Make Antoniou: Artist, Musician, Songwriter, Guitarist
Ο Μάκε Αντωνίου είναι μουσικός από την Κύπρο. Γεννήθηκε το 1996 στην Λευκωσία, σπούδασε μουσική στην Αγγλία στο Keele University και είναι τραγουδιστής και κιθαρίστας. Τραγουδά ζωντανά σε μουσικές σκηνές και διδάσκει κιθάρα. Τα αγαπημένα του είδη μουσικής είναι το έντεχνο και το ροκ. Ο Μάκε Αντωνίου πρωτοσυστήθηκε στο μουσικό κοινό το 2025 με τα singles «Ερημίτης» και «Αγγελούδι»
Η Μίρκα Καλατζοπούλου με τον αδελφό της Γιάννη Καλατζόπουλο και τον Βασιλάκη Καΐλα θεωρήθηκαν τα παιδιά θαύματα της χρυσής εποχής του ελληνικού κινηματογράφου. Η Μίρκα Καλατζοπούλου γεννήθηκε στις 5 Σεπτεμβρίου 1945 στην Αθήνα και από πολύ μικρή ηλικία ξεκίνησε μαθήματα κλασικού χορού. Στα μέσα της δεκαετίας του 1950 άρχισε τις εμφανίσεις στο παιδικό θέατρο μαζί με τον αδελφό της Γιάννη.
Έκανε το κινηματογραφικό ντεμπούτο της το 1955 σε ηλικία μόλις 9 ετών με την αισθηματική ταινία "Η δούκισσα της Πλακεντίας" σε σκηνοθεσία της Μαρίας Πλυτά και με πρωταγωνίστρια την Ρίτα Μυράτ στο ρόλο της δούκισσας Σοφίας. Ο πρώτος πρωταγωνιστικός της ρόλος ήταν στα Ερωτικά παιχνίδια του 1960 σε σκηνοθεσία Γιώργου Θεοδοσιάδη. Άλλοι σημαντικοί της ρόλοι στην δεκαετία του 1960 ήταν στις ταινίες "Ο κατήφορος" του Γιάννη Δαλιανίδη, "Το ξύλο βγήκε από τον παράδεισο" του Αλέκου Σακελλάριου, "Οι λολίτες της Αθήνας" του Γιώργου Παπακώστα και το "Κορόιδο γαμπρέ" του Κώστα Καραγιάννη.
Το 1967 μετά τον γάμο της με τον επιχειρηματία Καρλ Έπσερ έφυγε για τις Ηνωμένες Πολιτείες όπου ξεκίνησε να εμφανίζεται στη αμερικανική τηλεόραση συμμετέχοντας σε διάφορες εκπομπές, ενώ παράλληλα άρχισε να παρακολουθεί μαθήματα υποκριτικής στη Σχολή της Κολούμπια, καθώς και μαθήματα στην διοίκηση επιχειρήσεων στο πανεπιστήμιο UCLA. Το 1978 η Καλατζοπούλου επέστρεψε στην Ελλάδα και άρχισε να παίρνει μέρος σε παραστάσεις του Εθνικού Θεάτρου, ενώ δύο χρόνια αργότερα το 1980 θα κάνει την επανεμφάνιση της στον κινηματογράφο με την ταινία Ο άνθρωπος με το γαρύφαλλο σε σκηνοθεσία του Νίκου Τζίμα. Το 1986 συμμετείχε στην ταινία "Καραβάν Σαράι" του Τάσου Ψαρρά, όπου και βραβεύτηκε για την ερμηνεία της. Η τελευταία της συμμετοχή στον κινηματογράφο ήταν στην ταινία "Το βλέμμα του Οδυσσέα" το 1995 σε σκηνοθεσία Θόδωρου Αγγελόπουλου.
