Βασίλης Ανδρεόπουλος: Πολύπλευρη καλλιτεχνική προσωπικότητα, η οποία διακρίθηκε σε πολλά θεατρικά είδη ενώ ίδρυσε ο ίδιος διαφόρους θιάσους. Έλαβε επίσης μέρος σε αρκετές ταινίες, σε διάφορες τηλεοπτικές σειρές αλλά και σε ραδιοφωνικές παραγωγές.
Γεννήθηκε στις 15 Φεβρουαρίου1923 στον Πλάτανο Αιγιαλείας και τα χρόνια της κατοχής συνελήφθη πρώτα από τους Ιταλούς, από τους οποίους και δραπέτευσε, και μετά από τους Γερμανούς από τους οποίους φυλακίστηκε στις φυλακές Αβέρωφ. Ως ηθοποιός συνεργάστηκε με πολλούς θιάσους, με τη "Λυρική Σκηνή", το "Εθνικό Θέατρο" και πολλά ΔΗΠΕΘΕ, παίζοντας και πρωταγωνιστώντας σε όλα τα είδη του θεάτρου. Το 1949 συνέβαλε στην ίδρυση του "Ρεαλιστικού Θεάτρου-Βεάκης", το 1959 ίδρυσε την "Δωδέκατη Αυλαία" απ' όπου εμφανίστηκαν νέα ταλέντα του καλλιτεχνικού χώρου και το 1964 συνέβαλλε στην ίδρυση ενός από τους πρώτους εταιρικούς θιάσους, του "Άρματος Θεάτρου" του "Σωματείου Ελλήνων Ηθοποιών", όπου παρουσιάστηκε η "Ειρήνη" του Αριστοφάνη. Μετά την πρώτη ταινία του, "Πρωτευουσιάνικες Περιπέτειες" ('56), ο Ανδρεόπουλος εμφανίστηκε σε δεκάδες ταινίες της δεκαετίας του 1960 και του 1970. Ως συγγραφέας έγραψε για το ραδιόφωνο, τον κινηματογράφο και την τηλεόραση. Πολλά θεατρικά του έργα παίχτηκαν από την 'Δωδέκατη Αυλαία", το "Εθνικό Θέατρο" και θιάσους του ελευθέρου θεάτρου: "Κομιστής Ειδήσεων", "Ε, Νοικοκυραίοι", "Κρεατομηχανή", "Η Κληρονομιά", "Ως Εδώ Σύντροφοι", "Άγρια Παιχνίδια" και "Ζορμπάς", διασκευή από το ομώνυμο μυθιστόρημα του Νίκου Καζαντζάκη. Βραβεύθηκε από τον Καλοκαιρίνειο διαγωνισμό και από τον ραδιοφωνικό σταθμό Μόσχας και διετέλεσε μέλος του Δ.Σ. του ΣΕΗ και πολλών κρατικών καλλιτεχνικών επιτροπών.
Απεβίωσε στις16 Αυγούστου2011 στην Αθήνα. Γιος του είναι ο ηθοποιός Ανδρέας Ανδρεόπουλος.
