ΜΙΧΑΛΗΣ ΠΕΡΑΝΘΗΣ (1917-1981): Λογοτεχνικό ψευδώνυμο του Μιχάλη Γ. Παπαδόπουλου,
ποιητή, πεζογράφου και κριτικού από τους σπουδαιότερους της νεότερης ελληνικής γραμματείας, Γεννήθηκε στην Άρτα το 1917. Παρακολούθησε τα μαθήματα του Δημοτικού και του Γυμνασίου στη γενέτειρά του και το 1934 εγγράφηκε στη Νομική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών, στο τμήμα πολιτικών και οικονομικών επιστημών, από όπου και αποφοίτησε το 1941. Το Μάρτιο του 1939 στρατεύθηκε, το Φεβρουάριο του 1941 ορκίστηκε έφεδρος ανθυπολοχαγός και κατά τη διάρκεια της Κατοχής υπηρέτησε ως υπάλληλος στο Ελεγκτικό Συνέδριο. Μετά το τέλος του Πολέμου επανήλθε στις τάξεις του στρατού, όπου έμεινε μέχρι το 1948 απασχολούμενος συγχρόνως ως δημοσιογράφος. Συνεργάστηκε με τις εφημερίδες Έθνος, Αθηναϊκή, Ελεύθερος Λόγος, Ηπειρωτικό Μέλλον και με τα λογοτεχνικά περιοδικά Νέα Εστία, Πάνθεον, Καλλιτεχνικά Νέα, Γνώσεις και Πνευματική Ζωή.
Ήδη από το 1933 είχε δημοσιεύσει στίχους του στις εφημερίδες Μαθητικός Τύπος και Ελεύθερος Λόγος στην Άρτα και το 1935 βραβεύθηκε από την Ηπειρωτική Εταιρεία για μια συλλογή λαογραφικού υλικού, που είχε συγκεντρώσει από τα μαθητικά του χρόνια. Από το 1949, όμως, επιδόθηκε συστηματικά στη λογοτεχνία. Τιμήθηκε για διάφορα έργα του από την Ακαδημία Αθηνών, από την Επιτροπή Κρατικών Βραβείων και το Δήμο Αθηναίων. Έγραψε ποιήματα, μυθιστορήματα, μυθιστορηματικές βιογραφίες, αναγνώσματα, ταξιδιωτικές εντυπώσεις, χρονογραφήματα, ανθολογίες, κριτικές βιβλίων, θεάτρου και κινηματογράφου. Μεταξύ του 1955 και του 1959 διετέλεσε σύμβουλος σε πνευματικά θέματα του Υπουργείου Παιδείας και Θρησκευμάτων, μέλος της Επιτροπής Εθνικών Δημοσιευμάτων και της Επιτροπής Κρίσεως Σχολικών Βιβλίων.
Πέθανε στην Αθήνα στις 3 Αυγούστου 1984.
Ο ΜΕΓΑΛΟΣ ΞΕΣΗΚΩΜΟΣ - Δύο λόγια για το Δυσσέοhttps://youtu.be/gjyFTuIWMBo?si=S_goCo8LdZN-dC7D
Από το βιβλίο του Μιχαήλ Περάνθη "Ο ΔΑΙΜΟΝΑΣ"
Μουσική: Γιάννης Ζουγανέλης
Σημείωμα του Μιχαήλ Περάνθη
Το Εικοσιένα δεν έχει ανάγκη από μύθους. Είναι ήδη από μόνο του ένας μύθος. Ούτε από ψεύτικα σύμβολα έχει ανάγκη. Γιατί διαθέτει σύμβολα αληθινά. Κι ανάμεσα τους, ψηλότερος, πάμφωτος στο Πάνθεον της μεγαλουργίας, ο Οδυσσέας Ανδρούτσος.
Αυτός προσωποποιεί τον αγωνιστή λαό! Αυτός διερμηνεύει τους εθνικούς πόθους. Αυτός υλοποιεί τους μυθικότερους άθλους.
Ο Δυσσέος στρατάρχης…Ο Δυσσέος πολεμιστής… πολιτικός… διπλωμάτης… γλωσσομαθής… οραματιστής… αρχαιοζυμωμένος!… Ο Δυσσέος πολυεδρικός, με τις πολλαπλές συνθέσεις προικισμάτων, ο ετοιμασμένος από την Πρόνοια, να κατευθύνει τα γκέμια του Μεγάλου Ξεσηκωμού. Ένας ομηρικός ήρωας που εισόρμησε στον Ιερό χώρο του Εικοσιένα και τον εδάμασε, και τον έπλασε, και τον γέμισε με την δυναμική του προσωπικότητα.
Τούτο τον μεγάλο, οι καλαμαράδες βάλθηκαν με κάθε τρόπο να τον λεκιάσουν και να τον χαμηλώσουν. Τον τύλιξαν στα χαρτιά με υποψίες, και τον παρέδωσαν στην μνήμη με νοθευμένη τάχα συνείδηση.
Τον σκότωσαν λίγο λίγο ηθικά, όπως τον σκότωσαν στο τέλος αποτρόπαια, ύστερα, από δεκατρείς δολοφονικές απόπειρες.
Η μεγάλη Εβδομάδα, ενός τραγικού Εσταυρωμένου. Αλλά και η Ανάσταση του μέσα από τα ψεύδη και τις συκοφαντίες. Μου χρειάστηκαν πολύχρονες έρευνες και αναδιφήσεις να αποξέσω τις σκουριές και να αποστρακίσω τα ψεύδη.
Τώρα ο Δυσσέος αναδύεται πάμφωτος. Ένα αστραφτερό μετέωρο μεγαλοσύνης. Μπορείς να πιάσεις με τα χέρια σου την ίδια την λάμψη του. Να ζεσταθείς από την λαχτάρα που τον έκαιγε για πατρίδα.
Ένας Δυσσέος πελώριος! Μια στιβαρή δύναμη για σωφρονισμό!
Ένα όνομα σύνθημα! Που ήταν, και μπορεί να ξαναγίνει, το αλώβητο λαϊκό σύμβολο.