Η Αμερικανίδα τραγουδοποιός και τραγουδίστρια Τζοάν Μπαέζ γεννήθηκε στις 9 Ιανουαρίου 1941 στο Στέιτεν Άιλαντ στη Ν. Υόρκη. Από το 1958 που ξεκίνησε την καριέρα της μέχρι σήμερα έχει ηχογραφήσει περισσότερα από τριάντα άλμπουμς, στα οποία ερμήνευσε τόσο δικά της τραγούδια όσο και τραγούδια άλλων δημιουργών. Οι στίχοι των τραγουδιών της είναι κυρίως στα Αγγλικά και στα Ισπανικά, αλλά έχει ερμηνεύσει τραγούδια και σε άλλες γλώσσες.
Η Μπαέζ είναι ιδιαίτερα γνωστή για την ενεργό συμμετοχή της στο αντιπολεμικό κίνημα (κατά τη διάρκεια του πολέμου στο Βιετνάμ συνελήφθη και φυλακίστηκε για τη συμμετοχή της στη διαμαρτυρία στο Armed Forces Induction Center) και την υποστήριξη του κινήματος κατά των φυλετικών διακρίσεων. Πολλά από τα τραγούδια της μιλούν για τον πόλεμο και για μια σειρά από κοινωνικά προβλήματα.
Τζόαν Μπαέζ -Άσμα Ασμάτων (Τι ωραία που είναι η αγάπη μου)
Η mezzo-soprano Lina Orfanos γεννήθηκε στη Νέα Υόρκη. Ο πατέρας της είναι Ελληνοαμερικανός και μητέρα της Εβραιοπολωνή. Ασχολείται με το κλασικό, σύγχρονο και τζαζ τραγούδι και το ρεπερτόριό της εκτείνεται από τα μιούζικαλ του Broadway έως τη μουσική της Βραζιλίας, από την Ella Fitzgerald έως την Joan Baez και από τον Σταύρο Ξαρχάκο έως τον Μίκη Θεοδωράκη καθώς τραγουδά με ευχέρεια στα αγγλικά, γαλλικά, γερμανικά, ελληνικά, εβραϊκά, ιταλικά, ισπανικά και τουρκικά. Η Ορφανός έχει συμμετάσχει στη δισκογραφία με τις ηχογραφήσεις Songs for Romanticsand Realists και Enchanted Night, ενώ έχει περιοδεύσει στην Ελλάδα, το Ισραήλ, την Ισπανία και τις Ηνωμένες Πολιτείες.Το 2013 κυκλοφόρησε το cd με τίτλο Ay amor και ο Έλληνας συνθέτης Δημήτρης Μαραμής βάσισε το έργο αυτό ειδικά στη φωνή της Lina, συνδυάζοντας την αιώνια Μεσόγειο με την επική Λατινική Αμερική. Η Lina Orfanos ταξίδεψε και στην Ελλάδα λαμβάνοντας μέρος στο X-Factor 3 χωρίς όμως επιτυχία! [1]
Lina Orfanos - Άσμα Ασμάτων
https://www.youtube.com/watch?v=E-E55xupBrQ
29 July 2010 - "85 Years - Mikis Theodorakis." Lina Orfanos sings "Song of Songs" at the birhtday celebration for the famed composer Mikis Theodorakis at Lycabettus Hill, Athens, Greece. Performing with the Popular Orchestra of Mikis Theodorakis, Lina joins other famed artist including Dionysis Savvopoulos, Loukianos Kiliadonis, Nena Venetsanou, Vasilis Lekkas, and Dimitris Basis for an unforgetable night of song. Η Μαρία Φαραντούρη, με την οποία η Lina Orfanos εμφανίστηκε στη Νέα Υόρκη, δήλωσε πως η Lina δεν είναι μονάχα μια καλλιτέχνης υψηλών προδιαγραφών, αλλά διαθέτει ταυτόχρονα “ένα τραγικό στοιχείο τόσο στις υψηλές όσο και στις χαμηλές συχνότητες”.
«Πέρασε ο χρόνος κι ο καιρός κι ήρθαν οι Μινωίτες στη Κύπρο να σας δείξουνε το πώς γλεντούν οι Κρήτες»
Το Κρητικό συγκρότημα "Μινωίτες" έθεσαν ως βασικό σκοπό να φέρουν στη Κύπρο τη μοναδικότητα της Κρητικής Μουσικής παράδοσης σε συνδυασμό με τη διασκέδαση. Έχοντας ένα πλούσιο Ρεπερτόριο με παραδοσιακά κρητικά τραγούδια, Συρτά, Σούστες, Πεντοζάλι, Κοντυλιές, Μαντινάδες. Ο ήχος τους εμπλουτίζεται πολλές φορές από νησιώτικους ρυθμούς των Κυκλάδων και της Κύπρου. Χαρακτηρίζονται από ποικιλία και συνέπεια κάτι που τους αναδεικνύει και τους ξεχωρίζει. Τους γνωσίαμε μέσα από το “Dansing For You” και το "Μπρούσκο" όπως και σε διάφορες μουσικές εκπομπές. Πέραν αυτών έχουν βρεθεί σε τηλεοπτικά πάνελ για διάφορες εκπομπές και έχουν δώσει συνεντεύξεις σε ραδιοφωνικούς σταθμούς.
