Mambo (Μάμπο)

Το Mambo είναι ένα είδος μουσικής και χορού που αναπτύχθηκε αρχικά στην Κούβα και μετέπειτα αναπτύχθηκε στο Μεξικό και τις ΗΠΑ από Κουβανούς και Πορτορικανούς μουσικούς. Η λέξη «mambo» προέρχεται από την προφορική γλώσσα Kikongo των σκλάβων της Κεντρικής Αφρικής που έφτασαν στην Κούβα και σημαίνει «τη συνομιλία με τους Θεούς».

Το σύγχρονο mambo άρχισε με ένα τραγούδι αποκαλούμενο «Mambo» που γράφτηκε το 1938 από τους αδελφούς Orestes και Cachao López. Εντούτοις, το πρώτο mambo που ηχογραφήθηκε ποτέ λεγόταν «Rarezas» και ο Cachao López, συχνά αναφέρεται ως ο «εφευρέτης του mambo».

Προς το τέλος της δεκαετίας του '40, ένας μουσικός που ονομάζονταν Πέρες Πράδο δημιούργησε το χορό για τη μουσική μάμπο και έγινε το πρώτο πρόσωπο που εμπορεύθηκε τη μουσική του ως «μάμπο». Μετά από την Αβάνα, ο Πράδο πήγε στο Μεξικό και έπειτα στην πόλη της Νέας Υόρκης.

Τέλος υπήρξαν δύο μορφές χορού μάμπο: ο ενιαίος και ο διπλός. Από το Mambo προέκυψε ο χορός σάλσα. Ο ρυθμός των βημάτων του μάμπο είναι ασυνήθιστος σε σύγκριση με τους περισσότερους άλλους χορούς. Μπορεί να μετρηθεί όπως «γρήγορο-αργό». Το «βασικό βήμα» μάμπο αποτελείται από δύο μισά: Μπροστά βασικό και πίσω βασικό. Όταν ένα άτομο χορεύει μπροστά βασικό, η κυρία χορεύει πίσω ή μπροστά και αντίστροφα. Τα βήματα εκτελούνται με την κουβανέζικη κίνηση γοφών, μια αλλαγή βάρους κάμπτοντας το γόνατο - αυτό οδηγεί στην κίνηση γοφών που είναι χαρακτηριστική στη σάλσα. Στο μάμπο εντούτοις αυτή η κίνηση γίνεται για να εμφανιστεί ξαφνικότερα και τονίζεται. [1]

Mambo No 5
https://www.youtube.com/watch?v=EK_LN3XEcnw
From the album A Little Bit of Mambo released in 1999.

Mambo Italiano
https://www.youtube.com/watch?v=QGnh0q4RuQ8 

Μάμπο Μπραζιλέρο
https://www.youtube.com/watch?v=MEL8NfoNHQ0

Στίχοι: Κώστας Πρετεντέρης

Μουσική: Γιώργος Μουζάκης & Γιώργος Οικονομίδης
Εκτέλεση: Σπεράντζα Βρανά - Τρίο Κιτάρα

 

Σπεράντζα Βρανά

Η Σπεράντζα Βρανά ήταν γνωστή Ελληνίδα ηθοποιός του θεάτρου, της τηλεόρασης και του κινηματογράφου. Γεννήθηκε στο Μεσολόγγι στις 6 Φεβρουαρίου 1928 (κατά άλλους 1926 ή 1932). Το πραγματικό της ονοματεπώνυμο ήταν Ελπίδα Χωματιανού. Αυθόρμητη, αθυρόστομη και ασυμβίβαστη. Βρισκόταν στο σανίδι από το 1948. Έγραψε αρκετά βιβλία, με σπουδαιότερο το αυτοβιογραφικό Τολμώ. Το αρχοντορεμπέτικο χρωστάει πολλά σ΄αυτή τη γυναίκα. Πέθανε στις 29 Σεπτεμβρίου 2009 από ανακοπή καρδιάς.