Ο ηθοποιός και σκηνοθέτης Γιάννης Καλατζόπουλος γεννήθηκε στην Αθήνα το 1949. Ο μικρός Γιαννάκης θεωρήθηκε σαν παιδί-θαύμα και έτσι χρησιμοποιήθηκε στον κινηματογράφο, το θέατρο και το ραδιόφωνο. Στο θέατρο των ενηλίκων έπαιξε σημαντικούς ρόλους παιδιών, με δασκάλους και σκηνοθέτες τον Αλέξη Μινωτή, τον Κάρολο Κουν, τον Βασίλη Διαμαντόπουλο και τον Ντίνο Δημόπουλο. Μαθητής ακόμη φοίτησε στη Δραματική Σχολή ως εξαιρετικό ταλέντο. Ως επαγγελματίας ηθοποιός έπαιξε πρώτους και δεύτερους ρόλους στο θίασο Μυράτ-Ζουμπουλάκη, στο Ελληνικό Λαϊκό Θέατρο του Μάνου Κατράκη, στο θίασο Έλλης Λαμπέτη, στο Εθνικό Θέατρο, στο ΚΘΒΕ, στο Θέατρο Στοά, στη Θεατρική Σκηνή, στα ΔΗΠΕΘΕ Ιωαννίνων, Κέρκυρας και Κρήτης, στο θίασο του Γ. Κιμούλη και σε πολλούς συνεταιρικούς θιάσους και ομάδες. Τέλειωσε την Πάντειο (1973) και τη Νομική Αθηνών (1976) και παρακολούθησε μαθήματα σκηνοθεσίας θεάτρου στην Accademia Nazionale d'Arte Drammatica της Ρώμης (1985-87). Έχει σκηνοθετήσει πάνω από εξήντα θεατρικές παραστάσεις για ενήλικες και παιδιά στο Εθνικό Θέατρο, στο ΚΘΒΕ, στα ΔΗΠΕΘΕ Ιωαννίνων, Κομοτηνής, Κέρκυρας και Κρήτης, καθώς και σε πολλούς ιδιωτικούς ή συνεταιρικούς θιάσους του Σωματείου Ελλήνων Ηθοποιών. Από το 1982 διευθύνει την Ομάδα Σύγχρονης Τέχνης, στο πλαίσιο της οποίας λειτούργησε μέχρι πρόσφατα και η Παιδική Αυλαία. Διετέλεσε πρόεδρος του ΣΕΗ (1990-92), διευθυντής στο Παιδικό Στέκι του Εθνικού Θεάτρου (2004), πρόεδρος του Ελληνικού Κέντρου Θεάτρου για τα Παιδιά και τους Νέους και της Eπιτροπής του ΥΠΠΟ για τα Kρατικά Bραβεία παιδικού θεατρικού έργου. Έχει διασκευάσει και ανεβάσει για το παιδικό κοινό έργα του Αριστοφάνη, του Σαίξπηρ, του Μολιέρου, του Ίψεν, του Λόρκα κ.ά. Έχει εκδώσει δύο βιβλία "Τα ρούχα του βασιλιά" και τη βιογραφία του "Γιαννάκης το παιδί-θαύμα" και έχει επίσης γράψει και στίχους για θεατρικά έργα.
Τραγούδι των πειρατών I
https://www.youtube.com/watch?v=ve2x8RQvT-g
Στίχοι: Γιάννης Καλατζόπουλος
Μουσική: Γιώργος Καζαντζής
Ο τραγουδιστής Δημήτρης Μακρής γεννήθηκε στη Λευκωσία το 1970. Ο πατέρας του είναι από Λευκωσία και η μητέρα από Αθήνα. Την αδιάλειπτη παρουσία του στα μουσικά πράγματα του νησιού μας, την ξεκινά το 1992, ως ερμηνευτής, στο μουσικό χώρο «Αντιθέσεις». Το 1994 δημιουργεί την μουσική σκηνή «Ελλοπία» και το μουσικό της σχήμα. Από το πάλκο της, βιώνει την αγάπη του κοινού για το έντεχνο ελληνικό τραγούδι, ενώ η «Ελλοπία» γίνεται σημείο αναφοράς που επηρεάζει τον τρόπο ψυχαγωγίας και τις μετέπειτα μουσικές σκηνές. Εμφανίζεται σε συναυλίες στην Κύπρο και στην Ελλάδα. Συμμετέχει σε κάποιες από αυτές με σημαντικούς ερμηνευτές και τραγουδοποιούς όπως ο Λαυρέντης Μαχαιρίτσας, ο Διονύσης Τσακνής, οι αδελφοί Κατσιμίχα, και ο Μιλτιάδης Πασχαλίδης. Συμμετέχει σε αμέτρητες