Στέφανος Δάφνης (1882-1947) & Αιμιλία Δάφνη (1881–1941)

Ο Στέφανος Δάφνης ήταν ποιητής, θεατρικός συγγραφέας και δημοσιογράφος. Γεννήθηκε στο Άργος το 1882 και το πραγματικό του ονοματεπώνυμο ήταν Θρασύβουλος Ζωιόπουλος. Οι γονείς του ήταν φτωχοί γεωργοί. Ο πατέρας του ήταν από το Ναύπλιο και η μητέρα του από το Άργος. Σπούδασε μαθηματικά στο πανεπιστήμιο της Αθήνας και εγκαταστάθηκε μόνιμα στην ελληνική πρωτεύουσα το 1907. Δίδαξε Μαθηματικά σε σχολεία της δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης και εν συνεχεία διορίστηκε τμηματάρχης στην Εθνική Βιβλιοθήκη. Παράλληλα, αφοσιώθηκε στη λογοτεχνία και συνεργάστηκε με εφημερίδες όπως οι "Ακρόπολις", "Αθήναι", "Νέοι Καιροί" και άλλες. Η πρώτη του ποιητική συλλογή δημοσιεύτηκε το 1911 και τιτλοφορείται "Ο ανθισμένος δρόμος" και ακολουθήθηκε πολλά άλλα έργα, μεταξύ των οποίων και τα 12 σονέτα του ("Ο κύκλος της χαράς και του πόνου"). Πολλά από τα διηγήματά του, όπως "Ο ονειροκρίτης", "Αίμα στον κάμπο", "Το αγρίμι", "Ο ξένος των Χριστουγέννων", "Φρυκτωρία", "Ο Αρχάγγελος" έχουν δημοσιευτεί στον Τύπο της εποχής του. Έγραψε και θεατρικά έργα, όπως "Το Αγριογούρουνο", το μονόπρακτο "Της φυλακής" και το ερωτικό δράμα "Το τραγούδι της καρδιάς". Πέθανε στις 14 Ιουλίου 1947.

Η σύζυγός του, Αιμιλία Κούρτελη, ήταν επίσης ποιήτρια, γνωστή ως Αιμιλία Δάφνη.

Η Αιμιλία Κούρτελη γεννήθηκε το 1881 στη Μασσαλία της Γαλλίας, όπου πέρασε τα παιδικά της χρόνια. Σε σχετικά νεαρή ηλικία μετακόμισε με την οικογένειά της στην Αθήνα. Η στροφή της στη λογοτεχνία οφείλεται στο περιβάλλον του σπιτιού της, μιας και ο πατέρας της Ιωάννης υπήρξε εκδότης της εφημερίδας Semaphore στη Μασσαλία αλλά και του λογοτεχνικού περιοδικού Ιλισσός στην Αθήνα. Σημαντική επίδραση στην στροφή της αυτή οφείλεται και στον νονό της, Αχιλλέα Παράσχο. Αποφοίτησε από το Αρσάκειο, όπου διορίστηκε καθηγήτρια. Η πρώτη της ποιητική συλλογή με τίτλο Χρυσάνθεμα εκδόθηκε το 1902, ενώ στη δεύτερη της ποιητική συλλογή Τα χρυσά κύπελλα, τον πρόλογο έγραψε ο Κωστής Παλαμάς. Εκτός από ποιήματα, έγραψε και θεατρικά μονόπρακτα, διηγήματα και μυθιστορήματα. Το θεατρικό της Gloria Victis βραβεύθηκε από την Εταιρεία Ελλήνων Θεατρικών Συγγραφέων, ενώ πολλά της έργα έχουν μεταφραστεί σε ξένες γλώσσες (γαλλικά, γερμανικά). Η ποίησή της χαρακτηρίζεται από την αισθαντικότητά της και τον ελεγειακό της στοχασμό. Πέθανε το 1941 στην Αθήνα.

