Fotinì Peluso / Φωτεινή Πελούζο

Η νεαρή Ελληνοϊταλίδα ηθοποιός Φωτεινή Peluso γεννήθηκε στη Ρώμη την Πρωτοχρονιά του 1999. Ο πατέρα της είναι Ιταλός και η μητέρα της Ελληνίδα με καταγωγή από τη Θήβα. Η ίδια αφού απέκτησε πτυχίο στα Οικονομικά από το Πανεπιστήμιο Roma Tre, άρχισε να σπουδάζει υποκριτική. Το 2018 έκανε το τηλεοπτικό της ντεμπούτο στην ιταλική σειρά "Romanzo famigliare" του Rai 1 και στον κινηματογράφο εμφανίστηκε για πρώτη φορά το 2020, στην ιταλική ταινία "Il Regno".  Στη γείτονα χώρα 

είναι περισσότερο γνωστή για τη σειρά "Tutto chiede salvezza" του Netflix, για την οποία και κέρδισε δύο βραβεία στα Νάστρο ντ' Αρτζέντο του 2023. Επίσης, το 2023, έλαβε Βραβείο Νταβίντ ντι Ντονατέλο «Italian Rising Star». Το 2023 πρωταγωνίστησε στη γαλλική σειρά "Greek Salad" που γυρίστηκε στην Αθήνα ενώ στην Ελλάδα από τον πρωταγωνιστικό της ρόλο στην τηλεοπτική μεταφορά του μυθιστορήματος του Μ. Καραγάτση στην ΕΡΤ "Η μεγάλη χίμαιρα". 

The Greate Chimera - Είναι ο κόσμος Χίμαιρα

https://youtu.be/ZxHogxuqmIU?is=amXr6DfIkSwvkWqx

Στίχοι: Κλέων Τριανταφύλλου (Αττίκ) 

Μουσική: Θεόδωρος Ρέγκλης (Ted Regklis)

Πρώτη Εκτέλεση: Νινή Ζαχά

 

Οι κινηματογραφικές ελληνικές ταινίες του μεσοπολέμου και της κατοχής

Οι κινηματογραφικές ελληνικές ταινίες του μεσοπολέμου και της κατοχής 

Η περίοδος του πρώιμου ελληνικού κινηματογράφου

Οι πρώτες απόπειρες έγιναν στις αρχές του 20ού αιώνα και στη διάρκεια του Μεσοπολέμου εμφανίστηκαν οι πρώτες ώριμες ταινίες. Η κινηματογραφική παραγωγή έφτασε στο απόγειό της την επταετία 1927-1933, όταν δραστηριοποιήθηκαν πολλές εταιρείες παραγωγής (DAG Film, Άστρο Φιλμ, Ακροπόλ Φιλμ, Άγιαξ Φιλμ κ.ά.). Πρόκειται για την πιο παραγωγική περίοδο πριν τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, καθώς παρουσιάστηκαν 32 ταινίες. Μεταξύ αυτών περιλαμβάνονται οι "Έρως και κύματα" (1927),, "Αστέρω" (1929), "Μαρία Πενταγιώτισσα" (1929), "Τα Γαλάζια Κεριά" (1930), "Η μπόρα" (1930) και "Κοινωνική σαπίλα" (1932), και το "Δάφνις και Χλόη" (1931). Παράλληλα με τις βωβές ταινίες, έγιναν και οι πρώτες προσπάθειες για ενσωμάτωση ήχου. Στις ΗΠΑ, η πρώτη ομιλούσα ταινία προβλήθηκε το 1927 και μέχρι το 1930 όλες οι παραγόμενες αμερικανικές ταινίες ήταν ομιλούσες. Μολαταύτα, η απαιτούμενη τεχνολογία άργησε να έρθει στην Ελλάδα. Με τις ταινίες "Οι απάχηδες των Αθηνών" (1930) και "Φίλησέ με Μαρίτσα" (1930), η DAG Film των αδελφών Γαζιάδη προσπάθησε να συγχρονίσει την εικόνα με μουσική προερχόμενη από δίσκους γραμμοφώνου. Οι πρώτες ομιλούσες ταινίες, όπως το "Λαγιαρνί" (1930) και το εξαιρετικά επιτυχημένο" Ο Αγαπητικός της βοσκοπούλας" (1932), χρειάστηκε να σταλούν σε εργαστήρια του εξωτερικού, καθώς στην Ελλάδα δεν υπήρχε ο κατάλληλος εξοπλισμός. Η αδυναμία των ελληνικών κινηματογραφικών εταιρειών να ανταγωνιστούν τις αμερικανικές ηχητικές ταινίες, οδήγησε στην κατάρρευση του εγχώριου στερεώματος το 1935. Κατά συνέπεια, οι επόμενες ελληνικές ταινίες γυρίστηκαν στην Αίγυπτο, όπου υπήρχαν στούντιο με σύγχρονα μηχανήματα. Η περίοδος, μάλιστα, μεταξύ 1932-1940 αποκαλείται και "αιγυπτιακή περίοδος" του ελληνικού κινηματογράφου. 

