Ο Δημήτρης Μητσοτάκης γεννήθηκε στις 28 Απρίλη 1967 στον Πειραιά και έχει καταγωγή από τα Χανιά. Μεγάλωσε και σπούδασε στην Καλλιθέα και ζει στην Αθήνα. Εργάστηκε ως μουσικός και το 1994 δημιούργησε, και συμμετείχε ως στιχουργός, συνθέτης και ντράμερ, το συγκρότημα "ΕΝΔΕΛΕΧΕΙΑ" με το οποίο και κυκλοφόρησε 9 δισκογραφικές δουλειές ως τη διάλυση του, τον Απρίλη του 2009. Έχει εκδώσει 3 λογοτεχνικά βιβλία ΚΑΥΤΗ ΣΟΥΠΑ (2007), Η ΜΟΝΟΚΑΤΟΙΚΙΑ (2009), ΥΠΟΓΕΙΟΣ (με συνδημιουργό τον Αλ. Σικιαρίδη, 2013) και 3 προσωπικές δισκογραφικές δουλειές, ΕΥΔΑΙΜΟΝΕΣ (2010), Ο ΜΠΕΡΝΤΕΣ (2012), "KATΡΑΚΥΛΕΣ" (2015, με Γρ. Κλιούμη) . Το 2013 δημιούργησε την ρεμπέτικη κομπανία "Ρε Καντίνι" και παρουσιάζει μουσικά αφιερώματα στο ρεμπέτικο τραγούδι. Εργάζεται ως μουσικός επιμορφωτής στο ΚΕΘΕΑ Διάβαση από το 1994. Διευθύνει το Μουσικό εργαστήρι του Γεωπονικού Πανεπιστήμιου της Αθήνας από το 2007. Έχει παρουσιάσει μουσικές παραγωγές στο ραδιόφωνο. Oι τελευταίες του διαδικτυακές κυκλοφορίες υπό μορφή ψηφιακών single διατίθενται στο κανάλι του στο youtube και στο Spotify
O Δημήτρης Μητσοτάκης και οι Ευδαίμονες σε μια διασκευή του "Μαραμπού" (Ν. Καββαδίας, Μ. Κωχ), ζωντανά από την παρουσίαση του πρώτου τους δίσκου "Ευδαίμονες" (Λύρα) στον συναυλιακό χώρο του Ιανού.
Αρχικά Μέλη:
Δημήτρης Μητσοτάκης
Εύα Λαύκα -φωνή
Σταύρος Αναστασιάδης -κοντραμπάσο
Αρετή Κοκκίνου -μαντολίνο, κιθάρες
Θανάσης Σολούκος -ακορντεόν, πιάνο
Άλλα Μέλη: Γιάννης Τζιάλλας (ακ. κιθάρα) και ο αδελφός του Δημήτρη, Γιώργος Μητσοτάκης (τύμπανα)
Ζαχαρίας Παπαντωνίου, ποιητής και συγγραφέας της Νέας Αθηναϊκής Σχολής (Γενιά του 1880). Διετέλεσε νομάρχης και εργάστηκε σαν δημοσιογράφος και κριτικός τέχνης. Ήταν εκπρόσωπος του συμβολισμού ενώ ήταν και ο πρώτος που έγραψε για την Ευρυτανία. Ήταν μέλος της ακαδημίας Αθηνών από το 1938 και στα έργα του χρησιμοποιούσε τη δημοτική.
Γεννήθηκε στις 2 Φεβρουαρίου 1877 στο Καρπενήσι. Σπούδασε ιατρική χωρίς όμως τελικά να πάρει πτυχίο ενώ έλαβε μαθήματα ζωγραφικής χωρίς να όμως να εργαστεί επαγγελματικά σαν ζωγράφος. Για μία τριετίας 1908-10 βρισκόταν στο Παρίσι, από όπου αρθρογραφούσε για την εφ. Εμπρός. Στο Παρίσι δημοσίευσε και το πρώτο διήγημα με τίτλο "Τα Παρισινά Γράμματα".
Επιστρέφοντας από το Παρίσι συνέχισε να εργάζεται ως ανταποκριτής, αρθρογράφος και ως αρχισυντάκτης στην ίδια εφημερίδα για άλλα 3 χρόνια. Μεταξύ 1912 και 1916 είχε λάβει τις θέσεις νομάρχη Ζακύνθου, Κυκλάδων, Μεσσηνίας και Λακωνίας. Το 1918 ανέλαβε τη θέση του Διευθυντή της Εθνικής Πινακοθήκης και στη συνέχεια (και μέχρι τον θάνατό του) πρόεδρος του μονίμου καλλιτεχνικού συμβουλίου της. Η πρώτη εμφάνιση του Παπαντωνίου στα γράμματα έγινε με σατυρικούς στίχους τους οποίους είχε γράψει όταν ήταν ακόμη μαθητής και είχαν δημοσιευτεί στο βραχύβιο σατυρικό περιοδικό "Αί Μηχανορραφίαι". Το 1912 εξέδωσε το διήγημα και πεζογράφημά του "Τα Ψηλά Βουνά". Ο Παπαντωνίου εκτός από διηγήματα έγραψε αξιοθαύμαστα ποιήματα για παιδιά όπως και άλλα ποιήματά που έχουν μελοποιηθεί. Πέθανε την 1 Φεβρουαρίου 1940 από ανακοπή καρδιάς ενώ βρισκόταν μέσα στο τραμ και πήγαινε στην Ακαδημία.