Τρεις νέοι 

https://www.youtube.com/watch?v=8f_MUis16i8

Ποίηση: Αιμιλία Δάφνη

Μελοποίηση: Γιάννης Σπανός 

Απόδοση: Μιχάλης Βιολάρης

Ελπίδα

https://www.youtube.com/watch?v=9c3lrR74_cE

Ποίηση: Αιμιλία Δάφνη 

Μελοποίηση-Απόδοση: Νένα Βενετσάνου

Ζωή Καρέλλη (1901-1998)

ΖΩΗ ΚΑΡΕΛΛΗ: Φιλολογικό ψευδώνυμο της ποιήτριας, θεατρικής συγγραφέως, δοκιμιογράφου και μεταφράστριας Χρυσούλας Αργυριάδου, αδελφής του ποιητή Νίκου Γαβριήλ Πεντζίκη. Θεωρείται από τους σημαντικούς εκπροσώπους της υπαρξιακής ποίησης. Γεννήθηκε το 1901 στη Θεσσαλονίκη και πέθανε στη Θεσσαλονίκη το 1998.

Ασχολήθηκε με την εκμάθηση ξένων γλωσσών και τη μουσική και παρακολούθησε μαθήματα Φιλολογίας στο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης. Μετά το 1944 ταξίδεψε σε πολλά μέρη του κόσμου. Πρωτοεμφανίστηκε στο χώρο των ελληνικών γραμμάτων το 1935 από τις στήλες του περιοδικού Το 3ο μάτι, όπου δημοσίευσε το πεζογράφημα «Διαθέσεις». Το 1937 πρωτοδημοσίευσε ποίημά της («Φετεπουρσικρί») στο περιοδικό Μακεδονικές Ημέρες. Το 1940 εκδίδει την πρώτη της ποιητική συλλογή με τίτλο Πορεία. Εξέδωσε δώδεκα ποιητικές συλλογές, πέντε θεατρικά έργα και πολλά δοκίμια, ενώ πολλά κείμενά της βρίσκονται δημοσιευμένα σε λογοτεχνικά περιοδικά, όπως τα Φιλολογικά Χρονικά, Νέα Εστία, Μακεδονικά Γράμματα, Μορφές, Ο Αιώνας μας, Σημερινά Γράμματα, Καινούρια Εποχή, Πνευματική Κύπρος, Νέα Πορεία. Υπήρξε μέλος του κύκλου του περιοδικού Κοχλίας της Θεσσαλονίκης. Ποιήματά της μεταφράστηκαν σε πολλές ξένες γλώσσες. Ασχολήθηκε επίσης με τη λογοτεχνική μετάφραση, κυρίως έργων του Τόμας Έλιοτ.

Τιμήθηκε με το Β΄ Κρατικό Βραβείο Ποίησης και έλαβε τη διάκριση «Palmes Académiques» του Υπουργείου Παιδείας της Γαλλίας (1956) για την ποιητική συλλογή Κασσάνδρα και άλλα ποιήματα, με το Α΄ Κρατικό Βραβείο Ποίησης (1974) για τα Ποιήματα 1940-1973 και με το βραβείο ποίησης του Ιδρύματος Ουράνη (1978) για   το σύνολο του ποιητικού του έργου. Έγινε η πρώτη γυναίκα αντεπιστέλλον μέλος της Ακαδημίας Αθηνών (1982). Η Φιλοσοφική Σχολή του ΑΠΘ την αναγόρευσε σε επίτιμο διδάκτορα (1988) με έπαινο που διάβασε ο Γ. Π. Σαββίδης. Στις 26.10.1995 ο ΠτΔ Κωνσταντίνος Στεφανόπουλος της απένειμε (καθώς και στους Γ. Θ. Βαφόπουλο και Γ. Βαρβιτσιώτη) το Μετάλλιο του Ταξιάρχη του Φοίνικα της Ελληνικής Δημοκρατίας. Υπήρξε μέλος της Εταιρείας Λογοτεχνών Θεσσαλονίκης, της Καλλιτεχνικής Επιτροπής του Κρατικού Θεάτρου Βορείου Ελλάδος (ως το 1981) και της Ακαδημίας Αθηνών (1982). Τα θεατρικά της έργα Σιμωνίς Βασιλόπαις του Βυζαντίου (1965) και Ορέστης (1971) παραστάθηκαν από το Κ.Θ.Β.Ε. το 1966 και το 1976, αντίστοιχα.

Πυρήνες της ποίησή της: η ζωή, ο θάνατος, η μοναξιά, η στέρηση, το σώμα, η ύπαρξη, ο χρόνος, οι αντιθέσεις και η σύνθεση τους. 