Η πρώτη ομιλούσα ταινία με εξ ολοκλήρου επεξεργασία στην Ελλάδα ήταν "Το τραγούδι του χωρισμού" (1940), σε συμπαραγωγή της Σκούρας Φιλμ και του Φιλοποίμενος Φίνου. 

Το κατοχικό σινεμά και τα πρώτα μεταπολεμικά χρόνια

Οι συνθήκες της Κατοχής σχεδόν εκμηδένισαν την παραγωγή, παρότι ορισμένοι κινηματογράφοι, τουλάχιστον τον πρώτο καιρό, συνέχισαν να προβάλλουν ξένες ταινίες. Ο γερμανικός στρατός κατάσχεσε τα στούντιο και τον τεχνικό εξοπλισμό, καταστρέφοντας ουσιαστικά τις εταιρείες παραγωγής. Το 1943 η νεοϊδρυθείσα τότε Φίνος Φιλμ παρουσίασε την πρώτη κατοχική ταινία, ονόματι "Η φωνή της καρδιάς". Πάντως, από τις ελάχιστες ταινίες που γυρίστηκαν το διάστημα αυτό ξεχωρίζουν τα "Χειροκροτήματα" (1944) του Γιώργου Τζαβέλλα και πρωταγωνιστή τον Αττίκ. 

Παρά τη δυσχερή οικονομική κατάσταση που επικρατούσε στην Ελλάδα μετά την απελευθέρωση, οι κινηματογραφικές παραγωγές αυξήθηκαν σε μεγάλο βαθμό, καθώς ιδρύθηκαν πολλές νέες εταιρείες (Ανζερβός, Σπέντζος Φιλμ, Μήλλας Φιλμ κ.ά.) προετοιμάζοντας το έδαφος για το επόμενο βήμα. 

Το τραγούδι του χωρισμού (Λάμπρος Κωνσταντάρας) 
https://youtu.be/9MqMed7pQYk?si=XpAkn_08WueNGpxC

Ζινέτ Λακάζ - Χειροκροτήματα

https://youtu.be/NaE-c5eYUl8?si=tgXmbJfjIL0AuciY

 

Άκης Σακελλαρίου

Ο ηθοποιίος Άκης Σακελλαρίου γεννήθηκε στις 9 Νοεμβρίου 1961 στη Θεσσαλονίκη. Είναι πτυχιούχος της Νομικής Σχολής του ΑΠΘ και απόφοιτος της Δραματικής Σχολής της Ρούλας Πατεράκη. Συνέχισε τις θεατρικές σπουδές του στην Αμερική, στην Δραματική Σχολή της Στέλλας Αντλερ και στο HB STUDIO. Έχει παίξει με επιτυχία στο θέατρο, την τηλεόραση και τον κινηματογράφο και έχει τιμηθεί δύο φορές με το βραβείο Α' και Β' ανδρικού ρόλου στο Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης όπως και με κρατικό βραβείο. Ακόμη θπήρξε μέλος και του μουσικοθεατρικού θιάσου "Άγαμοι Θύται".

Άκης Σακελλαρίου -Ζητάτε να σας πω

https://www.youtube.com/watch?v=4tMM250gXjM

Στίχοι-Μουσική: Αττίκ (Κλέων Τριανταφύλλου)

