Γιάννης Κυπαρίσσης

Greek composer, song-writer, orchestral conductor and theatrical entrepeneur. Born 1906 in Piraeus, Greece.

"Πρωτοεμφανίζεται σαν μουσικοσυνθέτης στο Θ. Κεντρικόν με τον «Παπαγάλο» του Βώττη. Συνέθεσε μουσική για οπερέτες και επιθεωρήσεις: «Παλιάτσος» (κειμ. Βώττη), «Κοκότα με τους μενεξέδες» (1932) για το θ. Ζ. Νταλμάς - Δράμαλη - Μιχ. Κοφινιώτη. Στο Θ. Μακέδο, εκτός της μουσικής που συνέθεσε για επιθεωρήσεις, διηύθυνε και την ορχήστρα. Από το 1932 έγραφε ο ίδιος και έργα και ανέλαβε την επιχείρηση στο Θ. Αλάμπρα («Τσαλαπετεινός»). Επίσης συνεργάσθηκε με τους Χρήστο Γιαννακόπουλο, Αλέκο Σακελλάριο σε μουσικά έργα, καθώς και με τους Γ. Ασημακόπουλο - Β. Σπυρόπουλο και Π. Παπαδούκα κ.ά. Το 1940 ανέβασε το έργο «Φράουλες» στου Σαμαρτζή.— Μετά τον πόλεμο ασχολείται με θεατρικές επιχειρήσεις, σαν θεατρώνης και ιμπρεσάριος. — Ίδρυσε την Καλλιτεχνική Εταιρεία «Ορφεύς», την οποία διευθύνει, και η οποία μέχρι σήμερα συνεχίζει την δραστηριότητα της στον τομέα μετακλήσεως ξένων συγκροτημάτων και σολίστ. Επί 5ετία συνεργάσθηκε με τον Θ. Κρίτα."

Πηγή: 

Το πρωί με ξυπνάς με φιλιά

https://youtu.be/3XjhwMdJgUg?si=DENqYBHl400eXbxR
Στίχοι: Χρήστος Γιαννακόπουλος 
Μουσική: Γιάννης Κυπαρίσσης 
Εκτέλεση: Σοφία Βέμπο

 

Πωλ Νορ [Νίκος Νικολαΐδης (1899-1981)]

ΠΩΛ ΝΟΡ (1899-1981): Έλληνας δικηγόρος, δημοσιογράφος, ποιητής, συγγραφέας, εκδότης και περισσότερο γνωστός ως επιθεωρησιογράφος. Ομιλούσε επίσης γαλλικά, αγγλικά, γερμανικά, ιταλικά, ισπανικά και σουηδικά.

Ο Νίκος Νικολαΐδης γεννήθηκε στην Αθήνα τον Ιούνιο του 1899. Μετά το πέρας των γυμνασιακών του σπουδών εργάστηκε στο Υπ. Οικονομικών την περίοδο 1917 -1920. Στη συνέχεια σπούδασε νομικά στο Πανεπιστήμιο Αθηνών απ΄ όπου έλαβε το πτυχίο του το 1924. Άσκησε το δικηγορικό του επάγγελμα από το 1925 μέχρι το 1927 όταν και ξεκίνησε να ασχολείται με τη δημοσιογραφία και την ποίηση.

Ξεκίνησε να δημοσιογραφεί με το καλλιτεχνικό ψευδώνυμο, Νίκος Λαΐδης, εκ του επιθέτου του, αργότερα με το ψευδώνυμο Μίμης Αμίμητος και τελικά με το περισσότερο εύηχο Πωλ Νορ με το οποίο και καθιερώθηκε ως ένας από τους μεγαλύτερους ευθυμογράφους του Μεσοπολέμου. Ιδιαίτερη υπήρξε η συμβολή του στο θέατρο, μετέφρασε και διασκεύασε πολλά θεατρικά έργα και έγραψε πολλές επιθεωρήσεις μαζί με τον Ασημάκη Γιαλαμά με τη συνεργασία του οποίου εξέδιδε στη δεκαετία του 1930 το σατιρικό περιοδικό Παπαρούνα στο οποίο και καυτηρίαζε ιδιαίτερα τα πολιτικά δρώμενα της εποχής, όπως το χρεοστάσιο του 1932, τις εκλογές της 5ης Μαρτίου 1933, την απόπειρα δολοφονίας του Ελευθερίου Βενιζέλου, το κίνημα του Πλαστήρα κ.ά. που μετατράπηκαν όλα σε καυστικά θέματα των επιθεωρήσεων. Κατά τη μεταξική περίοδο συνεργαζόταν με την εφ. Η Βραδυνή που δημοσίευε ποιήματά του κάποια των οποίων οι ακροστιχίδες παρουσίαζαν αντικυβερνητική συνθηματολογία, από τα οποία και κρίθηκε τότε ως αντιμεταξικός με συνέπεια να φύγει από την Ελλάδα για πολύ μεγάλο διάστημα.