Η ωραιότερη συνέντευξη της Σπεράντζας Βρανά

http://www.lifo.gr/team/lola/40188

Σπεράντζα Βρανά - (Το τραμ το τελευταίο - Το Μονοπάτι)
https://www.youtube.com/watch?v=f0cHp2ie-Xk&spfreload=10
Στίχοι: Αλέκος Σακελλάριος & Χρήστος Γιαννακόπουλος & Γιώργος Γιαννακόπουλος
Μουσική: Μιχάλης Σουγιούλ

Που θα πάει η βαλίτσα Σπεράτζα Βρανά - Τρίο Κιτάρα

https://www.youtube.com/watch?v=0tI-cJTBaZM&spfreload=10

Στίχοι: Γιώργος Γιαννακόπουλος

Μουσική: Γιώργος Μουζάκης

Από την ελληνική ταινία "Η ωραία των Αθηνών", 1954

Η ιστορία του "Αρχοντορεμπέτικου"

"Έχω την εντύπωση πως τα αρχοντορεμπέτικα προέκυψαν σε μια προσπάθεια όσμωσης μεταξύ ρεμπέτικου και λεγόμενου «ελαφρού» - ξενόφερτου τραγουδιού. Μια όσμωση όμως, η οποία πέτυχε μόνο στο βαθμό που τα τραγούδια αυτά είχαν αυτό που θα ονομάζαμε «ρεμπέτικη εκφορά». Το είδος αυτό, που μπορεί γενικά να χαραχτηριστεί ως "εξευγενισμένο" ρεμπέτικο, καλλιεργήθηκε την εποχή του Σουγιούλ, όχι ως απάντηση ή αντιστάθμισμα στη γνήσια λαϊκή δημιουργία των Βαμβακάρη, Τσιτσάνη, Παπαϊωάννου, αλλά ως ένα νέο είδος. Πρόκειται , ουσιαστικά, για την υιοθέτηση ευρωπαϊκών μελωδιών, ρυθμών και ενορχηστρωτικών μέσων, με σκοπό ν’ "ανεβαστεί" η ρεμπέτικη θεματολογία σ’ ένα πιο εξευγενισμένο ακροατήριο…». 

Ο Μιχάλης Σουγιούλ σε συνεργασία με τους Αλέκο Σακελλάριο και Χρήστο Γιαννακόπουλο, ως στιχουργούς, δημιούργησε μεταπολεμικά τη σχολή του "ΑΡΧΟΝΤΟΡΕΜΠΕΤΙΚΟΥ", μία σχολή που συνδύαζε λαϊκότροπους -συνήθως χιουμοριστικούς- στίχους και μουσική, με δυτικότροπες ενορχηστρωτικές επιρροές. Πρώτο τραγούδι της σχολής αυτής ήταν «Το τραμ το τελευταίο» σε Αθηναϊκή τότε επιθεώρηση με την μαγική Σπεράντζα Βρανά. ΄Το είδος έλαμψε κατα τη χρυσή περίοδο του ελληνικού κινηματογράφου όμως κάπου εκεί ήταν που έσβησε και ολοκληρώθηκε ο κύκλος του. Τέλος η απουσία του μπουζουκιού και η σύνδεση του με την πλούσια αστική τάξη της εποχής αποτέλεσε για κάποιους εφαλτήριο για αρνητική κριτική.

Τα μεγαλύτερα αριστουργήματα του αρχοντορεμπέτικου: Το τραμ το τελευταίο, η Ταμπακέρα, Το μονοπάτι, Φεύγουν τα Νιάτα μας, Ας ερχόσουν για λίγο, Ένα βράδι που βρέχε, Άρχισαν τα όργανα, Ο τραμπαρίφας, Αχ βρε παλιομισοφόρια, Τικ Τικ Τακ, Άλα, άνοιξε κι άλλη μπουκάλα, Σήκω χόρεψε συρτάκι, Θα ζήσω ελεύθερο πουλί.

Το τραμ το τελευταίο

http://www.youtube.com/watch?v=qSEcKZo9Cic

Στίχοι: Αλέκος Σακελλάριος - Χρήστος Γιαννακόπουλος, Κώστας Γιαννίδης
Μουσική: Μιχάλης Σουγιούλ
Εκτέλεση: Σπεράντζα Βρανά

Ο τραμπαρίφας (Το κορίτσι θέλει θάλασσα)

https://www.youtube.com/watch?v=aYNasLHWJyM

Στίχοι: Αλέκος Σακελλάριος & Χρήστος Γιαννακόπουλος Μουσική: Μιχάλης Σουγιούλ.

Πρώτη εκτέλεση: Σωτηρία Μπέλλου, Γιαννης Τατασόπουλος και Τάκης Μπίνης.
Άλλες ερμηνείες: Τώνης Μαρούδας, Νίκος Γούναρης, Βίκυ Μοσχολιού