Ο Διονύσης Παπαγιαννόπουλος ήταν ένας από τους καλύτερος Έλληνας ηθοποιός του θεάτρου και του παλιού ελληνικού κινηματογράφου. Γεννήθηκε στις 12 Ιουλίου 1912 στο Διακοφτό Αχαΐας και πέθανε στις 13 Απριλίου 1984. Σπούδασε στην στη Δραματική Σχολή του Εθνικού Θεάτρου στην Αθήνα. Την πρώτη του εμφάνιση στη σκηνή την έκανε στον ρόλο του ιππότη στον Βασιλιά Ληρ και στο Εθνικό Θέατρο παρέμεινε μέχρι το 1941. Συνολικά στα 46 χρόνια παρουσίας του, ερμήνευσε και έπαιξε πλάι σε όλους τους καταξιωμένους ηθοποιούς και στους μεγαλύτερους θιάσους της εποχής του. Ίσως ο κορυφαίος ρόλος του στο θέατρο ήταν αυτός του Κολοκοτρώνη στο "Μεγάλο μας Τσίρκο". Πρώτη του κινηματογραφική ταινία ήταν, το 1947, τα «Παιδιά της Αθήνας». Έπαιξε συνολικά σε 136 ταινίες κυρίως κωμικούς αλλά και δραματικούς ρόλους. Τελευταία ταινία του ήταν το «Ταξίδι στα Κύθηρα». Έπαιξε και στην τηλεόραση όπου ο ρόλος του κυρ-Γιώργη στο «Λούνα-Παρκ». Πέρασε τα τελευταία χρόνια της ζωής του μόνος, καθότι άγαμος. Μετά τον θάνατό του, ο Δήμος Διακοφτού
τοποθέτησε την προτομή του στην παραλία του δήμου. Ο Διονύσης
Παπαγιαννόπουλος είχε κάνει πολλές αγαθοεργίες, κυρίως στην περιοχή όπου
γεννήθηκε.
"Ακούτε ωρέ τωρινοί Έλληνες"
https://www.youtube.com/watch?v=Xekojft0_iw
Από "Το Μεγάλο μας Τσίρκο" του Ιάκωβου Καμπανέλλη
Η τραγουδίστρια της δεκαετίας του ΄60 Σούλα Μπιρμπίληγεννηθηκε στις 14 Απριλίου 1943 στη Δράμα. Η Μπιρμπίλη αν και είχε σχετικά μικρή μουσική σταδιοδρομία και δισκογραφία εντούτοις διέθετε μία από τις καλύτερες φωνές της περιόδου εκείνης. Ήδη το τραγουδι την κερδισε απο νωρις και συνεργάστηκε δισκογραφικά με το Θεοδωρακη, το Σπανο, το Μαυρουδή, το Λοΐζο μελοποιόντας κυρίως Έλληνες ποιητές κ.α. Η ταινία στην οποία είχε συμμετοχή, είναι: «Ανεμοστρόβιλος», μία ταινία τού 1964 σε σκηνοθεσία Κώστα Καραγιάννη και σενάριο, Τάσου Κατραπα.Το 1965 κέρδισε το Α΄βραβείο στο Φεστιβάλ Τραγουδιού Θεσσαλονίκης "Ήταν μεγάλη η νύχτα". Αργότερα έφυγε για Γαλλία χρησιμοποιώντας και κάνοντας καριέρα με το όνομα Σούλα Μαρκίζη. Αργότερα την δεκαετία του 1980 συνεργάστηκε δισκογραφικά με τον Κώστα Χατζή.
Το ψωμί είναι στο τραπέζι https://www.youtube.com/watch?v=wdfNTWEfIIQ Στίχοι: Ιάκωβος ΚαμπανέλληςΜουσική: Μίκης Θεοδωράκης Πρώτη εκτέλεση: Γιάννης Πουλόπουλος
Τα ομηρικά έπη είναι τα παλαιότερα διασωθέντα κείμενα της αρχαίας ελληνικής γραμματείας αλλά και ένα από τα παλαιότερα έργα της δυτικής λογοτεχνίας
σε γραπτή μορφή. Ανεξάρτητα από την παλαιότητας τους, τα ομηρικά έπη
αποτελούν έργα μεγάλης λογοτεχνικής δύναμης, αισθητικής ωριμότητας και
ουμανιστικής έκφρασης, στοιχεία που άσκησαν τεράστια και διαχρονική
επιρροή τόσο στον πνευματικό κόσμο όσο και στους απλούς ανθρώπους.
Αποτέλεσαν το πολιτιστικό και εκπαιδευτικό θεμέλιο όλη την περίοδο της
κλασικής αρχαιότητας και συνέχισαν να επιδρούν στη διαμόρφωση της
λογοτεχνικής και της φιλοσοφικής σκέψης καθόλη τη διάρκεια της ιστορίας
του Δυτικού πολιτισμού.
