Το "Γιώργος Καλαμαριώτης" αποτέλεσε το καλλιτεχνικό ψευδώνυμο του δημοσιογράφου και στιχουργού Γιώργου Μπέρτσου.
Ο Γιώργος Μπέρτσος γεννήθηκε στην Θεσσαλονίκη το 1936. Τη δημοσιογραφική του διαδρομή ξεκίνησε το 1956 εργαζόμενος ως αθλητικός ρεπόρτερ και στη συνέχεια ως ελεύθερος και εσωτερικός συντάκτης στην εφημερίδα «Έθνος». Στη συνέχεια εργάστηκε στις εφημερίδες «Νίκη», «Ελευθερία», «Ελληνικό Μέλλον», ως διευθυντής σύνταξης στη «Θεσσαλονίκη», στην «Κυριακάτικη Ελευθεροτυπία», την «Εβδομάδα», διευθυντής στη «Μεσημβρινή», στα περιοδικά «Πανόραμα» , «Ψυχαγωγία», «Επίκαιρα», «Τηλέραμα» και τέλος Σύμβουλος Έκδοσης στην εφημερίδα «Αδέσμευτος Τύπος της Κυριακής».
Η μεγαλυτερή του δημοσιογραφική επιτυχία ήταν όταν μαζί με τους Γιώργο Ρωμαίο και Γιάννη Βούλτεψη συνετέλεσαν ουσιαστικά στη διαλεύκανση της υπόθεσης της δολοφονίας Γρηγόρη Λαμπράκη το 1963.
Ο Γιώργος Μπέρτσος μπήκε στη δισκογραφία το 1973 χρησιμοποιώντας το ψευδώνυμο Γιώργος Καλαμαριώτης και έγραψε τους στίχους τραγουδιών, όπως: “Αετόπουλο”(Λιλάντα Λυκιαρδοπούλου), "Για να ζω" (Μαρίζα Κωχ), “Ένοχη νύχτα”,
“Καλαμαριά”, “Μονά ζυγά τα χάνουμε”, “Ρόδα είναι και γυρίζει” (Ρένα Κουμιώτη), “Του κόσμου τα παράθυρα κλειστά”, “Το ταράφι και η πιάτσα”,(Γιάννης Ντουνιάς), “Πέντε δρόμοι”, “Το τραγούδι του Βαρδάρη” (Χαρούλα Λαμπράκη), “Χτύπα το σίδερο στ’ αμόνι” (Δημήτρης Ξενίδης), “Το ταξίδι” (Αντώνης Καλογιάννης) κ. ά. Την μουσική συνέθεσαν οι Αργύρης Κουνάδης, Γιώργος Μητσάκης, Μίμης Πλέσσας, Γρηγόρης Σουρμαΐδης και Μαρίζα Κωχ.
Ο Γιώργος Μπέρτσος πέθανε στις 21 Σεπτεμβρίου 2021 σε ηλικία 85 ετών.
Διακόσιοι της Καισαριανής https://youtu.be/uZ86bNxtA-k?si=-rp7D6MCd_XQ5oFZ Στίχοι: Γιώργος Καλαμαριώτης
Στο κανάλι του Γιώργου Θεοφανόπουλου στο YouTube CasinoSlot θα βρείτε το Gambling Stories, ένα αφιερωματικό mini docuseries με απίθανες ιστορίες ανθρώπων που άφησαν το δικό τους σημάδι στον χώρο των τυχερών παιχνιδιών."
Ο στρατιωτικός, κινηματίας και πραξικοπηματικά πρωθυπουργός Θεόδωρος Πάγκαλος γεννήθηκε στις 11 Ιανουαρίου 1878 στην Σαλαμίνα και ήταν το τρίτο παιδί του γιατρού και βουλευτή Αττικοβοιωτίας Δημητρίου Πάγκαλου και της Κατίγκως Χατζημελέτη, κόρης αρχοντικής οικογένειας της Ελευσίνας με αρβανίτικη καταγωγή. Ο πατέρας του, Δημήτριος, πολιτευόταν με την παράταξη του Χαρίλαου Τρικούπη. Αποφοίτησε από την Ιωνίδειο Σχολή Πειραιά και το 1895 έκανε αίτηση για τη Σχολή Ναυτικών Δοκίμων, από την οποία απορρίφθηκε. Τελικά κατέληξε να σπουδάζει στην Ιατρική Σχολή, λογικά λόγω του επαγγέλματος του πατέρα του, την οποία όμως εγκατέλειψε δύο χρόνια αργότερα για να εισαχθεί τελικά στην Στρατιωτική Σχολή Ευελπίδων. Στο σπίτι του Πάγκαλου ιδρύθηκε ο Στρατιωτικός Σύνδεσμος και ο ίδιος θα λάβει μέρος στο κίνημα στο Γουδί αφού την προηγουμένη απελευθέρωσε τους φυλακισμένους συναδέλφους του. Στις 15 Μαρτίου 1910 και μετά την ανάληψη της εξουσίας από τον Βενιζέλο, ο Στρατιωτικός Σύνδεσμος διαλύθηκε, έχοντας πετύχει τις επιδιώξεις του. Το 1911 εισήχθη στη σχολή πολέμου και στη συνέχεια στάλθηκε για σπουδές μαζί με άλλους τέσσερις αξιωματικούς στο Παρίσι και συγκεκριμένα στη Γαλλική Ακαδημία