"Γεννήθηκα στη Γερμανία από μετανάστες γονείς και μεγάλωσα στον Βόλο. Οι ρίζες της καταγωγής μου κρατούν από τη Θεσσαλία κι από την Κρήτη. Ξεκίνησα με μια τυχαία συνάντηση με τον Γιώργο Ζαμπέτα, ο οποίος μου έδωσε το χρίσμα της φωνής μου με τη χαρακτηριστική πένα της ψυχής του. Το 1996 μπήκα στη δισκογραφία συμμετέχοντας στο συγκρότημα των "Πελόμα Μποκιού" και τον μοναδικό Βλάση Μπονάτσο. Η ανήσυχη όμως φύση μου με πήγε και σε άλλα μονοπάτια της μουσικής. Συνεργάστηκα με την Καίτη Χωματά, τον Σπύρο Ζαγοραίο, με τον Μάνο Ξυδούς στην πρώτη μου δισκογραφική δουλειά, καθώς και με τη συνθέτρια Πηγή Λυκούδη. Τα τελευταία χρόνια ερμηνεύω την ποίηση. Η ποίηση άνοιξε νέους ορίζοντες και μου έδωσε την ευκαιρία να γνωρίσω υπέροχους ανθρώπους ποιητές και καλλιτέχνες δημιουργούς μα πάνω από όλα να γνωρίσω τον εαυτό μου." Πηγή:
Κάτω από το ψευδώνυμο "Σεβάς Χανούμ" κρύβεται η τραγουδίστρια από τη Δράμας με το όνομα Σεβαστή Παπαδοπούλου. Γεννήθηκε στις 8 Σεπτεμβρίου 1931 στο χωριό Κοκκινόγεια της Δράμας. Προερχόταν από εύπορη οικογένεια και οι γονείς της ήταν Πόντιοι πρόσφυγες από την Σαμψούντα που είχαν εγκατασταθεί στην Δράμα. Στην κατοχή μετακόμισαν στην Θεσσαλονίκη και σε ηλικία 13-14 ετών και παρά τις αντιρρήσεις των γονιών της άρχισε να τραγουδά σε διάφορα κέντρα. Το 1949 αποφασίζει να φύγει και να πάει στην Αθήνα. Το πρώτο της τραγούδι ήταν το «Όμορφη Πειραιώτισσα» του Κώστα Καπλάνη και το οποίο τραγούδησε μαζί με τον Τάκη Μπίνη. Το 1951 στου «Τζίμη του Χονδρού» ο ίδιος ο Τζίμης της αλλάζει το όνομα σε Σεβάς Χανούμ για να ταιριάζει με τα ανατολίτικα τραγούδια που τραγουδούσε. "Χανούμ" σημαίνει "κυρία" και η Σεβάς συνεργάστηκε με σπουδαία ονόματα του χώρου όπως οι Καζαντζίδης, Μπιθικώτσης, Καλδάρας, Παπαϊωάννου, Ρένα Στάμου, Στεργίου, Μπέλλου, Γενίτσαρης, Καπλάνης, Μητσάκης κλπ. ενώ ταξίδεψε και στην Αμερική κτίζοντας και εκεί μία δυνατή δισκογραφική πορεία. Το 1986 δίνεται μία τιμητική συναυλία στο Παλαί Ντέ Σπορ της Θεσσαλονίκης, διοργανωμένη από το Υπουργείο Πολιτισμού και την Ένωση τραγουδιστών Ελλάδας ενώ τον Απρίλιο του ίδιου χρόνου τραγουδάει για τελευταία φορά μπροστά στο κοινό, ντυμένη με ποντιακή φορεσιά, σε τιμητική συναυλία διοργανωμένη από τον Όμιλο Ποντίων και την Εύξεινο Λέσχη Θεσσαλονίκης.
