Η Δήμητρα Δουμένη γεννήθηκε στις 3 Νοεμβρίου 1996 στο Πειραιά και στα 7 της χρόνια κατάφερε να την αγαπήσει όλο το τηλεοπτικό κοινό μέσα από τον πρωταγωνιστικό της ρόλο στη σειρά του Mega "Λένη". Η Δουμένη μετά την επιτυχία αυτή έπαιξε σε κάποιες θεατρικές παραστάσεις και σε τηλεοπτικές σειρές, όπως και στους special Olympics 2011. Τελείωσε το Μουσικό Σχολείο Πειραιά και σπουδάζει στη Φιλοσοφική Σχολή Αθηνών αλλά και τραγούδι. Στου καιρού τη ζυγαριά ( Video Clip ) https://www.youtube.com/watch?v=-0Ay-OR12f4 Στίχοι: Νίκος Γκάτσος Μουσική: Δημήτρης Παπαδημητρίου
Λυών, 29 Ιουνίου 1900 - 31 Ιουλίου 1944 χάθηκε από πτώση αεροσκάφους
Αντουάν ντε Σαιντ-Εξυπερύ, σημαντικός Γάλλος συγγραφέας και στοχαστής,ο οποίος αφιέρωσε το μεγαλύτερο μέρος της ζωής τουστην κατάκτηση των αιθέρων.
Ήταν απόγογονος παλαιάς Γαλλικής αριστοκρατικής οικογένειας. Γεννήθηκε στην Λυών την ίδια εποχή που γεννιόταν και το αεροπλάνο, τότε
που τα κατορθώματα του ατρόμητου αεροπόρου Λουί Μπλεριό έκαναν τον κόσμο να θαυμάζει -ο Μπλεριό ήταν ο άνθρωπος που διέσχισε με δικό του αεροσκάφος τη Μάγχη το 1909-, και ο μικρός Αντουάν έφτιαξε ο ίδιος τότε φτερά από χαρτόνι και τα κόλλησε στο
ποδήλατό του, στριφογυρίζοντας αδιάκοπα στον κήπο του σπιτιού του και μιμούμενος το
βούισμα εκείνου του θαύματος των αιθέρων. Η σημαδιακή όμως στιγμή για εκείνον
ήρθε στα 12 του, όταν κατά τη διάρκεια κάποιων διακοπών
παρακολουθούσε μία μικρή ομάδα μηχανικών να συναρμολογούν ένα αεροπλάνο
μερικά χιλιόμετρα μακριά από το σπίτι του. Όταν το αεροπλάνο
ολοκληρώθηκε, οι μηχανικοί τον προσκάλεσαν να πετάξει μαζί τους. Ο
ενθουσιασμός από την αίσθηση της πτήσης ήταν φυσικό να αιχμαλωτίσουν για
πάντα τη φαντασία του μικρού Αντουάν. Το 1921
ήρθε η ώρα να υπηρετήσει τη θητεία του στις Γαλλικές Ένοπλες Δυνάμεις και η οικογένειά του τον συμβούλευσε να επιλέξει το ναυτικό, που θεωρείτο πιο
αριστοκρατικό σώμα, αλλά μετά από την αποτυχία του στις εξετάσεις, υπέβαλε
την αίτησή του στην αεροπορία, όπου και έγινε τελικά δεκτός με την ειδικότητα
του μηχανικού ενώ παράλληλα λάμβανε και μαθήματα πιλότου με ιδιωτικό
εκπαιδευτή. Θα πάρει το πρώτο του πτυχίο και στη συνέχεια
θα εκπαιδευτεί και στα στρατιωτικά αεροσκάφη. Τον Οκτώβριο του 1922, λαμβάνει τον βαθμό του Ανθυποσμηναγού και παράλληλα το πτυχίο του πιλότου μαχητικών. Τραυματήστηκε όμως βαριά στην βάση Λε Μπουρζέ των Παρισίων και εξαναγκάστηκε από τον θείο του να αλλάξει επάγγελμα.
Ο Εξυπερύ μετά από μια περίοδο αφόρητης ανίας και απογοητεύσεων, ενώ εν
τω μεταξύ τον εγκατέλειψε και η αρραβωνιαστικιά του με τη Λουίζ Βιλλερμπάν, θα πιάσει για
πρώτη φορά την πένα βρίσκοντας εκεί μια υπέροχη διέξοδο. Τα κείμενά του αυτά οδήγησαν το 1926 στην έκδοση του πρώτου βιβλίου του «Ο Αεροπόρος» και στην απόφαση να αναζητήσει για πάντα την καριέρα του στην πολιτική αεροπορία.