Πολέμου. Με την έκρηξη του Α΄ Βαλκανικού πολέμου στέλνεται στο Ναύπλιο και λίγο αργότερα στη Λάρισα. Σημαντική ήταν και η συμμετοχή του στη μάχη των Γιαννιτσών στις 19 και 20 Οκτωβρίου του 1912. Ήταν από τους πρώτους που μπήκαν στη Θεσσαλονίκη, από την οποία όμως αναχώρησε λίγο μετά με το 18ο σύνταγμα πεζικού. Στις 24 Νοεμβρίου καταλαμβάνει τη Φλώρινα και επτά μέρες αργότερα επιστρέφει στη Θεσσαλονίκη. Από εκεί φεύγει για το οχυρό του Μπιζανίου, το οποίο, όπως εξομολογείται στα απομνημονεύματά του, δεν θα καταλαμβανόταν χωρίς τη συμβολή του Μεταξά. Ο Πάγκαλος θα λάβει μέρος και στο Β' Βαλκανικό Πόλεμο συμμετέχοντας στη μάχη του Λαχανά, όπου μάλιστα εν μέσω εχθρικών πυρών οδήγησε τις πυροβολαρχίες μέσα από την περιοχή των συγκρούσεων με ελάχιστες απώλειες. Τις επόμενες μέρες θα αναλάβει το 9ο ευζωνικό τάγμα, το οποίο και θα οδηγήσει στο Μπέλες, όπου διεξήχθη νικηφόρα για τον ελληνικό στρατό μάχη. Στις 27 Ιουνίου καταλαμβάνει το Σιδηρόκαστρο και στις 10 Αυγούστου ο σύντομος αυτός πόλεμος έληξε. Το Φθινόπωρο του 1913 αναχώρησε για τη Γαλλία, για να σπουδάσει στην Ανώτατη Σχολή Πολέμου μέχρι και τον Αύγουστο του 1914, όταν και εξερράγη ο Α΄ Παγκόσμιος Πόλεμος. Με την επιστροφή του στην Ελλάδα, ο Πάγκαλος διορίστηκε επιτελάρχης της 8ης μεραρχίας στην Πρέβεζα. Λίγους μήνες αργότερα μετατέθηκε στην 4η μεραρχία Ναυπλίου. Το καλοκαίρι του 1916 θα είναι καθοριστικό για την πολιτική ζωή του τόπου. Ο Πάγκαλος μαζί με τον Φικιώρη συστήνουν κρυφή ομάδα αξιωματικών με σκοπό την είσοδο της χώρας στον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο στο πλευρό της Αντάντ. Μέχρι τα τέλη Αυγούστου είχαν μυηθεί πάνω από 60 αξιωματικοί του στρατού. Στις 12 Σεπτεμβρίου αναχωρεί μαζί με άλλους στρατιωτικούς και πολιτικούς με πλοίο από τον Πειραιά και εγκαθίσταται στη Μυτιλήνη, όπου διορίζεται από την Προσωρινή Κυβέρνηση Εθνικής Άμυνας διοικητής Αιγαίου. Στη συνέχεια διορίζεται στρατιωτικός διοικητής Ηρακλείου και τον Μάρτιο του 1917 προάγεται σε αντισυνταγματάρχη, αναλαμβάνοντας παράλληλα τη διοίκηση του 9ου Συντάγματος. Με το 9ο σύνταγμα ο Πάγκαλος εισέρχεται στην Αθήνα και εγκαθίσταται στον στρατώνα του Ρουφ αμέσως μετά την έξωση του Κωνσταντίνου και την είσοδο της χώρας στον πόλεμο. Στον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο ο Πάγκαλος συμμετείχε σε διάφορες μάχες, για τις οποίες τιμήθηκε με εύφημη μνεία και πολεμικό σταυρό. Ακολουθεί η Μικρασιατική Εκστρατεία και το Μάιο του 1919 αποβιβάστηκε στη Σμύρνη και εγκαταστάθηκε εκεί ως αρχηγός του επιτελείου. Χάρη στην εξυπνάδα του ο ελληνικός στρατός προέλασε στη Μικρά Ασία και μάλιστα έφτασε να καταλάβει την Προύσα και να σώσει τους Άγγλους στρατιώτες που βρίσκονταν σε δεινή θέση. Η ένεργεια αυτή θα εξοργίσει τον Βενιζέλο αφού η Προύσα δεν εντασσόταν στο σχέδιο δράσης. Παρασκευόπουλος και Πάγκαλος θα παραιτηθούν αλλά οι παραιτήσεις τους δεν θα γίνουν δεκτές. Τις επόμενες μέρες ο Πάγκαλος προάγεται σε υποστράτηγο. Με την άνοδο της φιλοβασιλικής κυβέρνησης Γούναρη, ο Πάγκαλος ανακαλείται από το μέτωπο και αποστρατεύεται τον Νοέμβριο του 1920. Μέχρι τα γεγονότα τηςΜικρασιατικής