Το "Ρία Κούρτη"
αποτελεί το καλλιτεχνικό ψευδώνυμο της λαϊκής τραγουδίστριας Ελευθερίας Δημητριάδη-Κουρμάζου. Γεννήθηκε στις 5 Αυγούστου 1932 στην Αθήνα και υπήρξε μία από τις σημαντικότερες ερμηνεύτριες του λαϊκού τραγουδιού.
Εμφανίστηκε και σε ταινίες του Ελληνικού Κινηματογράφου και κυρίως με τον Πάνο Γαβαλά. Συνεργάστηκε τόσο στο πάλκο όσο και δισκογραφικά με καλλιτέχνες, όπως οι: Γαβαλάς, Καζαντζίδης, Μαρινέλλα, Μπιθικώτσης, Ζαμπέτας, Αγγελόπουλος, Διονυσίου, Περπινιάδης, Ζαγοραίος, Βοσκόπουλος, Πέτρος Αναγνωστάκης κ.α.
"Το όνειρό μου ήταν να γίνω θεατρίνοs. Από πιτσιρίκι, αυτό ήταν η μανία
μου, το πάθοs μου, η αρρώστια μου. Γεννήθηκα και μεγάλωσα στην Ιτέα της Καρδίτσαs και πάντα τα καλοκαίρια μας επισκέπτονταν τα
λεγόμενα μπουλούκια της εποχής, οι περίφημοι περιοδεύοντεs θίασοι, οπότε
βλέποντάs τους ήθελα να γίνω και εγώ ένας απ΄αυτούs. Με αυτό το
σκεπτικό μεγάλωσα, τελείωσα το γυμνάσιο στην Καρδίτσα, ήρθα Αθήνα,
τελείωσα τη δραματική σχολή και μπήκα στο θέατρο. Δούλεψα έξι χρόνια στο
θέατρο και έκανα πάνω από δεκαπέντε ταινίες. Η μεγαλύτερη τύχη ήρθε το
1971, όταν με φωνάξανε να παίξω σε ενα σήριαλ την ξακουστή για τότε "Η
Γειτονιά μας". Την ίδια εποχή ξεκίνησα να δουλεύω και σε μπουάτ ως
τραγουδιστής , στο μαγαζί 'ΚΑΤΑΚΟΜΒΗ''. Το ΄70 ήταν η δεκαετία πού με
σημάδεψε. Τέλη του ΄74 δούλεψα σε ένα μαγαζί και εντελώς συμπτωματικά με
άκουσε ο Κώστας Ψυχογιός και μου έδωσε το Γέλα Κυρία μου"
Ο Κώστας Καφάσης απεβίωσε από καρκίνο στις 13 Οκτωβρίου 2010 σε ηλικία 70 χρονών.
Κώστας Καφάσης - Ο αλήτης
https://www.youtube.com/watch?v=SnxXAm5sHJE
Στίχοι-Μουσική: Σπύρος Ζαγοραίος
Πρώτη Εκτέλεση: Σπύρος Ζαγοραίος
Πέθανε σε ηλικία 86 ετών, στις 20 Οκτωβρίου του 2014.
Ο σπουδαίος Έλληνας λαϊκός τραγουδιστής Σπύρος Ζαγοραίος γεννήθηκε στον Άγιο Αρτέμιο (Γούβα) του Παγκρατίου στις 23 Ιουνίου 1928. Σε ηλικία 15 ετών, έχασε το αριστερό του χέρι, όταν μια χειροβομβίδα την οποία επεξεργαζόταν μαζί με συμμαθητές του εκρήγνυται. Παρόλα αυτά, μπήκε δυναμικά στο χώρο του λαϊκού τραγουδιού και ξεχώρισε με τη φωνή του. Ξεκίνησε την καριέρα του το 1952 από την Αθήνα και μετά τη Θεσσαλονίκη. Στις αρχές της δεκαετίας του 1960 άρχισε να τον συνοδεύει στο τραγούδι η σύζυγος του Ζωή, δημιουργώντας ένα από τα πιο λαοφιλή ντουέτα του λαϊκού τραγουδιού. Πραγματοποίησε πολλές συναυλίες στην Ελλάδα και σε χώρες του εξωτερικού που ζουν Έλληνες. Μέχρι και τα τελευταία σχεδόν χρόνια της ζωής του συνέχιζε την καλλιτεχνική του δραστηριότητα στο Αιγάλεω όπου διέμενε και είχε δημιουργήσει το λαϊκό κέντρο "Εντελαμαγκέν".