Η σύνθεση της Ιλιάδας, τοποθετείται στον 8ο αιώνα π.Χ. και βασίζεται στην προφορική
ποιητική σύνθεσης και απαγγελίας ηρωικών ποιημάτων που είχε αναπτυχθεί τους
προηγούμενους αιώνες. Ως δημιουργός της θεωρείται ο Όμηρος αν και οι πληροφορίες για τον ίδιο τον ποιητή και το έργο του είναι και συγκεχυμένες, κάπως αντιφατικές και πολλές φορές αλληλοσυγκρουόμενες (βλπ "Ομηρικό Ζήτημα").
Η Ιλιάδα είναι γραμμένο σε δακτυλικό εξάμετρο σε έντεχνη ποιητική γλώσσα και αποτελείται από 15.693 στίχους και περιγράφει κάποια γεγονότα του δέκατου και τελευταίου
χρόνου της πολιορκίας της Τροίας (Ιλίου) από τους Έλληνες,. Η Ιλιάδας ξεκινά ουσιαστική με τη μῆνι (την οργή δηλαδή) του Αχιλλέα, μετά από διαφωνία του με τον Αγαμέμνονα για τη διανομή των λαφύρων από τις μάχες, που οδηγεί στην αποχώρηση του Αχιλλέα από τις πολεμικές επιχειρήσεις. Στην Ιλιάδα περιλαμβάνονται τα γεγονότα που ακολουθούν την αποχώρηση του Αχιλλέα και οι επιτυχίες των Τρώων, η είσοδος του Πατρόκλου στον πόλεμο με τον οπλισμό του Αχιλλέα, ο θάνατος του Πατρόκλου, η επιστροφή του Αχιλλέα στη μάχη για εκδίκηση, ο θάνατος του Έκτορος, η βεβήλωσή του νεκρού σώματός του από τον Αχιλλέα και στο τέλος, η παράδοση του νεκρού
Έκτορος στους Τρώες και τον πατέρα του Πρίαμο για την ταφή του.
Από τους Γραμματικούς της Αλεξάνδρειας, η Ιλιάδα διαιρέθηκε σε 24 ραψωδίες, σύμφωνα με το κεφαλαιογράμματο ελληνικό αλφάβητο (Α-Ω). Η πρώτη ραψωδία χρησιμεύει ως εισαγωγή σε ολόκληρο το έπος,
το οποίο αποτελείται από τρία μέρη και συγκεκριμένα.
Από τη Β μέχρι τη Ι ραψωδία έχουμε την αποχή
του Αχιλλέα, οι Αχαιοί δίνουν μάχες με τους Τρώες,
στις οποίες άλλοτε νικούν και άλλοτε νικιούνται, και στο τέλος
κινδυνεύουν να καταστραφούν, γιατί οι Τρώες μπήκαν μέσα στο στρατόπεδο
των Αχαιών. Με τη ραψωδία Ι έχουμε διακοπή της μάχης και
παρακολουθούμε τους ρητορικούς λόγους της πρεσβείας, η οποία ικετεύει
τον Αχιλλέα να μπει στη μάχη. Η ραψωδία Ι βρίσκεται μεταξύ του πρώτου
και του δεύτερου μέρους και αποτελεί δείγμα της τέχνης του Ομήρου, ο
οποίος την παρενέβαλε σαν γέφυρα για το δεύτερο μέρος.
Από τη ραψωδία Κ μέχρι την Τ περιγράφονται οι μάχες που δίνουν οι Αχαιοί με τους Τρώες, και συνήθως
νικιούνται, μέχρις ότου ο Έκτορας αφού σκοτώσει τον Πάτροκλο, θ΄ απειλήσει το στρατόπεδο των Αχαιών. Ο θάνατος όμως του Πατρόκλου γίνεται η αιτία να ξαναμπεί ο Αχιλλέας στο πόλεμο.
Στο τρίτο και τελευταίο μέρος της Ιλιάδας, το οποίο εξελίσσεται από τη ραψωδία Υ μέχρι του τέλος ολοκληρώνεται με την ταφή (καύση) του τιμημένου Έκτορα. Συγκονιστικότερη ίσως στιγμή του έργου είναι όταν ο γέρο Πρίαμος πέφτει ικέτης μπροστά στα πόδια του Αχιλλέα προκειμένου να παραλάβει το σώμα του νεκρού παιδιού του.
Δεν ονομάζεται Αχιλληίς αλλά Ιλιάς, από την πόλη Ίλιον (Τροία), γύρω από την οποία εξελίσσεται. Τα γεγονότα του τρωικού πολέμου, που αφηγείται η Ιλιάδα,
διαδραματίζονται στον δέκατο χρόνο του πολέμου και εκτυλίσσονται σε
περίπου 51 ημέρες. Η όλη υπόθεση (οργή του Αχιλλέα) εξελίσσεται σε 51
ημέρες και τρεις νύχτες. Αξιοσημείωτο είναι ότι και στην Οδύσσεια και τα εξιστορούμενα γεγονότα του έπους
καλύπτουν βάθος χρόνου μια δεκαετία ο ποιητής του έργου τα έχει εντάξει
σε μόλις 41 ημέρες. Τα επεισόδια που έχουν προηγηθεί
στα δέκα χρόνια του πολέμου, καθώς και η προϊστορία του πολέμου,
περιλαμβάνονται στα Κύπρια έπη, ενώ τα γεγονότα μετά την ταφή του Έκτορα μέχρι και την άλωση της Τροίας περιέχονται στα επόμενα έργα του τρωικού κύκλου, Αιθιοπίς, Μικρά Ιλιάς, Ιλίου πέρσις.
