Από τον αθλητισμό στην παρανομία
Όσκαρ Πιστόριους (καταδικάστηκε για τη δολοφονία της συντρόφου του)
Ο.Τζέιμς Σίμπσον (ο οποίος αθωώθηκε για τους φόνους της πρώην συζύγου του Νικόλ Μπράουν και του φίλου της Ρον Γκόλντμαν, αργότερα καταδικάστηκε σε εννιαετή φυλάκιση για ένοπλη ληστεία και απαγωγή)
Σέρχιο Κόκε (καταδικάστηκε σε εξαετή φυλάκιση για τη συμμετοχή του σε κύκλωμα διακίνησης ναρκωτικών)
Μαρσέλο Πλετς (καταδικάστηκε για κατοχή και διακίνηση ναρκωτικών ουσιών)
Αλέκος Κακλαμάνος (βρέθηκε θετικός στη χρήση κοκαΐνης)
Ραούλ Μπράβο (υπόθεση "Oikos": κατηγορήθηκε για συμμετοχή σε εγκληματική οργάνωση, διαφθορά και χειραγώγηση αγώνων τη διετία 2017-2019)*
Κίνγκσλεϊ Σαρφό (καταδικάστηκε για αποπλάνηση ανηλίκου)
Ομέρ Ατζίλι & Ντορ Μίχα (σχέσεις με ανήλικες)*
"Ο Πίου το μαύρο πιστόλι" (κατηγορήθηκε για εμπορία ναρκωτικών)**
*Υποσημείωση Α': Μερικοι εξ αυτών τελικά απαλλάχθηκαν από τις κατηγορίες που τους βάρυναν.
**Υποσημείωση Β' : Ο Τζόελ Ανίνο δεν ήταν ποτέ αθλητής απλώς έγινε γνωστός μέσα από μια διαφήμιση της Wind.
Δέκα σπουδαίες γυναικείες φωνές του ρεμπέτικου τραγουδιού
.jpg)
Top10
Μαρίκα Παπαγκίκα
Ρόζα Εσκενάζυ
Ιωάννα Γεωργακοπούλου
Σωτηρία Μπέλλου
Ρίτα Αμπατζή
Μαρίκα Νίνου
Στέλλα Χασκήλ
Σοφία Εμφιετζή
Μαριώ
Κατερίνα Σκορδαλάκη
Πιστεύεται ότι γεννήθηκε το 1880 και πέθανε στην Αθήνα το 1952 (ή κατ' άλλους γεννήθηκε το 1865 και πέθανε το 1944).
Γνωστές Επιτυχίες του: "Για μένα δε σε μέλλει" (Ρίτα Αμπατζή), "Ελένη Ελενάκι" (Στ. Περπινιάδης), "Μάγκικο" (Βιδάλη), "Μορτισα Σμυρνιά" (Κ. Ρούκουνας) κ. ά.
Ο Γιώργος Νταλάρας αγκαλιάζοντας με αγάπη όλο αυτό το υλικό καταφέρνει για άλλη μια φορά, με τις αξεπέραστες ερμηνευτικές του ικανότητες και τη βαθιά μουσική του γνώση, να δώσει το καλλιτεχνικό του στίγμα σε τραγούδια με ιστορία 100 και πλέον χρόνων και να καταδείξει το αυτονόητο δικαίωμα της τέχνης να μιλά για τα ανθρώπινα πάθη. Έτσι εκπληρώνει και την υπόσχεση, που 25 χρόνια πριν είχε δώσει στο ακροατήριό του, όταν παίζοντας δυο χασικλίδικα τραγούδια στις συναυλίες του Ορφέα είχε αναγγείλει την κυκλοφορία ενός δίσκου αφιερωμένου σε τραγούδια με ουσίες.
