ΑΝΔΡΕΑΣ Γ. ΠΑΠΑΝΔΡΕΟΥ: Χωρίς Παρωπίδες - Χωρίς Αναισθητικό
Εκλέχτηκε βουλευτής για πρώτη φορά το 1964 με την Ένωση Κέντρου και μετείχε στην κυβέρνηση του πατέρα του, Γεωργίου Παπανδρέου. Μετά από πολλές πιέσεις άλλων τάσεων μέσα στο κόμμα παραιτήθηκε απο το κυβερνητικό σχήμα και συσπείρωσε γύρω του τη λεγόμενη "κεντροαριστερή πτέρυγα" της Ένωσης Κέντρου. Στις 25 Απριλίου του 1965 γίνεται ξανά αναπληρωτής Υπουργός Συντονισμού αλλά ένα μήνα αργότερα κατηγορήθηκε ως εμπνευστής και αρχηγός στην υπόθεση «ΑΣΠΙΔΑ» και στο συνωμοτικό Σχέδιο Ελικών. Με το πραξικόπημα της 21ης Απριλίου του 1967, οι Παπανδρέου συλλαμβάνονται από τη χούντα των Συνταγματαρχών και τίθενται αμφότεροι υπό κράτηση. Απελευθερόνονται όμως μετά τη χορήγηση μερικής αμνηστίας μετά το αποτυχημένο αντικίνημα του Κωνσταντίνου το Δεκέμβριο του '67 χάρη και την αμερικανική παρέμβαση. Στις 16 Ιανουαρίου του 1968 ο Ανδρέας φεύγει από τη χώρα και ιδρύει το ΠΑΚ -τοΠανελλήνιο Απελευθερωτικό Κίνημα-, που έδρασε αντιδικτατορικά σε πολλές δυτικές χώρες, και στο οποίο συσπειρώνονται προσωπικότητας μεγάλης ακτινοβολίας όπως ο Μίκης Θεοδωράκης κ.ά.
Μετά την πτώση της Χούντας ο Παπανδρέου αντιμετώπισε αρχικά με πολλή δυσπιστία τη Μεταπολίτευση της 24ης Ιουλίου 1974 και έλαβε την απόφαση να επιστρέψει στην Ελλάδα μόλις στα μέσα Αυγούστου. Αμέσως όμως δραστηριοποιήθηκε με αποτέλεσμα μέσα σε λίγες μόνο εβδομάδες να παρουσιάσει τις θέσεις του για την ίδρυση ενός νέου κόμματος. Στις 3 Σεπτεμβρίου του 1974, σε μία από τις αίθουσες του ξενοδοχείου «Κινγκ Πάλας», ανακοίνωσε την ίδρυση του Πανελλήνιου Σοσιαλιστικού Κινήματος με τη γνωστή «Διακήρυξη της 3ης του Σεπτέμβρη». Η πρώτη περίοδος του ΠΑΣΟΚ κυριαρχεί η αντιαμερικανική και αντι-ΝΑΤΟϊκή χροιά στην πολιτική του. Το διάστημα 1974-1981, το ΠΑΣΟΚ και ο Ανδρέας Παπανδρέου θα έχουν μία θεαματική, μοναδική στην ελληνική πολιτική ιστορία άνοδο. Από το 13,58% των ψήφων το Νοέμβριο του 1974, το ποσοστό του ΠΑΣΟΚ θα εκτιναχθεί στο 48,1% τον Οκτώβριο του 1981.Το 1981 ήταν η ώρα της "Αλλαγής", ήταν η χρονιά που το ΠΑΣΟΚ κέρδισε τις εκλογές με ποσοστό 48,07% και ο Ανδρέας Παπανδρέου έγινε για πρώτη φορά πρωθυπουργός της χώρας.