Για την Ελένη
https://www.youtube.com/watch?v=YN4Scb5OayA
Στίχοι: Μιχάλης Μπουρμπούλης
Μουσική: Μάνος Χατζιδάκις
Πρώτη Εκτέλεση: Στέλιος Μαρκετάκης
Από τον δίσκο του Μ. Χατζιδάκι "Για την Ελένη" (1978)
Άλλες Εκτελέσεις: Μαρία Δημητριάδη
Ο Όμηρος στην Ιλιάδα
παρουσιάζει την Ελένη ως πλάσμα ανθρώπινο με καταγωγή, αποφεύγει την
κατάκριση και την καταδίκη, αλλά την παρουσιάζει συχνά να
αυτοκαταδικάζεται μεταχειριζόμενη το επίθετο «κυνώπις» για τον εαυτό
της. Αν και αγαπάει τον Πάρη, τον παρατά, γιατί δεν είναι γενναίος. Ο
Όμηρος τη χαρακτηρίζει καλλίκομον (ομορφομαλλούσα), καλλιπάρηον (ομορφοπρόσωπη), λευκώλενον (ασπροχέρα), τανύπεπλον (ομορφοντυμένη) κ.α. αλλά και ριγεδανήν (φρικτή), γιατί προκάλεσε τον αφανισμό πολλών ηρώων.
Ο Γιώργος Φούντας ήταν ένας από τους διασημότερους Έλληνες ηθοποιούς του
κινηματογράφου, στον οποίο αφοσιώθηκε από νωρίς. Μία δικαιωμένη
επιλογή, αφού κατάφερε να κάνει θαυμαστή πορεία με σπάνιες διακρίσεις,
να γίνει σύμβολο αντρισμού, να κατακτήσει γυναικείες καρδιές και να
σφραγίσει με τις ερμηνείες του ταινίες με διεθνή αναγνώριση. Συμμετείχε
σε πολλές θεατρικές και κινηματογραφικές επιτυχίες, αλλά μία σκηνή με
πρωταγωνιστή τον ίδιο έχει περάσει για πάντα στην ιστορία! Η τελευταία
σκηνή από την ταινία Στέλλα με τη Μελίνα Μερκούρη και η κλασική ατάκα
"Φύγε, Στέλλα, κρατάω μαχαίρι!" θα μείνει ανεξίτηλη στον χρόνο!
Γεννήθηκε το 1924 στο Μαυρολιθάρι, Φωκίδας και μεγάλωσε στο διπλανό χωριό την Καστριώτισσα. Επειδή στην Καστριώτισσα
ζουν πάρα πολλοί με το επώνυμο Φούντας, το παρατσούκλι της οικογένειας
ήταν Καμάρας. Ότσν ήρθε στην Αθήνα, έπαιξε για κάποια χρόνια ποδόσφαιρο στην ΑΕΚ. Μετά το θάνατο στενού φίλου, σπούδασε στη Δραματική Σχολή του Ωδείου Αθηνών. Εμφανίστηκε για πρώτη φορά στο θέατρο και στον κινηματογράφο,το 1944. Το 1955 συμπρωταγωνιστεί πλάι στην Μελίνα Μερκούρη στη διαχρονική ταινία
«Στέλλα» (Χρυσή Σφαίρα ξενόγλωσσης παραγωγής), από την οποία έχει
μείνει αξέχαστη η ατάκα που εκφωνεί στο τέλος της ταινίας, «Φύγε Στέλλα,
κρατάω μαχαίρι». Την επόμενη χρονιά θα διαπρέψει δίπλα στην Έλλη
Λαμπέτη στην ταινία του Μιχάλη Κακογιάννη «Το Κορίτσι με τα Μαύρα»
(Χρυσή Σφαίρα). Το 1960 θα ξαναπαίξει δίπλα στην Μελίνα, στην
εκθαμβωτική διεθνή επιτυχία του Ντασέν «Ποτέ την Κυριακή» (Όσκαρ
μουσικής Χατζιδάκι), ενώ θα πρωταγωνιστήσει και στην εξαιρετική ταινία
του Ορέστη Λάσκου «Αντίο Ζωή» 1960. Κορυφαία θεωρείται και η ερμηνεία του στα Κόκκινα Φανάρια, στο ρόλο του σκληρού Πειραιώτη προαγωγού της Τρούμπας. Βραβεύτηκε από το Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης τις χρονιές 1966 και 1967 για την ερμηνεία του στις ταινίες Με τη λάμψη στα μάτια και Πυρετός στην άσφαλτο. Εμφανίστηκε και στην τηλεόραση το 1975, στην τηλεοπτική μεταφορά του μυθιστορήματος του Ν. Καζαντζάκη "Ο Χριστός ξανασταυρώνεται".
Διετέλεσε αντιδήμαρχος Πειραιά για δύο τετραετίες. Τα τελευταία χρόνια της ζωής του έπασχε από τη νόσο Αλτσχάιμερ. Απεβίωσε στις 28 Νοεμβρίου 2010 σε ηλικία 86 ετών.