Αναζήτησε εργασία σε μια πρωτοποριακή εμπορική γαλλική εταιρεία που εκτελούσε ταχυδρομικές πτήσεις και εκεί θα γνωρίσει ως συναδέλφους τους μετέπειτα πρωτοπόρους των πρώτων διηπειρωτικών πτήσεων Ζαν Μερμόζ και ο Ζωρζ Γκυγιωμέ,
με τους οποίους θα γίνονταν αχώριστοι φίλοι. Οι συνθήκες της αεροπλοΐας εκείνη την εποχή ήταν κάτι περισσότερο από μια
περιπέτεια στο άγνωστο: πιλότοι χάνονταν από απλές βλάβες των εμβρυακών
ακόμα τότε αεροπλάνων, άλλοι έπεφταν θύματα των άγριων νομαδικών φυλών
ενώ ο κακός καιρός αρκούσε για να προκαλέσει την οριστική απώλεια
αεροπλάνου και πιλότου. Ο Εξυπερύ απαθανάτισε εκείνες τις
μοναδικές στιγμές στο βιβλίο του, το «Ταχυδρομείο του Νότου» και οι στιγμές που περιγράφει είναι γεμάτες
από τα συναισθήματα που δημιουργούνται μέσα στο πιλοτήριο κατά την
διάρκεια εκείνων των μακρινών και επικίνδυνων πτήσεων. Η αγάπη, η αδελφοσύνη και κυρίως ο κοινός αγώνας τους δημιουργούσαν συγκινητικές στιγμές που θα αποτύπωνε
για πάντα και στα μετέπειτα έργα του. Ο Εξυπερύ δεν ήταν όμως ένας απλός διηγηματογράφος, αλλά ένας βαθύς φιλόσοφος
που αποτύπωνε τη ζωή κι ανέλυε τον προορισμό της. Τιμίθηκε με τον Σταυρό των Ιπποτών της Λεγεώνας της Τιμής και πήρε βραβείο από τη Γαλλική Ακαδημία.
Ο Εξυπερύ χάθηκε σε μια αναγνωριστική πτήση στην παραλία Γένοβας-Αντζιο, το 1944 και επί κάπου 50 και περισσότερα χρόνια οι έρευνες για να βρεθεί το
αεροπλάνο εκείνο δεν καρποφόρησαν και δημιούργησαν μεγάλο θόρυβο γύρω
από την εξαφάνιση εκείνη. Τελικά το μπρασελέ του Εξυπερύ που του είχε
χαρίσει η γυναίκα του Κονσουέλο ανακαλύφθηκε από ένα ψαρά δυτικά
της Τουλόν
τον οποίο αρχικά δεν πίστεψε κανείς, μιας και βρέθηκε πολύ πιο μακριά
από την θέση που προέβλεπε η διαδρομή της τελευταίας αποστολής του
Εξυπερύ. Αλλά το αεροπλάνο αυτή τη φορά εντοπίστηκε και αναγνωρίστηκε
από τον αριθμό του (228233) από τον δύτη-αρχαιολόγο Luc Vanrell.
Η Γαλλία και οι γαλλόφωνες χώρες τιμούν με το όνομά του σωρεία δρόμων και εκπαιδευτικών ιδρυμάτων. Το διεθνές αεροδρόμιο της Λυών ονομάζεται Σαιντ-Εξυπερύ. Τα βιβλία του και η ζωή του έχουν γίνει θέματα περίπου 10 ταινιών.
Μικρός Πρίγκιπας
https://www.youtube.com/watch?v=cWmag1kxQfo
Στίχοι: Παρασκευάς Καρασούλος
Μουσική: Μάριος Φραγκούλης
Από το cd : "Ο κήπος των ευχών" (2003)
Είναι ένα συμβολικό παραμύθι που γράφτηκε στην Αμερική, όπου είχε
καταφύγει ο συγγραφέας μετά την υποταγή της Γαλλίας στη Γερμανία. Το
περιεχόμενό του είναι ένα μήνυμα στη δοκιμαζόμενη πατρίδα του μακριά απ'
την οποία νιώθει εξόριστος, χαμένος, όπως ο μικρός πρίγκιπας μακριά απ'
τον πλανήτη του. Είναι λοιπόν βιβλίο αντιπολεμικό και μιλά για την αγάπη και τη φιλία, οι οποίες για να αναπτυχθούν πρέπει να υπάρχει ειρήνη.