Κατά την περίοδο της πρώτης διακυβέρνησης Παπανδρέου (1981-1989) επιδιώχθηκε η εθνική συμφιλίωση, αναγνωρίστηκε από το επίσημο κράτος ΕΑΜ ως οργάνωση της Εθνικής Αντίστασης και τα δικαιώματα των αγωνιστών του, ενώ πολτοποιήθηκαν οι φάκελοι φρονημάτων που διατηρούσε η Ασφάλεια για πολλούς από αυτούς. Σημαντικός επίσης ο ρόλος του στον εκδημοκρατισμό του συνδικαλιστικού κινήματος, αλλά και των Ενόπλων Δυνάμεων, η δημιουργία του Εθνικού Συστήματος Υγείας και του Ανωτάτου Συμβουλίου Επιλογής Προσωπικού (ΑΣΕΠ) και η συνταγματική αναθεώρηση του 1985-1986, η οποία παγίωσε το σύστημα κοινοβουλευτικής εξουσίας που ισχύει έως και σήμερα, περιορίζοντας δραστικά τις εξουσίες του Προέδρου. Αρνητικά ήταν τεράστια αύξηση των δημοσίων δαπανών, των προσλήψεων αλλά και την προσπάθεια επιβολής του κόμματός του στη δημόσια διοίκηση καθώς και για το καθεστώς προσωπολατρίας με το οποίο τον περιέβαλλαν τα πλήθη των πολιτικών οπαδών του (παπανδρεϊκοί).
Το 1988 ξεσπά το οικονομικό σκάνδαλο Κοσκωτά στο οποίο κατηγορήθηκαν ότι ενεπλάκησαν στελέχη της τότε κυβέρνησης, αλλά και ο ίδιος ο Ανδρέας Παπανδρέου. Την ίδια χρονιά ο Ανδρέας Παπανδρέου οδηγείται εσπευσμένα στο Νοσοκομείο Χέρφιλντ του Λονδίνου και υποβάλλεται σε σοβαρή εγχείρηση καρδιάς από τον διάσημο Αιγύπτιο καρδιοχειρουργό Μαχντί Γιακούμπ. Τα γεγονότα αυτά οδηγούν στην πτώση της κυβέρνησης του ΠΑΣΟΚ κατά τις εκλογές της 18ης Ιουνίου του 1989.
Στις πρόωρες εκλογές της 10ης Οκτωβρίου του 1993, ο Παπανδρέου, επιστρέφει θριαμβευτικά στην εξουσία με άνετη πλειοψηφία της τάξης του 47%. Αποφασίζεται η μεταστροφή της οικονομικής πολιτικής της χώρας, μπαίνοντας έτσι ουσιαστικά σε πορεία προς την ΟΝΕ. Επίσης, αναγνωρίζεται η γενοκτονία των Ποντίων, δημιουργείται το ΑΣΕΠ (νόμος Πεπονή), ανακοινώνεται το Ενιαίο Αμυντικό Δόγμα Ελλάδας - Κύπρου και επιβάλλεται εμπάργκο στην Πρώην Γιουγκοσλαβική Δημοκρατία της Μακεδονίας.
Όμως, η περιπέτεια του σκανδάλου Κοσκωτά και η πολιτική ένταση των περασμένων χρόνων έχουν επιβαρύνει πλέον σοβαρά την υγεία του και στις 21 Νοεμβρίου του 1995 εισάγεται εσπευσμένα στο Ωνάσειο Καρδιοχειρουργικό Κέντρο με σοβαρά προβλήματα υγείας (αρχή πνευμονίας). Οι πιέσεις που του ασκούνται τον αναγκάζουν να υπογράψει τον Ιανουάριο του 1996 την παραίτησή του, δηλώνοντας ότι «τα προβλήματα της χώρας δεν μπορούν να περιμένουν». Στις 23 Ιουνίου 1996 ο Ανδρέας Παπανδρέου πεθαίνει μετά από οξύ ισχαιμικό επεισόδιο στο σπίτι του στην Εκάλη και κηδεύεται στις 26 Ιουνίου 1996 στο Α΄ Νεκροταφείο Αθηνών με τιμές εν ενεργεία αρχηγού κράτους.
