησαν
και τον γύρισαν πίσω. Από το επεισόδιο αυτό βγήκε και το τραγουδάκι...." Μάριος Δεμερτζής
"Η ιστορία αυτού του τραγουδιού είναι ότι θεωρήθηκε σαν ένα τραγούδι που
θα ενοχλούσε τις σχέσεις Ελλάδας-Τουρκίας. Ζήτησαν να αλλάξουν οι στίχοι
και ο Κακουλίδης δεν δέχτηκε. Ζήτησαν από τον Άλκη Στέα να μην παιχτεί
καθόλου κι αυτός είπε οτι δεν γίνεται γιατί, θα μας σκοτώσει ο
κόσμος. Το τραγούδι ειχε γνωρίσει θερμή υποδοχή και στην τελική βραδυά
ακούστηκε μόνο μέσα στο Παλέ ντε Σπορ. Πήρε απόφαση η ΕΡΤ να μην
μεταδοθεί ο ήχος έξω. Οι επιτροπές που ψήφιζαν κατάλαβαν ότι κάτι
συμβαίνει και έτσι στην ψηφοφορία ήρθε τρίτο." Χρήστος Κροκίδης
Ο μουσικοσυνθέτης, τραγουδιστής και πρόεδρος της ΑΥΤΟΔΙΑΧΕΙΡΗΣΗ και της Ενωσης Μουσικοσυνθετών & Στιχουργών Ελλάδος (Ε.Μ.Σ.) Γιάννης Γλέζος είναι ανεψιός του μεγάλου ποιητή Γιάννη Ρίτσου αλλά και του Μανόλη Γλέζου. Είναι ακόμη αδελφός της τραγουδίστριας
Δέσποινας Γλέζου. Σπούδασε στην Ανωτάτη Εμπορική Αθηνών, την οποία
εγκατέλειψε για χάριν της μουσικής, πρωτοεμφανιζόμενος σε μπουάτ της Πλάκας. Πήρε
μαθήματα πιάνου και θεωρητικών. Προσανατολίστηκε στο λεγόμενο
έντεχνο τραγούδι επηρεασμένος από τον Μ. Θεοδωράκη. Στη διάρκεια
της Δικτατορίας κατέφυγε στο εξωτερικό (Αγγλία, Γαλλία, Ελβετία, ΗΠΑ).
Στη Ν. Υόρκη ανέλαβε τη διεύθυνση της Ελληνικής Λαϊκής Χορωδίας. Στις ΗΠΑ παρακολούθησε μαθήματα
σύνθεσης, διεύθυνσης ορχήστρας και φωνητικής. Μετά την πτώση της Δικτατορίας
επέστρεψε στην Ελλάδα και συνεργάστηκε με την Μαρίζα Κωχ, τον Γιάννη Πουλόπουλου, την Μαριά Δημητριάδη, την Αλέκα Μαβίλη, τον Μιχάλη Βιολάρη, την Αρλέτα κ.α. Εγραψε
Κύκλους τραγουδιών σε στίχους μεγάλων Ελλήνων και ξένων ποιητών (Ρίτσου,
Καβάφη, Καρυωτάκη, Ελύτη, Λόρκα, Νερούντα, Χάινε, Χιμένεθ, κ.ά.) με 30
ώς 60 τραγούδια ανά Κύκλο. Πληθωρικός στις εμπνεύσεις του, έχει συνθέσει πολύ περισσότερα από 1.000 τραγούδια. Οι σπουδαιότεροι δίσκοι του: "Η Ελένη του Μάη" (1968), "12
Τραγούδια του Λόρκα" (1969), "Emiliano Zapata" (1971), "Αντόνιο Τόρρες
Χερέδια" (1974), "Χαρούμενος Πηγαίνω", "Αυτά που αγαπήσαμε" (1979),
"Περιμένοντας τους βαρβάρους" (1979), κ.λπ.