Ο Ματθαίος Μουντές γεννήθηκε το 1935 στη Χίο. Σπούδασε στη Θεολογική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών (αποφοίτησε το 1959) και εργάστηκε ως καθηγητής στην ιδιωτική εκπαίδευση. Το 1959 εγκαινίασε τη συνεργασία του με το Εθνικό Ίδρυμα Ραδιοφωνίας, συνεργασία που συνεχίζει και σήμερα στην κρατική ραδιοφωνία, όπου πραγματοποιεί εκπομπές πολιτιστικού περιεχομένου. Πραγματοποίησε επίσης τηλεοπτικές εκπομπές και συνεργάστηκε με τις εφημερίδες "Το Βήμα" και "Η Πρώτη" και τα περιοδικά "Ευθύνη", "Η λέξη", "Νέα Εστία", "Γράμματα και Τέχνες" και άλλα. Στη λογοτεχνία πρωτοεμφανίστηκε το 1955 με δημοσιεύσεις ποιημάτων στο περιοδικό "Νέα Εστία" και το 1957 κυκλοφόρησε την πρώτη ποιητική συλλογή του, με τίτλο "Παρακαταθήκη". Έγραψε επίσης σχολικά εγχειρίδια για το δημοτικό σχολείο. Τιμήθηκε με διάκριση από την Ομάδα των Δώδεκα (1963) και υπήρξε μέλος της επιτροπής κρατικών λογοτεχνικών βραβείων (1984-1986). Υπήρξε μέλος της Εταιρείας Συγγραφέων, της Εταιρείας Σπουδών Νεοελληνικού Πολιτισμού και Γενικής Παιδείας και του Ανοιχτού Θεάτρου του Γιώργου Μιχαηλίδη. Στίχους του μελοποίησε σε δίσκο το 1978 ο Σταύρος Ξαρχάκος. Ο ποιητής απεβίωσε το 2000. Εμπρος να ξεχερσώσουμε
https://www.youtube.com/watch?v=IULVjU8iy0k
Στίχοι: Ματθαίος Μουντές
Μουσική: Σταύρος Ξαρχάκος
Εκτέλεση: Νίκος Ξυλούρης
Ο Αθηναίος μουσικοσυνθέτης, στιχουργός χορογράφος - σκηνοθέτης και μεταφραστήΛουκάς Θάνος σπούδασε χορό, θέατρο και μουσική σε τρεις χώρες Ελλάδα, Ιταλία και Η.Π.Α. και επίσης έχει σπουδάσει Κοινωνιολογία, Φιλοσοφία στο Università degli Studi di Roma "La Sapienza". Δίδαξε στην Ανώτερη Σχολή Δραματικής Τέχνης Βεάκη, στο Actors Studio Los Angeles, στην Ανώτερη Σχολή Δραματικής Τέχνης "Ιάκωβος Καμπανέλλης", στο Paper and Plastic Theater Los Angeles, στο Moscow Studio of Plastic Arts, στο Duncan Dance Research Center, στο UCLA, στο Kschessinska Mansion St Petersburg. Έχει πίσω του μια πολύ μεγάλη δισκογραφία τόσο στην Ελλάδα μελοποιώντας κυρίως Έλληνες ποιητές όπως ο Βάρναλης, ο Παλαμάς και Καρυωτάκης όσο και στο εξωτερικό.Έγραψε μουσική για θεατρικά έργα, μουσική για ταινίες, συμφωνικά έργα, έργα μουσικής δωματίου και όπερες. Ακόμη σκηνοθέτησε και χορογράφησε πάρα πολλά έργα και έχει κάνει μετεγγραφή στα νέα ελληνικά και στα αγγλικά έργα της Αρχαίας Κλασικής Γραμματείας: Ορέστεια, Πέρσες, Επτά επί Θήβας, Ικέτιδες του Αισχύλου και Φιλοκτήτης, Τραχίνιαι, Αίας, Ηλέκτρα του Σοφοκλή. Υπήρξε μελετητής της φιλοσοφίας του χορού της Ισιδώρας Ντάνκαν και σύμβουλος της οικογένειας Ντάνκαν στη δεκαετία του ΄90 καικαλλιτεχνικός διευθυντής και αναβιωτής του Κέντρου Μελέτης Χορού Ισιδώρας και Ραϋμόνδου Ντάνκαν (1990-1994).