Συνεργάστηκε με τις εφημερίδες Εσπερινή, Η Βραδυνή, Νέα ημέρα, Εστία, Έθνος, Πρωΐα, Η Καθημερινή, Ελληνική, Ελληνικόν Μέλλον, Φωνή του Λαού, Ριζοσπάστης κ.ά.. Επίσης, κατά το μακρύ χρόνο που διέμενε στις ΗΠΑ, διετέλεσε συνεργάτης της ελληνόφωνης εφημερίδας της Νέας Υόρκης Εθνικός Κήρυξ της Νέας Υόρκης, της ημερήσιας αμερικανικής εφημερίδας Jajestown Sun κ.ά. Στο συγγραφικό του έργο περιλαμβάνονται: Λόρδος Βύρων (εκδ. 1934), στην αγγλική τα: Akritan Songs (μετάφραση των Ακριτικών του Άγγελου Σικελιανού) (εκδ. 1944), Salaman-der , (εκδ. 1945), Chaos Revisited, (εκδ.1965). Άπαντα Σατιρικά Λυρικά τόμος Α΄ (εκδ. 1977), Κακομοιρικά Έπη (εκδ. 1977), Το λιθαράκι μου (εκδ.1978), Ρίμες (Πωλνόρριμες) (εκδ.1978). 

Ο Νικολαΐδης διετέλεσε μέλος της Εταιρίας Ελλήνων Θεατρικών Συγγραφέων, της Ενώσεως Συντακτών Ημερησίων Εφημερίδων Αθηνών και της Writers of America Guild Inc. West. Επίσης έλαβε μέρος σε πολλές δημοσιογραφικές αποστολές εκτός Ελλάδας όπως στην Αμερική, Βιέννη, Παρίσι,, στη Σουηδία απ΄ όπου και επέστρεψε στην Ελλάδα μετά την μεταπολίτευση  

Σύζυγός του ήταν η ηθοποιός Αλίκη Θεοδωρίδου – Νορ. Ο Πωλ Νορ πέθανε στην Αθήνα στις 23 Απριλίου 1981 σε ηλικία 82 ετών.

Σοφία Βέμπο -Μη ζητάς φιλιά

https://youtu.be/UWIF6e3I5uI?si=HN0kaS1wCA-5FArv

Στίχοι: Πωλ Νορ

Μουσική: Νίκος Ντ' Άντζελις

 

Γιώργος Φτέρης (1891-1967)

ΓΙΩΡΓΟΣ ΦΤΕΡΗΣ: Δημοσιογράφος, ανταποκριτής, κριτικός, συγγραφέας και ποιητής. 

Γεννήθηκε στις 14 Σεπτεμβρίου 1891 στην Καρέα της Μάνης. Το πραγματικό επώνυμό του ήταν Τσιμπίδαρος. Σπούδασε νομική στο Πανεπιστήμιο Αθηνών. Το μεγαλύτερο μέρος της ζωής του, ήταν ανταποκριτής εφημερίδων στο εξωτερικό. Αρχικά, ήταν στη Ρώμη, και αργότερα στη Γαλλία. Περιόδευσε στην Ευρώπη για να συναντήσει αρκετά γνωστά πρόσωπα της εποχής, όπως ο Ιταλός δικτάτορας Μπενίτο Μουσολίνι, από τον οποίο έλαβε συνέντευξη αρκετές φορέας. Κατα τη διάρκεια των ταξιδιών του, γνώρισε και σχημάτισε δεσμούς φιλίας με αρκετά γνωστά άτομα, όπως ο Νίκος Καζαντζάκης, ο γλύπτης Μιχαήλ Τόμπρος, ο Ελευθέριος Βενιζέλος, η Έλλη Λαμπέτη, ακόμη και ο Πάμπλο Πικάσο. Με την επιστροφή του στην Ελλάδα, έγινε αρχισυντάκτης της εφημερίδας Αθηναϊκά Νέα. Επίσης, εργάστηκε ως δημοσιογράφος για Το Βήμα. Έγραψε αρκετά βιβλία και άρθρα. Ένα από τα μεγαλύτερα και πιο αξιομνημόνευτα επιτεύγματα του, είναι ένα τραγούδι με την ονομασία «Η Χωριάτα». Τον χειμώνα 1941–42,τον πρώτο χειμώνα της Γερμανικής Κατοχής, έγραψε ένα αλληγορικό τραγούδι το οποίο έδωσε στη Σοφία Βέμπο, την πιο γνωστή τραγουδίστρια της εποχής και επίσης οικογενειακή του φίλη. Κατά την περίοδο αυτή, όλα τα πατριωτικά τραγούδια απαγορευόταν από τους Ναζί. Ο Φτέρης το γνώριζε, και έγραψε κάθε στίχο του τραγουδιού με αλληγορικό τρόπο. Πολύς κόσμος λάτρεψε το τραγούδι του Φτέρη, και το μήνυμα του διαδώθηκε στην Ελλάδα. Το τραγούδι έπαιζε συνεχώς στα θέατρα. Αλλά αμέσως μετά οι Ναζί κατέλαβαν τον έλεγχο. Το τραγούδι απαγορεύθηκε, και τα θέατρα κλείσαν. Ορίστηκε ποινή για κάθε έναν που τραγουδούσε το τραγούδι, και οι Ναζί πήγαν στο σπίτι του Φτέρη, απειλώντας τον με σύλληψη. Η Βέμπο συνέχισε να τραγουδά τη «Χωριάτα» στις συναυλίες της στη Μέση Ανατολή και συνέχισε να εμπνέει το κίνημα της Εθνικής Αντίστασης. 