Ο Γκόραν Μπρέγκοβιτςείναι
ένας από τους πιο γνωστούς και πιο ταλαντούχους συνθέτες της Πρώην Ομοσπονδιακής Δημοκρατίας της Γιουγκοσλαβίας καιεξιδικεύεται στο παραδοσιακό βαλκανικό και τσιγγάνικο είδος μουσικής. Γεννήθηκε
στις 22 Μαρτίου 1950 στο Σαράγεβο από πατέρα Κροάτη και μητέρα Σέρβα και όγω της τριπλής καταγωγής του, ακόμα και σήμερα ανήκει στην κατηγορία
των ανθρώπων που δηλώνουν ως καταγωγή τους τη Γιουγκοσλαβική. Οι γονείς του χώρισαν σε πολύ μικρή ηλικία, έτσι ο
Γκόραν έζησε και μεγάλωσε με τη μητέρα του στη γενέτειρά του. Από μικρή
ηλικία, ασχολήθηκε με τη μουσική, συγκεκριμένα με το
βιολί.
Εξαιτίας της φαινομενικής έλλειψης ταλέντου του όμως, χρειάστηκε να
αλλάξει αρκετές φορές μουσικά σχολεία. Στην εφηβεία ζήτησε από τη μητέρα
του να γραφτεί σε μουσική ακαδημία, όμως εκείνη τον απέτρεψε,
ισχυριζόμενη ότι εκεί φοιτούν κυρίως ομοφυλόφιλοι. Όταν, μερικά χρόνια
αργότερα, η μητέρα του χρειάστηκε να μετακομίσει στις ακτές τις
Αδριατικής, έφηβος ακόμα χρειάστηκε να επιβιώσει μόνος του, παίζοντας
μουσική σε μπαρ και κάνοντας διάφορες άλλες μικροδουλειές. Η πρώτη επαγγελματική επαφή του Μπρέγκοβιτς με τη μουσική ήταν μέσω του συγκροτήματος Kodeksi, το οποίο αργότερα εμπλουτίστηκε με νέα μέλη και μετονομάστηκε σε Bijelo Dugme
(Λευκό Κουμπί). Το συγκρότημα αυτό από το Σαράγεβο έμελλε να γίνει ένα
από τα πιο γνωστά της Γιουγκοσλαβίας. Όταν το συγκρότημα άρχισε να
διαλύεται, εκείνος στράφηκε στη σύνθεση μουσικής για ταινίες. Το στυλ
του επηρεάστηκε έντονα από την τσιγγάνικη μουσική, ενώ διατήρησε και πολλά από τα στοιχεία της παραδοσιακής μουσικής της περιοχής του. Τις πιο γνωστές δουλειές του αποτελούν η μουσική για τις ταινίες του Εμίρ Κουστουρίτσα Ο Καιρός των Τσιγγάνων, Arizona Dream και Underground, καθώς και για το Βασίλισσα Μαργκό του Πατρίκ Σερό, ενώ έχει γράψει μουσική για πάνω από 30 ταινίες. Πιο πρόσφατα, συνεργάστηκε με διάφορους γνωστούς καλλιτέχνες των Βαλκανίων, ανάμεσα στους οποίους η Άλκηστις Πρωτοψάλτη, ο Γιώργος Νταλάρας, ο Στέλιος Ρόκκος, οι Ελένη και Σουζάνα Βουγιουκλή, αλλά και η τουρκάλα τραγουδίστρια Σεζέν Ακσού όπως και άλλοι.