Ο Παπαγάλος
https://www.youtube.com/watch?v=v4ykk2tlP9A
Ποίηση: Ζαχαρίας Παπαντωνίου
Μουσική: Μιλτιάδης Πασχαλίδης
Δίσκος: Το Μαντήλι της Νεράιδας \ Φένια Παπαδόδημα
Έτος Κυκλοφορίας: 2000
Από που είσαι, ποταμάκι;
https://www.youtube.com/watch?v=9AjhmBhjJyE
Ποίηση: Ζαχαρίας Παπαντωνίου
Μουσική: Μαρίζα Κωχ
Πρώτη εκτέλεση: Μαρίζα Κωχ, Γιώργος Μαγκλάρας & Παιδική Μουσική Ομάδα της Μαρίζας Κωχ
Δίσκος: ΜΕΛΟΠΟΙΗΜΕΝΑ ΠΟΙΗΜΑΤΑ από βιβλία του Δημοτικού Σχολείου (1997)
Ερμούπολη Σύρου, 12 Μαρ. 1938 - Αθήνα 22 Ιουλ. 2018
Ποιητής, στιχουργός και πεζογράφος. Εννιά ποιητικές συλλογές, διηγήματα, μία νουβέλα, δύο μυθιστορήματα, πάνω από 400 τραγούδια και έχει επιμεληθεί διάφορα λευκώματα βασισμένα σε προσωπικές συλλογές του. Παράλληλα έχει εργαστεί ως αρθρογράφος, επιμελητής εκδόσεων, εικονογράφος και ραδιοφωνικός παραγωγός.
Το 1964 πρωτοπαρουσιάστηκε στην ελληνική δισκογραφία με τους στίχους των Ρημαγμένων Κήπων. Ένα χρόνο αργότερα γνωρίστηκε με τον Θεοδωράκη στο Σύλλογο Φίλων Ελληνικής Μουσικής. Ο συγγραφέας Φώντας Λάδης ήταν αυτός που έδωσε στον μουσικοσυνθέτη τα 12 τραγούδια που είχε γράψει ο Ελευθερίου κατά τη διάρκεια της θητείας του. Τελικά τα τραγούδια κυκλοφόρησαν το '70 στο εξωτερικό (Παρίσι). Κατόπιν ήρθε η συνεργασία με τον Δήμο Μούτση και τον Άγιο Φεβρουάριο (1971) κι έπειτα η «Θητεία» με τον Γιάννη Μαρκόπουλο. Η ηχογράφηση του δίσκου άρχισε το Νοέμβριο του 1973, λίγες μέρες πριν από τα γεγονότα του Πολυτεχνείου και ο δίσκος κυκλοφόρησε τελικά στη Μεταπολίτευση, το Μάρτιο του 1974. Στον δίσκο "Η Ατέλειωτη Εκδρομή" του 1975 ο Θανάσης Γκαϊφύλλιας μελοποιεί τρία σπουδαία ποιήματα του Μάνου Ελευθερίου: Γνωριμία, Εκδρομή, Κιθάρες των νερών. Οι στίχοι του έχουν μελοποιηθεί από όλους σχεδόν τους διαπρεπείς Έλληνες συνθέτες: Θεοδωράκης, Μούτσης, Μαρκόπουλο. Αργότερα στίχοι του θα γίνουν τραγούδια από τον Γιάννη Σπανό, τον Σταύρο Κουγιουμτζή, τον Θάνο Μικρούτσικο, τον Ηλία Ανδριόπουλο και τον Χρήστο Νικολόπουλο. Θεωρείται μάλιστα ένας από τους πιο χαρακτηριστικούς εκφραστές του έντεχνου-λαϊκού τραγουδιού. Το 2013, βραβεύθηκε για την προσφορά του από την Ακαδημία Αθηνών ενώ για το πρώτο του μυθιστόρημα, "ο Καιρός των Χρυσανθέμων", έχει τιμηθεί με το Κρατικό Βραβείο Λογοτεχνίας.