Το 1930, έλαβε το Βραβείο της Γαλλικής Ακαδημίας (Ακαδημαϊκές δάφνες), για τη μετάφραση του από τα γαλλικά στα ελληνικά των «Αθλίων» (Les Miserables). Το 1966, του απονεμήθηκε το Χρυσό Μετάλλιο Δημοσιογραφίας από τον Βασιλιά Κωνσταντίνο Β΄. Τιμήθηκε αρκετές φορές από την Ελληνική κυβέρνηση για το έργο του στη λογοτεχνία και τη δημοσιογραφία. 

Ο Γιώργος Φτέρης-Τσιμπίδαρος απεβίωσε το 1967 από καρκίνο του ήπατος. 

Η χωριάτα

https://www.youtube.com/watch?v=Q1dBx_k4kbg

Στίχοι: Γιώργος Φτέρης

Μουσική: Θεόφραστος Σακελλαρίδης

Εκτέλεση: Σοφία Βέμπο

Στο τραγούδι, η Ελλάδα παρουσιάζεται ως μια χωριατοπούλα, και τα νιάτα της ως ένα εκκολαπτόμενο δέντρο.

ΤΟ ΠΑΙΔΟΜΑΖΩΜΑ 1948-1949

"Το τραγούδι αυτό το απλό, 

το πικρό το λυπημένο, 

είναι αφιερωμένο στα παιδιά μας 

που τ’ αρπάξαν κάποια μαύρη νύχτα οι Σλαΰοι, 

στα παιδιά μας 

που δε γίναν κι ούτε θα γινούνε σκλάβοι…" Μίμης Τραϊφόρος

Ως Παιδομάζωμα, αναφέρεται η μεταφορά 28000 περίπου παιδιών ηλικίας 2 έως 14 ετών κατά τη διάρκεια του ελληνικού "εμφύλιου" πολέμου, την περίοδο 1948-1949, κυρίως από τη Βόρεια Ελλάδα, σε χώρες του Ανατολικού μπλοκ (Γιουγκοσλαβία, Βουλγαρία, Τσεχοσλαβακία, Ρουμανία, Αλβανία) από την λεγόμενη "Προσωρινή Δημοκρατική Κυβέρνηση", προκειμένη να προστατευτούν τα παιδιά από την πείνα, τις αεροπορικές επιδρομές και τις επιθέσεις των κυβερνητικών δυνάμεων. Η πραγματικότητα όμως ήταν εντελώς διαφορετική καθώς ο ΔΣΕ αντιμετώπιζε σοβαρότατο πρόβλημα στρατολόγησης νέων μαχητών έτσι προχώρησε στην υποχρεωτική στρατολογία γυναικών και εφήβων. Υπολογίζεται μάλιστα ότι το τριάντα τοις εκατό του ΔΣΕ αποτελείτο από γυναίκες και εν πέμπτο του ήταν κάτω των 18 ετών. Συνεπώς τα αληθινά αίτια της αποστολής των παιδιών, ήταν περισσότερο στρατιωτικά, λιγότερο ανθρωπιστικά και αποτελούσε μία ιδιόρρυθμη διαδικασία, η οποία εξασφάλιζε την αφοσίωση των γονέων στο αντάρτικο, ενώ μείωνε τον κίνδυνο της λιποταξίας.

Την βάρβαρη αυτή τακτική του ΚΚΕ κατέκρινε δριμύτατα η Ελληνική Κυβέρνηση και στις 27 Φεβρουαρίου 1948 κατήγγειλε στην Ειδική Επιτροπή του ΟΗΕ για τα Βαλκάνια ότι η μετακίνηση των παιδιών προς τις σοσιαλιστικές χώρες (Γιουγκοσλαβία, Βουλγαρία, Ρουμανία, Τσεχοσλαβακία, Αλβανία) γινόταν δια της βίας και είχε ως απώτερο στόχο την μύηση των παιδιών στην κομμουνιστική ιδεολογία, την καταστροφή της ελληνικής φυλής και την διάλυση της ελληνικής οικονομίας.