καταστροφής, ο Πάγκαλος είχε αποσυρθεί στην Ελευσίνα, απ' όπου παρακολουθούσε τις πολιτικές εξελίξεις. Στις 11 Σεπτεμβρίου του 1922, ο Πάγκαλος έχοντας συστήσει από καιρό μια ομάδα αξιωματικών, σχηματίζει την επιτροπή Αθηνών, η οποία προχωρεί κατευθείαν σε συλλήψεις πολιτικών και απελευθερώσεις φιλελεύθερων προσωπικοτήτων. Στις 5 Οκτωβρίου συστήθηκε ανακριτική επιτροπή για την τιμωρία των υπευθύνων της Μικρασιατικής Καταστροφής με πρόεδρο τον Θεόδωρο Πάγκαλο. Στη συνέχεια συστήθηκε έκτακτο στρατοδικείο, του οποίου τα μέλη, σε μεγάλο βαθμό, ορίστηκαν από τον Πάγκαλο. Σημαντικό ρόλο διαδραμάτισε ο Πάγκαλος και στην ουσιαστική αθώωση του πρίγκιπα Ανδρέα, συμμαθητή του στη σχολή Ευελπίδων, τον οποίο μάλιστα συνόδευσε ο ίδιος στο Φάληρο απ' όπου αναχώρησε για το εξωτερικό. Μετά ο Πάγκαλος θα διοριστεί υπουργός Στρατιωτικών στην κυβέρνηση Γονατά, απ' όπου θα παραιτηθεί για να αναλάβει την αρχιστρατηγία της Στρατιάς του Εβρου και σε σύντομο χρονικό διάστημα καταφέρνει να μετατρέψει μια διασκορπισμένη μάζα στρατού με χαμηλό ηθικό σε ισχυρό και αξιόμαχο ετοιμοπόλεμο στρατό 115.000 ανδρών. Ο Πάγκαλος ο οποίος πίστευε ότι μπορούσε να καταλάβει ακόμη την Κωνσταντινούπολη αφού θεωρούσε ότι η κατάληψη της Ανατολικής Θράκης δεν θα ήταν δύσκολη για έναν τέτοιο στρατό. Οι απόψεις του, οι οποίες αντιτίθεντο προς την επαναστατική κυβέρνηση, επέφεραν σύγκρουση μεταξύ της επαναστατικής κυβέρνησης και του ίδιου με αποτέλεσμα να υποχρεωθεί σε παραίτηση. Ξεκινά πλέον και επίσημα η εμπλοκή του στην πολιτική αρένα αλλά προς το τέλος του 1924 ο Πάγκαλος ξεκινά την οργάνωση κινήματος για την ανατροπή της κυβέρνησης και την κατάληψη της εξουσίας.
Δικτατορία Παγκάλου (25 Ιουνίου 1925 - 22 Αυγούστου 1926)
Διακαής πόθος του Πάγκαλου ήταν η πολεμική ρεβάνς από την Τουρκία αλλά το καθεστώς του στερούνταν κάποιας ιδεολογικής βάσης, ενώ δεν διέθετε λαϊκό έρεισμα. Η δικτατορία Πάγκαλου επιδόθηκε σε άγριες διώξεις πολιτικών προσώπων και δημοσιογράφων, καθώς μεταξύ των συλληφθέντων συγκαταλέγονται οι Ιωάννης Μεταξάς, Αλέξανδρος Παπαναστασίου, Νικόλαος Πλαστήρας, Γεώργιος Παπανδρέου, Κύρος Κύρου, διευθυντής της εφ. Εστία, ενώ στη συνέχεια απαγορεύθηκε και η λειτουργία των εφημερίδων Καθημερινή και Ριζοσπάστης. Τόσο στην εσωτερική όσο και την εξωτερική πολιτική ο Πάγκαλος δεν απέφυγε τα σοβαρά λάθη με σημαντικότερα τη απαράδεκτη σύναψη συνθήκης με τη Γιουγκοσλαβία και την χρηματική αποζημίωση προς τη Βουλγαρία αλλά και για τα σκάνδαλα, στα οποία αναμείχθηκαν μέλη της κυβέρνησης. Τελικά ο Πάγκαλος αφού πρώτα προσπάθησε να διαφύγει συνελήφθη και κρατήθηκε στις φυλακές Ιτζεντίν της Κρήτης, χωρίς όμως να προσήχθη σε δίκη και στο τέλος με απόφαση της κυβέρνησης Βενιζέλου αποφυλακίστηκε.
Από το 1926 μέχρι τον θάνατό του, το 1952, αποσύρθηκε, με μερικά μικρά διαλείμματα, από την πολιτική ζωή του τόπου ενώ δεν απέφυγε και φυλακίσεις. Ο Θεόδωρος Πάγκαλος απεβίωσε σε ηλικία 74 ετών, στις 27 Φεβρουαρίου 1952 από φυματίωση στο ξενοδοχείο «Χλόη» της Κηφισιάς, όπου διέμενε. Η κηδεία του έγινε την επομένη, δημοσία δαπάνη. Το 1950 εξεδόθησαν τα απομνημονεύματά του.