αντί κατοχικές συναυλίες και σε συναυλίες ενάντια στο ρατσισμό και τον κοινωνικό αποκλεισμό. Σε πολλές συναυλίες, εκτός από ερμηνευτικό ρόλο, έχει και την ευθύνη της οργάνωσης και της παραγωγής, από τη συναυλία με αφορμή την πρώτη αποφοίτηση του Πανεπιστήμιου Κύπρου μέχρι και τα πρόσφατα αφιερώματα στον ποιητή Νίκο Καββαδία. Υπήρξε ραδιοφωνικός μουσικός παραγωγός για πολλά χρόνια στον ANT1FM Κύπρου, στον 107.6 και Τρίτο Πρόγραμμα του ραδιοφώνου του ΡΙΚ. Έχει συνεργαστεί με την ΕΡΤ ως αφηγητής σε δεκάδες ντοκιμαντέρ, λαμβάνει μέρος σε παραστάσεις ως αφηγητής, ενώ έχει «δανείσει» τη φωνή του σε ρόλους για το θέατρο μαριονεττών Aristo-funny του Μιχάλη Κακούρη. Το 2010, συμμετέχει στον δίσκο “Muchas Gracias, Καββαδία", σε ποίηση Κουμέττου Κατσιολούδη και μουσική Χρίστου Ρουσιά, με αφορμή τα εκατό χρόνια από τη γέννηση του ποιητή Νίκου Καββαδία. Το Μάρτιο του 2012 ηχογραφεί στην Αθήνα την πρώτη του ολοκληρωμένη δισκογραφική δουλειά «Αβύθιστος για λίγο» και στην οποία συμμετέχουν ο Λαυρέντης Μαχαιρίτσας και ο Μιλτιάδης Πασχαλίδης. Τέλος έχει γράψει τους στίχους σε τέσσερα από τα τραγούδια του δίσκου.
Αβύθιστος για λίγο
https://www.youtube.com/watch?v=YrHfeFpy1Ww Στίχοι: Δημήτρης Μακρής Μουσική: Γιάννος Σαββίδης Εκτέλεση: Μίλτος Πασχαλίδης & Δημήτρης Μακρής ( Ντουέτο ) Δίσκος: "Αβύθιστος για λίγο" (2012)
Της ύπαρξής σουhttps://www.youtube.com/watch?v=JUtVrqXTplkΣτίχοι: Γιάννος ΣαββίδηςΜουσική: Γιάννος ΣαββίδηςΕκτέλεση: Δημήτρης ΜακρήςΔίσκος: "Αβύθιστος για λίγο" (2012)
Ανέστης Ευαγγέλου, ποιητής της Β΄ μεταπολεμικής γενιάς από τη Θεσσαλονίκη. Το πραγματικό του όνομα ήταν Ανέστης Παπαδόπουλος και ζωή και το έργο του έχει συνδεθεί με τη Θεσσαλονίκη, όπου εξέδωσε τις ποιητικές του συλλογές. Έργα του έχουν μεταφραστεί σε πολλές ξένες γλώσσες.
Ο Ανέστης Ευαγγέλου γεννήθηκε το 1937 στη Θεσσαλονίκη και σπούδασε στο Anatolia College και παρακολούθησε μαθήματα στη Νομική Σχολή του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης. Έζησε μόνιμα στη Θεσσαλονίκη, όπου εργάστηκε ως ελεύθερος επαγγελματίας. Διηγήματά του, ποιήματα, κριτικά σημειώματα, δοκίμια και μελέτες έχουν δημοσιευθεί σε πολλά περιοδικά και εφημερίδες. Μετά τη μεταπολίτευση έλαβε ενεργό μέρος στην πολιτισμική ζωή της Θεσσαλονίκης, συμμετέχοντας στα Δ.Σ. της Εταιρίας Λογοτεχνών, της Λέσχης Γραμμάτων και Τεχνών Βορείου Ελλάδος και του Θεατρικού Εργαστηρίου Θεσσαλονίκης. Στα γράμματα εμφανίστηκε το 1958 με τη δημοσίευση του ποιήματος "Προετοιμασία και ώρες αναμονής πριν από μακρύ ταξίδι" στο πειραϊκό περιοδικό Το Περιοδικό μας. Η ποίησή του διακρίνεται από τα λιτά εκφραστικά μέσα, τη διάχυτη ατμόσφαιρα απαισιοδοξίας και την αποστροφή του ποιητικού υποκειμένου προς τη μεταπολεμική πραγματικότητα και το αίσθημα της ήττας.