Μετά το τέλος του Εμφυλίου τα περισσότερα παιδιά επανενώθηκαν με τους γονείς τους είτε στους ουτοπικούς σοσιαλιστικό "παραδείσους" είτε με την επιστροφή περίπου 1500-2000 από αυτά πίσω στην πατρίδα. 

Τα παιδιά μας που τ' αρπάξανε
https://www.youtube.com/watch?v=VEdTirLLq_s

Στίχοι: Μίμης Τραϊφόρος
Μουσική: Μιχάλης Σουγιούλ
Εκτέλεση: Σοφία Βέμπο

Λεό Ραπίτης (1906-1957)

Ο συνθέτης του Ελαφρού Τραγουδιού και στενός συνεργάτης της Σοφίας Βέμπο, Λεό Ραπίτης γεννήθηκε το 1906 στη Μυτιλήνη. Σε ηλικία πέντε ετών ξεκίνησε μαθήματα πιάνου και αμέσως αναγνωρίστηκε σαν παιδί-θαύμα. Ο πατέρας του όμως μετά το σχολείο τον έστειλε στο Μάντσεστερ για να σπουδάσει υφαντουργός με σκοπό να ακολουθήσει την οικογενειακή επιχείρηση. Τελικά επιστρέφει στην Ελλάδα στις αρχές του ΄30 και ξεκινά τη καλλιτεχνική του καριέρα. Στην πρώτη αυτή φάση της δημιουργίας του παταγωγής συνεργάζεται με τον στιχουργό Μίμη Τραϊφόρου και την Σοφία Βέμπο, η οποία τον αγαπούσε πολύ και εκτιμούσε το ταλέντο του, αφού τα τραγούδια του ήταν γραμμένα και έδεναν με τη φωνή της. Κατά την Κατοχή συναντήθηκε στη Μέση Ανατολή με το ζεύγος Τραϊφόρου-Βέμπο και συνεργάστηκαν στο ανέβασμα πατριωτικών επιθεωρήσεων. Ο Ραπίτης που ήταν ήδη στην Παλαιστίνη, μαζί με τον επίσης εξαίρετο μουσικό Μένιο Μανωλιτσάκη σχημάτισαν ορχήστρα. Μετά την απελευθέρωση επέστρεψε και εγκαταστάθηκε στην Αθήνα και ανέβασαν στο «Κεντρικό» την επιθεώρηση «Ελλάδα μου κουράγιο» για την οποία έγραψε το τραγούδι «Κάνε κουράγιο Ελλάδα μου» ο Μιχάλης Σουγιούλ και «Μια φορά μονάχα ζούμε» ο Κώστας Γιαννίδης. Ακολούθησαν δύο ακόμη επιθεωρήσεις στο θέατρο «Λυρικόν» οι: «Ξανανθίζουν τα ρόδα» και «Ρωμαίοι και Ιουλιέτες» (μουσική κωμωδία), στην οποία ακούγεται για πρώτη φορά και το τραγούδι «Πάντα μαζί» τραγουδημένο από την Αλίκη Βέμπο και τον Κώστα Μανιατάκη. Το 1948 ταξιδεύει στην Αμερική συνοδεύοντας πάντα την Σοφία Βέμπο. Όταν όμως εκείνη επιστρέφει, ο Ραπίτης παραμένει στη Νέα Υόρκη όπου παίζει πιάνο σε κάποιο νυκτερινό κέντρο. Εκεί κάνει και έναν εικονικό γάμο για να αποκτήσει την Αμερικανική υπηκοότητα. Το 1950 με τη δημιουργία του θεάτρου «Βέμπο» ο Λεό Ραπίτης ξαναγυρίζει στην Αθήνα όπου και θα παρουσιάσει τα τελευταία του «αθηναϊκά» τραγούδια. Ο Ραπίτης συνεργάστηκε πολλές φορές και με τις αδελφές Καλουτά από το ξεκίνημά τους ενώ μαζί τους συνεργάστηκε και ακολούθησε στην περιοδεία τους στην Αφρική. Ο Ραπίτης παρέμεινε στο Βελγικό Κονγκό, στο Στάνλεϋβιλ και στο Ελίζαμπεθβιλ, όπου έπαιζε πιάνο. Εκεί, σύμφωνα με την επίσημη εκδοχή, όπως μεταφέρεται από τον ανιψιό του Φρέντυ Γερμανό, ο οποίος ήταν γιος της αδελφής του Αθηνάς Ραπίτη-Γερμανού), πυροβόλησε κατά λάθος κάποιον και νομίζοντας ότι τον σκότωσε, αυτοκτόνησε. Χρόνια αργότερα ο Γιώργος Παπαστεφάνου εξήγησε ότι το φονικό έγινε πάνω σε μια στιγμή ερωτικής αντιζηλείας αφού ο συνθέτης είχε πυροβολήσει τον εραστή του και μετά, νομίζοντας πως τον σκότωσε, αυτοπυροβολήθηκε και ο ίδιος και εξηγεί ακόμη ότι ο λόγος για τον οποίο ο Φρέντυ Γερμανός άλλαξε το τέλος της ιστορίας αποδίδοντας την αυτοκτονία στην μοναξιά που ένοιωθε ο συνθέτης ήταν γιατί η μητέρα του, ήταν ακόμη τότε εν ζωή. [1]