Μεγάλες του Επιτυχίες: Θεός αν είναι, Με λένε Πόπη, Του Αη Γιώργη ( Ederlezi ), Τριανταφυλλάκι, Gas Gas, Bella Cia κ.α
Μάριος Φραγκούλης- Η Πόλη του Θανάτου
https://www.youtube.com/watch?v=RYv7gD2Ufck
Η ελληνική διασκευή του τραγουδιού "In the deathcar" από την ταινία "Arizona Dream" στην οποία το τραγούδι ερμηνευει ο Iggy Pop Μουσική: Goran Bregovic Στίχοι: Iggy Pop
Παντελής Πρεβελάκης (Ρέθυμνο, 18 Φεβρουαρίου 1909 - Αθήνα, 15 Μαρτίου 1986) Κρητικός λογοτέχνης, ποιητής, πεζογράφος, δραματουργός, ιστορικός, καθηγητής της Ιστορίας της Τέχνης στην Ανωτάτη Σχολή Καλών Τεχνών και ένας εκ των σημαντικοτέρων εκπροσώπων της Γενιάς του ΄30. Καλλιέργησε όλα σχεδόν τα είδη της λογοτεχνίας, συγράφοντας πεζά,
ποιητικά και θεατρικά. Μετέφρασε πλήθος κειμένων από τις κυριότερες
ευρωπαϊκές γλώσσες. Διακρίθηκε στην δοκιμιογραφία και στη συγγραφή επιστημονικών
συγγραμμάτων στην ιστορία της τέχνης. Από τις μελέτες του φεχωρίζουν αυτές που έγραψε για το φίλο του Νίκο Καζαντζάκη αλλά και για τον Γιάννη Ρίτσο.
Ο Παντελής Πρεβελάκης πρωτοεμφανίστηκε στη λογοτεχνία ως ποιητής, το 1928, με το επιστύλλιο Στρατιώτες, που αναφέρεται στους κρητικούς στρατιώτες που πολέμησαν στην Μικρασιατική εκστρατεία. Την ίδια χρονιά δημοσίευσε και το δεύτερο έργο του, θεατρικό αυτή τη φορά, το μονόπρακτο Ο μίμος.
Τα επόμενα χρόνια ως το 1937 διέκοψε προσωρινά τη λογοτεχνική του
δράση: ήταν τα χρόνια που σπούδαζε στο Παρίσι (1930-1932), εκπονούσε τη
διδακτορική διατριβή του και προσπαθούσε να αποκατασταθεί επαγγελματικά
στο Πανεπιστήμιο. Κατά το διάστημα εκείνο εξέδωσε τις μελέτες Δομήνικος Θεοτοκόπουλος (1930) και Δοκίμιο γενικής εισαγωγής στην ιστορία της τέχνης (1934). Το 1937 πραγματοποίησε συγγραφική στροφή προς την πεζογραφία, με Το χρονικό μιας Πολιτείας.
Έκτοτε ασχολήθηκε συστηματικά με τον πεζό λόγο και έγραψε συνολικά 11
μυθιστορήματα, δεν εγκατέλειψε όμως ούτε την ποίηση ούτε το θέατρο:
δημοσίευσε άλλες τρεις ποιητικές συλλογές και την ποιητική σύνθεση Νέος Ερωτόκριτος και 9 θεατρικά έργα. Το 1977 βραβεύθηκε με το Αριστείο Γραμμάτων της Ακαδημίας Αθηνών και την ίδια χρονιά έγινε ακαδημαϊκός. Πέθανε 15 Μαρτίου 1986 στην Αθήνα.
ΑΥΤΗ ΕΙΝΑΙ Η ΚΡΗΤΗ - ΠΑΝΤΕΛΗΣ ΠΡΕΒΕΛΑΚΗΣ
https://www.youtube.com/watch?v=NrQQV71qUDY
Μάριος Φραγκούλης - 'Ερωτα Εσύ
https://www.youtube.com/watch?v=vFRNjX1DwCY
Στίχοι: Παντελής Πρεβελάκης
Μουσική: Μάνος Χατζιδάκις
Πρώτη Εκτέλεση: Δημήτρης Ψαριανός
Έληνας τενόρος και ηθοποιός με καριέρα στο ελαφρό τραγούδι, το μιούζικαλ, την όπερα και την αρχαία ελληνική τραγωδία. Κατάγεται από την Κάσο και την Κέρκυρα. Γεννήθηκε στις 18 Δεκεμβρίου 1967 στην Ζιμπάμπουε, αλλά μεγάλωσε και πήγε σχολείο στην Αθήνα. Τον μεγάλωσαν η αδελφή της μητέρας του και ο άντρας της, τους
οποίους και θεωρεί τους αληθινούς του γονείς. Σπούδασε βιολί επί δώδεκα
χρόνια και σε ηλικία 11 ετών έκανε την πρώτη μινι-δισκογραφική του δουλειά. Από το 1984 μέχρι το 1993 πήγε στην Αγγλία για θεατρικές και μουσικές σπουδές ξεκινώντας συγχρόνως και τις πρώτες του επαγγελματικές εμφανίσεις, στην Ιταλία θα διδαχτεί από τους κορυφαίους Ιταλούς τενόρους και στην Αμερική θα πάει για να κυνηγήσει κι εκεί το όνειρό του. Το ντεμπούτο του στην Ελλάδα έγινε το 1993, όταν συμμετείχε σε μια συναυλία στη μνήμη της Μαρίας Κάλλας που έγινε στο Μέγαρο Μουσικής. Ο Φραγκούλης συνεχίζει να κινείται μεταξύ Ελλάδας και Αγγλίας. Η καριέρα του στην Ελλάδα θα ξεκινήσει επίσημα το 1997. Η πορεία του θα είναι ανοδική και γεμάτη από συναυλίες, κονσέρτα και θέατρα στην Ελλάδα και στο εξωτερικό.