Ήταν ίσως ο πολιτικός με τη μεγαλύτερη συμβολή στη διαμόρφωση του πολιτικού και κομματικού συστήματος στη σύγχρονη Ελλάδα. Ανέτρεψε τον κυρίαρχο πολιτικό διαχωρισμό «Εθνικόφρονες-Κομμουνιστές» και στη θέση του επέβαλλε το δίπολο «Δεξιά-Αντιδεξιά». Εκτός όμως από την πολιτική του συχνά απασχολούσε τα ΜΜΕ με την κοινωνική του ζωή, ενώ πτυχές από το προσωπικό «στυλ ζωής» του έγιναν αντικείμενο κριτικής αλλά μίμησης από πολλούς νεοέλληνες (παπανδρεϊσμός).
Η νεαρή τραγουδίστρια Αλίκη Ζωγράφου, είναι η κόρη του τραγουδιστή του νέου κύματος, Γιώργου Ζωγράφου και εγγονή της ηθοποιού και τραγουδίστριας της Λυρικής σκηνής Άλικης Ζωγράφου. Γεννήθηκε στην Αθήνα στις 9 Φεβρουαρίου 1991 και στα έξι της χρόνια ξεκίνησε τις σπουδές της στο πιάνο, ενώ έχει επίσης κάνει μαθήματα αρμονίας, έντεχνου τραγουδιού, ακορντεόν και υποκριτικής. Το 2016 πήρε με άριστα το πτυχίο της στο σύγχρονο τραγούδι ενώ είναι επίσης απόφοιτη του τμήματος Λαϊκής και Παραδοσιακής Μουσικής (Α.Τ.Ε.Ι) στην Άρτα, με ειδικότητα ακορντεόν. Τα τελευταία χρόνια έχει συνεργαστεί με γνωστούς τραγουδοποιούς της ελληνικής έντεχνης σκηνής, όπως Λουδοβίκος των Ανωγείων, Νίκος Ξυδάκης, Νότης Μαυρουδής κ.α. σε διάφορες μουσικές σκηνές της Αθήνας. Ασχολείται επαγγελματικά με το τραγούδι και το θέατρο και είναι καθηγήτρια φωνητικής – σύγχρονου τραγουδιού και ακορντεόν.
"Πολλές μικρές ιστορίες φτιάχτηκαν και κυκλοφορούσαν ευρέως στην αρχαιότητα για το Διογένη. Τα πραγματικά περιστατικά της ζωής του χάθηκαν (αν ήταν ποτέ γνωστά) μέσα σε μια σειρά από ανέκδοτα, σκανδαλώδεις πράξεις και λεκτικά παιχνίδια που αποδόθηκαν στον πρώτο κυνικό." Β. ΚΑΛΦΑΣ & Γ. ΖΩΓΡΑΦΙΔΗΣ
Ο Διγένης υπήρξε ο σημαντικότερος συνεχιστής αλλά και κύριος θεμελιωτής της Κυνικής Φιλοσοφίας μετά τον ιδρυτή της Αντισθένη. Ο ίδιος έθιξε αποκλειστικά κοινωνικά και ηθικά προβλήματα , πίστευε πως η ευτυχία του ανθρώπου βρίσκεται στη φυσική ζωή και πως μόνο με την αυτάρκεια, τη λιτότητα, την αυτογνωσία και την άσκηση μπορεί κανείς να την εξασφαλίσει. Προσπάθησε με τα επιχειρήματά του να αλλάξει την κοινωνία που είχε διαφθαρεί και χρησιμοποιούσε πολλές φορές τον αστεϊσμό και το λογοπαίγνιο ως μέσο για τα διδάγματά του.
Φέρεται να γεννήθηκε το 412π.Χ στην Σινώπη του Πόντου και πέθανε στην Κόρνθο το 323π.Χ.
Ο Διογένης ο Σοφός
https://www.youtube.com/watch?v=xDbQSp2-Teg
Στίχοι-Μουσική-Εκτέλεση: Δημήτρης Ευσταθίου
Το φανάρι του Διογένη
https://www.youtube.com/watch?v=MKIuAO1urLE
Στίχοι-Μουσική: Νικόλας Άσιμος
Εκτέλεση: Νικόλας Άσιμος & Σωτηρία Λεονάρδου
Η παράδοση λέει ότι ο Διογένης είχε μόνιμη κατοικία του ένα πυθάρι και γυρνούσε στους δρόμους όλη μέρα με ένα φανάρι. Συχνά κυκλοφορούσε την ημέρα με ένα αναμμένο φανάρι και όταν τον ρωτούσαν «γιατί κρατάς φανό, ημέρα;» αυτός απαντούσε «Αναζητώ τον Άνθρωπο» αλλά έβλεπε μόνο κατεργάρηδες και αχρείους.
