Η Κύπρια ραδιοφωνική παραγωγός και τραγουδίστρια Θεανώ Σταύρου Χατζησταυρινού γεννήθηκε στο Καϊμακλί αλλά πέρασε τα παιδικά της χρόνια στον Καναδά. Οι περισσότεροι την γνωρίζουν από τις μεταμεσονύκτιες εκπομπές του Τρίτου προγράμματος του ΡΙΚ ενώ οι πιο παλιοί Λευκωσιάτες την αναπολούν σαν τραγουδίστρια και κιθαρίστρια κοσμικών κέντρων της πρωτεύουσας απλά με το μικρό της όνομα ενώ η ίδια εργάστηκε και στις Κυπριακές Αερογραμμές. Τέλος η Θεανώ πέρα από τραγουδίστρια είναι και στιχουργός αλλά και συνθέτις.
Θεανώ Σταύρου -Οι τίτλοι έναρξης της σειράς του ΡΙΚ "Η ΦΡΟΣΟΥ" https://www.youtube.com/watch?v=XPdfQtmDuU4 Ποίηση: Μιχάλης Πασιαρδής Μελοποίηση-Απόδοση: Θεανώ Σταύρου
Ο Πανίκος Δημητρίου γεννήθηκε στον Άγιο Μέμνωνα Αμμόχωστο στις 10 Φεβρουαρίου
1957. Ο
Πανίκος ήταν το δεύτερο παιδί του Γιώργου και της Κωνσταντίας Δημητρίου και είχε άλλα 4 αδέλφια.
Το σπίτι που πέρασε τα πρώτα χρόνια της ζωής του και τα πρώτα μαθητικά
του χρόνια ήταν στην οδό Εσπερίδων 193 στον Άγιο Μέμνονα. Τελείωσε το
Δημοτικό Σχολείο της ενορίας του με άριστα και μετά φοίτησε για 5 χρόνια
στο Α' Γυμνάσιο Αρρένων Αμμοχώστου, στο πρακτικό τμήμα, γιατί το όνειρό
του ήταν να σπουδάσει αρχιτέκτονας.
Τα όνειρά του όμως σταμάτησαν με την Τουρκική
εισβολή και την κατάληψη της πόλης της Αμμοχώστου. Όπως όλοι οι άλλοι Αμμοχωστιανοί έτσι και ο Πανίκος
με την οικογένειά του αναγκάστηκε να εγκαταλείψει τον αγαπημένο του
Άγιο Μέμνονα και την αγαπημένη του Αμμόχωστο και να εγκατασταθεί στην
πόλη της Λεμεσού μαζί με την υπόλοιπη οικογένειά του. Στη Λεμεσό φοίτησε
στην έκτη τάξη στο Λανίτειο Γυμνάσιο Λεμεσού μέχρι της 17/1/1975,
ημέρα του θανάτου του. Τη μέρα αυτή μαζί με άλλους μαθητές της Λεμεσού
πήγε στις Βάσεις Ακρωτηρίου για να διαμαρτυρηθεί για την απόφαση των
Άγγλων να μεταφέρουν Τουρκοκύπριους που κατοικούσαν στις ελεύθερες
περιοχές και να τους μεταφέρουν στις κατεχόμενες από τα τουρκικά
στρατεύματα περιοχές για να κατοικήσουν στα σπίτια των προσφύγων. Στην ειρηνική διαδήλωση των μαθητών της Λεμεσού ένα άρμα των
Άγγλων τον παρέσυρε θανάσιμα στερώντας του για πάντα τη ζωή και όλα τα
νεανικά του όνειρα καθώς και τον πόθο για επιστροφή στον αγαπημένο του
Άγιο Μέμνονα και Αμμόχωστο, τον τόπο που γεννήθηκε και τόσο πολύ
αγάπησε. Ο Κύπριος συνθέτης Νάσος Παναγιώτου συγκλονισμένος από το τραγικό γεγονός συνέγραψε ένα τραγούδι προς τιμήν του.