Τεράστιες Επιτυχίες: Μαλαματένια λόγια, Τα λόγια και τα χρόνια (Γαργανουράκης), Παραπονεμένα λόγια (Μαρκόπουλος), Ποιος τη ζωή μου, ποιος την κυνηγά (Φαραντούρη), Άλλος για Χίο τράβηξε, Ο χάρος βγήκε παγανιά (Μητροπάνος), Κάτω απ' τη μαρκίζα, Ναύτης βγήκε στη στεριά (Μοσχολιού), Οι ελεύθεροι κι ωραίοι (Νταλάρας), Θα σε ξανάβρω στους μπαξέδες (Καλογιάννης), Γνωριμία (Γκαϊφύλλιας), Το τρένο φεύγει στις Οκτώ, Το τροπάριο για φονιάδες (Δημητριάδη), Ο Άμλετ της Σελήνης, Δεν είμαι άλλος (Θηβαίος), Χίλιοι Φυλάνε (Μεράντζας), Έρημοι σταθμοί (Τσακνής), Η Διαθήκη (Αλεξίου), Το παλληκάρι έχει καημό, Το σπίτι γέμισε με λύπη, Μη χτυπάς (Μητσιάς), Στων αγγέλων τα μπουζούκια (Δημητριάδης) κ.ά.
«Αξιώθηκα να τραγουδήσω σε πολλά από τα μεγαλύτερα θέατρα του κόσμου,
αλλά και σε αμέτρητα σχολεία, καφενεία, αγροτικές αποθήκες και των πιο
μικρών χωριών της πατρίδας μας. Καμαρώνω το ίδιο και για το ένα και για
το άλλο. Με τα τραγούδια μου θέλω να ομολογήσω όσα νιώθω ταξιδεύοντας
στην πατρίδα μας. Στα δικά μου μάτια μοιάζει να είναι η πιο πλούσια χώρα
του κόσμου σε φυσική ομορφιά, σε χαρακτήρες ανθρώπων, σε ιστορία, σε
μουσική, σε τέχνες, σε θρησκευτικό μεγαλείο, σε βάθος ανθρωπίνων
συναισθημάτων».
"Μόνο στη φωνή της Μαρίζας βρίσκεις ολοκάθαρη την ιερή σκουριά του Καββαδία." 7Xarch
*Η ονομασία Φάτα Μοργκάνα
αποτελεί εξιταλισμένη απόδοση του μεσαιωνικού αγγλικού ονόματος Μόργκαν
ή Μοργκάνα λε Φέι, της μάγισσας και ετεροθαλούς αδελφής του Βασιλιά
Αρθούρου και χρησιμοποιείται στη σικελική παράδοση για να υποδηλώσει ένα
ιδιαίτερο είδος διπλού αντικατοπτρισμού, ένα οπτικό φαινόμενο, που
οφείλεται σε θερμοκρασιακή αναστροφή,
όπου εκεί βρίσκεται το φανταστικό παλάτι της Φάτα Μοργκάνα. Τα
αντικείμενα στον ορίζοντα, όπως νησιά, κρημνοί, πλοία ή παγόβουνα,
εμφανίζονται σύνθετα, δηλαδή δύο είδωλα ίδιου αντικειμένου ενωμένα
αντίστροφα κατά κορυφή. Όταν ο καιρός είναι ήπιος, η απρόσκοπτη
αλληλεπίδραση μεταξύ του
ζεστού υπερκείμενου αέρα και του πυκνότερου ψυχρού αέρα κοντά στην
επιφάνεια του εδάφους μπορεί να δράσει ως διαθλαστικός φακός,
δημιουργώντας ένα κατακόρυφα αντεστραμμένο είδωλο, επί του οποίου
φαίνεται να αιωρείται το απομακρυσμένο ευθύ είδωλο. Η Φάτα Μοργκάνα
παρατηρείται συνήθως τις πρωινές ώρες μετά από μια ψυχρή νύχτα που έχει
ως αποτέλεσμα τη διαφυγή θερμότητας. Η
πρώτη αναφορά σε "Φάτα μοργκάνα" στα αγγλικά, το 1818, αφορούσε έναν
παρόμοιο αντικατοπτρισμό που παρατηρήθηκε στο Στενό της Μεσσίνας,
ανάμεσα στην Καλαβρία και τη Σικελία.Το φαινόμενο είναι σύνηθες στις
κοιλάδες των ψηλών βουνών, όπως η κοιλάδα Σαν Λούις του Κολοράντο, στο Κόλπο Τογιάμα στη δυτική
ακτή της Ιαπωνίας καθώς και στις Μεγάλες Λίμνες της Β. Αμερικής και στις Αρκτικές θάλασσες σε πολύ γαλήνια πρωινά, ή
συχνά στις καλυμμένες με πάγο κρηπίδες της Ανταρκτικής.
Η "Φάτα Μοργκάνα" υπάγεται στους ανώτερους αντικατοπτρισμούς (superior mirage), που διακρίνονται από τους πιο συνηθισμένους κατώτερους αντικατοπτρισμούς (inferior mirage), οι οποίοι δημιουργούν την οφθαλμαπάτη μακρινών νερόλακκων στην έρημο και "υγρού οδοστρώματος" στους πολύ ζεστούς δρόμους.