Σοφία Βέμπο -Καινούρια τώρα ζωή (1944)
https://www.youtube.com/watch?v=bGNc4CzLN8E

Στίχοι: Μίμης Τραϊφόρος

Μουσική: Λεό Ραπίτης

Εκτέλεση: Σοφία Βέμπο

Λόντρα, Παρίσι, Αθήνα (1944) 
https://www.youtube.com/watch?v=d6EZIUpoS7c
Στίχοι: Μίμης Τραϊφόρος
Μουσική: Λεό Ραπίτης
Εκτέλεση: Σοφία Βέμπο

Θεόφραστος Σακελλαρίδης (1883-1950)

Ο αρχιμουσικός, συνθέτης και πρωτεργάτες της Ελληνικής Οπερέτας Θεόφραστος Σακελλαρίδης γεννήθηκε στις 7 Σεπτεμβρίου του 1883 (ορισμένες πηγές αναφέρουν το 1882) στην Αθήνα. Πήρε τα πρώτα μαθήματα μουσικής από τον πατέρα του Ιωάννη Σακελλαρίδη (1853-1938), διαπρεπή μουσικοδιδάσκαλο, μεταρρυθμιστή της βυζαντινής μουσικής, ιεροψάλτη, φιλόλογο και μελουργό  από το Λιτόχωρο της Μακεδονίας. Ο Θεόφραστος Σακελλαρίδης σπούδασε στην Αθήνα, τη Γερμανία και την Ιταλία. Στα τέλη του 1902 έδωσε μαζί με τον πατέρα και τον αδελφό του Άρη, επιτυχημένες συναυλίες με δικές του συνθέσεις και εναρμονισμένα ελληνικά δημοτικά τραγούδια στο Βασιλικό Ωδείο του Μονάχου και στο μέγαρο της βαρώνης Αμελίας φον Πέρφαλλ, ενώπιον πληθώρας πριγκίπων και αριστοκρατών. Στα 1903, έγραψε την πρώτη του όπερα «Ο Υμέναιος» σε κείμενο του Ιωάννη Φραγκιά. Τον «Υμέναιο» ακολούθησαν οι όπερες ο «Πειρατής» (1907), βασισμένη στο έμμετρο θεατρικό έργο του Πολύβιου Δημητρακόπουλου «Ο Κουρσάρος», το «Περουζέ» (σε λιμπρέτο του Γ. Τσοκόπουλου), το «Στοιχειωμένο Γεφύρι» (1912) και το «Καστρο της Ωρηάς» (1917) σε λιμπρέτα Γεωργίου Τσοκόπουλου. Το 1908, μετά το ιστορικό ανέβασμα της οπερέτας "Μαμζέλ Νιτούς" του Ερβέ στην Αθήνα υπό τη δική του διδασκαλία και διεύθυνση ορχήστρας, γράφει την πρώτη ελληνική οπερέτα το «Σία κι αράξαμε» (σε λιμπρέτο Πολύβιου Δημητρακόπουλου & Στέφανου Γρανίτσα) που ανεβάστηκε στις 8 Μαΐου1909. Από το 1914, που παρουσιάστηκε η οπερέτα «Στα Παραπήγματα», (η πρώτη του μεγάλη επιτυχία στην οπερέτα), γράφει ως το θάνατό του γύρω στις 80 οπερέτες (ή και μουσικές κωμωδίες) κυρίως τρίπρακτες, πολλές σε δικό του λιμπρέτο. Εξαιρετική επιτυχία σημείωσε η οπερέτα «Ο Βαφτιστικός», ο οποίος έγινε και ταινία το 1952 ενώ εξακολουθεί να παίζεται τακτικά μέχρι και σήμερα. Την περίοδο 1937-1945 ο Σακελλάριος γράφει μουσική για επιθεωρήσεις του Αλέκου Σακελλάριου και του Δημήτρη Γιαννουκάκη. Ο Σακελλάριος εκτός από τη μουσική, συνέθεσε και τραγούδια για τις οπερέτες του, οι οποίες όμως μετά το ξέσπασμα του Ελληνοϊταλικού Πολέμου πήραν άλλες στιχουργικές διαστάσεις. Τέτοια τραγούδια ήταν το "Πλέκει η Βάσω το προικιό της" που άλλαξε σε «Βάζει ο Ντούτσε τη Στολή του», το «Μάρω, Μάρω μια φορά είν' τα νιάτα» σε «Ντούτσε-Ντούτσε», το "Γεια και χαρά σας Μωραΐτες αδελφοί" και η «Χωριάτα». Επίσης εναρμόνισε και εξέδωσε περίπου 10 δημοτικά τραγούδια. Ο Σακελλαρίδης διετέλεσε μέλος του διοικητικού συμβουλίου της «Εταιρείας Ελλήνων Θεατρικών Συγγραφέων», ενώ ασχολήθηκε και με την παιδική μουσική συνθέτοντας παιδικά τραγούδια. Το 1926 υπήρξε συγχρηματοδότης (μαζί με τον αδελφό του Άρη Σακελλαρίδη) του μουσικού εκδότη Ζαχαρία Μακρή στην προσπάθειά του να ιδρύσει δική του δισκογραφική εταιρεία. Παρότι επί 50 περίπου χρόνια διασκέδασε ολόκληρες γενιές με τη δροσερότητα, το γέλιο, την αισιοδοξία και την ηρεμία που χάριζε η τέχνη του, εντούτοις έφυγε από τη ζωή πικραμένος και πάμπτωχος στις 2 Ιανουαρίου 1950 από καρκίνο του ήπατος. Γιος του συνθέτη είναι ο πιανίστας και συνθέτης Γιάννης Σακελλαρίδης.