https://www.youtube.com/watch?v=7v2bytW5tGI
ΑΦΙΕΡΩΜΕΝΟ ΣΤΟΝ ΑΓΩΝΙΣΤΗ ΤΟΥ ΚΥΠΡΙΑΚΟΥ ΑΓΩΝΑ ΠΑΝΙΝΟ ΔΗΜΗΤΡΙΟΥ ΑΠΟ ΤΗΝ
ΣΥΜΜΕΤΟΧΗ ΤΗΣ ΧΟΡΩΔΙΑΣ ΤΡΙΚΑΛΩΝ ΣΤΗ 5η ΣΥΝΑΝΤΗΣΗ ΧΟΡΩΔΙΩΝ ΠΟΥ ΟΡΓΑΝΩΣΕ Η
ΧΟΡΩΔΙΑ ΚΟΜΠΙΤΣΙΟΥ ΚΕΡΚΥΡΑΣ
Ο Κύπριος συνθέτης Νάσος Παναγιώτου γεννήθηκε στη Λευκωσία το 1946. Το έτος 1967 πήγε στην Αθήνα όπου σπούδασε Μουσική και Νομικά. Τα πρώτα του τραγούδια εκτελέσθηκαν στις διάφορες μπουάτ της Πλάκας στην Αθήνα και το 1970 έδωσε τις πρώτες του συναυλίες σ’ όλες τις πόλεις της Κύπρου. Ακολούθησαν προγράμματα και εμφανίσεις στην Κυπριακή και Ελληνική Ραδιοφωνία - Τηλεόραση. Από τότε μέχρι σήμερα έχει δώσει μεγάλο αριθμό συναυλιών τόσο στην Κύπρο όσο και στο εξωτερικό όπως Μεξικό στα πλαίσια της UNIVERSIDADA 1979, Κούβα, Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα, Ελλάδα και Αυστραλία. Έχει γράψει μουσική για τις θεατρικές παραστάσεις του ΘΟΚ. “ΚΟΚΚΙΝΑ ΤΡΙΑΝΤΑΦΥΛΛΑ ΓΙΑ ΜΕΝΑ” του Σων Ο΄ Κέιζυ σε σκηνοθεσία Νίκου Σιαφκάλλη (1975), “ΤΟ ΒΑΡΕΛΑΚΙ ΜΕ ΤΟ ΜΕΛΙ” του Λέβ Ουστίνωβ σε σκηνοθεσία Βλαδίμηρου Καυκαρίδη (1977), “ΚΑΠΟΔΙΣΤΡΙΑΣ” του Νίκου Καζαντζάκη σε σκηνοθεσία Νίκου Σιαφκάλλη (1978), “ΤΟ ΜΑΓΙΚΟ ΝΤΟΥΦΕΚΙ” του Λέβ Ουστίνωβ σε σκηνοθεσία Μόνικας Βασιλείου (1978), “ΟΙ ΚΑΛΟΓΕΡΟΙ” του Χριστάκη Γεωργίου σε σκηνοθεσία Νίκου Σιαφκάλλη (1980), “ΟΝΗΣΙΛΟΣ” του Πάνου Ιωάννου σε σκηνοθεσία Βλαδίμηρου Καυκαρίδη (1981) και “Ο ΚΑΡΑΓΚΙΟΖΗΣ ΠΑΡΑ ΛΙΓΟ ΒΕΖΥΡΗΣ” του Γιώργου Σκούρτη σε σκηνοθεσία Βλαδίμηρου Καυκαρίδη (1982). Εξέδωσε ένα προσωπικό δίσκο με τον τίτλο “ΗΛΙΕ ΜΕΓΑΛΕ” (1977) σε στίχους Νίκου Καζαντζάκη, Σων Ο΄ Κέιζυ, Άνθου Λυκαύγη, Μιχάλη Πασιαρδή, Τεύκρου Ανθία και Χ. Πισιάρα, με ερμηνευτές τους Μαρινέλλα, Αντώνη Καλογιάννη, Μαρία Δουράκη, Σταύρο Σιδερά και τον συνθέτη. Συμμετέχει με τα τραγούδια “Βουνό μου Πενταδάκτυλε” (στίχοι: Μιχάλης Πασιαρδής) και “Λευτεριά” (στίχοι: Νίκος Καζαντζάκης) στο δίσκο - πορτρέτο “ΑΝΤΩΝΗΣ ΚΑΛΟΓΙΑΝΝΗΣ” (1975). Έγραψε κύκλους τραγουδιών όπως “Η ΝΗΣΙΩΤΟΠΟΥΛΑ” (1971) σε ποίηση Κώστα Κρυστάλλη και “ΟΔΟΣ ΛΗΔΡΑΣ” (1982) σε ποίηση Μιχάλη Πασιαρδή.
Ζει και εργάζεται ως δικηγόρος στη Λευκωσία.