Ο ποιητής πέθανε το 1994 στη Θεσσαλονίκη.
Φορές φορές συλλογίζομαι
https://www.youtube.com/watch?v=3v8Aqlj3R54
Λιλή Ζωγράφου, συγγραφέας - δημοσιογράφος από την Κρήτη. Δημοσίευσε 24 βιβλία (μυθιστορήματα, νουβέλες και δοκίμια) που έχουν κάνει αλλεπάλληλες εκδόσεις. Έγραψε σημαντικά δοκίμια για Έλληνες και ξένους συγγραφείς. Το μυθιστόρημά της «Η αγάπη άργησε μια μέρα» διασκευάστηκε για την ελληνική τηλεόραση. Γνωστά της έργα:Νίκος Καζαντζάκης – Ένας τραγικός (1959), Ο ηλιοπότης Ελύτης (1971), Κ. Καρυωτάκης – Μ. Πολυδούρη, Η αρχή της αμφισβήτησης (1977), Επάγγελμα: Πόρνη (1978), Η Συβαρίτισσα (1987) κ.ά.
Γεννήθηκε στις 17 Ιουνίου1922 στο Ηράκλειο της Κρήτης από πλούσια και αριστοκρατική οικογένεια. Φοίτησε στο «Καθολικό Γυμνάσιο Ουρσουλινών» της Νάξου. Σπούδασε φιλολογία στην Ελλάδα και μετά στο εξωτερικό. Κατά την διάρκεια της γερμανικής κατοχής κλείστηκε στις φυλακές και αφέθηκε ελεύθερη λίγες μήνες πριν γεννήσει. Μετά την απελευθέρωση, εργάσθηκε σε διάφορες δουλειές αλλά και ως δημοσιογράφος σε γνωστά περιοδικά και εφημερίδες, ταξιδεύοντας παράλληλα πολύ στην Ευρώπη και στις Ανατολικές χώρες. Αρχικά δημοσίευσε μικρά έργα της σε λογοτεχνικά περιοδικά και πρωτοεμφανίστηκε στην βιβλιογραφία το 1949 με την συλλογή από νουβέλες με τίτλο «Αγάπη». Γνωστή θα γίνει 10 χρόνια αργότερα με την κυκλοφορία του βιβλίου της «Νίκος Καζαντζάκης, ένας τραγικός». Kατά τη διάρκεια της δικτατορίας δημοσίευε στο δεκαπενθήμερο περιοδικό ΓΥΝΑΙΚΑ άρθρα με ανατρεπτικό και πολιτικά τολμηρό περιεχόμενο που έκρυβαν τον κίνδυνο να εξοργίσουν την στρατιωτική εξουσία. Τα άρθρα εκείνα έμπασαν στον Τύπο της εποχής ένα καινούργιο ρεύμα ελευθερίας και ανανεώσεως και έγιναν σημεία αναφοράς και ελπίδας για ένα καλύτερο μέλλον – όχι μόνον για τις γυναίκες αναγνώστριες του περιοδικού, που είδε την κυκλοφορία του να απογειώνεται. Το 1971 έγραψε και το βιβλίο της για τον Ελύτη, «Ο ηλιοπότης Ελύτης», το οποίο είχε δώσει στον ίδιο να το διαβάσει πριν αυτό δημοσιευτεί. Ο Ελύτης δεν το ενέκρινε και την απέτρεψε –σχεδόν της απαγόρευσε– να το δημοσιεύσει. Εκείνη όχι απλώς το δημοσίευσε, αλλά και σε δημόσιες διαλέξεις της φανέρωσε, με πολλή στενοχώρια, την αποδοκιμασία του ποιητή για το βιβλίο της. Η Λιλή Ζωγράφου υπερασπίστηκε με τα κείμενα και τις συνεντεύξεις της, πρώτα και κύρια τον εαυτό της, την ελευθερία της και τον ερωτισμό της. Ο λόγος της και ο χαρακτήρας της απόλυτα ανατρεπτικός και αντισυμβατικός διότι έβλεπε πάντα με θέρμη την εξέγερση από τους νέους και τις νέες εκείνους που αμφισβητούσαν, αντιδρούσαν και αντιστέκονταν ενώ ουδέποτε υποστήριξε η ίδια κάποιο κόμμα ή παράταξη. Πέθανε στις 2 Οκτωβρίου 1998. Συβαρίτισσα
https://www.youtube.com/watch?v=8fvHII-Kvdc
Στίχοι-Μουσική-Εκτέλεση: Μιλτιάδης Πασχαλίδης
Το 1987 η Λιλή Ζωγράφου γράφει το μυθιστόρημα "Συμβαρίτισσα". Η λέξη επανήλθε σαν αντιδάνειο από την γαλλικήsybarite < αρχαία ελληνικήΣυβαρίτης. Ο Συβαρίτης ήταν ο κάτοικος της πόλης Σύβαρις της Κάτω Ιταλίας και όρος ήταν καθαρά ειρωνικός καθώς οι κάτοικοι της πόλης αυτής χαρακτηρίζοντο γενικά σαν μαλθακοί, τρυφηλοί καιφιλήδονοι.
