Ο παραγωγός ταινιών Κλέαρχος Κονιτσιώτης γεννήθηκε στα Ιωάννινα το 1926. Η πρώτη του ταινία μεγάλου μήκους ήταν η "Στουρνάρα 288" (1959) σε σκηνοθεσίαΝτίνου Δημόπουλου. Ο Κονιτσιώτης εμφανίζεται σαν παραγωγός ή συμπαραγωγός σε 32 συνολικά ταινίες και κέρδισε πολλά βραβεία στοΦεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης. Έλαβε μέρος στο Φεστιβάλ Καννών, στα αμερικάνικα όσκαρ και στο φεστιβάλ Βερολίνου με επίσημες συμμετοχές των ταινιών του. Η ταινία «Κορίτσια στον ήλιο» υπήρξε υποψήφια για χρυσή σφαίρα καλύτερης ταινίας. Η ταινία του με τα περισσότερα εισιτήρια ήταν τα "Χτυποκάρδια στο θρανίο" και με τα λιγότερα εισιτήρια ήταν το φιλμ "Τον παλιό εκείνο τον καιρό".
Πέθανε στις 9 Οκτωβρίου 1989.
Ολόκληρο το soundtrack της ταινίας "Αναζήτησις..." (1972) https://youtu.be/PaItX2w2hEY?si=bJlapQEaYrvL7q9g
Τη μουσική της ταινίας συνέθεσε ο Γιάννης Σπανός, ενώ τραγουδούν η Μαρία Δημητριάδη και η αδελφή της, Αφροδίτη Μάνου. Το σάουντρακ περιέχει τα παρακάτω κομμάτια, όλα ορχηστρικά εκτός από τρία: 1.Τίτλοι, 2. Βήματα, 3. Κωλ Γκερλς, 4. Μύκονος, 5. Σ' Αναζητώ (Δημητριάδη), 6. Καταδίωξη, 7. Βήματα (Μάνου), 8. Σ' Αναζητώ, 9. Κωλ Γκερλς (Δημητριάδη), 10. Σέικ, 11. Αναζήτηση, 12. Φινάλε.
Ο Fefe Aliberti ήταν ένας από τους αρκετούς Ιταλούς τραγουδιστές που ήρθαν στην Ελλάδα στα μέσα της δεκαετίας του '60 , παίζοντας σε διάφορα κλαμπ της Αθήνας και συνοδευόμενοι κυρίως από Έλληνες μουσικούς. Είχε έναν μικρό ρόλο στην ταινία ''Η κόμισσα της φάμπρικας'' (1969) ενώ τραγούδια του ακούγονται και στις ταινίες "Η Αθήνα μετά τα μεσάνυχτα" (1968), "Κορίτσια στον ήλιο" (1968), "Θυμήσου αγάπη μου" (1969), "Θυμήσου αγάπη μου", "Εκείνο το καλοκαίρι" (1971) κ.ά.. Στην πατρίδα ήταν μέλος του συγκροτήματος "IRobby's". Τι να θυμηθώhttps://www.youtube.com/watch?v=H-_Ld0r9v1g Στίχοι: Γιώργος Παπαστεφάνου Μουσική: Σταύρος ΞαρχάκοςΕκτέλεση: Μαρία Δημητριάδη & Fefe Aliberti
Σαν με κοιτάς
https://www.youtube.com/watch?v=m2QHxK61TZY
Στίχοι: Αλέξης Αλεξόπουλος Μουσική: Γιάννης Σπανός
Από την ταινία "Εκείνο το καλοκαίρι" (1971)
Ο Επτανήσιος συνθέτης Αλέκος Ξένος γεννήθηκε το 1912 στην Ζάκυνθο και πέθανε στη Αθήνα το 1995. Έμεινε ορφανός από την τρυφερή ηλικία των δύο ετών ωστόσο, κατάφερε να πραγματοποιήσει σημαντικές μουσικές σπουδές. Πρώτος του δάσκαλος υπήρξε ο αρχιμουσικό Ιωάννη Πήλικα ενώ έπειτα συνέχισε σαν τρομπονίστας συμμετέχοντας στις ορχήστρες μελοδραματικών θιάσων που επισκέπτονταν τακτικά το νησί. Όταν έφθασε στην ηλικία των 20 ετών κατατάχθηκε στη Μουσική Φρουρά Αθηνών. Την ίδια εποχή γράφτηκε στο Ωδείο Αθηνών (μελέτησε τρομπόνι) όπου και σπούδασε θεωρητικά με τους Δημήτρη Μητρόπουλο, τον Φιλοκτήτη Οικονομίδη και τον Γεώργιο Σκλάβο. Από το 1936 υπήρξε ενεργή η συμμετοχή του σε συνδικαλιστικούς αγώνες και στην ίδρυση της ΚΟΑ.