Τάκης Ελένης - Στην εποχή του Πάγκαλου
https://www.youtube.com/watch?v=nqZb7vtpU0A
Στίχοι-Μουσική: Γιώργος Μητσάκης
Πρώτη Εκτέλεση: Γιώργος Νταλάρας
Το μήκος της φούστας
Η δικτατορία Πάγκαλου έμεινε στην ιστορία κυρίως και για την αστυνομική διάταξη που απαγόρευε στις γυναίκες να φοράνε φούστες που απέχουν πάνω από 30 πόντους από το έδαφος.
Νίκος Γιουλάκης: λαϊκός και ρεμπέτικο τραγουδιστής με ιδιαίτερη φωνή που έδρασε κυρίως στις δεκαετίες του ’60 και ’70 και τον οποίο χρησιμοποίησαν ιδιαίτερα στη δισκογραφία ο Μητσάκης και ο Πολυκανδριώτης.
Ο τραγουδιστής Δημήτρης Ρουμελιώτης γεννήθηκε το 1921. Οι γονείς του ήταν από τη Θράκη και τη Σμύρνη και είχαν εγκατασταθεί στη Λέσβο. Με τη μουσική ασχολείτο επαγγελματικά ο θείος του, ο οποίος έπαιζε «τουλούμι» (γκάϊντα) όπως και τα δύο μεγαλύτερα αδέλφια του, που ο ένας έπαιζε κορνέτα και τρόμπα και ο άλλος σαντούρι και κιθάρα. Ο Δημήτρης Ρουμελιώτης γύρω στο 1926 ή 1927 έφυγε μαζί με τις δύο αδελφές του για να ζήσουν στην Αθήνα και έπειτα στη Θεσσαλονίκη. Ο Ρουμελιώτης αρχικά έμαθε κιθάρα, μαντολίνο και αργότερα μπουζούκι. Το 1936 γνωρίστηκε με τον Βασίλη Τσιτσάνη στη Θεσσαλονίκη. Το 1938 θα γίνει επαγγελματίας και το ίδιο έτος ηχογραφεί σε ηλικία 17 ετών, το πρώτο του τραγούδι, ήταν ένα χασάπικο που τραγουδούσε μαζί με το Στελλάκη Περπινιάδη και είχε τίτλο «Στης Πλάκας τα στενά». Αργότερα όταν έγινε η απελευθέρωση από τους Γερμανούς, άνοιξε εργοστάσιο γραμμοφώνων δίσκων και το 1948 γραμμοφώνησε το πρώτο δίσκο του 33στροφών με ερμηνεύτρια τη Στέλλα Χασκίλ. Το 1951 πήγα στην COLUMBIA σαν τραγουδιστής και έτσι ξεκινάει η μεγάλη πορεία του στο λαϊκό τραγούδι. Συνεργάζεται με όλα τα σπουδαία ονόματα του χώρου όπως οι Μητσάκης, Κλουβάτος, Βαμβακάρης, Καζαντζίδης, Μπακάλης όπως και με πολλές γυναίκες τραγουδίστριες. Ο Ρουμελιώτης έχει πέραν των 110 τραγουδιών στο ενεργητικό του εκ των οποίων στα μισά περίπου τραγουδά σιγόντο σε άλλους τραγουδιστές ενώ κάποια μάλιστα έγραψε και τους στίχους. Στις αρχές της δεκαετίας του ΄60 θα φύγει για το Μόντρεαλ του Καναδά. Έφυγε από τη ζωή στις 12 Οκτωβρίου 2012 σε ηλικία 92 ετών. Στη μαγεμένη αραπιά https://www.youtube.com/watch?v=-zEDFOZR7GU Στίχοι-Μουσική: Γιώργος Μητσάκης Εκτέλεση: Δημήτρης Ρουμελιώτης & Νότα Παπανικολάου
Κορόιδο δεν με πιάνεις
https://www.youtube.com/watch?v=8YxOvJPS6OU
Η τραγουδίστρια Αφεντούλα Ραζέλη γεννήθηκε στο Πρoβατά Σερρών. Σπούδασε στην Σχολή Νηπιαγωγών Καρδίτσας και η ενασχόλησή της με το τραγούδι ξεκίνησε στην Θεσσαλονίκη σε ρεμπέτικες κομπανίες τραγουδώντας ρεμπέτικα, παλιά λαϊκά και σμυρναίικα τραγούδια. Στην Θεσσαλονίκη επίσης, συνέχισε τις σπουδές της στο Σύγχρονο Ωδείο Θεσσαλονίκης και παράλληλα συμμετείχε για δύο χρόνια σε μία θεατρική ομάδα. Στην Αθήνα βρίσκεται για μεταπτυχιακές σπουδές στην παιδοψυχολογία όπου και εγκαθίσταται από το 1989 και επεκτείνει το ρεπερτόριο της σε τραγούδια συγχρόνων και νεώτερων καταξιωμένων δημιουργών. Σπούδασε ακόμη στο Εθνικό Ωδείο Αθηνών με δασκάλα την Άννα Διαμαντοπούλου. Οι πρώτες συνεργασίες της ήταν με τον Μπάμπη Γκολέ, τον Τάκη Μπίνη, τον Σπύρο Πολυκανδριώτη, τον Κώστα Παπαδόπουλο, Μανώλη Πάπο κ.ά. Η πρώτη δισκογραφική της συμμετοχή προκύπτει από την συνεργασία της με τον Βαγγέλη Κορακάκη ενώ ακολουθούν έκτοτε πάρα πολλές αξιόλογες συνεργασίες και εμφανίσεις της σε ΄λη την Ελλάδα και το εξωτερικό.