Η ποιήτρια Ρένα Χατζηδάκη, ήταν κόρη της συγγραφέως Λιλής Ζωγράφου και γεννήθηκε το 1943. Το 1958 εξέδωσε την πρώτη ποιητική της συλλογή με πρωτοβουλία της μητέρας της. Σπούδασε νομικά. Ήταν συνεργάτιδα της εφημερίδας «Πανσπουδαστική» και του περιοδικού «Επιθεώρηση Τέχνης». Κατά το διάστημα 1963-1966 ήταν παντρεμένη με τον Ιωσήφ-Ευγένιο Βεντούρα. Έζησαν μαζί επί ένα έτος σχεδόν στην πόλη Ρεχόβοτ του Ισραήλ. Τον Μάιο του 1967 εντάχθηκε στο «Πατριωτικό Αντιδικτατορικό Μέτωπο» (ΠΑΜ). Το καθεστώς των συνταγματαρχών τη συνέλαβε στις 10 Οκτωβρίου 1967. Σημειωτέον ότι είχε, όταν συνελήφθη, αποχωρήσει, επειδή διαφωνούσε με τις ενέργειες να τεθεί η οργάνωση υπό τον έλεγχο του ΚΚΕ. Κρατήθηκε 43 μέρες στα κρατητήρια της οδού Μπουμπουλίνας και 4 μήνες στις γυναικείες φυλακές Αβέρωφ. Αφέθηκε ελεύθερη τον Μάρτιο του 1968. Κατά το διάστημα της κράτησής της στις φυλακές Αβέρωφ έγραψε το ποίημα «Κατάσταση Πολιορκίας» χρησιμοποιώντας το ψευδώνυμο "Μαρίνα". Το ποιήματα μελοποίησε ο Μίκης Θεοδωράκης. Το έργο παρουσιάστηκε για πρώτη φορά το 1968 στο Ρόουντ Χάουζ του Λονδίνου και τραγουδούσαν η Μαρία Φαραντούρη και ο Αντώνης Καλογιάννης. Όταν η Ρένα βγήκε από τη φυλακή εργάστηκε ως μεταφράστρια και επιμελήτρια εκδόσεων. Ήταν στενή συνεργάτις του Ασαντούρ Μπαχαριάν στη γκαλερί "Ώρα". Από το 1980 παρακολούθησε το θεραπευτικό πρόγραμμα και το πρόγραμμα διδακτικής ανάλυσης του «Ανοικτού Ψυχoθεραπευτικού Κέντρου». Σ' αυτό παρέμεινε γύρω στα εφτά χρόνια ως θεραπευόμενη, εκπαιδευόμενη και θεραπεύτρια. Το 1987 άνοιξε δικό της γραφείο, και εργάστηκε ως ψυχαναλυτική ψυχοθεραπεύτρια μέχρι το θάνατό της. Το 1988 υπέστη οξύ εγκεφαλικό επεισόδιο από το οποίο όμως συνήλθε. Στις 13 Αυγούστου 2003 ενώ κολυμπούσε στη θάλασσα της Τζιας παθαίνει ανακοπή καρδιάς και πεθαίνει.