Το 1941 εντάσσεται στο ΕΑΜ και ορίζεται γραμματέας στην "Αχτίδα Διανοουμένων - Καλλιτεχνών του ΚΚΕ". Σε όλη τη διάρκεια της κατοχής συμμετέχει ενεργά στην αντίσταση, συμβάλλει έμπρακτα στη δημιουργία ΕΑΜίτικων μουσικών ομάδων και στην έκδοση της παράνομης εφημερίδας του Πανελλήνιου Μουσικού Συλλόγου «Ο Μουσικός».Συλλαμβάνεται δυο φορές, αλλά ξεφεύγει. Μελοποίησε πολλά αντιστασιακά τραγούδια. Το 1947 απολύθηκε από την Κρατική Ορχήστρα Αθηνών και το 1950 από την Ορχήστρα του ΕΙΡ. Συνέγραψε το συμφωνικό του ποίημα «Ο Διγενής δεν πέθανε», έργο εμπνευσμένο από την εκτέλεση του Νίκου Μπελογιάννη. Η πρώτη εκτέλεση του έργου έγινε από τη Συμφωνική Ορχήστρα του ΕΙΡ (1952), σε διεύθυνση Ανδρέα Παρίδη. Ο ίδιος αρχιμουσικός το διηύθυνε στο Λένινγκραντ (1958), όπου απέσπασε ενθουσιώδη σχόλια. Το 1963 έγραψε τον «Σπάρτακο» και το 1964 το «Κύπρος - Ελλάδα μας», για να τιμήσει τον εθνικοαπελευθερωτικό αγώνα, τις θυσίες των ανθρώπων του νησιού. Μέχρι το τέλος της ζωής του ήταν μέλος του ΚΚΕ και στρατευμένος στο λαϊκό κίνημα.
Το 2003 εκδόθηκε ο κατάλογος έργων του Αλέκου Ξένου, εκπονημένος από το συνθέτη Διονύση Μπουκουβάλα, στο τεύχος 18 του περιοδικού Μουσικολογία και το 2014 κυκλοφόρησε η αυτοβιογραφία και το αρχείο του Αλέκου Ξένου σε επιμέλεια του μουσικολόγου Αλέξανδρου Χαρκιολάκη.
Σοφία Μαυροειδή -Παπαδάκη, λογοτέχνης, ποιήτρια, πεζογράφος και κριτικός από την Κρήτη. Γεννήθηκε στις 26 Ιουνίου του 1898 στο χωριό Φουρνή και απεβίωσε στην Καλλιθέα στις 27 Ιουνίου του 1977.
Φοίτησε στο Παρθεναγωγείο της Φουρνής κι έπειτα στο Ανώτερο Παρθεναγωγείο της Νεάπολης. Συνέχισε τις σπουδές της στο Ηράκλειο όπου έλαβε το πτυχίο του Διδασκαλείου. Υπηρέτησε για λίγο ως δασκάλα αλλά επιθυμώντας να συνεχίσει τις σπουδές της έφυγε για την Αθήνα.