Ο μπαρμπα-Γιάννης, όπως ήταν γνωστός στους φίλους του, έζησε όλη του τη ζωή στη Χαλκίδα και ταξίδεψε ελάχιστα. Πέθανε στις 21 Ιανουαρίου 1984 και τάφηκε στο κάστρο του Καράμπαμπα. Ο Γιάννης Σκαρίμπας εισήγαγε υπερρεαλιστικά στοιχεία στην ελληνική πεζογραφία. Θεωρείται σαν ένας από τους πρωτοπόρους της ελληνικής λογοτεχνίας γιατί τόσο το εικονοκλαστικό του ύφος όσο και ή ιδιόρρυθμη γλώσσα πού χρησιμοποίησε στα έργα του, προκάλεσε αίσθηση για την εποχή εκείνη. Ο Σκαρίμπας ήταν γόνος Σουλιωτών, ιστορικής οικογένειας αγωνιστών της Ελληνικής ημών Επαναστάσεως του 1821 από την Αγία Ευθυμία της Φωκίδος. Ο ίδος πολέμησε στους Βαλκανικούς πολέμους και στο Α΄ Παγκόσμιο.
"Ο Μπαρμπα-Γιάννης δεν θέλησε όμως να ανήκει πουθενά, παρά μόνον στην ανατροπή. Το έργοσημαδεύτηκε από την έντονη αντιδικία του με τις καθιερωμένες
αξίες της ζωής και του αστικού πολιτισμού. Η απροσδόκητη, ανατρεπτική
και εντελώς προσωπική ποίησή του ενός πρωτοπόρου ποιητή και λογοτέχνη."
Το ποιήμα είναι εμπνευσμένο από το ποιήμα του Έντγκαρ Άλαν Πόε "Ulalume" και το έγραψε για την αγαπημένη του κυρά Ελένη, την συζυγό του, που ακόμη κ όταν
χώρισαν συνέχισαν ν'αγαπά ο ένας τον άλλον με πάθος.
ΤΟ ΘΕΙΟ ΤΡΑΓΙ του Γιάννη Σκαρίμπα
https://www.youtube.com/watch?v=o_qC6suqcs8&spfreload=10 Το θείο τραγί, διηγήματα (1933)
"Αντιφατικός, οξύνους, θυμόσοφος, φιλειρινιστής ως το μεδούλι ο και εισπηδήσας εις τα χαρακώματα του μακελάρικου, μακεδονικού μετώπου, πολύτροπος, πολύγνωμος και υψηλόφρων ο κυρ Γιάννης, και σε όλα τα είδη του λόγου ευτρυφείσας. Αυτός, λοιπόν, ο Σκαρίμπας, λίγο πριν "αποδημήσει εις Κύριον" - (την 21 Ιανουαρίου 1984) πλήρης ημερών (ενενηκοντούτης ήδη) - δήλωνε εμφαντικά : "Εγώ..., δεν μετάλαβα για να καλοπιάσω το Θεό, μη και με ρίξει στο κολαστήρι του ... Εγώ, να το ξέρετε, το Θεό δεν τον φοβάμαι, γιατ' είναι φίλος μου. Τόσην ώρα συνομιλώ μαζί του, μ' ακούει και τον ακούω .... Τα πάμε μια χαρά ..."mariachalk1
Εις μνήμην Γιώργου Περαντάκου του Αντώνη Μποσκοΐτη
Τι στενοχώρια κι αυτή σήμερα να μου τηλεφωνήσει η Ναταλία Ρασούλη για να μου πει πως ο τραγουδοποιός Γιώργος Περαντάκος έχασε τη μάχη με τον καρκίνο!
Σιχαμένη ανίκητη αρρώστια, θραύση κάνει τελευταία!