Ο Γιάννης Τατασόπουλος γεννήθηκε στις 7 Ιανουαρίου 1928 στην Κηφισιά και πέθανε στην Ουάσιγκτον το 2001. Υπήρξε ένας από τους καλύτερους σολίστες του μπουζουκιού, προικισμένος συνθέτης αλλά και τραγουδιστής. Άφησε πάνω από 40 τραγούδια, χωρίς στον αριθμό αυτόν να συμπεριλαμβάνουμε και αρκετά ακόμη, που χάρισε ή άλλα που αναγκάσθηκε να παραχωρήσει σε συνεργάτες και μη ενώ με το έξοχο παίξιμό εμφανίζεται σε ηχογραφήσεις εκατοντάδων διάσημων τραγουδιών κορυφαίων συνθετών. Ο Τατασόπουλος ξεκίνησε παιδάκι ακόμη παίζοντας κιθάρα, πέρασε γρήγορα στο μπουζούκι και σε ηλικία 12 ετών εμφανίσθηκε στο πάλκο, στη μπυραρία του Πίκινου, στο Θησείο. Το 1946 έπαιξε μπουζούκι στα τραγούδια του Μάρκου «Ο καλόγηρος» και «Χρόνια στον Περαία». Από το 1948 ως το 1956 που έφυγε για την Αμερική, εκτός από τα δικά του τραγούδια (τα περισσότερα σε στίχους Νίκου Ρούτσου), συμμετείχε σαν εκτελεστής σε κομμάτια του Μητσάκη, του Χιώτη, του Τζουανάκου και άλλων κάνοντας συνήθως δεύτερη φωνή. Στις ΗΠΑ έμεινε τέσσερις δεκαετίες και έκανε μια δεύτερη σπουδαία καριέρα ηχογραφώντας καινούργια του τραγούδια και συμμετέχοντας στις πρώτες ουσιαστικά πολυεθνικές ορχήστρες, έτσι ώστε σήμερα να μπορούμε να τον θεωρήσουμε από τους πρωτοπόρους του «έθνικ». Ο γιος του, Νίκος Τατασόπουλος, ο οποίος γεννήθηκε στις ΗΠΑ είναι και αυτός μπουζουξής και το 2011 υπό την αυστηρή επίβλεψη του, φτιάχτηκε από την Αθηνά Κρικέλη και την Ellopia Media Group ένα μουσικό αφιέρωμα προς την μνήμη του.
Σαν το τσιγάρο
https://www.youtube.com/watch?v=TnF8hVWR-nQ
Χασάπικο του Γιώργου Μητσάκη με τον Γιάννη Τατασόπουλο και την Άννα Μπέλλα. Ηχογράφήθηκε στις 3 Ιουλίου του 1954.
ΜΕΛΩΔΙΕΣ ΜΕ ΜΠΟΥΖΟΥΚΙ - ΓΙΑΝΝΗΣ ΤΑΤΑΣΟΠΟΥΛΟΣ (ΝΤΙΛΙΓΚΕΡ)
https://www.youtube.com/watch?v=Xpvo2qyukcY
"...Τον Γιάννη Τατασόπουλο τον γνώρισα πρώτη φορά στην Νέα Υόρκη το 1992., σε συνέντευξη που μου παραχώρησε μαζί με τον έφηβο γιό του τότε Νίκο Τατασόπουλο. Δεν ήξερα σχεδόν τίποτα από την ιστορία του. Με θάμπωσε όμως η καλοσύνη η σεμνότητα , η ανθρωπιά και το ταλέντο του. 20 σχεδόν χρόνια αργότερα ο γιός και σολίστας Νίκος Τατασόπουλος μας δίνει την ευκαιρία - σε όλους τους συνεργάτες της Ελλοπια - να κάνουμε με την δημιουργία αυτής της παραγωγής, την δική μας υπόκλιση στον μεγάλο άνθρωπο και καλλιτέχνη Γιάννη Τατασόπουλο αλλά και στον συνεχιστή του Νίκο Τατασόπουλο." Αθηνά Κρικέλη CEO Ellopia Media GROUP
Η λαϊκή τραγουδίστρια της δεκαετίας του 1970 Καίτη Αμπάβη γεννήθηκε στην Καλαμάτα στις 30 Νοεμβρίου 1945. Πρωτοεμφανίστηκε νύχτα περί το 1966 και συνεργάστηκε στην πορεία με πολλούς και καταξιωμένους συνθέτες, στιχουργούς και τραγουδιστές. Συμμετείχε κάνοντας δεύτερη φωνή ή ντουέτο ή και μόνη σε δίκους άλλων δημοφιλων καλλιτεχνών (Μητσάκη, Καλατζή, Καλδάρα, Νταλάρα, Δερβενιώτη κ.α.). Έπειτα ηχογράφησε κάποια EP και Singles μέχρι που το 1974 κυκλοφόρησε ο πρώτος της ολοκληρωμένος προσωπικός δίσκος, ο οποίος και έκανε πολύ μεγάλη επιτυχία. Είχε επίσης εμφανιστεί σε κάποιες Ελληνικές ταινίες όπου και τραγουδά όμως η κορυφαία της στιγμή ήταν και παραμένει η συνεργασία της με τον Μίμη Πλέσσα και το
θρυλικό μοιρολόι "Ήλιε φονιά" που ακούγεται στην ταινία «Ο Αστραπόγιαννος».