Ο ίδιος ο Σακελλαρίδης σε συνέντευξή του στην εφημερίδα "Εμπρός" (Κυριακή 9 Αυγούστου 1915), ανέφερε τα ακόλουθα: «Εγώ γράφω με αθηναϊκήν έμπνευσιν. Όταν ακούωμεν μίαν οπερέττα του Λέχαρ λέγομεν: Μυρίζει Βιέννην. Εάν μεθαύριον ειπούν και περί των έργων μου ότι μυρίζουν Αθήνα, επιτρέψατέ μου να το θεωρήσω ως εκπλήρωσιν του καλλιτεχνικού μου ονείρου».

Σοφία Βέμπο -Το τραγούδι του Μωριά

https://www.youtube.com/watch?v=W6z-C9xYK9Y

Στίχοι: Μίμης Τραϊφόρος

Μουσική: Θεόφραστος Σακελλαρίδης

Σοφία Βέμπο - Η χωριάτα
https://www.youtube.com/watch?v=V6E4VMVQznA
Στίχοι: Γιώργος Φτέρης
Μουσική: Θεόφραστος Σακελλαρίδης

Μίμης Τραϊφόρος (1913-1998)

Ο Μίμης Τραϊφόρος γεννήθηκε στον Πειραιά στις 16 Οκτωβρίου 1913. Απο μικρός ασχολήθηκε με το θέατρο, τη συγγραφή, τη σκηνοθεσία και την ποίηση. Πήρε το δίπλωμα του ηθοποιού απ' τη Δραματική Σχολή του Βασιλικού Θεάτρου ενώ φοιτούσε ταυτόχρονα και στη Νομική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών. Το 1934 πήγε στη Μάντρα του Αττίκ (Κλέων Τριανταφύλλου) όπου εργάστηκε σαν ποιητής και κονφερανσιέ και δύο χρόνια αργότερα (το 1936) στην μπουάτ "Όαση". Το 1940, κατά την περίοδο του Ελληνοϊταλικό πόλεμο γράφει για τη Σοφία Βέμπο το κλασικό "Παιδιά της Ελλάδος παιδιά". Τότε γνώρισε τη θρυλική τραγουδίστρια, αγαπήθηκαν και αρκετά χρόνια αργότερα, το 1957, τελικά παντρεύτηκαν. Τα τραγούδια του ανήκουν στο χώρο του Ελαφρού Τραγουδιού αφού στίχους του μελοποιήσε ο Σουγιούλ, ο Ιακωβίδης ο Λεό Ραπίτης κ.α. ενώ σχεδόν τα περισσότερα του τραγούδια ερμήνευσε η ίδια η Σοφία Βέμπο. Ο Τραϊφόρος έχει γράψει και τους στίχους του επίσημου ύμνου του Π.Α.Ο.Κ. Πέθανε στις 28 Μαρτίου του έτους 1998 στο Νοσοκομείο Ευαγγελισμός στην Αθήνα.