Γιώργος Φούντας - Μελίνα Μερκούρη
https://www.youtube.com/watch?v=m2nIGZjxkD8
Από την ταινία "Στέλλα", 1956
"Φύγε, Στέλλα, κρατάω μαχαίρι!"
Γιώργος Φούντας - Μάρω Κοντού στην μπανιέρα
https://www.youtube.com/watch?v=xJIeM-JuBb8
Από την ταινία "Ο Κράχτης" (1964)
Ο Νίκος Κούρκουλος (Αθήνα, 5 Δεκεμβρίου 1934- 30 Ιανουαρίου 2007) ήταν ηθοποιός, που υπηρέτησε το Εθνικό Θέατρο, το οποίο και τον γαλούχησε. Στα νιάτα του υπήρξε ποδοσφαιριστής στον Παναθηναϊκό και από σύμπτωση πήρε την απόφαση να γίνει ηθοποιός. Σπούδασε στη Δραματική Σχολή του Εθνικού Θεάτρου και στο πλευρό του Μάνου Κατράκη, από την οποία αποφοίτησε το 1958. Την πρώτη θεατρική του εμφάνιση έκανε στο έργο «H κυρία με τις καμέλιες» με τον θίασο Λαμπέτη - Xορν (1958-59). Στον κινηματογράφο διακρίθηκε σε ρόλους "ζεν-πρεμιέ" και πρωταγωνίστησε σε κοινωνικά δράματα, όπως "Οργή", "Κατήφορος", "Ορατότης Μηδέν", "Ο εχθρός του λαού". Αξιόλογη ήταν και η ερμηνεία του σε πολεμικά δράματα, όπως "Το Χώμα Βάφτηκε Κόκκινο". Από τη φιλμογραφία του δεν έλειψε και η παρουσία του σε ξενόγλωσσες ταινίες. Στο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης πήρε δύο φορές το βραβείο α΄ ανδρικού ρόλου για την ερμηνεία του στις ταινίες "Οι Αδίστακτοι" και "Ο Αστραπόγιαννος". Η τελευταία του κινηματογραφική παρουσία ήταν στην ταινία "Το Φράγμα" (1982). Στην τηλεόραση πρωταγωνίστησε στη σειρά "Το 13ο κιβώτιο".
Από το παράθυρο σου
https://www.youtube.com/watch?v=hutz4lwmdTQ&spfreload=10
Στίχοι: Ιάκωβος Καμπανέλλης
Μουσική: Μίκης Θεωδωράκης
Στρώσε το στρώμα σου για δυό
https://www.youtube.com/watch?v=d8X-GL34YqM
Στίχοι: Ιάκωβος Καμπανέλλης
Μουσική: Μίκης Θεωδωράκης
Πρώτη εκτέλεση: Νίκος Κούρκουλος & Βαγγέλης Σειληνός, από την θεατρική παράσταση του 1964 « Η ΓΕΙΤΟΝΙΑ ΤΩΝ ΑΓΓΕΛΩΝ »,με πρωταγωνιστές την Τζένη Καρέζη και τον Νίκο Κούρκουλο. Πρόκειται για το έργο που αργότερα μεταφέρθηκε στον
κινηματογράφο από τον Γιάννη Δαλλιανίδη με τον τίτλο "Γυμνοί στον
δρόμο" και μουσική Σταύρου Ξαρχάκου (1968)
"Γειά σας. Το Μαουντχάουζεν ήταν ένα στρατόπεδο συγκεντρώσεως που δημιούργησαν οι SS, ένας τόπος μαρτυρίου, όπου την περίοδο 1939-1945 εξοντώθηκαν εκατοντάδες χιλιάδες αθώοι άνθρωποι, λίγοι, περί τις 30 χιλιάδες σώθηκαν, αναμεσα τους και ο Ιάκωβος Καμπανέλλης, ο οποίος το 1963 είκοσι χρόνια από την στιγμη του εγκλεισμού του και 18 χρόνια από την στιγμή της απελευθέρωσης έγραψε το χρονικό. Στην αρχή ως ανάγνωσαμα σε συνέχειες στην εφ. Ελευθερία, λίγο μετά τα κείμενα αποτέλεσαν βιβλίο με τον τίτλο "Μαουντχάουζεν" που κυκλοφόρησε το 1965 από τις εκδόσεις "Θεμέλειο". Τότε ο Μίμης Δεσποτίδης υπεύθυνος του εκδοτικού οίκου είχε την ιδέα να γραφτεί μια σειρά από τραγούδια και να ηχογραφηθούν και να συνοδεύσουν το βιβλίο. Το Δεκέμβριο εκείνης της χρονιάς σε μια αίθουσα θεάτρου ο Ιάκωβος Καμπανέλλης διάβασε αποσπάσματα από το "Μαουντχάουζεν" και η Μαρία Φαραντούρη ερμνήνευσε τα τραγούδια που είχε μελοποιήσει ο Μίκης Θεοδωράκης. Η μπαλάντα του Μαουντχάουζεν αποτελείται από 4 τραγούδια: το Άσμα Ασμάτων, Ο Αντώνης, Ο Δραπέτης και το Όταν τελειώσει ο Πόλεμος. Μια περιπέτεια που ξεκίνησε και παραμένει στην βάση της ανθρώπινη αλλά έχει και λογοτεχνική και μουσική διάσταση."