Πουν΄ το δακτυλίδι μου https://www.youtube.com/watch?v=9_UYEjgZTsg Στίχοι-Μουσική: Γιώργος Μητσάκης Πρώτη εκτέλεση: Καίτη Αμπάβη ΄Β΄Φωνή: Γιώργος Νταλάρας
Κερατσίνι
https://www.youtube.com/watch?v=ZsCGdzQ-8bw
Στίχοι-Μουσική: Γιώργος Μητσάκης
Πρώτη εκτέλεση: Καίτη Αμπάβη
Ο Αθηναίος πολιτικός, ρήτορας και στρατηγός Περικλής, καταγόταν από αριστοκρατική γενιάκαι χάρη στον πλούτο και την υψηλή κοινωνική θέση της οικογενείας του
πέρασε ήρεμα νεανικά χρόνια και είχε την τύχη όχι μόνο να ικανοποιήσει
την αγάπη του για τη μελέτη, αλλά και να γνωρίσει και να μαθητεύσει κοντά σε μερικούς από τους πιο ξακουστούς φιλοσόφους της εποχής του, όπως ήταν ο Ζήνων ο Ελεάτης, ο Πρωταγόρας και ο Αναξαγόρας, με τον οποίο τον συνέδεε στενή φιλία και από το χαρακτήρα του οποίου πιθανώς πήρε την πραότητα και τον αυτοέλεγχο, κύρια χαρακτηριστικά της μετέπειτα πολιτικής του.
Ο Περικλής κατάφερε να συγκεντρώσει όλη την πολιτκή εξουσία στα χέρια του. Οι ριζοσπαστικοί νόμοι και οι φιλαλαϊκές του προτάσεις οδήγησαν το Δημοκρατικό Πολίτευμα σε δυσθεώρητα ύψη ενώ και το Αθηναίκό πλήθος τον εκλέγει διαρκώς στρατηγό από το 445 εως 429 (πλην μίας και μόνης φοράς το 430). Κατορθώνει να μετατρέψει τη Δηλιακή Συμμαχία σε «Αθηναϊκή Υπερδύναμη» και με τα χρήματα της να φτιάξει μια ναυτική υπερδύναμη και εν τέλει αφού μετέφερε το ταμείο της στην Αθήνα να οδηγήσει την πόλη του στην μεγαλύτερη ακμή της ιστορίας της (πολιτική-στρατιωτική-κοιωνική). Ενδεικτικό είναι ότι στην μισοκατεστραμμένη Ακρόπολη λόγω της Περσικής Εισβολής του 480 επιδιωρθόνται και κατασκευάζονται τώρα μνημεία παγκόσμιας κληρονομιάς, όπως ο Παρθενώνας και το Ερεχθείο ενώ γράφονται λογοτεχνικά έργα απαράμιλλης καλλιτεχνικής αξίας.
Ο Περικλής ως πολιτικός έχει περίοπτη θέση και στη "ξυγγραφή" του Θουκιδίδη καθώς είναι ο μόνος που έχει 3 επώνυμους λόγους. Ο πρώτος, πριν την έναρξη του Πελοποννησιακού Πολέμου και η πολιτική του γραμμή να μην έρθουν σε ανοικτή ρίξη με τη Σπάρτη και να επιδιώξουν την νίκη όχι δι΄ αποφασιστικών μαχών αλλά διά της κατατριβής του αντιπάλου, ο δεύτερος, είναι ο περίφημος Επιτάφιος λόγος του για τους νεκρούς του πρώτου έτους του πολέμου, που στην ουσία ήταν ένα εγκώμιο για την Αθήνα της εποχής του και του Δημοκρατικό Πολίτευμα και τρίτον, μετά το ξέσπασμα του λοιμού όπου προσπαθεί να ανυψώσει το ηθικό τους και να τους πείσει να παραμείνουν πιστοί στην πολιτική του γραμμή και να μην συνθηκολογήσουν.