Ο συνθέτης Νάσος Παναγιώτου αναπτύσει ένα προσωπικό ύφος στις συνθέσεις του. Λυρικός και δωρικός συνάμα. Επηρεασμένος από το ύφος των τραγουδιών της εποχής του μεσοπολέμου και από το έντεχνο τραγούδι της εποχής των μεγάλων συνθετών (Θεοδωράκη - Χατζιδάκι) - άλλωστε διετέλεσε και μουσικός των μπουάτ της Πλάκας τη δεκαετία του ’70 - έχει ένα ιδιαίτερο τρόπο μουσικής σύνθεσης. Βασικό του όργανο η κιθάρα (δεξιοτέχνης της κλασσικής κιθάρας ο ίδιος), γεγονός που προσδίδει στα τραγούδια του τρυφερότητα, εσωτερική ένταση, λυρισμό αλλά και λαϊκότητα. Οι αρμονία και οι ενορχηστρώσεις του είναι απλές τόσο στα λυρικά όσο και στα δωρικά του τραγούδια τα οποία διακατέχονται από επαναστατικό -αντιστασιακό ύφος.
Τραγούδια του Νάσου Παναγιώτου στο ΡΙΚ
https://www.youtube.com/watch?v=RkV3z07me2o
Κιθάρες: Νάσος Παναγιώτου - Πανίκος Χαραλάμπους
Μπάσο: Βάσος Βασιλείου Αλεξάνδρου
Μπουζούκι: Γιάννης Σουρουλλάς
Αφήγηση: Νεόφυτος Ταλιώτης
Εκτέλεση: Πανίκος Χαραλάμπους και Αννίτα Λουκά
"Ο Μιχάλης Πασιαρδής γεννήθηκε στο Τσέρι το 1941. Έκανε τις γυμνασιακές
του σπουδές στο Παγκύπριο Γυμνάσιο. Εργάστηκε για πολλά χρόνια ως
Λειτουργός Προγραμμάτων στο ραδιόφωνο του Ρ.Ι.Κ.. Ασχολείται κυρίως με
την ποίηση και το θέατρο. Γράφει ποίηση από τα νεανικά του χρόνια κι
έχει εκδώσει μέχρι σήμερα έντεκα, συνολικά, ποιητικές συλλογές.
Ποιήματα του μελοποιήθηκαν από διάφορους Κύπριους συνθέτες. 'Εγραψε
ποίηση και θέατρο στην κυπριακή διάλεκτο. Γνωστά θεατρικά έργα του
είναι: «Γιαλλουρού (1961), «Το νερόν του Δρόπη» (1968), «Μιαν φοράν σ'
ένα χωρκό» (1969), «Στα χώματα της Μεσαρκάς» (1970), «O Θησέας στην
κοιλιά του Μινώταυρου» (1973), τα οποία είτε μεταδόθηκαν από το
ραδιόφωνο, είτε ανεβάστηκαν στη σκηνή. Είναι τακτικός συνεργάτης στην
καλλιτεχνική στήλη της εφημερίδας «ο Φιλελεύθερος» και συνεργάστηκε και
με διάφορα περιοδικά σε θέματα πνευματικού περιεχομένου. Η Κ.Δ. τίμησε τον μεγάλο ποιητή με το "Έπαθλο ήθους και προσφράς". ekebi.gr
Έφυγε από τη ζωή την 1η Μαΐου 2021 Μεγάλο Σάββατο.
Μελοποιημένα Ποιήματα του: Πενταδάκτυλος, Την Κύπρο ζώσαν οι καημοί, Μάνα, Είμαστε Έλληνες, Ρουσομάλλα κ.α
Η ασβεστολιθική οροσειρά του Πενταδακτύλου εκτείνεται κατά μήκος της βόρειας ακτής της νήσου και οφείλει το όνομά του στην ομώνυμη κορυφή, η οποία έχει το σχήμα ανθρώπινης παλάμης
με πέντε δάκτυλα που έδω και τέσσερεις δεκαετίες μας μουτζώνουν καθημερινώς.
Σύμφωνα με τον μύθο, ο οποίος ανάγεται στα
βυζαντινά χρόνια, ο Διγενής Ακρίτης στην προσπάθειά του να υπερπηδήσει την οροσειρά άφησε το αποτύπωμα της παλάμης του στο βουνό.