Αφιέρωμα στον Μάριο Φραγκούλη - Στην Υγειά μας
https://www.youtube.com/watch?v=PVxX3NQQgj4
Αραπίνες ( Νύχτες Μαγικές )
https://www.youtube.com/watch?v=Z0RV2XOXhlU
Στίχοι-Μουσική: Βασίλης Τσιτσάνης
Πρώτη ερμηνεία: Ιωάννα Γεωργακοπούλου & Στελλάκης Περπινιάδης (1948)
Η όπερα αποτελεί μουσικό θεατρικό είδος, είναι δηλ. μουσική σύνθεση που περιλαμβάνει συγχρόνως και σκηνική δράση. Οι διάλογοι των ηθοποιών της όπερας αποδίδονται με τη μορφή τραγουδιού ενώ η θεατρική παράσταση εκτυλίσσεται παρουσία ενός μουσικού συνόλου. Ως είδος θεωρείται ένα από τα σημαντικότερα μουσικά επιτεύγματα του Δυτικού πολιτισμού και παραμένει ένα από τα πιο δημοφιλή μουσικά είδη. Η λέξη opera αποτελεί πληθυντικός του λατινικού opus και σημαίνει το έργο, δηλώνοντας έτσι την ενσωμάτωση στην όπερα πολλών καλλιτεχνικών ειδών όπως η μουσική, το θέατρο, ο χορός και η σκηνογραφία. Αποδίδεται συχνά στα ελληνικά και ως μελόδραμα, αν και ο όρος αυτός είναι ευρύτερος. Όπερα ονομάζεται επίσης το θέατρο που φιλοξενεί τις παραστάσεις. Μουσκή: Η ποίηση της όπερας ή οι διάλογοι που αναδεικνύουν την πλοκή, αποτελεί το αποκαλούμενο λιμπρέτο (libretto), το οποίο ανάλογα με το είδος της όπερας μπορεί να είναι σοβαρό (opera seria) ή περισσότερο κωμικό (opera buffa). Η μουσική είναι τις περισσότερες φορές συνεχής και έχει ως απώτερο στόχο τη δραματοποίηση των δρώμενων στη σκηνή. Οι πρώτες όπερες χαρακτηρίζονταν ως dramma per musica, δηλάδή το δράμα μέσω μουσικής και το 17ο ή 18ο αιώνα η πλοκή στις περισσότερες όπερες βασιζόταν στη μυθολογία ή σε ιστορικά γεγονότα.
Η παραδοσιακή όπερα αποτελείται από δύο είδη τραγουδιού για την αφήγηση της πλοκής του έργου: το ρετσιτατίβο, το μέρος του διαλόγου που κατά κύριο λόγο προάγει τη δράση και την άρια, όπου μέσω ενός μονολόγου αποκρυσταλλώνεται μια συναισθηματική κατάσταση. Αρκετές φορές έχουμε ντουέτα ή μεγαλύτερα ακόμα φωνητικά σύνολα, χωρίς να λείπουν -αν και είναι σπανιότερα- χορωδιακά μέρη. Η στερεότυπη δομή μιας πράξης της όπερας υπαγορεύει πως οι βασικοί ήρωες-χαρακτήρες πρέπει να έχουν μια άρια σε κάθε πράξη. Επιπλέον, αποφεύγονται δύο διαδοχικές άριες ίδιου χαρακτήρα ή για τον ίδιο τύπο φωνής, ενώ το ρεπερτόριο των πρωταγωνιστών περιλαμβάνει περισσότερες άριες από το ρεπερτόριο δευτερευόντων χαρακτήρων του έργου.