Ντόλτσε Βίτα
https://www.youtube.com/watch?v=tYqhiELTsA0
Στίχοι: Κώστας Βίρβος
Μουσική: Θεόδωρος Δερβενιώτης
Εκτέλεση: Σπύρος Ζαγοραίος
LP - Εκεί που μένουν οι νεκροί (1975)
Εκεί που μένουν οι νεκροί
https://www.youtube.com/watch?v=QAwvCfbXbzs
Πόσο καλά μιλάς την "αργκώ"? | JOOM Η
αργκό αποτελείται από λέξεις και φράσεις της κοινής ομιλούμενης γλώσσας
που έχουν όμως εντελώς διαφορετική σημασία, ή από λέξεις που διατηρούν
την ίδια έννοια, είναι όμως παραφθαρμένες ή αυτοσχέδιες π.χ τα καλιαρντά*, κορακίστικα (κατσουβέλλικα), ποδανά, κομμέ κ.τ.λ. Σύμφωνα με το Λεξικό της Νέας Ελληνικής, του Γιώργου Μπαμπινιώτη ο
όρος αργκό προέρχεται από το γαλλικό «argot»<παλαιότ. «argoter» (ελλ. επαιτώ, ζητιανεύω).
Η σημασία «ιδίωμα των περιθωριακών και αγυρτών» ερμηνεύεται από τη
παρασύνδεση της λέξης με το παλαιότερο γαλλικό «hargoter» (λογομαχώ). Πρόκειται επί της ουσίας για μια καθαράσυνθηματική γλώσσα που
χρησιμοποιούσαν παλαιότερα οι άνθρωποι του υποκόσμου για να μπορούν να
συνεννοούνται μεταξύ τους χωρίς να μπορούν γίνονται αντιληπτοί από άλλους και ειδικά από τις αστυνομικές αρχές.
Ο
όρος επεκτάθηκε, και σήμερα σημαίνει κάθε γλώσσα «κλειστή», συμβατική,
που χρησιμοποιείται από διάφορες κοινωνικές ομάδες ανθρώπων. Ύστερα
μάλιστα από τον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο καθιερώθηκε και ως διεθνής όρος.
"Είναι καθαρά αυτοσχέδιος
τρόπος συνεννόησης, χωρίς πολιτισμικές ή εθνικές ρίζες. Απλώς
χρησιμοποιεί (εκτός των Ελληνικών) πολλές ιταλικές, γαλλικές, αγγλικές
και τουρκικές αυτοσχέδιες λέξεις αλλά καθαρά σε επίπεδο χλευαστικής
καρικατούρας. Έχει αποκλειστικά χαμηλή αστική προέλευση και είναι
αντίστοιχη με την τωρινή 'urban jive' των συμμοριών νεαρών gangsters από
διάφορες μειονότητες μαύρων, ασιατών, latinos κλπ. Μια ακόμη πιο
επιτυχιμένη αντιστοιχία είναι με την λαϊκή αργκώ 'cockney' των φτωχών
αστών του Ανατολικού Λονδίνου.... Η
αργκο και όλα αυτά τα συνθηματικά προκύπτουν από την ίδια την ανάγκη
των 'τυπάδων της πιάτσας' και του υποκόσμου να μιλήσουν αλλά να μην
γίνουν κατανοητοί απ΄ τον πολύ κόσμο και ιδιαίτερα από τις αρχές. Έτσι
και στην Ελλάδα του Μεσοπολέμου π.χ, το φαινόμενο εμφανίστηκε από την