Μακριά πολύ μακριά
https://www.youtube.com/watch?v=rkQbb5jDpGQ
Ποίηση: Ρένα Χατζηδάκη ("Μαρίνα")
Μουσική: Μίκης Θεοδωράκης
Εκτέλεση: Αντώνης Καλογιάννης
Η "Κατάσταση Πολιορκίας" είναι μελοποίηση ποιημάτων της Ρένας Χατζηδάκη (ψευδ. "Μαρίνα"), που ήταν συγκρατούμενη του Μίκη Θεοδωράκη στις φυλακές Αβέρωφ. Η σύνθεση έγινε στο σπίτι του συνθέτη στο Βραχάτι, αμέσως μετά την προσωρινή του αποφυλάκιση το 1968. Χρειάστηκε λίγες μόνο ώρες για να ολοκληρωθεί, γι΄ αυτό ο συνθέτης το αποκαλεί, "τραγούδι-ποταμός". Αποτελείται από τρία μέρη, (1. Καθώς το παιδί, 2. Μακριά, πολύ μακριά, 3. Χρόνος παραμορφώθηκε), αν και στη δισκογραφία η τιτλοφόρηση είναι λίγο διαφορετική, αφού τα κομμάτια προσδιορίζονται ως έξι. Στο LP που κυκλοφόρησε αρχικά, δεν υπήρχε καμία τιτλοφόρηση και το έργο παρουσιαζόταν σχεδόν ενιαίο, στις μετέπειτα όμως εκδόσεις σε cd, τα αυτόνομα "τραγούδια" είναι έξι.
"Η Μαρίνα έμεινε στο διάδρομο μπροστά στο κελί αρ. 1 . Μαζί με μιαν άλλη κοπέλα που φορούσε παντελόνια. Όταν με ξαναπήγαν πλάι στο παλιό κελί, η Μαρίνα είχε μεταφερθεί στο κελί των γυναικών. Όταν έκανα τη μεγάλη απεργία πείνας, άκουγα τη φωνή της Μαρίνας που φώναζε τον φρουρό να με προσέχει… Η Μαρίνα έγραψε ένα ανυπέρβλητο σε ομορφιά, δύναμη και αλήθεια ποίημα. Κάθε λέξη, εικόνα, νόημα, μπήγονταν στη σάρκα μου. Με πονούσαν. Με ανακούφιζαν. Με λύτρωναν. Ήταν η φωνή μας. Ήταν τα ίδια μου τα λόγια –οι ελπίδες- που έγιναν "σαπισμένα σταφύλια". Ήταν η οργή. Η πίκρα. Κι όμως ήταν η δύναμή μας. Έλαβα αρχικά το πρώτο μέρος. Συνέθεσα δίχως ανάσα τη μουσική. Αργότερα στο Βραχάτι μου ΄στειλαν το δεύτερο και το τρίτο μέρος. Σαν μουσική φόρμα είχα την ευκαιρία να επιβεβαιώσω το δρόμο που άνοιξα με τα ΕΠΙΦΑΝΙΑ-ΑΒΕΡΩΦ. Ήταν ένα καινούριο "τραγούδι-ποταμός" σε τρία μέρη....Το ποίημα αυτό, που είχε πρώτα τον τίτλο Γ.Φ.Α.(Γυναικείες Φυλακές Αβέρωφ), γράφτηκε το Φλεβάρη του 1968 ανάμεσα στους δύο νόμους περί «αμνηστίας»...."(πηγή: www.mikistheodorakis.gr)
Ο τραγουδιστής και συνθέτης Πάνος Ράπτης γεννήθηκε στις 27 Οκτωβρίου 1975 στην Αθήνα. Εργάζεται ως ηχολήπτης στο ραδιόφωνο και ο πρώτος προσωπικός του δίσκος "Ξένοι τόποι" σε στίχους του Γιάννη Ζαρκαδούλα και σύνθεση του ιδίου κυκλοφόρησε το 2004 ως ανεξάρτητη παραγωγή.Το 2010 κυκλοφόρησε ο δεύτερος προσωπικός δίσκος του με τίτλο "Τα κρυμμένα". Σαν συνθέτης έχει συνεργαστεί δισκογραφικά με τον Μίλτο Πασχαλίδη, τη Μαρία Παπανικολάου, τον Νίκο Κουρουπάκη κ.ά.