Εκεί φοίτησε στο "Institut Superieur d’Etudes Francaises" και πήρε το πτυχίο της Γαλλικής Λογοτεχνίας. Έπειτα έκανε την εγγραφή της στη Φιλοσοφική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών, απ’ όπου αποφοίτησε το 1931. Παντρεύτηκε τον ποιητή και αξιωματικό του Πολεμικού Ναυτικού Κώστα Α. Παπαδάκη και αφοσιώθηκε στην εκπαίδευση και τη λογοτεχνική. Πρωτοεμφανίστηκε στα Νεοελληνικά Γράμματα με το ποίημα "Δασκάλα", που δημοσιεύτηκε στην "Πνοή" και με μεταφράσεις από τη ρωσική Λογοτεχνία. Ιδιαίτερη επιτυχία σημείωσαν οι ποιητικές αναδημιουργίες μιας σειράς από τα «Πορτογαλικά Σονέτα» της Ελίζαμπεθ Μπάρεττ-Μπράουνιγκ που δημοσιεύθηκαν στη "Νέα Εστία" και άλλα λογοτεχνικά περιοδικά. Η πρώτη ποιητική συλλογή της "Ώρες Αγάπης"(1934) έγινε δεκτή με ενθουσιασμό από τους κριτικούς και ιδιαίτερα από τον Κωστή Παλαμά. Ασχολήθηκε και με την πεζογραφία και, κυρίως, με το παιδικό βιβλίο και το παιδικό θέατρο. Είχε ασχοληθεί επίσης με την κριτική. Πολλά δοκίμια και κριτικά άρθρα της έχουν δημοσιευθεί σε Εγκυκλοπαίδειες και περιοδικά.
Πήρε μέρος στην Εθνική Αντίσταση και η δεύτερη ποιητική συλλογή της "Της Νιότης και της Λευτεριάς" τιμήθηκε με το βραβείο της Εθνικής Αντίστασης το 1946. Από το 1928 ως την ημέρα του θανάτου της η παρουσία της στα Ελληνικά Γράμματα ήταν αδιάλειπτη. Υπήρξε μέλος της "Ένωσης Ελλήνων Λογοτεχνών", του "Κύκλου παιδικού βιβλίου" και της "Academie de la balade Francaise".
Είχε εκδώσει 5 βιβλία με μεταφράσεις από τα αγγλικά και τα γαλλικά. Το έργο της εμπνέεται από τους αγώνες του Ελληνικού Λαού, την αγάπη για τον άνθρωπο και από τα προβλήματα της ζωής. Ένας αισιόδοξος αγωνιστικός ρεαλισμός με στόχο την Ειρήνη και την Πανανθρώπινη ευτυχία χαρακτηρίζει την ποίησή της. Πολλά ποιήματά της έχουν μελοποιηθεί και τραγουδιούνται και αρκετά έχουν ανθολογηθεί σε Ελληνικές αλλά και σε ξένες ανθολογίες, μεταφρασμένα στα Γαλλικά, Αγγλικά και άλλες Ευρωπαϊκές γλώσσες. Τιμήθηκε από διάφορους τοπικούς και πολιτιστικούς φορείς, συλλόγους, δήμους κλπ. Ολόκληρο το αρχείο της διατηρείται και φυλάσσεται από την Εταιρεία Ελληνικού Λογοτεχνικού και Ιστορικού Αρχείου (ΕΛΙΑ).
Το ποίημα «Εμπρός Ελλάς» γράφτηκε τον Απρίλη του 1944 και έγινε ο ύμνος του ΕΛΑΣ.
Τη μουσική έγραψε ο Νίκος Τσάκωνας ο οποίος μελοποίησε και τα ποιήματα "Ανταρτοπούλες" και "Θρήνος".
Νιάτα (Ύμνος της ΕΠΟΝ)
https://www.youtube.com/watch?v=Tqa5iVXtjj0
Ο Ύμνος της ΕΠΟΝ γράφτηκε το 1943 σε στίχους Σοφίας Μαυροειδή - Παπαδάκη και μουσική του Αλέκου Ξένου. Αργότερα μελοποιήθηκε και τραγουδήθηκε αλλιώτικα σε κάθε περιοχή (υπάρχουν 7 διαφορετικές εκτελέσεις) και στην Αθήνα επικράτησε η εκδοχή του Φοίβου Ανωγειανάκη.