Πριν πεθάνει όμως είδε τους δύο γιους του, τον Πάραλο και τον Ξάνθιππο να πεθαίνουν από το φοβερό λοιμό που χτύπησε την πόλη και τους ίδιους τους συμπολίτες του να τον κατηγορούν για τα δεινά του πολέμου και να του επιβάλουν πρόστιμο αφαιρώντας του το αξίωμα του στρατηγού το 430. Όταν όμως πέθανε τότε ήταν που κατεδείχθηκε και η ορθή πρόγνωσης των θέσεων του καθώς ο Περικλή ήταν εκείνος που φρόντιζε το δημόσιο συμφέρον ενώ οι επίγονοι του ενδιαφέρονταν για το ιδιωτικό τους συμφέρον. Ο Θουκιδίδης αναφέρει για τον νεκρό Περικλή πως εκείνος ήταν που οδηγούσε το πλήθος και όχι το αντίθετο, η επιρροή του εκπορευόταν κυρίως από την κοινή εκτίμηση που είχαν προς εκείνο και την προσωπική του ικανότητα. Δεν ομιλούσε προς κολακείαν, υπήρξε ανώτερος χρημάτων, δυνατός εις τη σκέψη και κατείχε το πλήθος ελευθέρο αφού εξουσίαζε δια μέσω της πειθούς και όχι δια μέσου εξαναγκαστικών μέτρων βίας. Ο Περικλής υπήρξε ο αδιαφιλονίκητος ηγέτης και αρχηγός των Αθηνών και ο περίφημος "Χρυσός Αιών" δεν ήταν τίποτε άλλο παρά μια τριαντακονταετία κατά την οποία ο ίδιος
μεγαλούργησε.
To 1948, στο 5ο Γυμνάσιο Νίκαιας, ο Ευάγγγελος Μεταξάς γνωρίζεται με τον Βασίλη Τσομπανάκη και όταν θα γνωριστούν και με τον Γιάννη Παπαμακαρίου θα σχηματίσουν το πρώτο τους γκρουπ. Το 1950 πήραν το όνομα τους από τον Γιάννης Λυκιαρδόπουλος, ο οποίος τους ονόμασε "Οι Φίλοι του Bel Canto". Τότε ηχογράφησαν πολλά τραγούδια σε δίσκους 78 στροφών και συνεργάστηκαν με τον Μίμη Πλέσσα και τον Γιώργο Μουζάκη. Το 1952 παρουσιάστηκαν από το Γιώργου Οικονομίδη στο Παιδίον του Άρεως και μεταβαπτήστηκαν σαν "Trio Bel Canto", ενώ την ίδιο χρόνο έκανα ζωντανή ηχογράφηση στο ΕΙΡ. Το 1956 έφυγαν για τις ΗΠΑ μαζί με την ορχήστρα του Γ. Μουζάκη. Στις 18 Ιουνίου φεύγει ο Τσομπανάκης και στην θέση μπαίνει ο Μιχάλης Ματθαίος. Από το 1957 έως το 1961
συμμετείχαν σε πολλές ελληνικές ηχογραφήσεις λαϊκών και ελαφρών
τραγουδιών. Αξιοποιώντας την καλή φήμη που υπήρχε εκεί γι' αυτούς, το
Trio Bel canto έγινε το πιο περιζήτητο και ακριβοπληρωμένο ελληνικό
συγκρότημα. Στα χρόνια της καριέρας του, στις ΗΠΑ, το τρίο συνεργάστηκε
με ελληνοαμερικανικές και ξένες ορχήστρες και με αρκετούς έλληνες
τραγουδιστές που πέρασαν από'κεί. Ταξίδεψαν ακτοπλοϊκός στην Ελλάδα αλλά και σε πάρα πολλές χώρες Κύπρο, Ισραήλ, Λίβανο κ.α. θα παραμείνουν όμως στην Αμερική. Κυκλοφόρησαν δεκάδες δίσκους με
ελληνικά τραγούδια, ηχογραφώντας πολλές από τις επιτυχίες του ελληνικού
τραγουδιού, σε μοναδικές χαρακτηριστικές ερμηνείες. Στις περισσότερες ηχογραφήσεις συνοδεύονταν από την
ορχήστρα του George Stratis ενώ ηχογράφησαν και πολλά τραγούδια μαζί με
τον Νίκο Γούναρη. Το 1971 με την αποχώρηση του Μιχάλη Ματθαίου
από το τρίο, βασικό μέλος του έγινε ο μπουζουξής Τάκης Ελένης, που
παραμένει στο συγκρότημα μέχρι το 1986 για να τον αντικαταστήσει ο Γιώργος Βλίσμας. Από το 1986 θα παίζουν περισσότερο σε γιορτές, γάμους και βαπτίσεις. Το 1998 έφυγε και ο Βλίσμας και την νέα γενιά πλέον αποτελούν οι Ευάγγελος Μεταξάς, Κυριάκος Μεταξάς, Νίκος Μαντούκος.
Performing Greek music for Greek and American audiences with polished vocal harmonies and strong musicianship, the Trio Bel Canto became arguably the most popular Greek American band of all-time.They were founded in 1948, in Greece, but relocated to the U.S. in 1966. Exceptional bouzouki player TakisElenis joined the band in 1971, further enhancing the Trio Bel Canto’s standing. Elenis left the group in 1986 to pursue solo interests.