Ο μελετητής του ελληνικού τραγουδιού Παναγιώτης Κουνάδης, ο οποίος είχε και την ιδέα, μετά από πολύχρονες έρευνες συγκέντρωσε πάνω από 2000 τραγούδια με θέμα τις ουσίες "απαγορευμένες" και μη, από όπου επέλεξε και το υλικό των δύο πολυτελών εκδόσεων που θα κυκλοφορήσουν, παραδίδοντας μας ουσιαστικά την πρώτη εμπεριστατωμένη μουσικά και ιστορικά γι' αυτό το είδος έκδοση." Πηγή:
Οι δύο συναυλιών του Γιώργου Νταλάρα έγιναν στις 4 και 5 Ιουλίου 2007 στο Ωδείο Ηρώδου Αττικού στα πλαίσια του Ελληνικού Φεστιβάλ. Οι συναυλίες αυτές ήταν αφιερωμένες στα τραγούδια τα οποία αναφέρονται στις ψυχοτρόπες ουσίες όπως χασίς, ηρωίνη, κοκαΐνη, νικοτίνη, αλκοόλ. Ουσίες δηλαδή που βασάνιζαν διαχρονικά τους ανθρώπους ή τους προκαλούσαν -πρόσκαιρη- ευφορία, γι αυτό και αυτοί μετέτρεπαν τον καημό τους σε τραγούδια. Κυκλοφόρησε ταυτόχρονα σε δύο εκδόσεις στις 31 Μαρτίου 2008. Στην πρώτη έκδοση με 2 CD και 1 DVD, και στη δεύτερη μόνο με 2 CD. Στις παραστάσεις εκτός του Γιώργου Νταλάρα, πήραν μέρος οι: Στέλιος Βαμβακάρης, Μπάμπης Τσέρτος,Χρήστος Θηβαίος, Νίνα Λοτσάρη, Μάρθα Φριτζήλα, Ασπασία Στρατηγού, Ζαχαρίας Καρούνης. Έπαιξε μουσική η Εστουδιαντίνα Νέας Ιωνίας.
Η Κυρία Κούλα ηχογράφησε με την φωνή της τεράστιο όγκο τραγουδιών. Ενδεικτικά, μόνο από την περιόδο 1916-1927, είναι γνωστές περί τις 200 ηχογραφήσεις.
The Panhellenion Phonograph Record Company, commonly referred to as Panhellenion Records, was an American record label, started in 1919 which issued numerous 78rpm records featuring ethnic Greek music. Founded by Kiria Koulas (alternates: Coulas, Giortzi-Andonopoulou) who had become the prominent Greek recording artist in America while recording for Columbia Records. As such, it is almost certainly the first female-owned record label. The label was associated with Emerson Records. It was successful enough to open a branch office in Chicago. The label folded in 1927 with the death of Koulas' husband. The label is an important part of the preservation of the Greek music heritage of popular Greek folk paradosiako dimotiko and rebetiko music style tradition.