πιό χαμηλή αστική τάξη των τότε νεόφερτων προσφύγων της Μικράς Ασίας στα
προσφυγικά κέντρα της Αθήνας (Ν.Σμύρνης, Ν.Ιωνίας) και στα λιμάνια
όπως του Πειραιά, Βόλου και Θεσσαλονικής (εξ ου και τα
ξενικο-αλαμπουρνέζικα απ΄ τους ξενιτεμένους ναύτες). Παρ' όλο που τώρα,
όλα έχουν ξεχαστεί, οι πολιτισμικές διαφορές μεταξύ των προσφύγων και
των ντόπιων Ελλαδιτών ήταν τεράστιες. Ο καλύτερος δείκτης ανάγνωσης
είναι τα ιστορικοπολιτικά δεδομένα της περιόδου (Μικρασιατική
Καταστροφή, διωγμός και προσφυγιά) αλλά και τα περισπούδαστα του είδους
της περιόδου, δηλαδή, τα ρεμπέτικα τραγούδια που άρχισαν να αναπτύσονται
ευρύτατα μέχρι το 1936 όταν και απαγορεύτηκαν θεωρούμενα ως τουρκοειδή
από το Μεταξικό καθεστώς, καθώς και τα μουσικά τους όργανα όπως ο
ταμπουράς (πρόδρομος του μπουζουκιού).
Οι παραβάτες μπαίναν στην στένη, όπου οι αυτοδίδακτοι κρατούμενοι βάζαν
τάστα στον ταμπουρά για να μπορούν να παίξουν (μπουζούκι-τζουράς) ή
ακόμα τον κατασκεύαζαν σε μικρογραφία πάλι με τάστα για να περνάει από
κελί σε κελί ανάμεσα απ΄ τα σίδερα ή γενικώς να κρύβεται (μπαγλαμάς).
Γλώσσα επιβίωσης? Oh YES. "rasputin 05-10-2010 10:31
Το "Εν ντε λα μαγκέ ντε Βοτανίκ"
https://www.youtube.com/watch?v=D9zDbF0JZc8 Το τραγούδι "Ο Βοτανικός" γράφτηκε το 1932-33, και ανήκει στον Σπύρο Περιστέρη (διασκευή παραδοσιακής μικρασιάτικης μελωδίας) και οι
πρωτότυποι στίχοι ανήκουν στον Χαράλαμπο Βασιλειάδη, Τσάντα. Ο Ζαγοραίος τότε ήταν 4 ετών συνεπώς είναι ο
στιχουργός της "αργκό" εκδοχής του τραγουδιού. Όσο για την πρώτη εκτέλεση του
τραγουδιού με τους "original" στίχους, ανήκει στον Ζαχαρία Κασιμάτη
(1933).
Μετάφραση: Ένας μάγκας στο Βοτανικό, Πι και Φι ξηγιέται στο λεπτό. Στα μπουζούκια και στα καμπαρέ, και στα παιχνίδια μας Τη φουμάρει, μαστουριάζει, με τη γκόμενά του στον τεκέ, κι η Αγγέλω του πατά φωτιές στον αργιλέ Είναι μάγκας είναι μερακλής, στο Βοτανικό είν ο πιο νταής, τον ετρέμουν όλες οι μαγκιές, μα δεν του καίγεται καρφί που λες
Στίχοι:
Έ ντε λα μαγκέν ντε Βοτανίκ,
άλα πι και φικέ ξηγιέτ’ α λε λεπτίκ.
Στα ντε μπουζουκέν ντε καμπαρέ,
άλα ντε δικό μας ο καρέν.
Άντε λα φουμέντο και μαστουριόρε
με τε γκομενέτε ο τεκέ
και η Αγγέλω πατημέντο,
φλόκο ντ’ αργιλέ.