Το ποίημα «Νύχτα στο Αιγαίο» από την ποιητική συλλογή “Λουλούδι της Τέφρας” (Μαυρίδης 1966) μελοποιήθηκε από το Μιχάλη Νικολούδη και περιλαμβάνεται στο CD με τίτλο «Γύρω μου και εντός» (2003).
Ο Γιάννης Φέρτηςείναι από τους σημαντικότερους Έλληνες
ηθοποιούς του θεάτρου και του κινηματογράφου.Πρωταγωνιστής από τη δεκαετία
του ΄60 μέχρι σήμερα σε κλασικά και σύγχρονα θεατρικά έργα, στην
πρόζα και το αρχαίο δράμα.Γεννήθηκε στις 21 Απριλίου 1938στην Αθήνα και αποφοίτησε από τη σχολή Θεάτρου Τέχνης Κάρολου Κουν το 1958. Εμφανίστηκε
για πρώτη φορά στο θέατρο το 1959 στο έργο "Η Ηλικία της Νύχτας" του Ιάκωβου Καμπανέλλη και ακολούθησε η συμμετοχή του σε έργα σπουδαίων θεατρικών συγγραφέων (Τ. Ουίλιαμς, Τζ. Πρίσλεϊ, Π. Σάφερ, Γ. Γκίμπσον, Θ. Γουάϊλντερ, Τζ. Μάνερς, Ζ. Κοκτώ, Μπ. Μπρεχτ κ.α.). Από το 1967 και για μια δεκαετία, λειτούργησε ως θιασάρχης μαζί με την τότε σύζυγο του Ξένια Καλογεροπούλου και στα τέλη της δεκαετίας του 1970 συνεργάστηκε με το θίασο Βουγιουκλάκη-Παπαμιχαήλ. Τη δεκαετία του 1980 υπήρξε θιασάρχης στο θέατρο «Αθηνά». Την τελευταία εικοσαετία, πέραν των παραστάσεων του με το "Αμφι-Θέατρο" του Σπύρου Ευαγγελάτου και το Θέατρο Τέχνης,
συνεργάστηκε με διάφορα άλλα θεατρικά σχήματα.
Στον κινηματογράφο πρωταγωνίστησε σε περισσότερες από 25 ταινίες.
Εμφανίστηκε για πρώτη φορά το 1961 στην ταινία "Ποια Είναι η Μαργαρίτα" με την Καρέζη. Πρωταγωνίστησε
επίσης σε πλήθος τηλεοπτικών σειρών, με σημαντικότερες τη "Δασκάλα με τα
Χρυσά Μάτια", οι "Συμβολαιογράφο" και στο "Βίος Ανθόσπαρτος". Ο Γιάννης Φέρτης το 1971 μαζί με την Αφροδίτη Μάνου κυκλοφόρησαν το ντουέτο ”Σαν με
κοιτάς”, το τραγούδι χρησιμοποιήθηκε ως ηχητική επένδυση για την ταινία
”Εκείνο το καλοκαίρι” και συμπεριλήφθηκε σε αρκετά albums μέχρι και
σήμερα. Το 1972 συμμετείχε ως αφηγητής στο τραγούδι "Τι να Θυμηθώ τι να
Ξεχάσω" με ερμηνευτή τον Γ. Νταλάρα, ενώ το 2000 συμμετείχε ως αφηγητής στο
CD του Π. Γαϊτάνου "Η πηγή της Ζωής" και το 2008 συμμετείχε στο
"Τραγούδι του παλιού Καιρού" του Μ. Μητσιά από το δίσκο "Αργοναύτες". Ως αφηγητής συνεργάστηκε και με τον Μίκη Θεοδωράκη. Με την ιδιαίτερα εκφραστική φωνή του έχει "ντύσει" πληθώρα διαφημίσεων στην τηλεόραση και το ραδιόφωνο.