Χρυσούλα Στεφανάκη

Η τραγουδίστρια Χρυσούλα Στεφανάκη γεννήθηκε και μεγάλωσε στο Ηράκλειο Κρήτης. Σε ηλικία 6 ετών ξεκίνησε μαθήματα πιάνου, κιθάρας, θεωρίας και αρμονίας της μουσικής τα οποία συνέχισε για 12 χρόνια, ενώ πήρε και μαθήματα μπαλέτου για 5 χρόνια. Στο σχολείο συμμετείχε σε όλες τις θεατρικές παραστάσεις ενώ έμαθε και όλους τους παραδοασιακούς χορούς μιάς και ο πατέρας της ήταν χορευτής. Αργότερα συνέχισε την μουσική της παιδεία με μαθήματα φωνητικής στο Ολυμπιακό Ωδείο Αθηνών. Στο Ηράκλειο Κρήτης όπου και ξεκίνησε να τραγουδάει επαγγελματικά την πρωτάκουσε ο Μανώλης Λιδάκης και την ίδια χρονιά συνεργάστηκαν μαζί σε καλοκαιρινές συναυλίες. Συνεργάστηκε ακόμη με τους Χατζηνάσιο, Μοσχολιού, Σπανό, Πλέσσα, Μακεδόνα, Νικολόπουλο, Μητσιά, Ναχμία κ.α. Τραγουά κυρίως παλιά ρετρό κομμάτια των δεκαετιών ΄30, ΄40, ΄50 και ΄60 αλλά και ξένα κυρίως jazz τραγούδια όπως τα "Tango Notturno", "Blue Haven", "The Last Waltz", "Regretting for Wasted Years" και το μαγευτικό "Historia de un amor".

Μάρω Μάρω
https://www.youtube.com/watch?v=qewOdMSC4As
Στίχοι: Αλέκος Σακελλάριος - Δημήτρης Ευαγγελίδης
Μουσική: Θεόφραστος Σακελλαρίδης 
Πρώτη Εκτέλεση: Δανάη Στρατηγοπούλου
Εκτέλεση: Χρυσούλα Στεφανάκη

Σ' αγαπώ ή σε μισώ

https://www.youtube.com/watch?v=JD9lq8aqvFI

Ένα άγνωστο τραγούδι του Αττίκ σε ενορχήστρωση Δαυίδ Ναχμία. Πρώτη εκτέλεση στο Άλμπουμ με τίτλο "Για μια γυναίκα" που κυκλοφόρησε από την PROTASIS MUSIC τον Δεκέμβριο του 2010. Η μουσική είναι του Αττίκ (Κλέωνα Τριανταφύλλου) και οι στίχοι του Κώστα Κοφινιώτη. Τραγουδάει η Χρυσούλα Στεφανάκη.

"Μάντρα του Αττίκ" 1931--1944

Η Μάντρα του Αττίκ, ήταν ένας καλλιτεχνικός όμιλος που περιελάμβανε τραγουδιστές και άλλους αυτοσχέδιους παρουσιαστές, μίμους με διάφορες και πολλές δημόσιες εμφανίσεις και εκδηλώσεις στην Αθήνα, του οποίου την καλλιτεχνική διεύθυνση είχε ο Κλέων Τριανταφύλλου γνωστότερος ως Αττίκ, ο οποίος εκτελούσε και χρέη κομπέρ (δηλ. το κύριο πρόσωπο θεατρικής επιθεώρησης που συμμετέχει σ` όλες τις σκηνές της). Την πρωτοβουλία της ίδρυσης αυτής της καλλιτεχνικής ομάδας με τον τίτλο Μάνδρα είχε ο Αττίκ το καλοκαίρι του 1931 σε συνεργασία με τους Δ. Ευαγγελίδη, τον Βώττη και τον Παντελή Χορν οπότε και πρωτοπαρουσιάσθηκε αυτή σε υπαίθριο θέατρο, της οδού Μηθύμνης στην τότε Πλατεία Αγάμων (σημερινή πλατεία Αμερικής). Από τότε η Μάντρα του Αττίκ κάθε καλοκαίρι εμφανίζονταν στην Αθήνα και το χειμώνα περιόδευε στις επαρχίες μέχρι το 1938 οπότε και εγκαταστάθηκε μόνιμα σε μια αθηναϊκή ταβέρνα, την Μονμάρτη, η λειτουργία της οποίας εξακολούθησε μέχρι την κήρυξη του ελληνοϊταλικού πολέμου. Επί σειρά ετών, τα καλοκαίρια, το πρόγραμμα παρουσιαζόταν στο υπαίθριο θέατρο Δελφοί. Πολλοί καλλιτέχνες όφειλαν την ανάδειξή τους στον Αττίκ. Μεταξύ αυτών: οι τραγουδίστριες Λουίζα Ποζέλι, Ζωή Νάχη, Καλή Καλό, Δανάη, Κάκια Μένδρη, Καίτη Οικονόμου, Λέλα Μιτσούκο,  ο ντιζέρ Τώνης Ράις, ο Κ. Μπέζος, ο πολυθρύλητος και πανύψηλος μίμος Ανδρέας Ζουλάς, που ο Αττίκ τον παρουσίασε με το ονομα Ζαζάς, ο Σπαθόπουλος, και οι πρώτοι κομφερασιέ (παρουσιαστές) Ορέστης Λάσκος, Χρήστος Πύρπασος, Μίμης Τραϊφόρος, Φίλωνας Αρίας και πολλοί άλλοι.