Μεγάλες Επιτυχίες του: Παιδιά της Ελλάδος, Κάνε κουράγιο Ελλάδα μου, Η ταμπακέρα, Αν ερχόσουν για λίγο, Χαράμι, Αθήνα και πάλι Αθήνα, Ειρήνη κ.α

Αφιέρωμα στον Μίμη Τραϊφόρο "Στο έχει γούστο"

https://www.youtube.com/watch?v=ESPnQHgWvvk

Η ταμπακέρα
https://www.youtube.com/watch?v=zhBAx3ovhtk 
Στίχοι: Μίμης Τραϊφόρος & Γιώργος Γιαννακόπουλος
Μουσική: Ιωσήφ Ριτσιάρδης
Πρώτη εκτέλεση: Σοφία Βέμπο

Χαράμι να γίνουν τα ξενύχτια μου
https://www.youtube.com/watch?v=Ov9K8Sw-ix8
Στίχοι: Μίμης Τραϊφόρος
Μουσική: Μιχάλης Σουγιούλ
Πρώτη Εκτέλεση: Σοφία Βέμπο

Χαράλαμπος Μούσκος (1932-1955) "Ο πρώτος νεκρός της ΕΟΚΑ σε μάχη"

Ο Χαράλαμπος Μούσκος γεννήθηκε στο χωριό Παναγιά, της επαρχίας Πάφου, στις 19 Μαΐου 1932 και ήταν εξάδελφος του  Αρχιεπισκόπου Μακαρίου του Γ'. Ο Χαράλαμπος Μούσκος τελείωσε το δημοτικό σχολείο Παναγιάς και το Ελληνικό Γυμνάσιο Πάφου. Μετά από ειδική εκπαίδευση στην Ελλάδα, διορίστηκε διευθυντής του τυπογραφείου της Αρχιεπισκοπής, στο οποίο τυπώνονταν και τα πρώτα φυλλάδια και έντυπα του αγώνα. Παράλληλα δρούσε ως στέλεχος των οργανώσεων ΠΕΟΝ και ΟΧΕΝ, οι οποίες είχαν την ενθάρρυνση του Αρχιεπισκόπου. Με την έναρξη της ένοπλης δράσης της ΕΟΚΑ, ο Μούσκος ήταν ένας από τους πέντε πρώτους ομαδάρχες των ομάδων δολιοφθορέων Λευκωσίας και ερχόταν σε άμεση επαφή με τον αρχηγό Διγενή. Εντάχθηκε στην ΕΟΚΑ με την έναρξη του αγώνα τον Απρίλη του 1955. Η ομάδα του, με αρχηγό τον ίδιο, έλαβε ενεργό μέρος τη νύκτα της 1ης Απριλίου 1955 σε επίθεση στην Αρχιγραμματεία. Τρεις μήνες μετά συνελήφθη με άλλους, μετά από προδοσία, αφού βρέθηκαν στο σπίτι που νοίκιαζε όπλα και πυρομαχικά. Κατά τη δίκη του αθωώθηκε, γιατί το σπίτι ήταν ξεκλείδωτο και υπήρχε η δικαιολογία ότι μπορούσε να μπει μέσα όποιος ήθελε. Γνωρίζοντας όμως ο ήρωας ότι, με βάση το νόμο της 15ης Ιουλίου 1955 «περί προσωποκρατήσεως», μπορούσε να συλληφθεί και να κρατηθεί χωρίς να του προσαφθεί συγκεκριμένη κατηγορία, έφυγε τρέχοντας από το δικαστήριο, καταδιωκόμενος από αστυνομικούς. Κρύφτηκε στην Αρχιεπισκοπή και, μετά από λίγες μέρες, κατέφυγε, καταζητούμενος πια, στα βουνά κοντά στο λιμέρι του Αρχηγού της ΕΟΚΑ Γεωργίου Γρίβα Διγενή. 