"Έτος σύνθεσης: 1915. Από τα παλαιότερα ρεμπέτικα του προηγούμενου αιώνα πού πέρασε διαδοχικά από την Σμύρνη, την Πόλη κι από εκεί την Σύρο και την Αθήνα. Ηχογράφηση στην Αμερική στα 1915, από κλαρίνο, λαούτο και φωνή. Είναι μάλλον η πρώτη του ηχογράφηση. Ηχογραφήθηκε πάλι στην Αμερική από την Μαρίκα Παπαγκίκα και στην Ελλάδα από τους Γ. Βιδάλη, Κ. Καρίπη και Αντ. Νταλκά. Είναι ζεϊμπέκικο, σε "δρόμο" χουσεϊνί, δηλ. ήχο πλάγιο του πρώτου Στην Ελλάδα κυκλοφόρησε γύρω στα 1930 σε τρεις τουλάχιστον εκτελέσεις με ελαφρώς τροποποιημένους στίχους, με τους τραγουδιστές Γιώργο Βιτάλη, Κώστα Καριπη και Αντώνη Διαμαντιδη (Νταλγκα). Εδώ προτιμήθηκε η εκτέλεση της Κυρίας Κούλας σαν πιο αυθεντική, παρόλο που η εγγραφή υστερεί σε σχέση με τις άλλες. Ένα πρόσθετο ενδιαφέρον παρουσιάζει η εκτέλεση αυτή, από την παρατήρηση ότι το κύριο όργανο μελωδίας είναι το κλαρίνο κι συνοδείας το λαούτο, από τα βασικά δηλ. όργανα της δημοτικής κομπανίας την εποχή εκείνη. "
Ο Αθανάσιος Μανέτας υπήρξε εκ των διαπρεπών οργανοπαικτών της «παλαιάς αθηναϊκής σχολής» και ο πρώτος που ηχογράφησε το μπουζούκι στον ελλαδικό χώρο (1931). Γεννήθηκε στην Τρίπολη το 1879 και από πολύ νωρίς απέκτησε στιβαρή μουσική κατάρτιση και κατά τη σταδιοδρομία του, ανέπτυξε πλούσιο και ευρύ ρεπερτόριο, που εκτεινόταν από το βαρύ ρεμπέτικο και τις περίφημες αθηναϊκές καντάδες, μέχρι τα κερκυραϊκά και κεφαλλονίτικα τραγούδια, αλλά και την ευρωπαϊκή μουσική της εποχής (βαλς, φοξ, τανγκό, καντρίλιες κ.λπ.). Στην Αθήνα, η φήμη του εξαπλώθηκε και διακρίθηκε για τον επαγγελματισμό του και έχαιρε μεγάλης εκτίμησης από τους συναδέλφους του, συνομηλίκους και νεότερους (Στ. Κερομύτης, Φρ. Ζουριδάκης, Γ. Παπαϊωάνου, Μ. Βαμβακάρης, Κ. Τζόβενος, Γ. Ζαμπέτας κ.ά.) καθώς και από το ευρύ κοινό. Χάρη στο ταλέντο και την εργατικότητά του, αναδείχθηκε σε έναν από τους καλύτερα αμοιβόμενους μουσικούς της γενιάς του και κατόρθωσε να βιοπορίζεται κατ' αποκλειστικότητα από την τέχνη του. Η αθηναϊκή σχολή του μπουζουκιού, της οποίας ο Μανέτας υπήρξε μακράν ο επιφανέστερος εκπρόσωπος, διακρίνεται για μια τεχνοτροπία εκτέλεσης που απηχεί σαφείς επιρροές από τη φιλοσοφία του μαντολίνου και της ευρωπαϊκής μουσικής. Οι ηχογραφήσεις του ωστόσο τον αναδεικνύουν και ως ένα βαθύ γνώστη του ρεμπέτικου ύφους, επιβεβαιώνοντας τις σχετικές μαρτυρίες για το εύρος του ρεπερτορίου του. Οι τρεις σωζόμενες ηχογραφήσεις του Μανέτα ("Τα δίστιχα του μάγκα", "Καλέ μάνα δεν μπορώ", "Ο μεμέτης") συνιστούν πολύτιμα ντοκουμέντα όσον αφορά στον τρόπο παιξίματος του μπουζουκιού κατά την περίοδο του Μεσοπολέμου. Ο Αθανάσιος Μανέτας απεβίωσε στην Αθήνα, μεσούσης της Κατοχής, στις 25 Μαρτίου 1942, σε ηλικία 63 ετών.