Οι πόνοι της Παναγίας
https://www.youtube.com/watch?v=clTKMJB0hiw
Ποίηση: Κώστας Βάρναλης
Μελοποίηση: Λουκάς Θάνος
Απόδοση: Νίκος Ξυλούρης
Το άγαλμα της Ελευθερίας
https://www.youtube.com/watch?v=6NEin7MapLY
Ποίηση: Κώστας Καρυωτάκης
Μελοποίηση: Λουκάς Θάνος
Απόδοση: Νίκος Ξυλούρης
Κι αν έσβησε σαν ίσκιος https://www.youtube.com/watch?v=vDbOJssgJjQ
Ποίηση: Κώστας Καρυωτάκης
Μελοποίηση: Λουκάς Θάνος
Απόδοση: Νίκος Ξυλούρης
Ο συγγραφέας, μεταφραστής και στιχουργός Παύλος Μάτεσις, γεννήθηκε στις 12 Ιανουαρίου 1933 στη Δίβρη Ηλείας. Μέχρι τα 19 του έζησε σε πολλές επαρχιακές πόλεις και σπούδασε θέατρο στη Δραματική Σχολή Αθηνών. Εργάστηκε ως τραπεζικός υπάλληλος και εγκατέλειψε τη ασφάλεια της δουλειάς αυτής για να αφοσιωθεί στο θέατρο και τη λογοτεχνία. Ως ηθοποιός, εμφανίστηκε παίζοντας τον Υιό στη "Φαύστα" του Μποστ και τον Αϊνστάιν στην κωμωδία "Αρσενικό και παλιά δαντέλα" του Κέσελρινγκ. Δίδαξε υποκριτική στη Σχολή Σταυράκου (1963-64). Διετέλεσε βοηθός δραματουργός στο Εθνικό Θέατρο, μεταξύ 1971-1973. Επίσης, έγραψε και σκηνοθέτησε δύο τηλεοπτικές σειρές που παίχτηκαν στην ΥΕΝΕΔ (1974-76) και ένα το οποίο προβλήθηκε από την ΕΡΤ το 1983. Στο χώρο των γραμμάτων εμφανίστηκε με το μονόπρακτο θεατρικό έργο "Ο σταθμός", το 1964, που διακρίθηκε στο διαγωνισμού του θιάσου "Δωδέκατη Αυλαία" και ακολούθησε "Η τελετή", που τιμήθηκε με το Κρατικό Βραβείο Θεάτρου το 1966. Στην πρώτη φάση της θεατρικής του δημιουργίας, ο Μάτεσις κινήθηκε στο χώρο της σκληρής απομυθοποίησης του ελληνικού μικροαστισμού και στη συνέχεια -με οριακή δημιουργία το "Φάντασμα του κυρίου Ραμόν Νοβάρο"- στράφηκε προς μια γραφή που παραπέμπει στο λεγόμενο θέατρο του παραλόγου με σαφείς αναφορές στο έργο του Σάμουελ Μπέκετ. Στην πεζογραφία πραγματοποίησε την πρώτη του εμφάνιση το 1987 με τη νουβέλα "Αφροδίτη", και έγινε γνωστός το 1990 με τη "Μητέρα του σκύλου", το οποίο και μεταφράστηκε σε πολλές ξένες γλώσσες και περιλήφθηκε στη λίστα του αγγλικού εκδοτικού οίκου Quintet Publishing "1001 βιβλία της παγκόσμιας λογοτεχνίας που πρέπει να έχει διαβάσει κάποιος μέχρι το τέλος της ζωής του". Ασχολήθηκε επίσης με τη μετάφραση λογοτεχνικών και θεωρητικών έργων (από συγγραφείς όπως οι Σαίξπηρ, Μπεν Τζόνσον, Αριστοφάνης, Μολιέρος, Ίψεν, Μπωμαρσαί, Βιτράκ, Αρτώ, Πίντερ, Μάμετ, Σέπαρντ, Αραμπάλ). Το 1989 ο Δήμος Αθηναίων του απένειμε το Βραβείο Κάρολος Κουν για το έργο Περιποιητής φυτών. Πέθανε στην Αθήνα στις 20 Ιανουαρίου 2013, στα 80 του χρόνια, ενώ νοσηλευόταν σε ιδιωτικό θεραπευτήριο μετά από εγκεφαλικό επεισόδιο. Η κηδεία του έγινε 2 μέρες αργότερα στο Νεκροταφείο Παπάγου.
Στίχους και κυρίως από θεατρικές του παραστάσεις μελοποίησαν οι Σταύρος Ξαρχάκος, Νίκος Δανίκας, Λάκης Παπαδόπουλος κ.α.
Τη σπάθα σήκωσε και πάλι
https://www.youtube.com/watch?v=pqFJ1M0C9Qk
Στίχοι: Παύλος Μάτεσης
Μουσική: Σταύρος Ξαρχάκος
Εκτέλεση: Νίκος Ξυλούρης & Χορωδία
Συγκεκριμένα, στο πρώτο μέρος παρουσιάζεται η πρώτη εκτέλεση (1974) όπως παρουσιάστηκε από τον Κώστα Καρρά και χορωδία του θεατρικού έργου "Κόκκινα τριαντάφυλλα για μένα" που αποτελεί διασκευή του πρωτότυπου θεατρικού του Seán O'Casey (πρεμιέρα Δουβλίνο 1943). Ελληνικοί στίχοι: Παύλος Μάτεσις, μουσική: Σταύρος Ξαρχάκος. Στο δεύτερο μέρος παρουσιάζεται η εκτέλεση από τον Νίκο Ξυλούρη και χορωδία, όπως ενσωματώθηκε στο δίσκο "Η συμφωνία της Γιάλτας και της πικρής αγάπης τα τραγούδια" (1976).