Στις 15 Δεκεμβρίου 1955 σημειώθηκε μια δραματική σύγκρουση της ομάδας του Μάρκου Δράκου με τον εχθρό. Στην τοποθεσία Μερσινάκι στο δρόμο Ξερού-Πόλης Χρυσοχόους, κοντά στους Αρχαίους Σόλους, ο Μάρκος Δράκος μαζί με τους Χαράλαμπο Μούσκο, Ανδρέα Ζάκο, Χαρίλαο Μιχαήλ, Νίκο Ιωάννου, Ανδρέα Πολυβίου και 3 άλλους αγωνιστές ετοίμαζαν ενέδρα εναντίον στρατιωτικής αυτοκινητοπομπής. Κατά το μεσημέρι ναρκοθέτησαν ένα γεφύρι και πήραν θέσεις στο διπλανό ύψωμα περιμένοντας την ειδοποίηση από τον σηματοδότη. Ξαφνικά όμως σε κάποια άλλη στιγμή αντιλήφθηκαν ένα στρατιωτικό τζιπ να πλησιάζει και τότε άρχισαν να πυροβολούν. Το μικρό όχημα είχε διαφύγει της προσοχής του σηματοδότη με αποτέλεσμα να μην πυροδοτηθεί η νάρκη. Μετά τους πυροβολισμούς του Μάρκου Δράκου, Χαράλαμπου Μούσκου και Νίκου Ιωάννου και τις χειροβομβίδες του Ζάκου και ενός άλλου αγωνιστή, το όχημα έπεσε στο χανδάκι και ο στρατιωτικός του οδηγός σκοτώθηκε. Οι αγωνιστές, βλέποντας το τζιπ ακινητοποιημένο, νόμισαν ότι είχε σκοτωθεί και ο ο δεύτερος επιβάτης ο ταγματάρχης Brian Coombe. Έτσι προχώρησαν προς το αυτοκίνητο με πρόθεση να πάρουν τα όπλα των Άγγλων, αλλά ο Coombe, άρχισε να πυροβολεί. Ακολούθησε παρατεταμένη ανταλλαγή πυρών. Ξαφνικά εμφανίζεται μπροστά τους ο Εγγλέζος ταγματάρχης και τους καλεί ν’ αφήσουν τα όπλα. Αυτοί αρνούνται και ο Εγγλέζος τους πυροβολεί. Οι σφαίρες του σκοτώνουν τον 27χρονο Χαράλαμπο Μούσκο και τραυματίζουν τους Μάρκο Δράκο, Ανδρέα Ζάκο και Χαρίλαο Μιχαήλ. Το Σάββατο 17 Δεκεμβρίου μέρα της κηδείας του Χαράλαμπου Μούσκου, πλήθος λαού απ΄ όπου περνούσε το φέρετρο με τη σορό του Χαράλαμπου, γονάτιζαν και κάνοντας τον σταυρό τους ορκίζονταν “Ένωση Ή Θάνατο”. Παρά τις καταρρακτώδεις βροχές και τις αυστηρές προειδοποιήσεις της Αστυνομίας ο λαός τίμησε τον ήρωά του. Οι Βρετανοί δεν σεβάστηκαν ούτε τον νεκρό ούτε τα θρησκευτικά σύμβολα. Χρησιμοποίησαν βία, έριξαν δακρυγόνα και επιτέθηκαν με ρόπαλα κατά της νεκρικής πομπής. Συγκεκριμένα, μετά από την ακολουθία στην εκκλησία Φανερωμένης, και ενώ ο νεκρός, υπό δυνατή βροχή και στα χέρια συγγενών, φίλων και συναγωνιστών του μεταφερόταν στο κοιμητήριο, Άγγλοι στρατιώτες ανέκοψαν την πομπή στην Πλατεία Μεταξά και προσπάθησαν να τη διαλύσουν. Για το σκοπό αυτό έριξαν δεκάδες δακρυγόνα, ο κόσμος σκορπίστηκε, οι μεταφέροντες το νεκρό κινδύνεψαν και, τελικά, πήραν τη σορό του από το φέρετρο και τρέχοντας τον απομάκρυναν και τον μετέφεραν στο νεκροταφείο, όπου και τον έθαψαν, σκεπάζοντάς τον με την ελληνική σημαία. Οι “δυνάμεις ασφαλείας” βλέποντας την αποφασιστικότητα του λαού να θάψει με τιμές τον ήρωά του, λύσσαξαν. Και αφού δεν μπορούσαν να κάνουν κάτι άλλο για να αποτρέψουν την παλλαϊκή συγκέντρωση, ξέσπασαν στον τάφο του ήρωα.

Πηγή: 

 

Αφιέρωμα στον Χαράλαμπο Μούσκο

https://www.youtube.com/watch?v=dxED4nPk578 

Δύο αγάπες
https://www.youtube.com/watch?v=o5oiVyv31y0 

Στίχοι: Κώστας Κοφινιώτης

Μουσική: Μιχάλης Σουγιούλ

Εκτέλεση: Σοφία Βέμπο (Βαλς του 1941)

 Στο διάτρητο από σφαίρες κορμί του ήρωα, βρέθηκε στο πορτοφόλι του, οι στίχοι αυτού εδώ του τραγουδιού "Δύο Αγάπες". Λίγο αργότερα ο Ευαγόρας Παλληκαρίδης θα αλλάξει κάποιους από τους στίχους για να δημιουργήσει το υπέροχο τραγούδι "Την Ελλάδα Αγαπώ" που μελοποίησε ο Μάριος Τόκας και ερμήνευσε ο Κώστας Χατζηχριστοδούλου. 

Τραγούδι για τον Χαράλαμπο Μούσκο

https://www.youtube.com/watch?v=xE8ddXJx35s

Πεζό Κείμενο: Νίκος Παπακλεοβούλου Στίχοι: Βασιλική-Μαρία Δημητρά
Διαβάζει η Μαρία Δρακοπούλου Μουσική-Εκτέλεση: Γιάννης Δημητράς