Μέλη:
Ένας από τους κορυφαίους προπολεμικούς ρεμπέτες υπήρξε και ο Σμυρνιός δημιουργός Βαγγέλης Παπάζογλου. Γεννήθηκε το 1896 στο Ντουρμπαλί, ένα μικρό χωριό λίγο έξω από την Σμύρνη και πήγε μόνο μέχρι την τρίτη δημοτικού ίσα μόνο για να μάθει να γράφει και να διαβάζει. Από παιδάκι ακολουθύσε το πατέρα στις δουλειές του ένω έπαιζε μαντολίνο και
αργότερα έμαθε κιθάρα, βιολί και μπάντζο. Νεαρός ακόμη συμμετείχε στην περίφημη
Εστουδιαντίνα «Τα Πολιτάκια» ως δεύτερο μαντολίνο (με πρώτο τον Σπύρο
Περιστέρη και τον Παναγιώτη Τούντα), ενώ γνωρίστηκε και με άλλους διάσημους μουσικούς όπως ο Ογδοντάκης, ο Δημήτρης Σέμσης κ.α.. Παρότι
όμως αυτοδίδακτος, κατόρθωσε με τη βοήθεια του μαέστρου Σπύρου Περιστέρη να
μάθει τη μουσική σημειογραφία και έτσι πάρα πολλές παρτιτούρες των
τραγουδιών του διασώθηκαν μέχρι σήμερα. Το 1919, κατατάσσεται εθελοντικά στον Ελληνικό Στρατό που αποβιβάστηκε στην Σμύρνη και συμμετέχει στη Μικρασιατική εκστρατεία,
αφού κατάφερε προηγουμένος το 1913, να αποφύγει τον τουρκικό στρατό,
χρησιμοποιώντας τα έγγραφα ενός πρώτου ξαδέρφου του που είχε πεθάνει
πολύ νέος. Με την καταστροφή όμως της Σμύρνης του ΄22 έρχεται ως πρόσφυγας στην Ελλάδα και εγκαθίσταται στην Κοκκινιά. Στον Πειραιά έπιασε κατευθείαν δουλειά ως μουσικός και το πρώτο μαγαζί στο οποίο δούλεψε επίσημα ήταν αυτό του «Θεοφράστου» στις Τζιτζιφιές,
το 1923. Εκεί γνώρισε τη τραγουδίστρια Αγγέλα Μαρωνίτη και κόρη του σημαντικού μουσικού
δάσκαλου της Σμύρνης Δημήτρη Μαρωνίτη, με την οποία
παντρεύτηκαν το 1927. Το 1929 η Αγγέλα τυφλώνεται και στα 1936
αποσύρεται οριστικά από τα πάλκα. Δεν θα αποκτήσουν κάποιο παιδί και έτσι αποφασίζουν και υιοθετούν τον ανηψιό της Αγγέλας, Γιώργη Παπάζογλου. Ο Βαγγέλης Παπάζογλου πρωτοεμφανίζεται στη δισκογραφία το 1933 με τρία τραγούδια του: «Αν
ήμουν άντρας», «Αργιλέ μου» και «Ο Νικοκλάκιας» με τραγουδιστή τον Στελλάκι Περπινιάδη. Φωνογράφησε τραγούδια ακόμη με τη Ρίτα Αμπατζή αλλά και τη γυναίκα του. Έχει έντονη παρουσία
μέχρι το 1937, οπότε έρχεται σε ρήξη με τη Μεταξική λογοκρισία,
αρνούμενος να λογοκριθούν τα τραγούδια του, με αποτέλεσμα την εξαφάνισή του από τη δισκογραφία. Έτσι από
το 1937 και μετά, μόνο ένα τραγούδι από τα δεκάδες που είχε,
φωνογραφήθηκε στο όνομά του: «Να μη λες το μυστικό σου» με τον Κώστα
Ρούκουνα στα τέλη το 1938. Συνεχίζει όμως να παίζει σε κέντρα, γάμους
και πανηγύρια ανά την Ελλάδα, αλλά και να γράφει τραγούδια. Πολλά από
αυτά τα χάρισε σε άλλους συνθέτες και τραγουδιστές. Τελικά το 1941 όταν οι Γερμανοί πάτησαν στην Αθήνα, παρ' όλο που υπήρχε
προσφορά εργασίας, ο Βαγγέλης Παπάζογλου μη
θέλοντας να παίζει και να χορεύουνε οι «φχαριστημένοι και οι
μαυραγορίτες» όπως είπε χαρακτηριστικά, παράτησε την κιθάρα και το
τραγούδι και για να μπορέσουν να ζήσουν, έγινε παλιατζής. Τότε προσβλήθηκε από φυματίωση κι έκανε συχνές
αιμοπτύσεις και κατόπιν, η Αγγέλα πούλησε σχεδόν τα πάντα από το σπίτι
για να έχουν λίγο φαγητό. Ο Βαγγέλης Παπάζογλου, απεβίωσε τελικά από την
φυματίωση στις 27 Ιουνίου 1943. Ο Παπάζογλου είχε και το παρατσούκλι "Αγγούρι ή Αγγούρης". Τα πιο γνωστά του τραγούδια είναι τα "Πέντε χρόνια δικασμένος" και "Καλογριά".