Νένα Βενετσάνου - Εστάμπα
https://www.youtube.com/watch?v=GquTZyNVsDM
Ποίηση: Ζωή Καρέλλη 

Μ. Καραγάτσης (1908-1960)

 Μ. ΚΑΡΑΓΑΤΣΗΣ (23 Ιουνίου 1908 - 14 Σεπτεμβρίου 1960): σπουδαίος πεζογράφος της Γενιάς του ΄30, διηγηματογράφος, μυθιστοριογράφος και θεατρικός συγγραφέας. Τα γνωστότερά του έργα είναι: «Ο συνταγματάρχης Λιάπκιν» [1933], «Γιούγκερμαν», [1940] , "Βασίλης Λάσκος" [1948], «Η μεγάλη Χίμαιρα» [1953].

Το πραγματικό του όνομα ήταν Δημήτρης Ροδόπουλος και το ψευδώνυμο Καραγάτσης προήλθε από το δέντρο πτελέα ή καραγάτσι στο εξοχικό της οικογένειάς του στη Ραψάνη Θεσσαλίας, όπου περνούσε τα περισσότερα εφηβικά καλοκαίρια του. Εκεί συνήθιζε να διαβάζει καθισμένος κάτω από ένα καραγάτσι που βρισκόταν στον περίβολο της εκκλησίας του χωριού. Το «Μ.» όμως αποτέλεσε μέγα φιλολογικό ερώτημα με τους περισσότερους να θεωρούν ότι προέκυψε από το ρωσικό όνομα «Μίτια» (δηλ. τη ρωσική εκδοχή του Δημήτρης), με το οποίο τον αποκαλούσαν φίλοι και συμφοιτητές του, λόγω της μεγάλης του αγάπης για τον Φιοντόρ Ντοστογιέφσκι και ιδιαίτερα για το έργο Αδερφοί Καραμάζοφ. Σπούδασε Νομικά και Πολικές και Οικονομικές Επιστήμες και εργάστηκε σε ασφαλιστική εταιρεία στο Πειραιά, στη εφ. Βραδυνή σαν κριτής θεατρικών έργων και τέλος σαν διαφημιστής.Ο Καραγάτσης πρωτοεμφανίστηκε στα νεοεελληνικά γράμματα το 1927 με το διήγημα «Η κυρία Νίτσα», το οποίο υποβλήθηκε στο διαγωνισμό της Νέας Εστίας και βραβεύτηκε με έπαινο. Τα πρώτα του έργα είναι διηγήματα ενώ από το 1933 και έπειτα ακολουθεί ένας χείμαρρος μυθιστορημάτων και διηγημάτων. Τα τρία πρώτα μυθιστορήματά του, Συνταγματάρχης Λιάπκιν, Χίμαιρα» [Αθήνα, πρώτη έκδοση το 1936 στην Νέα Εστία και αναθεωρημένο με τίτλο «Η μεγάλη Χίμαιρα», Αθήνα, Εκδόσεις «Μαυρίδης», 1953] και Γιούγκερμαν, αποτελούν μία τριλογία με κοινό τους θέμα: την αποτυχημένη προσπάθεια τριών ξένων που βρέθηκαν στην Ελλάδα να προσαρμοστούν στην ελληνική πραγματικότητα. Γενικά τα χαρακτηριστικά της γραφής του Καραγάτση διαπνέονται από μία κοσμοπολίτικη ατμόσφαιρα με έντονα νατουραλιστικά στοιχεία ενώ ένα άλλο μόνιμο χαρακτηριστικό ης πεζογραφίας του είναι ο σεξουαλισμός, για τον οποίο και επικρίθηκε. Μετά τη νουβέλα το "Χαμένο νησί" ο συγγραφέας επιχείρησε να γράψει μια ευρεία, ιστορικού περιεχομένου σύνθεση, με γενικό τίτλο Ο κόσμος που πεθαίνει. Η σειρά θα περιελάμβανε 10 βιβλία που θα αναφέρονταν στην ιστορία μιας οικογένειας από το 1821 ως τη σύγχρονη εποχή. Από αυτά έγραψε τελικά μόνο τρία: "Ο κοτζάμπασης του Καστρόπυργου", "Αίμα χαμένο και κερδισμένο", "Τα στερνά του Μίχαλου". Ο συγγραφέας συνέχισε να ενδιαφέρεται για ιστορικά θέματα και να εμπνέεται από αυτά: Αποπειράθηκε να γράψει ένα τρίτομο ιστορικό έργο, την Ιστορία των Ελλήνων, από το οποίο έγραψε τελικά μόνο τον πρώτο τόμο για την αρχαία Ελλάδα αλλά και τη μυθιστορηματική βιογραφία του Βασίλη Λάσκου, τον ήρωα πλοίαρχο του υποβρυχίου «Κατσώνης». Το τελευταίο έργο του σχετικό με την ιστορία έχει τελείως διαφορετικό χαρακτήρα: το Σέργιος και Βάκχος, ήταν μία σατιρική και καυστική κριτική και απομυθοποίηση της Ιστορίας. Ασχολήθηκε και με το θέατρο αλλά και με την πολιτική ενώ προς το τέλος της ζωής του σχεδίαζε άλλη μια ενότητα τεσσάρων έργων, από την οποία πρόλαβε να ξεκινήσει μόνο "Το 10" το οποίο όμως και έμεινε ανολοκλήρωτο αφού στις 14 Σεπτεμβρίου 1950 ο Καραγάτσης πεθαίνει προδομένος από την καρδιά του. Στοχασμός https://www.youtube.com/watch?v=o_kWDFedie8 Στίχοι: Μ. Καραγάτσης Μελοποίηση: Δημήτρης Παπαδημητρίου Απόδοση: Φωτεινή Δάρρα