Το Φρούριο του Επταπυργίου, βρίσκεται στο βορειοανατολικό άκρο των τειχών της Θεσσαλονίκης, εντός της Ακρόπολης. Αποτελείται από δύο ενότητες: το βυζαντινό φρούριο, το οποίο συνθέτουν δέκα πύργοι
με τα μεταξύ τους μεσοπύργια διαστήματα και τον περίδρομο, καθώς και τα
νεώτερα κτίσματα των φυλακών, που έχουν κτιστεί εντός κι εκτός του
φρουρίου. Οι πύργοι της βόρεια πλευράς αποτελούν τμήματα του
παλαιοχριστιανικού τείχους της Ακρόπολης, ενώ αυτοί της νότιας
προστέθηκαν πιθανότατα κατά τους μεσοβυζαντινούς χρόνους, σχηματίζοντας
τον κλειστό πυρήνα του φρουρίου.
Γύρω στο 1890 το μνημείο χρησιμοποιήθηκε ως ανδρικές, γυναικείες και στρατιωτικές φυλακές και έμεινε γνωστό με την τουρκική ονομασία Γεντί Κουλές (Yedi Kule < ελλ. Επτά Πύργοι, φρούρια). Η ακριβής ημερομηνία δεν είναι γνωστή με βεβαιότητα, αλλά η φυλακή
αναφέρεται σε ένα χάρτη του 1899 της πόλης, παρέχοντας έτσι ένα terminus ante quem
για την αλλαγή. Γι' αυτή τη μετατροπή συνεπάγεται η απομάκρυνση όλων
των προηγούμενων κτιρίων στο εσωτερικό του κάστρου, από τα οποία κανένα
ίχνος επιζεί σήμερα. Οι αλλαγές στις οχυρώσεις δεν ήταν σημαντικές, αν
και ο πρωταρχικός τους ρόλος αντιστράφηκε: από την προστασία των
κατοίκων από την εξωτερική απειλή, τώρα υπηρετούσε για την απομόνωση
κρατουμένων από τον έξω κόσμο. Η φυλακή διετέλεσε για καιρό τις κύριες εγκαταστάσεις σωφρονισμού της
πόλης, όπου κρατούνταν φυλακισμένοι ανεξαρτήτως φύλου ή εγκλήματος. Νέα
κτίρια χτίστηκαν κατά μήκος των δύο πλευρών των τειχών, ώστε να
βελτιωθεί η λειτουργικότητα του νέου κέντρου. Η εσωτερική
αυλή ήταν χωρισμένη από φράχτες σε πέντε ξεχωριστές μονάδες και στο
κέντρο τους στεγάστηκε το κεντρικό παρατηρητήριο. Η φυλακή διέθετε
εκκλησάκι και άλλα παραρτήματα, ενώ το παράρτημα που βρισκόταν
βόρειο-ανατολικό πύργο καταστράφηκε κατά τη διάρκεια του Β΄
Παγκοσμίου Πολέμου. Τα εξωτερικά κτίρια, στη νότια πλευρά του κάστρου,
στεγαζόταν η διοίκηση, η φυλακή των γυναικών, και προς τα δυτικά, τα
κελιά απομόνωσης. Έξω και πλησίον του Γεντί Κουλέ θεωρείται ότι βρίσκετε και το "νεκροταφείο των φυλακών" αλλά και τα περίφημα καφέ.
Η φυλακή αυτή λειτούργησε σχεδόν για ένα ολόκληρο αίωνα και είχε αποκτήσει πολύ κακή φήμη τόσο για τους ποινικούς όσο και για τους πολιτικούς κρατουμένους κατά τη διάρκεια του
καθεστώτος Μεταξά, της Κατοχής, και στη μεταπολεμική περίοδο από το 1946-1949 μέχρι και τη πτώση της Χούντας εως το 1989 όταν και έκλεισαν.
Σπουδαίοι στιχουργοί και συνθέτες έγραψαν για τη ζωή στο Γεντί Κουλέ μεταξύ των οποίων ο Βαγγέλης Παπάζογλου, ο Ψυριώτης, ο Χοντρονάκος, ο Γιώργος Μητσάκης, ο Απόστολος Καλδάρας κ.α. Ο Καλδάρας μάλιστα έγραψε το "Νύχτωσε Χωρίς Φεγγάρι" με άλλους στίχους οι οποίοι και λογοκρίθηκαν. Λέγεται, ότι το τραγούδι γράφηκε για τον Χρήστο Μίγκο, μπουζουξή και
τρόφιμο των Νέων Φυλακών Θεσσαλονίκης την εποχή εκείνη. Κατά άλλη
εκδοχή, αναφέρεται στις συλλήψεις και προσαγωγές των ελλήνων αριστερών
στις φυλακές του Γεντί-Κουλέ
Τα κάστρα του Γεντί Κουλέ
https://www.youtube.com/watch?v=eQ5jcRVOJzM
Στίχοι-Μουσική: Γιώργος Μητσάκης
Πρώτη Εκτέλεση: Νίκος Γιουλάκης
Βράδιασε μεσ' το Γεντί κουλέ
https://www.youtube.com/watch?v=F1lq6NtNZPY
Στίχοι-Μουσική: Γιώργος Μητσάκης
Πρώτη Εκτέλεση: Νίκος Γιουλάκης
Πέντε χρόνια δικασμένος
https://www.youtube.com/watch?v=1kWSmdMSVv0
.jpeg)