Απεβίωσε σε ηλικία 85 ετών στις 14 Απριλίου 2024.
Σαν με κοιτάς https://www.youtube.com/watch?v=1BT2ydCiV0A Στίχοι: Αλέξης Αλεξόπουλος Μουσική: Γιάννης Σπανός Εκτέλεση: Γιάννης Φέρτης & Αφροδίτη Μάνου ( Ντουέτο ) Τον Γιάννη Φέρτη ντουπλάρει ο Ιταλός τραγουδιστής Fefe Aliberti.
Οι πεταλούδες
https://www.youtube.com/watch?v=b5BbUh_4aOA
Στίχοι: Κώστας Κωτούλας Μουσική: Γιάννης Σπανός
Εκτέλεση: Γιάννης Φέρτης
Από το θεατρικόέργο του Λεονάρντ Γκερς "Οι πεταλουδες ειναι ελευθερες"
που ανέβασε ο θίασος Γιάννη Φέρτη - Ξένιας Καλογεροπούλου στο Θέατρο "Αλάμπρα". (1970)
Το "Άρης Αλεξάνδρου" αποτέλεσε καλλιτεχνικό ψευδώνυμο του ποιητή της πρώτης Μεταπολεμικής Γενιάς, πεζογράφου και μεταφραστή Αριστοτέλη Βασιλειάδη, ο οποίος γεννήθηκε στις 24 Νοεμβρίου 1922 στην Αγία Πετρούπολη (Λένινγκραντ) στη πρώην ΕΣΣΔ από Έλληνα πατέρα και μητέρα Ρωσσίδα. O Αλεξάνδρου, που είχε ως μητρική του γλώσσα τη ρωσική, ήρθε με την οικογένειά του στην Ελλάδα το 1928 και, αφού έμεινε δύο χρόνια στη Θεσσαλονίκη, εγκαταστάθηκε στην Αθήνα. Αφού, ολοκλήρωσε τις γυμνασιακές του σπουδές το 1940, έδωσε εξετάσεις και πέρασε στην ΑΣΟΕΕ, σύντομα, όμως, εγκατέλειψε τη σχολή για να ασχοληθεί επαγγελματικά με τη
μετάφραση. Ξεκίνησε να δουλεύει ως μεταφραστής στον εκδοτικό οίκο Γκοβόστη. τότε χρησιμποίησε για πρώτη φορά το ψευδώνυμο Άρης Αλεξάνδρου, με το οποίο τελικά καθιερώθηκε.
Η πρώτη ποιητική συλλογή του, με τίτλο "Ακόμη τούτη η άνοιξη", εκδόθηκε τον Απρίλιο του 1946 σε 300 αντίτυπα και έλαβε ευνοϊκή κριτική από αριστερές εφημερίδες της Αθήνας. Στα ποιήματα εκείνης της εποχής εξέφραζε τον θαυμασμό του για τον ΕΛΑΣ και την ΕΣΣΔ. Ακολούθησε η "Άγονος γραμμή" (1952) και η "Ευθύτης οδών" (1959). Στην ποίηση του Αλεξάνδρου υπάρχει έντονη η πικρία από τη διάψευση
των ελπίδων, πικρία που χαρακτηρίζει την πλειοψηφία των ποιητών που
έζησαν τον "Ελληνικό Εμφύλιο". Συγχρόνως χαρακτηρίζεται από έντονη ειρωνεία που σε ορισμένα σημεία φτάνει στο σαρκασμό, ως προς όλα τα γνωστά κοινωνικά συστήματα. Ο Αλεξάνδρου ασχολήθηκε επίσης με την μετάφραση έργων κλασικών και νεώτερων Ρώσων συγγραφέων (Ντοστογιέφσκι, Τολστόι, Τσέχωφ, Αχμάτοβα κ.α.) αλλά και έργων Γάλλων, Αμερικανών και Άγγλων συγγραφέων. Ο Αλεξάνδρου είναι όμως περισσότερος γνωστός για το μοναδικό μυθιστόρημα που έγραψε, "Το κιβώτιο"
(1975)αποτιμάται ως "ένα πραγματικά σημαντικό έργο". Στο βιβλίο αυτό, όπως και στο σύνολο του έργου του, φαίνεται η
απομάκρυνση του συγγραφέα από τον κομματικό δογματισμό και η επιθυμία
του για διαφύλαξη της ανθρώπινης αξιοπρέπειας.