Η Μεγάλη Χίμαιρα - La Grande Chimère https://www.youtube.com/watch?v=IKur3odWSzI

Στίχοι: Στρατής Πασχάλης  Μουσική: Κατερίνα Πολέμη Εκτέλεση: Νένα Βενετσάνου

Οι τρεις κορυφαίοι τραγικοί ποιητές του αρχαίου ελληνικού θεάτρου

Αισχύλος, Σοφοκλής, Ευριπίδης οι τρεις μεγάλοι διδάσκαλοι του Αττικού Δράματος 

Τα λογοτεχνικά επιτεύγματα των σπουδαίων αυτών Ελλήνων δεν υπήρξαν τίποτε άλλο παρά «ψίχουλα από τα μεγάλα δείπνα του Ομήρου», όπως φέρεται να αποκάλεσε ο Αισχύλος τις δικές του τραγωδίες.

Σύμφωνα με την παράδοση ο Ευριπίδης γεννήθηκε Σαλαμίνα την ημέρα που διεξαγώταν η περίφημη ναυμαχία στις 22 Σεπτεμβρίου του 480. Την ημέραν εκείνη ο Αισχύλος αγωνιζόταν ως πρόμαχος στα καράβια και ο Σοφοκλής ως έφηβος έσερνε το χορό των επί το τρόπαιο επινικίων.

- Ο Αισχύλος γεννήθηκε το 525 ή το 524 π.Χ. στην Ελευσίνα. Ήταν Αθηναίος πολίτης και γιος του ευγενούς γαιοκτήμονα Ευφορίωνα από το γένος των Κοδριδών. Ο ίδιος θεωρούσε πάντοτε ότι το μεγαλύτερο επίτευγμα της ζωής του δεν ήταν το ποιητικό του έργο αλλά η συμμετοχή του στις μάχες κατά των Περσών. Μαζί με τα δυο του αδέλφια, τον Αμυνία και τον Κυναίγειρο πολέμησαν στη μάχη του Μαραθώνα, ενώ ο ποιητής πολέμησε αργότερα και στις ναυμαχίες του Αρτεμισίου και της Σαλαμίνας. Ο Αισχύλος πρωτοπαρουσιάστηκε στους δραματικούς αγώνες, κατά την 70η Ολυμπιάδα(499/496 π.Χ.), όταν διαγωνίσθηκε εναντίον των δραματικών ποιητών Πρατίνα και του Χοιρίλου. Από τα επιγραφικά στοιχεία που διαθέτουμε η πρώτη του νίκη στους δραματικούς αγώνες των Μεγάλων Διονυσίων σημειώνεται το 484 π.Χ. και την ακολούθησαν άλλες 12. Είναι γνωστοί 79 τίτλοι έργων του, από τα οποία σώζονται σήμερα επτά ολόκληρα {Πέρσαι (472 π.Χ.), Επτά επί Θήβας (467 π.Χ.), Ικέτιδες (463 ; π.X.) Προμηθεύς Δεσμώτης (;) και Ορέστεια [τριλογία Αγαμέμνων - Χοηφόροι - Ευμενίδες] (458 π.Χ.)} και ακόμα 400 αποσπάσματα και σπαράγματα από τα υπόλοιπα. Στο έργο του συμπυκνώνεται η έννοια του δικαίου, καθώς και η συνείδηση του ποιητή ως μαχόμενου πολίτη. Ο Αισχύλος υπήρξε όμως και εξαιρετικά καινοτόμος αφού εισάγει δεύτερο υποκριτή (δευτεραγωνιστή), προχωρεί σε μείωση των χορικών, κάνει έξαρση του λόγου και προχωρεί στη σύσταση της τριλογίας με ενιαίο περιεχόμενο. Ο ποιητής πέθανε στη Γέλα της Σικελίας το 456/455 π.Χ. Οι δύο γιοι του, Ευαίων και Ευφορίων, έγραψαν επίσης τραγωδίες, όπως και ο Φιλοκλής, γιος της αδελφής του.