Η Ευγενία Καρπούζη ή ευρύτερα γνωστή ως Τζένη Καρέζη υπήρξε μία από τις μεγαλύτερες σταρ του ελληνικού κινηματογράφου και του ελληνικού θεάτρου. Γεννήθηκε στην Αθήνα στις 12 Ιανουαρίου 1932 ενώ σύμφωνα με το λεξικό του ηθοποιού Θεόδωρου Έξαρχου "Έλληνες ηθοποιοί" ως έτος γέννησης της ηθοποιού αναφέρεται το 1934. Επίσης σύμφωνα με την αυτοβιογραφία της κατά το πρώτο έτος της κατοχής ήταν περίπου 5 ετών και ζούσε στη Θεσσαλονίκη. Ο πατέρας της ήταν γυμνασιάρχης και η μητέρα της δασκάλα. Τα σχολικά της χρόνια τα πέρασε στην Ελληνογαλλική Σχολή Καλογραιών Καλαμαρί στη Θεσσαλονίκη και στην Ελληνογαλλική Σχολή «Άγιος Ιωσήφ» (Saint Joseph) στην Αθήνα. Μιλούσε γαλλικά και αγγλικά. Ο πατέρας της είχε εγκαταλείψει εκείνη και τη μητέρα της Θεώνη, όταν του ανακοίνωσε ότι θέλει να γίνει ηθοποιός. Μέχρι και το 1971, που σκοτώθηκε σε τροχαίο δυστύχημα, δεν τον ξαναείδε. Πέθανε στις 27 Ιουλίου 1992 μετά από τετραετή μάχη με τον καρκίνο απο το 1988. Η σορός της τέθηκε σε λαϊκό προσκύνημα στο παρεκκλήσι της Μητρόπολης Αθηνών. Στις 29 Ιουλίου του 1992 εψάλη η νεκρώσιμη ακολουθία στον Καθεδρικό Ιερό Ναό Αθηνών και η ταφή της πραγματοποιήθηκε στο Α' Νεκροταφείο Αθηνών δημοσία δαπάνη, παρουσία πολλών συναδέλφων της και απλού κόσμου. Λίγους μήνες πριν το θάνατό της είχε συγγράψει την αυτοβιογραφία της. Ίσως η σπουδαιότερη ερμηνεία της, στις ταινίες που υποδύθηκε ήταν εκείνη της Μαντώς Μαυρογένους.
Η Τζένη Καρέζη ήταν στρατευμένη στο κομμουνιστικό κίνημα συμμετέχοντας σε πολλές πορείες ειρήνης. Ήταν μέλος της ΕΔΑ. Στα χρόνια της Χούντας συμμετείχε ενεργά στον αντιδικτατορικό αγώνα και το 1974 έγινε μέλος του ΚΚΕ.
Το παράπονο [Ούτε ένα ευχαριστώ] https://www.youtube.com/watch?v=1JGu4ghDvTE
Στίχοι: Λευτέρης Παπαδόπουλος
Μουσική: Σταύρος Ξαρχάκος
Ερμηνεία: Τζένη Καρέζη
ΤΟ ΜΕΓΑΛΟ ΜΑΣ ΤΣΙΡΚΟ(Λαέ μη σφίξεις άλλο το ζωνάρι)
https://www.youtube.com/watch?v=2UjwZo4wmRk
Στίχοι: Ιάκωβος Καμπανέλλης
Μουσική: Σταύρος Ξαρχάκος
ΜΗΝ ΤΟΝ ΡΩΤΑΣ ΤΟΝ ΟΥΡΑΝΟ
https://www.youtube.com/watch?v=CUBtfHYG7i8
Στίχοι: Γιάννης Ιωαννίδης - Παναγιώτης Κοκοντίνης
Μουσική: Μάνος Χατζιδάκις
Από την ταινία "Το νησί των γενναίων"
ΤΖΕΝΗ ΚΑΡΕΖΗ - ΤΡΑΓΟΥΔΙΑ ΑΠ' ΤΟΝ ΚΙΝΗΜΑΤΟΓΡΑΦΟ & ΤΟ ΘΕΑΤΡΟ
"Τη Δεκαετία του ΄60, η Αθήνας της αντιπαροχής παραδίδεται στο τσιμέντο και στην αισθητική των εργολάβων. Οι μονοκατοικίες δίνουν τη
θέση τους στις πολυκατοικίες και τα διαμερίσματα. Στην πόλη που μεγαλώνει με ραγδαίους ρυθμούς οι καλλιτέχνες του Νέου Κύματος και οι θεατές ψάχνουν νέα στέκια. Οι πολυκατοικίες είναι αφιλόξενες σε καλλιτεχνικά
δρώμενα. Στην περιοχή της Πλάκας όμως απαγορεύονται τα υψηλά κτήρια για να μην κρύβουν την Ακρόπολη. Τα απαξιωμένα παλιά σπίτια στα στενάκια της Πλάκας ήταν κατάλληλα για να μετατραπούν σε "μουσικές συναγωγές". Τότε δημιουργήθηκαν οι μπουάτ, οι μουσικές σκηνές της εποχής, που παρά
την απλότητα στον τρόπο διασκέδασης, κέρδισαν τη νεολαία."