Έλαβε μέρος στη διαδήλωση του ΕΑΜ στις 3 Δεκεμβρίου 1944 (αρχή των Δεκεμβριανών)
και κατόπιν κρυβόταν με την οικογένειά του σε καταφύγια.
Αργότερα συνελήφθη αιχμάλωτος από τις βρετανικές δυνάμεις και στάλθηκε
στο στρατόπεδο πολιτικών κρατουμένων στην Ελ Ντάμπα της Λιβύης. Συνελήφθη τον Ιούλιο του 1948 και εκτοπίστηκε στο Μούδρο της Λήμνου (1948-49). Μεταφέρθηκε στη Μακρόνησο
(1948-49) και
στον Άγιο Ευστράτιο (1950-51). Το 1951 αφού έκανε δήλωση μετανοίας έμενε στην Αθήνα. Το 1953 καταδικάστηκε ως ανυπόταχτος στράτευσης,
δηλώνοντας στο στρατοδικείο "κομμουνιστής", με αποτέλεσμα τη φυλάκιση
του.
Τέθηκε σε απομόνωση από τους υπόλοιπους πολιτικούς κρατούμενος, έως
τουλάχιστον το 1956 και, τελικά, αποφυλακίστηκε με αναστολή ποινής το
1958. Με την επιβολή της δικτατορίας το 1967 διέφυγε στο Παρίσι. Ο Άρης Αλεξάνδρου πέθανε στο Παρίσσι το 1978. Η σύζυγός του, από το 1958, ήταν η
πρώην σύζυγος του Γιάννη Ρίτσου, δημοσιογράφος και ποιήτρια Καίτη Δρόσου (3
Φεβρουαρίου 2016).
Στίχους του μελοποίησαν: ο συνθέτης Μιχάλης Γρηγορίου στο δίσκο "Ανεπίδοτα γράμματα" (1977) και ο Λουκάς Θάνος στο δίσκο "Σάλπισμα" (1980).
Τις νύχτες σκάβαμε
https://www.youtube.com/watch?v=JtLES8y6EMo
Στίχοι: Άρης Αλεξάνδρου
Μουσική: Λουκάς Θάνος
Εκτέλεση: Νίκος Ξυλούρης
Από το δίσκο "Σάλπισμα", 1980
Το 1975 ο ποιητής δήλωνε "Δεν ανήκω σε κανένα κόμμα και σε καμιά
πολιτική οργάνωση. Δεν είμαι μέλος καμιάς εκκλησίας. Δεν είμαι οπαδός
καμιάς θρησκείας. Έχοντας περάσει από τα ξερονήσια και τις φυλακές,
νιώθω πως είμαι συγκρατούμενος όχι μόνο με όσους υποφέρουν στα φασιστικά
στρατόπεδα, μα και με όσους βασανίζονται στο Αρχιπέλαγος Γκουλάγκ.
Νιώθω αλληλέγγυος και συνυπεύθυνος με όσους αγωνίστηκαν, αγωνίζονται
και θα αγωνιστούν εναντίον όλων των τυράννων, εστεμμένων και
τραγιασκοφόρων, εναντίον όλων των δεσποτών, γαλονάδων και ρασοφόρων".