Ο Χρύσανθος Θεοδωρίδης, ή απλά Χρύσανθος, ήταν ένας από τους πιο γνωστούς Πόντιους τραγουδιστές και ερμηνευτές της ποντιακής μουσικής. Η
πολύ ψιλή φωνή του και το ιδιαίτερο ηχόχρωμά της, έμελλε να γίνει σήμα
κατατεθέν της καλλιτεχνικής του πορείας. Γεννήθηκε στις 22 Δεκεμβρίου 1933 στην Οινόη Κοζάνης από γονείς Πόντιους του Καυκάσου. Τελείωσε το δημοτικό σχολείο του χωριού του και εγγράφηκε στο Βαλταδώριο γυμνάσιο της Κοζάνης. Μετά τον θάνατο όμως του πατέρα του το 1947, πηγαίνουν οικογενειακώς στο Πειραιά. Εκεί ο νεαρός Χρύσανθος θα μπει στη βιοπάλη. Ταυτόχρονα θα μεταγραφεί στο Α'
Πρότυπο Γυμνάσιο Πειραιώς. Στα μαθητικά του χρόνια και πιο συγκεκριμένα στο Γυμνάσιο άρχισε να ασχολείται με το ποντιακό τραγούδι. Από το 1951 μέχρι το 1958 είχε τραγουδήσει σε προγράμματα ραδιοφωνικών σταθμών με τα συγκροτήματα των Ποντίων "κεμεντζετζήδων" Παπαβραμίδη και Σπανίδη. Το 1954 ηχογράφησε τον πρώτο του δίσκο ΄78 στροφών και το 1959, μετά την εκπλήρωση και της στρατιωτικής του θητείας, πήγε στη Θεσσαλονίκη, όπου εγκαταστάθηκε μόνιμα μέχρι το 1975. Τότε συνεργάστηκε με τον βετεράνο λυράρη Γώγο Πετρίδη και μαζί εισήγαγαν την ποντιακή μουσική στα νυχτερινά κέντρα διασκέδασης αλλά και σε πολλά ποντιακά γλέντια. Ο Χρύσανθος ηχογράφησε τριάντα περίπου ποντιακούς
δίσκους, γράφοντας και τους στίχους στα περισσότερα, με
καθαρά ποντιακή παραδοσιακή μουσική επένδυση. Εκτός από το ποντιακό τραγούδι, από το 1973 άρχισε
συνεργασία του και με τον μουσικοσυνθέτη Χριστόδουλο Χάλαρη με σαφώς πιο έντεχνα κομμάτια αλλά και ένα δίσκο με τον Στέλιο Καζαντζίδη. Ο Χρύσανθος πέθανε στις 30 Μαρτίου 2005, στην Πολίχνη Θεσσαλονίκης ,σε ηλικία 71 ετών.