Η Μάντρα του Αττίκ διαλύθηκε μετά τον θάνατο του Αττίκ το 1944. Πολλοί καλλιτέχνες προσπάθησαν ανεπιτυχώς να δημιουργήσουν παρόμοια συγκροτήματα. Στη δεκαετία όμως του 1950 άρχισαν να δημιουργούνται αναψυκτήρια με έντονο το ύφος της συνέχειας αυτού του είδους καλλιτεχνικής παρουσίας, κυριότεροι δημιουργοί των οποίων ήταν ως παρουσιαστές οι Γιώργος Οικονομίδης, ο Όμηρος Αθηναίος, ο Ζαχαρίας Τσίχλας κ.ά.

Ζητάτε να σας πω - Τάνια Τσανακλίδου
https://www.youtube.com/watch?v=L7Ct93XftOg&spfreload=10

Tango του 1930 σε μουσική και στίχους Αττίκ. 

Πρώτη Εκτέλεση: Δανάη Στρατηγοπούλου, 1930
Άλλες Εκτελέσεις: Στέλλα Γκρέκα, Τάνια Τσανακλίδου

Η παρτιτούρα γράφει: "Εις την θείαν μου Πέλειαν Ισαϊλώφ μετ' αγάπης". Ο θρύλος λέει ότι Αττίκ (γνωστός για την αυτοσχεδιαστική του ικανότητα) σκάρωσε αυτό το τραγούδι σε 10 μόνο λεπτά όταν κάποιο βράδυ η Φιλιππίδου (ο μεγάλος έρωτας της ζωής του Αττικ) με τον νέο σύζυγό της, τον ίλαρχο Σταμάτη Μερκούρη, εμφανίστηκε στη Μάντρα και το κοινό, περιπαιχτικά, άρχισε να ζητά το Είδα Μάτια, που ήταν γραμμένο για εκείνην. Ο Αττίκ αποσύρθηκε πικραμένος, και μετά από 10 λεπτά, αφού αυτοσχεδίασε, επέστρεψε και έπαιξε το Ζητάτε να σας πω ως απάντηση. Η Δανάη Στρατηγοπούλου δεν συμμερίζεται αυτή την θέση. [1]

Ο Αττίκ, του οποίου το πραγματικό όνομα ήταν Κλέων Τριανταφύλλου (19 Μαρτίου 1885 - 29 Αυγούστου 1944), ήταν Έλληνας μουσικοσυνθέτης, στιχουργός και ερμηνευτής των τραγουδιών του. Υπήρξε ένας από τους σημαντικότερους εκφραστές του ελληνικού ελαφρού τραγουδιού στις αρχές του 20ού αιώνα. Γεννήθηκε στην Αθήνα και μεγάλωσε στην Αίγυπτο, όπου παρακολούθησε μαθήματα μουσικής. Από το 1907 έζησε στο Παρίσι, όπου συνεργάστηκε ως ηθοποιός με διάφορους θιάσους και συμμετείχε σε περιοδείες σε διάφορες χώρες ως το 1930, οπότε εγκαταστάθηκε στην Αθήνα και δημιούργησε την περίφημη "Μάντρα του Αττίκ". Λίγο πριν από το θάνατό του πρωταγωνίστησε στην ταινία Χειροκροτήματα του Γιώργου Τζαβέλλα που είχε κάποια σχεδόν αυτοβιογραφικά στοιχεία. Στην ταινία αυτή ο Αττίκ, κουρασμένος από τις κακουχίες της κατοχής και υπερβολικά μελοδραματικός σε λίγα θύμιζε τη γεμάτη δυναμισμό και ευφυΐα προσωπικότητα του δημιουργού της Μάντρας.  Λίγους μήνες μετά αυτοκτόνησε παίρνοντας υπερβολική δόση υπνωτικών χαπιών. Ένα επεισόδιο με ένα Γερμανό στρατιώτη που τον χτύπησε καθώς οδηγούσε το ποδήλατό του, φαίνεται πως στάθηκε όχι η αιτία αλλά η αφορμή μάλλον για μια προαναγγελθείσα αυτοκτονία, απότέλεσμα κατάθλιψης στην οποία είχε περιπέσει

Το επίγραμμα που ο Αττίκ ζήτησε να γραφτεί στον τάφο του : «Έκλαψα για να γράψω, έγραψα για να τραγουδήσω και τραγούδησα για να ζήσω.»