Η Τζους - Xαρίκλεια Ευείδη είναι μιά από τις πιο πετυχημένες Ελληνίδες ηθοποιούς. Γεννήθηκε στις 22 Οκτωβρίου 1961 στο Μόντρεαλ του Καναδά από γονείς Έλληνες μετανάστες. Στον Καναδά πέρασε εκεί τα παιδικά της χρόνια και μετά την ενηλικίωση της, εγκαταστάθηκε μόνιμα στην Ελλάδα. Η τηλεοπτική της καριέρα ξεκινά το 1985, όπου συμμετέχει σε κάποιες σειρές της ΕΡΤ. Το 1989, με την έναρξη της ιδιωτικής τηλεόρασης, κάνει μια σύντομη εμφάνιση στη σειρά "Οι Αυθαίρετοι", ενώ ένα χρόνο αργότερα, συμμετέχει σε μερικά επεισόδια της επιτυχημένης σειράς "Οι Τρεις Χάριτες". Το διάστημα 1990-92 έχει πρωταγωνιστικό ρόλο και στην κωμική σειρά του MEGA, "Το ρετιρέ", το οποίο σημείωσε τεράστια επιτυχία. Το 1993 στο "Μάνα είναι μόνο μια" πρωταγωνίστρια την Μαίρη Χρονοπούλου. Το 1993 έως το 1996, πρωταγωνιστούσε στους "Μεν και Δεν", μαζί με τον Χάρη Ρώμα, την Άννα Κουρή και τον Στέλιο Μάινα. Με το Χάρη Ρώμα θα συνεργαστούν ξανά με "Το καφέ της Χαράς" το 2003-2006. Οι δύο αυτές σειρές είναι από τις πιο πετυχημένες στην Ελληνική τηλεόραση. Ακολούθησε σχεδόν μια δεκαετία όπου η Τζόυς έκανε θέατρο. Η τελευταία της τηλεοπτική συμμετοχή είναι, προς το παρόν, στο Μπρούσκο.
Μπικίνι Τσα Τσα
https://www.youtube.com/watch?v=oTNa616KjQg
Στίχοι-Μουσική: Αφροδίτη Μάνου
Εκτέλση: Τζόυς Ευείδη
Album: Το Κλάμα Βγήκε Απ' Τον Παράδεισου
Τραχιά και ορεινή περιοχή, η Ήπειρος βρίσκεται μεταξύ της οροσειράς της Πίνδου και του Ιονίου Πελάγους, εκτεινόμενη από τον κόλπο του Αυλώνα και τα Κεραύνια όρη στον βορρά, μέχρι τον Αμβρακικό κόλπο και τα ερείπια της ρωμαϊκής πόλης Νικόπολη στον νότο. Η ονομασία προέρχεται από το επίθετο ἄπειρος, την δωρική προφορά της λέξης ἤπειρος και της αποδόθηκε από τους απέναντι Κερκυραίους που αναφέρονταν στην γη
που έβλεπαν απένατί τους, με την έννοια της άπειρης έκτασης ξηράς.
Το ύφος και το ρεπερτόριο των Ελλήνων της Β. Ηπείρου περιλαμβάνει:
μοιρολόγια, τραγούδια της ξενιτιάς, ιστορικά τραγούδια, τοπικοί χοροί
(όπως ο μπεράτης) και κυρίως τα τόσο χαρακτηριστικά πολυφωνικά τραγούδια
με τις πανάρχαιες πεντατονικές κλίμακες και το αδρό άκουσμα από τις
«φωνές της πέτρας». Κλαρίνο και ντέφι.
Το θέμα της ξενιτιάς που βιώθηκε τόσο έντονα από τους ανθρώπους του
Πωγωνίου κυριαρχεί στα τραγούδια τους και συχνά συγχέεται με το
μοιρολόι. Ιδιαίτερο ενδιαφέρον παρουσιάζει το πολυφωνικό Πωγωνήσιο
τραγούδι που αποτελεί μοναδικό φαινόμενο στην Ελληνική μουσική παράδοση. Η Ήπειρος μεταπολεμικά υπήρξε από τις πιο παραμελημένες, οικονομικά,
περιοχές της χώρας, με πολλούς Ηπειρώτες να φεύγουν για το εξωτερικό για
μια καλύτερη τύχη. Τις τελευταίες δύο δεκαετίες μεγάλη έξαρση έχει
σημειώσει ο τουρισμός της περιοχής, ιδιαίτερα το καλοκαίρι στις
παραθαλάσσιες περιοχές, αλλά ακόμη και τον χειμώνα στις ορεινές
(ιδιαίτερα στο Ζαγόρι και το Μέτσοβο).