Ζαχαρίας Παπαντωνίου, ποιητής και συγγραφέας της Νέας Αθηναϊκής Σχολής (Γενιά του 1880). Διετέλεσε νομάρχης και εργάστηκε σαν δημοσιογράφος και κριτικός τέχνης. Ήταν εκπρόσωπος του συμβολισμού ενώ ήταν και ο πρώτος που έγραψε για την Ευρυτανία. Ήταν μέλος της ακαδημίας Αθηνών από το 1938 και στα έργα του χρησιμοποιούσε τη δημοτική.
Γεννήθηκε στις 2 Φεβρουαρίου 1877 στο Καρπενήσι. Σπούδασε ιατρική χωρίς όμως τελικά να πάρει πτυχίο ενώ έλαβε μαθήματα ζωγραφικής χωρίς να όμως να εργαστεί επαγγελματικά σαν ζωγράφος. Για μία τριετίας 1908-10 βρισκόταν στο Παρίσι, από όπου αρθρογραφούσε για την εφ. Εμπρός. Στο Παρίσι δημοσίευσε και το πρώτο διήγημα με τίτλο "Τα Παρισινά Γράμματα".
Επιστρέφοντας από το Παρίσι συνέχισε να εργάζεται ως ανταποκριτής, αρθρογράφος και ως αρχισυντάκτης στην ίδια εφημερίδα για άλλα 3 χρόνια. Μεταξύ 1912 και 1916 είχε λάβει τις θέσεις νομάρχη Ζακύνθου, Κυκλάδων, Μεσσηνίας και Λακωνίας. Το 1918 ανέλαβε τη θέση του Διευθυντή της Εθνικής Πινακοθήκης και στη συνέχεια (και μέχρι τον θάνατό του) πρόεδρος του μονίμου καλλιτεχνικού συμβουλίου της. Η πρώτη εμφάνιση του Παπαντωνίου στα γράμματα έγινε με σατυρικούς στίχους τους οποίους είχε γράψει όταν ήταν ακόμη μαθητής και είχαν δημοσιευτεί στο βραχύβιο σατυρικό περιοδικό "Αί Μηχανορραφίαι". Το 1912 εξέδωσε το διήγημα και πεζογράφημά του "Τα Ψηλά Βουνά". Ο Παπαντωνίου εκτός από διηγήματα έγραψε αξιοθαύμαστα ποιήματα για παιδιά όπως και άλλα ποιήματά που έχουν μελοποιηθεί. Πέθανε την 1 Φεβρουαρίου 1940 από ανακοπή καρδιάς ενώ βρισκόταν μέσα στο τραμ και πήγαινε στην Ακαδημία.
Ο Παπαγάλος
https://www.youtube.com/watch?v=v4ykk2tlP9A
Ποίηση: Ζαχαρίας Παπαντωνίου
Μουσική: Μιλτιάδης Πασχαλίδης
Δίσκος: Το Μαντήλι της Νεράιδας \ Φένια Παπαδόδημα
Έτος Κυκλοφορίας: 2000
Από που είσαι, ποταμάκι;
https://www.youtube.com/watch?v=9AjhmBhjJyE
Ποίηση: Ζαχαρίας Παπαντωνίου
Μουσική: Μαρίζα Κωχ
Πρώτη εκτέλεση: Μαρίζα Κωχ, Γιώργος Μαγκλάρας & Παιδική Μουσική Ομάδα της Μαρίζας Κωχ
Δίσκος: ΜΕΛΟΠΟΙΗΜΕΝΑ ΠΟΙΗΜΑΤΑ από βιβλία του Δημοτικού Σχολείου (1997)
ΗΙλιάδα και Οδύσσεια αποτελούν έργα κορυφαία και θεμελιώδη για τοσύγχρονοδυτικό κανόνα, αφού είναι ταυτόχρονα, αφενός η κορύφωση μίας μακραίωνης προφορικής ποιητικής παράδοσης και αφετέρου η απαρχή μίας ολόκληρης Λογοτεχνίας, της Αρχαίας Ελληνικής και ενός καινούριου πολιτισμού που σε συνάρτηση με την ιουδαιοχριστιανική παράδοση συνθεμελίωσαν το δυτικό κόσμο όπως το γνωρίζουμε σήμερα. Η Οδύσσεια είναι το δεύτερο μεγάλο ηρωικό έπος της αρχαίας ελληνικής γραμματείας μετά την Ιλιάδα και αποτελείται από 12.110 στίχους σε δακτυλικό εξάμετρο και πραγματεύεται τον "νόστον" του Οδυσσέα, τον
περιπετειώδη επαναπατρισμό του πολυμήχανου ήρωα του Τρωικού Πολέμου και βασιλιά της Ιθάκης στην πατρίδα του και ολοκληρώνεται με το φόνο των μνηστήρων της γυναίκας του Πηνελόπης, οι οποίοι έχοντας εγκατασταθεί στο παλάτι διεκδικούσαν μέσω της γυναίκας του την ίδια τη βασιλεία του. Η "Οδύσσεια" παρουσιάζει κυρίως ένα τύπο ήρωα, ο οποίος ξεπερνά τα κάθε λογής εμπόδια που Θεοί και άνθρωποι έβαλαν στο διάβα του όχι μόνο με τη ρώμη των χεριων του αλλά πρωτίστως με την δύναμη του μυαλού του, την ευστροφία του πνεύματος και την αντοχή της καρδιάς του. Στην Οδύσσεια ο ηρωισμός δεν είναι εκείνος των πεδίων των μαχών
αλλά ο καρτερικός αγώνας επιβίωσης.