"Αυτή είναι Άρια του Giam Battista Pergolesi (1710-1736) από την όπερα "La Chiave di Votla".Στα τέλη του 18ου αιώνα έγινε γαλλικό τραγούδι αγάπης με όνομα "Les Souhaits" ή "Que ne suis je la Fougère". Στα επόμενα χρόνια, έγινε χριστιανικός ύμνος στο Λίβανο με όνομα "Wa Habibi" innosanto
Οι δυ΄πα Στέλιο εζήσαμ
https://www.youtube.com/watch?v=DTzsJo7lMLI
Του θάνατου παράγγειλα
https://www.youtube.com/watch?v=oTuJKq1RCq4
Στίχοι: Γιάννης Κακουλίδης
Μουσική: Χριστόδουλος Χάλαρης
Εκτέλεση: Νίκος Ξυλούρης & Χρύσανθος Θεοδωρίδης
"Όταν το έγραψε ο κακουλιδης και αποφασίστηκε να το ερμηνεύσει ο Ξυλούρης....ο κακουλιδης είπε στο Ξυλούρη..."Νικο, θέλω το ρεφρέν να μη το πεις εσύ γιατί δε θέλω να έχει κρητικό σκοπό αλλά στερεοελλαδιτικο" ...ο Ξυλούρης δεν έφερε καμία αντίρρηση. Αφού τελείωσε η ηχογράφηση του Νίκου , ανέλαβε η χορωδία να ερμηνεύσει το ρεφρέν αλλά ακόμα και μετά από 8 ώρες δε κατάφερνε να αποδώσει αυτό που είχε ο κακουλιδης στο μυαλό του. Ο Χρύσανθος είχε πάει στο στούντιο για δική του ηχογράφηση και για καμία ώρα παρατήρουσε τη χορωδία...φυσικο ήταν να αποστηθίσει τους στίχους.Κάποια στιγμή εξαντλημένοι όλοι αποφασίζουν να δοκιμάσουν ξανά την επόμενη μέρα.Ο Χρύσανθος τους είπε εκείνη την στιγμή..."δε τα καταφέρνετε γιατί δε μπορείτε να αποδώσετε το συναίσθημα και τον σκοπο"...και ζήτησε στον παραγωγό να μπει στο στούντιο να τους δείξει πως πρέπει να το πουν...Δε χρειάστηκε κάτι άλλο...κράτησαν τη "δοκιμή" του Χρύσανθου.Πραγματικό έπος" Nepenthe9
Ο σπουδαίος συνθέτης Χριστόδουλος Χάλαρης, γεννήθηκε στις 21 Νοεμβρίου 1946 στην Αθήνα. Σπούδασε μαθηματικά στο Παρίσι αλλά γρήγορα στράφηκε στην μουσικολογία και την σύνθεση έργων με μεγαλύτερο ενδιαφέρον του η ανα-δημιουργία τηςΒυζαντινής αλλά και της αρχαίας Ελληνικής μουσικής. Ο Χάλαρης αξιοποίησε Αρχαία, Βυζαντινά και Μεσσαιωνικά κειμένα ανασυνθέτοντας τα μουσικά προσδίδοντας τους μία νέα πνοή και μιά νέα διάσταση. Με σκληρή μελέτη αλλά και με αναγκαία δόση φαντασίας κατάφερε να τα μελοποιήσει, να τα συνδιάσει με την παραδοσιακή μουσική, την Κρητική παράδοση, τη Βυζαντινή και τη δημοτική μουσική κυκλοφορώντας πέραν των 50 δίσκων και προσφέροντας πολλά τόσο στην μουσική όσο και την τέχνη. Αναμφίβολα το έργο "Ερωτόκριτος" του Βιτσέντζου Κορνάρου αποτελεί τη σπουδαιότερη του σύνθεση όπως και η «Ακολουθία», «Πάθη Απόκρυφα», «Τα παιδικά», «Ο τροπικός της Παρθένου» και «Δροσουλίτες -Θρύλοι και Θρήνοι του Νίκου Γκάτσου». Τόσο ο ίδιος όσο και σπουδαίοι ερμηνευτές συνεργάστηκαν μαζί του όπως ο Ξυλούρης, η Τσανακλίδου, η Γαλάνη, ο Χρύσανθος Θεοδωρίδης η Βάσω Κυριαζή, αλλά και οι στιχουργοί Γκάτσος, Κακουλίδης, Λογοθέτης. Έγραψε ακόμη μουσική για ταινίες (όπως ο «Μεγαλέξανδρο» για την ομώνυμη ταινία του Θόδωρου Αγγελόπουλου), είναι γνωστός και στο εξωτερικό (και ειδικά για τις μεσαιωνικές του συνθέσεις) αλλά και έχει βοηθήσει και στην δημιουργία του Μουσείου Θεσσαλονίκης που είναι αφιερωμένο στην Ελληνική Μουσική.
Πέθανε στις 30 Ιανουαρίου 2019.