Πολλοί άλλοι μύθοι και θρύλοι είναι συνδεδεμένοι με τα κάστρα που
δεσπόζουν στις κορυφές του βουνού, τα οποία κτίστηκαν από τους
Βυζαντινούς για να ελέγχουν το θαλάσσιο χώρο βόρεια του νησιού και να
εντοπίζουν έγκαιρα πλοία των Σαρακηνών πειρατών. Στενά συνδεδεμένα με τη λαϊκή παράδοση της Κύπρου είναι τα τρία
κάστρα του Πενταδακτύλου. Εκεί κατοικούσε η θρυλική ρήγαινα, η οποία
μαζί με το Διγενή Ακρίτα είναι η πιο ξακουστές μυθικές μορφές από τον
κυπριακό Μεσαίωνα. Σύμφωνα με το μύθο στο κάστρο του Βουφαβέντο είναι
κρυμμένοι σ' ένα δωμάτιο οι θησαυροί της ρήγαινας και το δωμάτιο αυτό
ανοίγει για λίγες στιγμές κάθε Πρωτοχρονιά. Άλλοι μύθοι θέλουν τη
ρήγαινα να σμίγει με το Διγενή. Πολλές τοποθεσίες είναι συνδεδεμένες με
παραδόσεις, όπως η Πέτρα του Ρωμιού, βράχος τον
οποίο έριξε ο Διγενής Ακρίτας ενάντια στα Σαρακηνά πλοία.
Η στρατηγική θέση της οροσειράς του Πενταδακτύλου, με την κορυφογραμμή του να δεσπόζει της Θάλασσας της Κιλικίας
στα βόρεια και σχεδόν ολόκληρης της Κύπρου στα νότια, έπαιξε σημαίνοντα ρόλο στην ιστορία του νησιού μας. Κατά το 11ο αιώνα, σε μια περίοδο που
η Κύπρος δεχόταν συνεχείς θαλάσσιες επιδρομές από Σαρακηνούς πειρατές,
ενώ η απέναντι ξηρά της Μικράς Ασίας είχε περάσει υπό τον έλεγχο των Σελτζούκων Τούρκων κτίστηκαν στις κορυφές του Πενταδακτύλου τρία φρούρια -του Αγίου Ιλαρίωνα, του Βουφαβέντου και της Καντάρας.
Ελέγχοντας πρακτικά ολόκληρο το θαλάσσιο χώρο από τον οποίο προέρχονταν
τα εχθρικά πλοία, τα τρία αυτά κάστρα έπαιξαν σημαντικό ρόλο στην άμυνα
του νησιού κατά τους αιώνες 11ο-14ο, αρχικά υπό τους Βυζαντινούς και αργότερα υπό τους Φράγκους.
Μέσω σημάτων πυρός δινόταν έγκαιρη προειδοποίηση για εχθρικές κινήσεις
καραβιών. Τα φρούρια επίσης χρησιμοποιήθηκαν ως εξοχικές κατοικίες
(Άγιος Ιλαρίωνας) ή φυλακές (Βουφαβέντο). Οι αλλαγές στις πολεμικές
τέχνες οδήγησαν στην παρακμή των τριών οχυρών, τα οποία τελικά
κατεδαφίστηκαν από τους Βενετούς το 16ο αιώνα αφενός για να μεταφερθεί η άμυνα στις πόλεις του νησιού και αφετέρου για να μη χρησιμοποιηθούν από τους Οθωμανούς Τούρκους εισβολείς.
Στην σύγχρονη εποχή, η περιοχή του Πενταδακτύλου αποτέλεσε πεδίο σύγκρουσης μεταξύ Τουρκοκυπρίων και Ελληνοκυπρίων από τα πρώτα χρόνια του κυπριακού προβλήματος. Η διάβαση της Αγύρτας μαζί με το μεγαλύτερο μέρος του δρόμου Λευκωσίας-Κερύνειας
περιήλθαν υπό των έλεγχο των Τουρκοκυπρίων κατά τη διάρκεια των
διακοινοτικών ταραχών του 1963-64. Η περιοχή αυτή περιλάμβανε ως επί το
πλείστον τουρκικά χωριά, όπως το Κιόνελι, το Πιλέρι και το Ορτά Κιόι
στα προάστια της Λευκωσίας, τα οποία μαζί με τον τουρκικό τομέα της
πρωτεύουσας αποτέλεσαν έναν από τους πιο σημαντικούς τουρκοκυπριακούς
θύλακες τα χρόνια 1964-74. Σημαντικό οχυρό των τουρκοκυπριακών δυνάμεων
αποτελούσε το φρούριο του Αγίου Ιλαρίωνα, το οποίο έλεγχε την πόλη της
Κερύνειας και μεγάλο μέρος της παραλιακής πεδιάδας. Θέατρο σκληρών μαχών αποτέλεσε ο Πενταδάκτυλος κατά τη διάρκεια της τουρκικής εισβολής
το 1974. Από την πρώτη φάση του πολέμου (20-23 Ιουλίου 1974) η Κερύνεια
μαζί με το δρόμο προς τη Λευκωσία, τον Άγιο Ιλαρίωνα και τα χωριά του
τουρκοκυπριακού θύλακα καταλήφθηκαν από τον τουρκικό στρατό και
χρησιμοιήθηκαν ως προγεφύρωμα. Μετά τη δεύτερη φάση του πολέμου (14-16
Αυγούστου 1974) ολόκληρη η οροσειρά πέρασε στην κατοχή του τουρκικού
στρατού και σχεδόν όλος ο ελληνοκυπριακός πληθυσμός εκτοπίστηκε. Σήμερα
στον Πενταδάκτυλο εξακολουθεί να σταθμεύει μεγάλος αριθμός τουρκικών
στρατευμάτων. Οι δύο μεγάλες τούρκικες σημαίες (της Τουρκίας και του ψευδοκράτους) είναι ορατές μέρα και νύχτα για να θυμίζουν σε όλους μας το χρεός μας...
