Μίλτος Σαχτούρης (Αθήνα, 29 Ιουλίου 1919 – Αθήνα, 29 Μαρτίου 2005) από τους σημαντικότερους μεταπολεμικούς Έλληνες ποιητές τιμημένος με τρία κρατικά βραβεία.
Ο Σαχτούρης αν και επηρεάστηκε από τον ευρωπαϊκό και τον ελληνικό υπερρεαλισμό δεν αφομοιώθηκε απ' αυτόν αλλά ενσωμάτωσε
ευρηματικά πολλά από τα στοιχεία του. Θα μπορούσαμε να ισχυριστούμε
ότι ξέφυγε από αυτόν αποκτώντας μια καθαρά προσωπική φωνή. Μπορεί όμως
με ευκολία να χαρακτηριστεί ποιητής του παραλόγου και του συμβολισμού καθώς
η γλώσσα των ποιημάτων του είναι ελλειπτική, λιτή, τραγική, σκυθρωπή και
σοβαρή. Ως προς τη δομή τους είναι ενιαία, δηλαδή
εμπειρίες οι οποίες συνεχώς αναπαράγονται με μια κυκλική φορά, ενώ
διακρίνει κανείς μια έντονη εικονοποιία. Τα ποιήματά του είναι εμπνευσμένα από την περίοδο της κατοχής και της
μεταπολεμικής εποχής και έχουν μεταφραστεί σε πολλές γλώσσες, Αγγλικά, Γερμανικά, Γαλλικά, Ρωσικά, Ιταλικά, Ολλανδικά, Ισπανικά,
Πολωνέζικα. Ποιήματα του διδάσκονται σε σχολεία και πανεπιστήμια της
Ελλάδας και του εξωτερικού. Ανήκει στην πρώτη μεταπολεμική
γενιά, είναι ένας πρωτοποριακός ποιητής, με αντοχή στο χρόνο.
Ο Μίλτος Σαχτούρης καταγόταν από ξακουστή γενιά και με την έντονη προτροπή του πατέρα του, το 1937 άρχισε σπουδές νομικής στο Πανεπιστήμιο Αθηνών. Στο σχολείο ήταν συμμαθητής με τον Επαμεινώνδα Γονατά. Το 1938 δημοσίευσε με το ψευδώνυμο Mίλτος Xρυσάνθης ένα διήγημα στο περιοδικό Εβδομάδα. Μερικά χρόνια αργότερα (1944), αν και βρισκόταν στο τέταρτο έτος της Νομικής, έκαψε τα βιβλία που διάβαζε, αποφασισμένος να επιδοθεί αποκλειστικά στην ποίηση.
Την βιβλιοθήκη του πατέρα του, με τα νομικού περιεχομένου βιβλία, την
πούλησε. Κατά τη διάρκεια της Κατοχής έπασχε από φυματίωση με αποτέλεσμα
για μεγάλο χρονικό διάστημα να παραμείνει καθηλωμένος στο κρεβάτι. Την
εποχή του Εμφυλίου υπηρέτησε στον στρατό. Πρωτοέγραψε ποίηση την άνοιξη του 1941. Το 1943 γνωρίστηκε με τον Οδυσσέα Ελύτη και τον Νίκο Εγγονόπουλο, με τον οποίο συνδέθηκε με στενή φιλία. Ως ποιητής στον χώρο των γραμμάτων εμφανίστηκε, ύστερα από παρότρυνση του Ελύτη, το 1944 στο περιοδικό Τα Νέα Γράμματα. Τον επόμενο χρόνο κυκλοφόρησε η πρώτη του ποιητική συλλογή «Η Λησμονημένη». Το 1948 εξέδωσε τις «Παραλογαίς». Ακολούθησαν πολλές, ακόμη συλλογές με αποκορύφωμα την συλλογή «Με το πρόσωπο στον τοίχο» (1952), που εκείνη την εποχή πούλησε πέντε αντίτυπα, αν και ήταν το καλύτερο έργο του. Πήρε κακές κριτικές για τα πρώτα του ποιήματα από τους εκπροσώπους
της γενιάς του '30 και ιδιαίτερα από τους Άλκη Θρύλο, Παλαιολόγο,
Αιμίλιο Χουρμούζιο, Πέτρο Χάρη οι οποίοι αντιμετώπισαν το έργο του
με χλεύη. Στις αρχές τις δεκαετίας του ΄60 οι κριτικοί άρχισαν να δίνουν μεγαλύτερη προσοχή στα ποιήματά του. Πρώτα ο Αλέξανδρος Αργυρίου και στη συνέχεια η Νόρα Αναγνωστάκη.
Με το έργο του αργότερα ασχολήθηκαν οι Δ.Μαρωνίτης, Γιάννης Δάλλας,
Χρήστος Μπράβος, Θάνος Κωνσταντινίδης, Φραγκίσκη Αμπατζοπούλου, Τατιάνα
Μιλλιέξ κ.ά.
ΜΙΛΤΟΣ ΣΑΧΤΟΥΡΗΣ Ή ΠΟΙΟΣ ΕΙΝΑΙ Ο ΤΡΕΛΟΣ ΛΑΓΟΣ
https://www.youtube.com/watch?v=eDpnABsS21g
Ο τρελός λαγός
https://www.youtube.com/watch?v=0dGIIOEzUVM
Ποίηση: Μίλτος Σαχτούρης
Μουσική: The GuyDeborians
Τα τελευταία χρόνια της ζωής του τα πέρασε σε ένα μικρό διαμέρισμα
της οδού Μηθύμνης στην Κυψέλη
γράφοντας ελάχιστα. Ο Σαχτούρης για να επιβιώσει είχε αναγκαστεί να
πουλήσει το οικογενειακό του κτήμα στην Αργολίδα, το οποίο είχε δοθεί στην οικογένεια Σαχτούρη από τον
Καποδίστρια, καθώς και το πατρικό του στην Κυψέλη, στην οδό Καλύμνου. Το
Υπουργείο Πολιτισμού του είχε χορηγήσει τιμητική σύνταξη. Απεβίωσε
στις 29 Μαρτίου 2005 στην Αθήνα και ετάφη στο Α΄ Νεκροταφείο Αθηνών
δημοσία δαπάνη αφήνωντας πίσω την σύντροφο του Γιάννα Περσάκη, την κόρη
της και τις εγγονές της. Για τον θάνατό του εκφράστηκαν θερμά ο τότε πρωθυπουργός
Κώστα Καραμανλής, ο τότε αρχηγός της αξιωματικής αντιπολίτευσης
Γιώργος Παπανδρέου. Ενώ και ο τότε πρόεδρος της Ελληνικής Δημοκρατίας, Κάρολος
Παπούλιας, εξέφρασε τα συλλυπητήρια του.