- Ο Σοφοκλής γεννήθηκε το 496 π.Χ. στον Κολωνό της Αθήνας. Ήταν γιος του Σοφίλλου, εύπορου Αθηναίου πολίτη που είχε εργοστάσιο μαχαιροποιΐας. Ο ποιητής έλαβε επιμελημένη αγωγή και παιδεία. Δεκαπενταετής, ήταν ο κορυφαίος του χορού των εφήβων που πήρε μέρος στον εορτασμό της νίκης για τη ναυμαχία της Σαλαμίνας. Συνδέθηκε στενά με πολιτικές και πνευματικές προσωπικότητες της εποχής, όπως με τον Περικλή, τον Σωκράτη, τον Πλάτωνα και κατέλαβε διάφορα υψηλά αξιώματα στην πολιτική, στις θρησκευτικές λατρείες και στις τέχνες. Ενδεικτικά να αναφέρουμε ότι  το 441 έως το 440 π.Χ. διοικούσε μαζί με τον Περικλή το στόλο στην επίθεση κατά της Σάμου, το 428 ήταν και πάλι στρατηγός με τον Θουκυδίδη και το 413 ήταν μέλος της ολιγαρχικής κυβέρνησης της Αθήνας. Η πρώτη του θεατρική εμφάνιση έγινε το 468 π.Χ. σε δραματικό αγώνα όπου ο Σοφοκλής αντιμετώπισε τον κατά 30 χρόνια μεγαλύτερό του τραγωδό Αισχύλο, τον οποίο ο Σοφοκλής εκτιμούσε και σεβόταν, και πήρε την πρώτη του νίκη. Εκτιμάται ότι παρουσίασε σε διαγωνισμούς περί τις 30 τετραλογίες, με περίπου 20 από τις οποίες απέσπασε την πρώτη θέση. Πρέπει όμως να συνεκτιμηθεί ότι ο Σοφοκλής ήταν στους Αθηναίους πολύ δημοφιλής, λόγω και των πολιτικών και θρησκευτικών δραστηριοτήτων του. Ο Σοφοκλής συνέγραψε 123 τραγωδίες, είναι όμως γνωστές κατ' όνομα οι 114, από τις οποίες έχουν διασωθεί μόνο 7 ολοκληρωμένες {Αίας, Τραχίνιαι, Ηλέκτρα, Οιδίπους Τύραννος, Αντιγόνη, Φιλοκτήτης, Οιδίπους επί Κολωνώ} ενώ έχει διασωθεί και ένα μεγάλο τμήμα από το σατυρικό δράμα Ιχνευταί όπως και αποσπάσματα των έργων Ευρύπυλος, Νιόβη, Σκύριοι, Πολυξένη, Θησέας, Φαίδρα, Λήμνιαι και Τηρεύς. Σε αντίθεση με τον Αισχύλο ως επίκεντρο των έργων βρίσκεται το άτομο, το οποίο έρχεται σε αναπόφευκτη, τραγική και ένοχη σύγκρουση με την τάξη που εκπροσωπούν οι θεοί. Κατά τον ποιητή το πεπρωμένο των ανθρώπων είναι αναπόδραστα προδιαγεγραμμένο από τις βουλές των θεών, οι οποίες όμως δεν είναι πια αυθαίρετες και τυχαίες, όπως σε παλαιότερους τραγικούς, αλλά σκόπιμες και μελετημένες. Είχε ένα γιο με τη Νικοστάτη, ο οποίος έγινε επίσης ποιητής, αλλά και ένα εξώγαμο γιο, που τον ονόμασαν κι αυτόν Σοφοκλή και ο οποίος απεδείχθη σημαντικότερος συγγραφέας από τον έτερο γιο του. Τέλος ο Σοφοκλής εισήγαγε στην Αθήνα τη λατρεία του Ασκληπιού ενώ πέθανε το 406 π.Χ. στην Αθήνα.