"Στις αρχές του ΄60 το ορμητικό «Νέο Κύμα» έρχεται (μέσω της
κινηματογραφικής «Nouvelle Vague») από τη Γαλλία για να ταράξει τα
ελληνικά μουσικά ύδατα. Ο χώρος που θα φιλοξενήσει αυτό το νέο μουσικό
είδος είναι η μπουάτ. Ένα μικρό, μουσικό κουτί. Λιτό, απέριττο, άμεσο
και αληθινό. Οι μπουάτ στεγάζονταν στην Πλάκα, στη συνοικία των Θεών. Η
μουσική ποιότητα και η ιδιαίτερη ενέργεια που χαρακτήριζαν τη μουσική
των μπουάτ ξεκινούσαν από την οδό Θόλου, κατηφόριζαν τα σκαλοπάτια της
Μνησικλέους και κυριαρχούσαν σε όλο το μήκος και πλάτος της «Οδού των
Ονείρων». Ένα πιάνο, μια κιθάρα ή μια φυσαρμόνικα, λιγοστά καθίσματα και
μία φωνή εγκαινίαζαν ένα νέο τρόπο ιερής επικοινωνίας μεταξύ των
τραγουδιστών και των θαμώνων, εντελώς απογυμνωμένο από πομπώδη μουσικά
εφέ. Στη μπουάτ έσμιγαν οι εργάτες με τους φοιτητές και τους
καλλιτέχνες, ένα φαινομενικά ετερόκλητο κράμα ανθρώπων που όμως
αναζητούσε το νέο, το ανεπηρέαστο και το διαφορετικό. Εντός αυτού του
«αειθαλούς άνθους της Πλάκας» όλες οι αισθήσεις συντονίζονταν σε ένα
μυσταγωγικό συνεχές ήχων και στίχων. Η ύπαρξη των μπουάτ σηματοδοτούσε
την αντίθεση στο μαζικό και το ευτελές ορίζοντας τον τόπο που ωριμάζει η
σκέψη και γεννιέται η αμφισβήτηση. Σταδιακά, τα μουσικά κουτιά έδωσαν
τη θέση τους στα κοσμικά κέντρα με τις μεγάλες πίστες, τις φωτεινές
μαρκίζες και το εγχώριο star system με τα «μεγάλα ονόματα». Οι φωνές των
μπουάτ, οι συνθέτες και οι στιχουργοί του Νέου Κύματος αλλά και οι
μουσικοί τους ανήκουν δικαιωματικά στη «μουσική αθανασία»
αντιπροσωπεύοντας ένα αγνό και ουσιαστικό κεφάλαιο της νεώτερης
ελληνικής μουσικής."
Τα στέκια (Η μπουάτ) Ντοκιμαντέρ του Νίκου Τριανταφυλλίδη
https://www.youtube.com/watch?v=1mFXvIk1T4w
Του μικρού βοριά
https://www.youtube.com/watch?v=rwBcuK7aS-k
Ποίηση: Οδυσσέας Ελύτης Μελοποίηση: Μίκης Θεοδωράκης
Πρώτη εκτέλεση: Ντόρα Γιαννακοπούλου
μπουάτ < γαλλική boîte (ελλ. κουτί)
Μια φορά θυμάσαι
https://www.youtube.com/watch?v=r51Q3KDfHA0
Στίχοι: Γιώργος Παπαστεφάνου Μουσική: Γιάννης Σπανός
Πρώτη εκτέλεση: Αρλέτα
Στην ποταμιά σωπαίνει το κανόνι
https://www.youtube.com/watch?v=POFTNBVkMwY&spfreload=10
Από την εκπομπή του Γ. Παπαστεφάνου στη ΕΡΤ "Μουσική βραδυά". Στο
επεισόδιο που ήταν αφιερωμένο στις μπουάτ της Πλάκας, ο Λάκης Παππάς
τραγουδάει σε μουσική Μάνου Χατζιδάκι και στίχους Ιάκωβου Καμπανέλλη
"Στην ποταμιά σωπαίνει το κανόνι", τραγούδι που αρχικά είχε γραφτεί για
το θεατρικό έργο του Καμπανέλλη "Παραμύθι χωρίς όνομα" (1959).
Γεννήθηκε στις 28 Νοεμβρίου 1947 στην Αθήνα, σε μια σκληρή εποχή για την Ελλάδα και τον κόσμο, που μετρούσαν ακόμη τις πληγές τους από τον πόλεμο και τη γερμανική κατοχή. Ούτε η παιδική της ηλικία ήταν εύκολη και ανέμελη. Η πολιομυελίτιδα -η επιδημία της εποχής, που έπληττε, κυρίως, τα παιδιά- δεν την άφησε αλώβητη και την ταλαιπώρησε έντονα έως το τέλος των παιδικών της χρόνων. Η απομάκρυνση από τους γονείς και η καραντίνα στο σανατόριο για έξι μήνες ήταν μια επώδυνη διαδικασία για την μόλις δύο ετών Μαρία, την οποία έπρεπε να δοκιμάσει και πάλι μερικά χρόνια αργότερα.