Δεν μου τηλεφώνησε τυχαία η Ναταλία. Πριν λίγο καιρό, όταν οι δυο μας παρουσιάζαμε τις συναυλίες στο προαύλιο του Ραδιομεγάρου, είχαν περάσει και ο Περαντάκος με την Ερωφίλη -το Τρίφωνο δηλ. χωρίς τον Δημήτρη Υφαντή. Ο Γιώργος ήρθε και μας έπιασε να έβγαινε με την κιθάρα του και νά'λεγε κι αυτός ένα τραγούδι, παρ' όλο που δεν υπήρχε στο πρόγραμμα. Φυσικά δεν είχα κανένα πρόβλημα -τη γνώριζα τη δουλειά του Περαντάκου και μάλιστα είχα δημοσιεύσει κριτική για τον προσωπικό του δίσκο-, είχε πρόβλημα όμως μία σπασίκλω, μέλος αντεργκράουντ μπάντας και καλά, η οποία απείλησε πως αν της έπαιρνε άλλος τη σειρά θα αποχωρούσε. Τι να της λέω ''Μην κάνεις έτσι, ένα τραγούδι θέλει να πει ο άνθρωπος'', ανένδοτη αυτή, μέχρι που η Ναταλία φανερά εκνευρισμένη τη στρίμωξε στη γωνία και της είπε: ''Έχεις καταλάβει πως αυτό το παιδί είναι με χημειοθεραπείες και παρ' όλα αυτά ήρθε εδώ να δώσει το παρόν.'' Δεν το γνώριζα! Συγκινήθηκα και ψιλοσοκαρίστηκα! Την παράκαμψα τελείως την τύπισσα κι άρχισα να ψάχνω τον Περαντάκο μεσ' στο πλήθος των μουσικών-τραγουδιστών. Ο Γιώργος είχε όμως φύγει. Θα νόμισε προφανώς ότι δημιουργεί πρόβλημα στη ροή και προτίμησε να πάει από κάτω, μπροστά στο stage, για να παρακολουθήσει τους συναδέλφους του μαζί με τον υπόλοιπο κόσμο. Συμβαίνουν κι αυτά, πράγματα δηλαδή, για τα οποία θα ευχόσουν να γύριζε πίσω ο χρόνος και να διόρθωνες ορισμένα, φαινομενικά, ασήμαντα περιστατικά.
Μαθαίνω με θλίψη πως στις 26 Αυγούστου του 2012 ο Γιώργος Περαντάκος είχε παντρευτεί την αγαπημένη του, Ράνια, στη Χίο και πως μέχρι πρόσφατα συζητιόταν εκεί το γλέντι πού'χε γίνει. Ένα χρόνο μετά, σχεδόν την ίδια μέρα μ' αυτό το χαρμόσυνο της ζωής του event, ο Γιώργος θα άφηνε την τελευταία του πνοή σε νοσοκομείο της Χίου ύστερα από σύντομη, μα σκληρή μάχη με τον καρκίνο. Ήταν μόνο 45 ετών... Η μνήμη μου μοιραία πηγαίνει αρκετά χρόνια πίσω, τότε που είχε φτάσει στα χέρια μου το cd του με τίτλο ''Το επόμενο πρωί''. Συμμετείχαν ο Παντελής Θαλασσινός και η Αναστασία Μουτσάτσου, ενώ το υλικό αποτελούταν από τραγούδια του ιδίου, του Λάμπρου Καρελά, του Ηρακλή Κοντού, του Τάσου Σαμαρτζή, του Μίλτου Δημουλή κ.α. Δικαίως μάλλον είχα ξεχωρίσει το κομμάτι ''Γλυκειά συνήθεια'' σε στίχους και μουσική του Ηρακλή Κοντού. Και λέω ''δικαίως'', καθώς ήταν το τραγούδι που έγινε και βίντεοκλιπ στο πλαίσιο promo του δίσκου.
Είχα γράψει τότε, θυμάμαι, πως η ''Γλυκειά συνήθεια'' του Περαντάκου
ήταν εμφανώς επηρεασμένη μουσικά από το τραγούδι ''Να κλαις'' του άλλου
αδικοχαμένου, του Δημήτρη Λάγιου. Τώρα που το ξανακούω μαζί σας κι εγώ,
νιώθω πως είναι πράγματι για να κλαις μ' αυτή τη φυσαρμόνικα στην
εισαγωγή του, τους στίχους και την ερμηνεία του Γιώργου.