- Ο Ευριπίδης γεννήθηκε το 480 π.Χ. στη Σαλαμίνα. Έζησε τα νιάτα του σε εποχή ακμάζουσα, το "Χρυσό αιώνα" και επηρεάστηκε από τους Σοφιστές καθώς και από τις πνευματικές έριδες της εποχής διατυπώνοντας και δικές του απόψεις. Ασχολήθηκε με τη ποίηση, τη ζωγραφική, τη φιλοσοφία αλλά και τη μουσική. Ως χαρακτήρας εμφανίζεται αντικοινωνικός, εσωστρεφής, μελαγχολικός. Ουδέποτε ενδιαφέρθηκε για τα πολιτικά και κοινωνικά δρώμενα της εποχής του. Υπήρξε ακουστής (ακροατής) του Αναξαγόρα, του Προδίκου και του Πρωταγόρα (με τον οποίο κράτησε τις στενότερες σχέσεις) αλλά και του Σωκράτη με τον οποίο διατηρούσε μακρά φιλία. Ο Ευριπίδης διέθετε μια από τις πιο πλούσιες βιβλιοθήκες (Αθην.Ι,3). Ο Ευριπίδης με τις τραγωδίες του προβληματίζει τους πάντες ακόμη και σήμερα ενώ δεν είναι λίγες οι φορές που μέσα από τα έργα του αμφισβητεί τα πάντα, ακόμη και την ύπαρξη των Θεών, χωρίς ωστόσο να είναι άθεος. Ο Ευριπίδης εκτός ενός επινίκιου και μιας ελεγεία, εποίησε 92 δράματα ή 23 τετραλογίες αλλά στα χρόνια των βιογράφων του σώζονταν μόνο τα 78 εκ των οποίων τα 8 ήταν σατυρικά. Σήμερα είναι γνωστοί 81 τίτλοι έργων εκ των οποίων έχουν διασωθεί «πλήρη» 19 εξ ων 1 σατυρικό {Άλκηστις (438 π.Χ.), Ανδρομάχη (420 π.Χ.), Βάκχαι (407 π.Χ.), Εκάβη (425 π.Χ.), Ελένη (412 π.Χ.), Ηλέκτρα (413 π.Χ.), Ηρακλείδαι (417 π.Χ.) , Ηρακλής μαινόμενος (424 π.Χ.), Ικέτιδες (420 π.Χ.), Ιππόλυτος (428 π.Χ.), Ιφιγένεια εν Αυλίδι, Ιφιγένεια εν Ταύροις, Ίων (412 π.Χ.), Κύκλωψ - (το μοναδικό σατυρικό), Mήδεια (431 π.Χ.), Ορέστης (408 π.Χ.), Ρήσος (453 π.Χ.), Τρωάδες (415 π.Χ.), Φοίνισσαι (408 π.Χ.)}. Ο Ευριπίδης αν και συμμετείχε πενήντα χρόνια στους δραματικούς αγώνες, βγήκε πρώτος σε αυτούς μόλις τέσσερις φορές. Ήταν εκείνος που εφηύρε τον "από μηχανής θεό"Πέθανε το 406 π.Χ. στην Μακεδονική πρωτεύουσα την Πέλλα.

Δικαιοσύνη

https://www.youtube.com/watch?v=P7j6BK4TkiI

Διασκευή στίχων από τον "Αγαμέμνονα" του Αισχύλο από τον Κωνσταντίνο Γεωργουσόπουλο
Μελοποίηση-Εκτέλεση: Γιάννης Ζουγανέλης
Πρώτη Εκτέλεση: Βασίλης Παπακωνσταντίνου

Εκάβη

https://www.youtube.com/watch?v=Vs4gHezgV7o

Απόσπασμα από την τραγωδία του Ευριπίδη: "Τρωάδες" - Σύνθεση, Ερμηνεία: Νένα Βενετσάνου - Μετάφραση: Θρασύβουλος Σταύρου. Δίσκος "Νέα γη" - 1996.