Ηπειρώτικο Τραγούδι
https://www.youtube.com/watch?v=-ydi2JqsGTc
Στίχοι-Μουσική-Εκτέλεση: Αφροδίτη Μάνου
Από το album "Που Πας Καραβάκι Με Τέτοιο Καιρό"
Γιάννη μου το μαντήλι σου (Πωγώνι)
https://www.youtube.com/watch?v=oWRoD8XR6A8
Το τραγούδι περιλαμβάνεται στον δίσκο της Δόμνας Σαμίου: "Τραγούδια της ξενιτιάς". Ερμηνεύει ένας από τους καλύτερους Ηπειρώτες τραγουδιστές ο Σάββας Σιάτρας, με χαρακτηριστικό ηχόχρωμα και αυθεντική φωνή.
"Ένα
από τα πιο γνωστά και όμορφα Πωγωνίσια τραγούδια από την Ήπειρο.
Χορεύεται "στα δύο" όπως ονομάζεται στην Ήπειρο ή "στρωτό" ή απλώς
"πωγωνίσιο". Αποτελεί κατ' ουσίαν ένα τραγούδι της ξενιτιάς, όπως και η
πλειονότητα των τραγουδιών της Ηπείρου, αφού οι Ηπειρώτες βίωσαν την
ξενιτιά πιο σκληρά ίσως από κάθε άλλον Έλληνα. Οι φωτογραφίες
απεικονίζουν διάφορες στιγμές από τη ζωή στο Πωγώνι και περιλαμβάνονται
και στιγμιότυπα από την εκπομπή "Ελλήνων Δρώμενα", αφιερωμένη στον
Πωγωνίσιο χορό."
Το "Αφροδίτη Μάνου" αποτελεί καλλιτεχνικό ψευδώνυμο, το οποίο της έδωσε ο
Νίκος Γκάτσος, το πραγματικό της, είναι Αγλαΐα Δημητριάδη. Αδελφή της ήταν και η επίσης τραγουδίστρια Μαρία Δημητριάδη (1951-2009).
"Η Αφροδίτη Μάνου,
με την έντονα εκφραστική φωνή, με τα γεμάτα περιεχόμενο και συχνά προφητικά
τραγούδια της, έχει επιστρέψει" elora.gr
..φεύγει ένα κορίτσι, τρέχει σαν τον άνεμοσαν το χελιδόνι μπαίνει στην οθόνηάστράψε το νήμα, όνειρο παράνομοΘεέ μου, φτάνει πρώτο για ποιά Ελλάδα ρε γαμώτo
Το τραγούδι αναφέρεται στην νίκη
της Βούλας Πατουλίδου (Χρυσή Ολυμπιονίκης, Βαρκελώνη, 1992 με επίδοση 12.64 στα
100 μ. εμπόδια. Αυτή ήταν η μεγαλύτερη νίκη στην ιστορία του ελληνικού
γυναικείου αθλητισμού)
Σαν σήμερα... 6 Αυγούστου 1992
Κλεψύδρα -Onirama ft Αφροδίτη Μάνου http://www.youtube.com/watch?v=S0I7eUPw6VA Στίχοι-Μουσική: Onirama
Κλεψύδρα: όργανο μέτρησης του χρόνου με νερό.
Αποτελείται από δύο δοχεία, το ένα πάνω από το άλλο, που συνδέονται με
πολύ στενό σωληνάκι. Το νερό χύνεται από το πάνω δοχείο στο κάτω, σε
ορισμένο χρονικό διάστημα.(κατ’ επέκταση) το ίδιο όργανο μέτρησης του χρόνου, αλλά με άμμο