Ο Περαντάκος υπήρξε εξαιρετικός ερμηνευτής -προσωπικά μου θύμιζε αρκετά τον Δημήτρη Ζερβουδάκη- το σημαντικότερο είναι όμως πως όλοι οι συνάδελφοι του είχαν μια καλή κουβέντα για το άτομο του. Τοποθετημένος πολιτικά στο ΚΚΕ, στήριζε πάντα με το τραγούδι του συναυλίες διαμαρτυρίας και κοινωνικού χαρακτήρα. Ερχόμενος από το νησί του, τη Χίο, είχε την τύχη να συνεργαστεί με συνθέτες όπως ο Πλέσσας, ο Σπανός, ο Βαγιόπουλος, ο Θαλασσινός κ.α., αλλά και με τραγουδιστές όπως η Σωτηρία Λεονάρδου, ο Γεράσιμος Ανδρεάτος, η Λίτσα Διαμάντη, η Μαριώ. Ήξερα ακόμη πως ο Περαντάκος συμμετείχε στο ανέβασμα της ''Γυναίκας της Πάτρας'' του Γιώργου Χρονά στην Πάτρα -Πολιτιστική Πρωτεύουσα, όπου ερμήνευε πρωτότυπα τραγούδια επί σκηνής. Τελευταία, πάντως, είχε γίνει η μία από τις τρεις φωνές του σχήματος Τρίφωνο, ύστερα από την αποχώρηση του Νίκου Κουρουπάκη.
Πόσο άδικο ο θάνατος να κόβει απότομα το νήμα της ζωής νέων δημιουργικών ανθρώπων...
Γεια σου, ρε φίλε, Καλό Παράδεισο
Αν και πολλοί δεν το γωνρίζουν, η παιδική μουσική είναι σοβαρή υπόθεση.
Και πολύ περισσότερο, το νανούρισμα. Αυτές οι γλυκιές μελωδίες που
ηρεμούν το μωρό και το συντροφεύουν στον ύπνο και τα όνειρά του είναι
πολύτιμες για τη συναισθηματική και νοητική του ανάπτυξη.
Δεν είναι τυχαίο λοιπόν, που ακόμη και οι πιο μεγάλοι συνθέτες όπως ο
Θεοδωράκης, ο Χατζιδάκις και ο Λοΐζος επέλεξαν να γράψουν νανουρίσματα. Νανουρίσματα έχουν τραγουδήσει μεταξύ άλλων η Νάνα Μούσχουρη, η Μελίνα Μερκούρη, ο Βασίλης Παπακωνσταντίνου, η Αλίκη Βουγιουκλάκη και η Μαρία Δημητριάδη. etsfamily.gr/
Υπάρχουν επίσης και πολλά παραδοσιακά νανουουρίσματα όπως το "'Υπνε που παίρνεις τα παιδιά" και το "Αγιά Μαρίνα και κυρά"
«Ονομάζομαι Νικόλας
Άσιμος. Ουχί Νίκος ουδέ Νικόλαος. Νικόλας και το "Άσιμος" με γιώτα. Ουχί
Ασίμος, ουδεμίαν σχέσιν έχω με τον Ισαάκ Ασίμωφ. Τώρα θα μου πεις, γιατί το
"Άσιμος" με γιώτα. Γιατί, όταν λέμε "ο τάδε είναι άσημος
τραγουδιστής", η λέξη "άσημος" παίζει το ρόλο επιθετικού
προσδιορισμού στη λέξη "τραγουδιστής" και γράφεται με ήτα. Ενώ το
"Άσιμος" είναι όνομα ή καλύτερα επώνυμο και ουχί επιθετικός
προσδιορισμός του εαυτού μου.»
«Κάποτε θα με διαβάσεις ίσως, θ’ ακούσεις τα τραγούδια μου, θα με κατανοήσεις.