Έστε μάγκας, έστε μπελαλίκ,
λα ντε Βοτανικό ο πιο νταήκ
κι έντρεμεν ντρε κάργα ντε μαγκέ
γιατί φτιαξάρε στο μινούτο ντε δουλειέν.
Γιατί γλυκό μου sweetheart
https://www.youtube.com/watch?v=c3Ho1sW5gjo
Στίχοι-Μουσική-Εκτέλεση: Αργύρη; Γιαμπουράνης
Πρώτη Εκτέλεση: Νέα Υόρκη 1949. Flogera Records
Τέλος ένα από τα πιο χαρακτηριστικά τραγούδια του ελληνοαμερικάνικου "γλωσσικού
ιδιώματος" με τον Αργύρη Γιαμπουράνη. Το
τραγούδι επανέφερε με επιτυχία το 1995 το ελληνοαμερικάνικο
μουσικό σχήμα Cafe Aman Amerika του Γρηγόρη Μανινάκη.
*Ειδικά για "τα καλιαρντά" ο Ηλίας Πετρόπουλος είχε συντάξει ολόκληρο λεξικό διασώζοντας πολλές και σχηματισμούς.
Το "Ρία Κούρτη"
αποτελεί το καλλιτεχνικό ψευδώνυμο της λαϊκής τραγουδίστριας Ελευθερίας Δημητριάδη-Κουρμάζου. Γεννήθηκε στις 5 Αυγούστου 1932 στην Αθήνα και υπήρξε μία από τις σημαντικότερες ερμηνεύτριες του λαϊκού τραγουδιού.
Εμφανίστηκε και σε ταινίες του Ελληνικού Κινηματογράφου και κυρίως με τον Πάνο Γαβαλά. Συνεργάστηκε τόσο στο πάλκο όσο και δισκογραφικά με καλλιτέχνες, όπως οι: Γαβαλάς, Καζαντζίδης, Μαρινέλλα, Μπιθικώτσης, Ζαμπέτας, Αγγελόπουλος, Διονυσίου, Περπινιάδης, Ζαγοραίος, Βοσκόπουλος, Πέτρος Αναγνωστάκης κ.α. 
Η
αργκό αποτελείται από λέξεις και φράσεις της κοινής ομιλούμενης γλώσσας
που έχουν όμως εντελώς διαφορετική σημασία, ή από λέξεις που διατηρούν
την ίδια έννοια, είναι όμως παραφθαρμένες ή αυτοσχέδιες π.χ τα καλιαρντά*, κορακίστικα (κατσουβέλλικα), ποδανά, κομμέ κ.τ.λ. Σύμφωνα με το Λεξικό της Νέας Ελληνικής, του Γιώργου Μπαμπινιώτη ο
όρος αργκό προέρχεται από το γαλλικό «argot»<παλαιότ. «argoter» (ελλ. επαιτώ, ζητιανεύω).
Η σημασία «ιδίωμα των περιθωριακών και αγυρτών» ερμηνεύεται από τη
παρασύνδεση της λέξης με το παλαιότερο γαλλικό «hargoter» (λογομαχώ). Πρόκειται επί της ουσίας για μια καθαρά συνθηματική γλώσσα που
χρησιμοποιούσαν παλαιότερα οι άνθρωποι του υποκόσμου για να μπορούν να
συνεννοούνται μεταξύ τους χωρίς να μπορούν γίνονται αντιληπτοί από άλλους και ειδικά από τις αστυνομικές αρχές.
Ο
όρος επεκτάθηκε, και σήμερα σημαίνει κάθε γλώσσα «κλειστή», συμβατική,
που χρησιμοποιείται από διάφορες κοινωνικές ομάδες ανθρώπων. Ύστερα
μάλιστα από τον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο καθιερώθηκε και ως διεθνής όρος. 