Ο Μιχάλης Χριστοδουλίδης γεννήθηκε στην Αμμόχωστο το 1944. Είναι μέλος της Ένωσης Ελλήνων Μουσουργών. Είναι διακεκριμένος
σύγχρονος Κύπριος συνθέτης, με πολλές, υψηλού επιπέδου διακρίσεις στην Κύπρο, την Ελλάδα και την Ευρώπη. Ο
Μιχάλης Χριστοδουλίδης είναι μια διακεκριμένη προσωπικότητα στο χώρο
της ελληνικής και ξένης μουσικής και προς επίρρωση αυτής της εκτίμησης,
το γεγονός ότι το ταλέντο του απολάμβανε ιδιαίτερης αναγνώρισης από τον
Ευγένιο Ιονέσκο, τον Κάρολο Κουν και το Μάνο Χατζηδάκι.
Σπούδασε στην Κύπρο και από το 1963, στο Παρίσι (με τους Ζωρζ Υγκόν,
Αλαίν Βεμπέρ και Ολιβιέ Αλαίν` και πιάνο με την Υβόν Λεφεμπύρ). Στο
διάστημα 1969-79 συνέθεσε μουσική για τα γαλλικά εθνικά θέατρα καθώς και για μπαλέτο. Έργα του σε παγκόσμια πρεμιέρα
ήταν η μουσική που έγραψε για τα έργα του Ιονέσκο "Μάκβεθ" (1972) και
"Αυτό το καταπληκτικό παλιόσπιτο" (1973). Το 1981 και με
πρόσκληση του Μάνου Χατζηδάκι, εγκαταλείπει τη Γαλλία και συμμετέχει από
διάφορες θέσεις ευθύνης στο έργο ανασυγκρότησης της ΕΡΤ. Παράλληλα, έχει συνθέσει πλήθος μουσικά έργα για το ελληνικό θέατρο και τον ελληνικό κινηματογράφο. Έγραψε επίσης μουσική για 25 αρχαίες τραγωδίες και κωμωδίες που
παίχτηκαν όλες στο Φεστιβάλ Επιδαύρου. Η γαλλική Κυβέρνηση
τον ονόμασε "Ιππότη Τεχνών και Γραμμάτων" (1974) και του έχουν απονεμηθεί
Α' βραβεία για μουσική κινηματογράφου στα Φεστιβάλ Μόσχας, Aix en Province
(1984) και Θεσ/νίκης (1984), το Κρατικό βραβείο Μουσικής
Κινηματογράφου (1992). Στους ελληνικούς δίσκους του: «Η Κάθοδος των 9»
(1984, η μουσική της ομώνυμης κινηματογραφικής ταινίας), «Στες άκρες των ακρών» (1988), «Ες γην εναλίαν Κύπρον» (1992), «Των Αθανάτων» (1994) συνεργαζόμενος με το Μουσικό Σύνολο Διάσταση. Ο δίσκος «Η
καρδιά μου πεθυμώντας» περιέχει μελοποιήσεις 15 μεσαιωνικών ερωτικών
τραγουδιών άγνωστου Κυπρίου ποιητή του 16ου αι. και αποτελεί όχι μόνο
μουσικό αλλά και φιλολογικό γεγονός (2000, «EMI») και ως τέτοιο
μνημονέυθηκε από σημαντικό αριθμό ανθρώπων της τέχνης και των γραμμάτων.
Συνθέσεις του Μιχ. Χριστοδουλίδη: Λογαριάσατε Λάθος, Αμμόχωστος, Ο νεκρός στρατιώτης, Είμαστε Έλληνες, Ποτέ δεν θα πεθάνουμε, Ένα Σάββατο, Εσωτερικές ειδήσεις, Πατριδογνωσία