Αλλά δεν θα’ μια πια εγώ. Θα’ ναι αυτή η μάσκα που φορούν στους
πεθαμένους. Όσους τους χρησιμοποιούν μετά το θάνατο τους, όταν οι ίδιοι
δεν υπάρχουν.
Όσο υπήρχα με φοβόσουν.
Όσο υπήρχα δεν με άντεχες.
Δεν είχες την δύναμη να μείνεις ένα δευτερόλεπτο κοντά άμα στο ζητούσα.
Θα προτιμούσα να μη με διάβαζες ποτέ.
Είναι καλύτερο ν’ αγοράσεις ή να κλέψεις ένα μπλουζάκι με την φάτσα μου επάνω τυπωμένη.
Και σου φαίνεται γέλιο.
Και ας μου φαινόταν γελοίο.»
«Παρακαλώ τους δημοσιογράφους και άλλους έξυπνους να μην ασχοληθούν μαζί μου. Γιατί δεν ξέρουν» ΝΙΚΟΛΑΣ ΑΣΙΜΟΣ "ΑΝΑΖΗΤΩΝΤΑΣ ΚΡΟΚΑΝΘΡΩΠΟΥΣ"
Εγώ με τις ιδέες μου http://www.youtube.com/watch?v=uEk9OpOYp3A Η
"Παράνομη κασέτα No.000008", τελευταία κασέτα που κυκλοφόρησε ο Νικόλας
Άσιμος σε δικιά του παραγωγή. Κυκλοφόρησε τον Μάρτιο του 1987. Οι στίχοι και η μουσιή ανίκουν στον Νικόλα Άσιμας. Συμμετέχει η Σωτηρία Λεονάρδου
Βαρέθηκα http://www.youtube.com/watch?v=NYcWn3CO7rc Στίχοι-Μουσική: Νικόλας Άσιμος
Ο "Ξαναπές" ήταν ο πρώτος δίσκος του Νικόλα Άσιμου και ο μοναδικός που κυκλοφόρησε όσο ζούσε (Νοέμβρης 1982).
Άμα σε λέγαν Βάσω http://www.youtube.com/watch?v=NET_2e7zbns Στίχοι-Μουσική: Νικόλας Άσιμος
Από το δίσκο "Ξαναπές". Συμμετέχει η Χάρις Αλεξίου
Ο Γιάννης Ζουγανέλης σε πρώτο πρόσωπο, Το Βήμα, (Δέσποινα Λάδη)
"Μεγάλωσασε ένα πολύ ωραίο σπίτι στα Πατήσια. Αλλά η αντιπαροχή του «εθνάρχη» Καραμανλή αυτά τα νεοκλασικά σπίτια τα κατέστρεψε. Χάσαμε την Αθήνα. Τα ποτάμια, το πράσινο, τους χωματόδρομους, τις γειτονιές, τη συνύπαρξη, τη διαφορετικότητα.Αν και ήμουν λιγότερο από δύο ετών, θυμάμαι τη μητέρα μου, έγκυο στον αδελφό μου, να μιλάει με τον πατέρα μου στη νοηματική μπροστά στο παράθυρο και εγώ να τους παρατηρώ. Στο περβάζι υπήρχαν δύο μεγάλες ανθοστήλες με λουλούδια. Το παράθυρο ήταν ανοιχτό και οι κουρτίνες κουνιούνταν από τον αέρα. Κάποια στιγμή παρασύρθηκε η κουρτίνα, έπεσε το ένα βάζο και έκανε έναν τρομερό κρότο. Οι γονείς μου συνέχισαν να «μιλάνε» σαν να μην είχε γίνει κάτι. Αυτή ήταν η πρώτη στιγμή που συνειδητοποίησα πως κάτι περίεργο συνέβαινε. Μεγάλωσα μικρός. Το ότι οι γονείς μου ήταν και οι δύο κωφοί με έκανε από νωρίς να συνειδητοποιήσω πως έπρεπε να γίνω εγώ ο κηδεμόνας τους. Το ότι έπρεπε να τους εξηγήσω από μικρός τι είναι ο ήχος είχε πολύ μεγάλη σημασία για τη ζωή μου. Σε αυτό οφείλεται το ότι έγινα μουσικός."