Το παλαιότερο ιστορικά έργο που θα μπορούσε να χαρακτηριστεί ως όπερα χρονολογείται στα 1597 και είναι η Δάφνη των Πέρι και Ρινουτσίνι. Το έργο αυτό αποτέλεσε ουσιαστικά μια προσπάθεια μίμησης του κλασικού αρχαίου ελληνικού δράματος. Η Δάφνη δεν είχε διασωθεί. Ένα μεταγενέστερο έργο του Πέρι, η Ευρυδίκη, αποτελεί το παλαιότερο μουσικό κείμενο (παρτιτούρα) όπερας που διασώζεται έως σήμερα.
Παγκοσμίου φήμης τραγουδιστές και τραγουδίστριες της Όπερας: Luciano Pavarotti (Ιταλός), Plácido Domingo (Ισπανός), Josep Carreras (Ισπανός), Andrea Bocelli (Ιταλός), Μαρία Κάλλας (Ελληνίδα), Montserrat Caballé (Ισπανίδα), Elisabeth Schwarzkopf (Γερμανίδα), Nicolai Gedda.(Σουηδός), Μάριος Φραγκούλης (Έλληνας), Renee Fleming (Αμερικάνα) κ. ά.
Το φάντασμα της Όπερας (Mario Frangoulis & Deborah Myers)
«... Ο Σολωμός, - γράφει ο Α.Καραντώνης - γύρεψε να συγχωνέψει σε μία τέλεια και καθαρή, απλή όσο και βαθιά μορφή μουσικού ποιητικού λόγου, όλες τις ιδιότητες και τις ενέργειες του ανθρώπου -από το πιο αυθόρμητο ψυχικό σκίρτημα ως τη φιλοσοφική ενόραση και την πνευματική σύλληψη της Θείας Δημιουργίας, συνταιριασμένες με μία ανώτερη αντίληψη του Χρέους». Το σπουδαιότερο πρόβλημα που απασχόλησε τη μεγαλοφυΐα του εθνικού μας ποιητή, ήταν το πρόβλημα της Ελευθερίας. Της ελευθερίας πρώτα της Εθνικής που είναι συνυφασμένη με την Ηθική ελευθερία του ατόμου, και της ελευθερίας ως Ιδέας, που περικλείει ολόκληρη την ανθρωπότητα.Τις θέσεις αυτές τις αποτύπωσε ο Σολωμός στον «Υμνον εις την Ελευθερίαν», στους «Ελεύθερους πολιορκημένους», στον «Διάλογο» ποιητή και σοφολογιότατου αλλά ιδίως στους "Στοχασμούς"
Ο Σολωμός εκφράζοντας την πνευματική Ελλάδα στο ανώτερο φανέρωμά της, ανέδειξε τη ζωντανή γλώσσα του λαού σε έντεχνο ποιητικό λόγο, σε όργανο υψηλού στοχασμού και της συνείδησης που ανάγει την ελευθερία σε απόλυτη αξία και μέτρο του ηθικού βίου.
Μητέρα μεγαλόψυχη
https://www.youtube.com/watch?v=UHOvYnAhRVg
Ποίηση από τους "Ελεύθερους Πολιορκημένους": Διονύσιος Σολωμός
Μελοποίηση: Γιάννης Μαρκόπουλος
Εκτέλεση: Μάριος Φραγκούλης
Άκρα του τάφου σιωπή
https://www.youtube.com/watch?v=F6XiXdNuTOw
Ποίηση από τους "Ελεύθερους Πολιορκημένους": Διονύσιος Σολωμός
Μελοποίηση: Γιάννης Μαρκόπουλος
Εκτέλεση: Ηλίας Κλωναρίδης- Νίκος Ξυλούρης
Η Δήμητρα Δουμένη γεννήθηκε στις 3 Νοεμβρίου 1996 στο Πειραιά και στα 7 της χρόνια κατάφερε να την αγαπήσει όλο το τηλεοπτικό κοινό μέσα από τον πρωταγωνιστικό της ρόλο στη σειρά του Mega "Λένη". Η Δουμένη μετά την επιτυχία αυτή έπαιξε σε κάποιες θεατρικές παραστάσεις και σε τηλεοπτικές σειρές, όπως και στους special Olympics 2011. Τελείωσε το Μουσικό Σχολείο Πειραιά και σπουδάζει στη Φιλοσοφική Σχολή Αθηνών αλλά και τραγούδι.