Ο δημιουργός του είτε ο Όμηρος είτε κάποιος άλλος έδωσε στο ποιήμα την μορφή που λίγο πολύ έχουμε στην διάθεση μας. Η Οδύσσεια συνετέθηκε στα τέλη του 8ου αι. π,Χ. και καταγράφηκε επίσημα για πρώτη φορά στην αρχαία Αθήνα περί τον 6ο αιώνα π.Χ. κατ΄ εντολή του Πεισίστρατου ή του γιου του Ιππάρχου (560-510 π.Χ.), προκειμένου οι τότε ραψωδοί να απαγγέλουν αυτή στις γιορτές των Παναθηναίων
χωρίς δικές τους παρεμβολές ή παραλλαγές. Αργότερα χωρίστηκε από τους
Αλεξανδρινούς Φιλολόγους σε 24 ραψωδίες, που αριθμήθηκαν με τα μικρά
γράμματα του ελληνικού αλφαβήτου (α-ω). Στην αρχαιότητα αποτελούσε το βασικό μάθημα για τα παιδιά με βασικά
στοιχεία την ιστορία και τη θρησκεία, η δε επίδραση που άσκησε στην
αρχαία ελληνική αλλά και ρωμαϊκή
λογοτεχνία και τέχνη (γλυπτική, αγγειογραφία, ζωγραφική κ.ά.) υπήρξε
ιδιαίτερα μεγάλη, φθάνοντας ακόμα και σήμερα να εμπνέει λογοτέχνες,
καλλιτέχνες ακόμα και σκηνοθέτες διαφόρων εθνοτήτων.
Κατά ομάδες οι ραψωδίες συναπαρτίζουν:
α) την "Τηλεμάχεια" (α-δ), όπου βλέπουμε το γιο του Οδυσσέα Τηλέμαχο να αναζητά τον πατέρα του,
β) τη "Φαιακίδα", ή "Νόστο" (ε-ν), όπου ακούμε τον ίδιο τον ήρωα να αφηγείται στους Φαίακες τις προηγούμενες περιπέτειές του (από το κούρσος της Τροίας, στην χώρα των Κικόνων, των Λωτοφάγων, των Κυκλόπων, στο νησί του Αιόλου, των Λαιστρυγώνων, και της μάγισσας Κίρκης, την κάθοδό του στον Άδη, το πέρασμά του από την Σειρήνα, στην Σκύλλα και την Χάρυβδην, την Καλυψώ και τώρα στην χώρα των Φαιάκων) και από εκεί επιτέλους στην Ιθάκη,
γ) τη "Μνηστηροφονία" (ξ-ω), την περιγραφή της τιμωρίας των μνηστήρων.
Οδυσσέας (Μίλτος Πασχαλίδης)
https://www.youtube.com/watch?v=rHfPh4E63UQ
Το τραγούδι αυτό αποτελεί ένα εναλλακτικό φινάλε της Οδύσσειας και σύμφωνα
με την εκδοχή αυτή, ο Οδυσσέας δεν γύρισε ποτέ στο νησί της Ιθάκης αλλά
έβαλε τέλος στην ιστορία του με την Πηνελόπη με ένα γράμμα που της
έγραψε λίγο μετά το νησί των Φαιάκων...