Η συμμετοχή της στη χορωδία του Συλλόγου Φίλων της Ελληνικής Μουσικής της έδωσε τη δυνατότητα να συνειδητοποιήσει ότι το τραγούδι θα γινόταν γι’ αυτήν δρόμος και τρόπος ζωής. Η Φαραντούρη έκανε τα πρώτα της μουσικά βήματα και χάρη στην πλούσια κοντράλτο φωνή της από μέλος της χορωδίας έγινε πολύ σύντομα σολίστ. Σε μια εκδήλωση του ΣΦΕΜ, το 1963, την άκουσε ο Μίκης Θεοδωράκης να τραγουδά ένα δικό του τραγούδι, τον "Καημό". Ήταν τόσο βαθιά η εντύπωση που του προκάλεσε η νεαρή τραγουδίστρια, ώστε στο τέλος της συναυλίας τη συνάντησε στα παρασκήνια και της είπε: "Το ξέρεις ότι έχεις γεννηθεί για να τραγουδάς τα τραγούδια μου;" "Το ξέρω", ήταν η άμεση απάντηση της 16χρονης Μαρίας. Δίπλα στον Γρηγόρη Μπιθικώτση, τη Ντόρα Γιαννακοπούλου και τη Σούλα Μπιρμπίλη, η Φαραντούρη γνώρισε για πρώτη φορά τον μαγικό κόσμο των συναυλιών. Σύντομα η φωνή της ήταν παρούσα και στα μεγάλα πολιτικά και κοινωνικά γεγονότα.
Στο πλευρό του Θεοδωράκη, που μεταμόρφωσε ριζικά τη σύγχρονη ελληνική μουσική και ιδιαίτερα το τραγούδι, η Φαραντούρη έκανε γνωστούς στο ελληνικό κοινό τους νομπελίστες Σεφέρη και Ελύτη και τους άλλους μείζονες ποιητές. Αυτό το μουσικό -πολιτιστικό κίνημα αναπτύχθηκε μέχρι το στρατιωτικό πραξικόπημα του ’67. Με την εγκαθίδρυση της δικτατορίας η μουσική του Θεοδωράκη απαγορεύθηκε και ο ίδιος, μετά από 4 μήνες καταδίωξης, συνελήφθη. Νωρίτερα, σ' ένα χαρτάκι από μαστίχα, είχε προλάβει να στείλει κρυφά στη Μαρία ένα σύντομο μήνυμα, με το οποίο τη συμβούλευε να φύγει για το εξωτερικό. Ήταν μόλις 20 ετών, όταν εγκατέλειψε την Αθήνα για το Παρίσι. Τραγουδούσε αφιλοκερδώς σε πλήθος συναυλιών. Έγινε σύμβολο αντίστασης και ελπίδας, και σε όλη τη διάρκεια της καλλιτεχνικής της πορείας, ευαισθητοποιημένη στα κοινωνικά προβλήματα, συμπαρίστατο εμπράκτως στο γυναικείο κίνημα, στις οικολογικές κινητοποιήσεις και στον αγώνα κατά των ναρκωτικών.
Ο διεθνής Τύπος αποθέωνε τη Μαρία Φαραντούρη, την ονόμασε Μαρία Κάλλας του λαού (The Daily Telegraph), Joan Baez της Μεσογείου (Le Monde), ενώ χαρακτήρισε τη φωνή της Δώρο των Θεών του Ολύμπου (The Guardian), αφιερώνοντάς της εκτενείς διθυραμβικές κριτικές, που εξήραν όχι μόνο τα φωνητικά προσόντα και τη σεμνή σκηνική της παρουσία, αλλά, και το ήθος και την κοινωνική δραστηριοποίησή της. Τουλάχιστον για τα ελληνικά δεδομένα, η κ.Φαραντούρη υπήρξε μια εντελώς νέα μορφή τραγουδίστριας–αγωνίστριας και συνειδητοποιημένης γυναίκας.
Άσμα Ασμάτων
https://www.youtube.com/watch?v=J-FpMwC_Qvw
Στίχοι: Ιάκωβος Καμπανέλλης
Mουσική: Μίκης Θεοδωράκης Εκτέλεση: Μαρία Φαραντούρη
Δίσκος: "Η Μπαλάντα του Μαουτχάουζεν & Έξι Τραγούδια", 1966
Ο Ιάκωβος Καμπανέλλης υπήρξε αιχμάλωτος από τους Γερμανούς στο στρατόπεδο συγκεντρώσεως του Μαουτχάουζεν, την περίοδο 1942-1945. To 1965 έγραψε τέσσερα ποιήματα που αφορούσαν εκείνη την περίοδο και ζήτησε από τον Μίκη Θεοδωράκη να τα μελοποιήσει.
Το γελαστό παιδί
https://www.youtube.com/watch?v=44eH8I_ehxU
Στίχοι: Brendan Behan Απόδοση στα Ελληνικά: Βασίλης Ρώτας
Μουσική: Μίκης Θεοδωράκης Εκτέλεση: Μαρία Φαραντούρη