Από τον Ερωτόκριτο του Β. Κορνάρου (Ο τροχός της Μοίρας)
Από τον Ερωτόκριτο του Β. Κορνάρου (Η μέρα η λαμπρή) https://www.youtube.com/watch?v=9A8gg7-rhnA
Μελοποίηση: Χριστόδουλος Χάλαρης
Απόδοση: Νίκος Ξυλούρης
Από τον Ερωτόκριτο του Β. Κορνάρου (Ο Χωρισμός)
https://www.youtube.com/watch?v=X6kcFZHMPyI
Μελοποίηση: Χριστόδουλος Χάλαρης
Απόδοση: Νίκος Ξυλούρης - Τάνια Τσανακλίδου
Στην Ορθόδοξη Εκκλησία η σημερινή ημέρα είναι αφιερωμένη στην ανάμνηση τεσσάρων γεγονότων τα οποία περιγράφονται στα Ευαγγέλια και τα οποία συνέβησαν σύμφωνα με τις ευαγγελικές αναφορές λίγο πριν τη Σταύρωση:
Ο Μυστικός Δείπνος, δηλαδή το δείπνο του Ιησού Χριστού με τους 12 Αποστόλους, όπως περιγράφεται στα Ευαγγέλια του Ματθαίου (26, 17-30α), του Μάρκου (14, 12-26) και του Λουκά (22, 7-23),
Ο Ιερός Νιπτήρας,
δηλαδή το πλύσιμο των ποδιών των 12 Αποστόλων από τον Χριστό,
όπως περιγράφεται στα Ευαγγέλια του Ματθαίου (23, 6-12), του Λουκά (22,
24-28) και του Ιωάννη (13, 1-20),
Η προσευχή προς τον Πατέρα του μετά τον Μυστικό Δείπνο
και λίγο πριν τη σύλληψή του, όπως περιγράφεται στο Ευαγγέλιο του
Ιωάννη (17, 1-26), και
Η προδοσία του Ιούδα η οποία είχε ως αποτέλεσμα τη σύλληψη του Χριστού,
όπως περιγράφεται στα Ευαγγέλια του Ματθαίου (26, 47-56), του Μάρκου
(14, 43-50), του Λουκά (22, 47-53) και του Ιωάννη (18, 1-11).
Ειδικότερα κατά τη διάρκεια του Μυστικού Δείπνου ο Χριστός αφού έπλυνε τα πόδια των μαθητών του και τους κοινώνησε το Σώμα και το Αίμα του, τους ανέφερε: Λάβετε φάγετε τοῦτό ἐστι τὸ σῶμά. Τοῦτό ἐστι τὸ αἷμά μου. Πίετε ἐξ
αὐτοῦ πάντες τοῦτο γάρ ἐστι τὸ αἷμά μου τὸ τῆς καινῆς διαθήκης τὸ
περὶ πολλῶν ἐκχυνόμενον εἰς ἄφεσιν ἁμαρτιῶν. Λέγω δὲ ὑμῖν ὅτι οὐ μὴ
πίω ἀπ' ἄρτι ἐκ τούτου τοῦ γεννήματος τῆς ἀμπέλου ἕως τῆς ἡμέρας
ἐκείνης, ὅταν αὐτὸ πίνω μεθ' ὑμῶν καινὸν ἐν τῇ βασιλείᾳ τοῦ πατρός μου.
(Μαρκ. 26, 26-29)
Η ονομασία «μυστικός», οφείλεται επειδή περιελάμβανε στο «μυστήριο» της
Θείας Μετάληψης και όχι επειδή ήταν κρυμμένοι, όπως φαίνεται στα
Ματθ. 26, 26-20, Μάρκ. 14, 22-24, Λουκ. 22, 17-20 και Α΄ προς Κορινθίους
11, 23-30. Η ονομασία Μυστικός Δείπνος δεν αναφέρεται πουθενά στην Καινή Διαθήκη.
Μυστικός Δείπνος
https://www.youtube.com/watch?v=fxjgD1pHD7U
Μουσική: Σταμάτης Σπανουδάκης
Εκτέλεση: Ελένη Βιτάλη
Από το Δίσκο "7 παρακλήσεις", (1985)
Ηθόποιοι που έμειναν γνωστοί μέσα από ρόλους όπως του προδότη, του καταδότη και του σπιούνου.
No 3 Ο ηθοποιός Δημήτρης Φραγκιόγλου έχει ταυτιστεί στην συνείδηση του κόσμου με τον αντι-ρόλο του "Χλαπάτσα" στην κωμική σειρά του Ant1 "Της Ελλάδος τα Παιδιά". Ο Χλαπάτσας (όπως λέει άλλωστε και το παρατσούκλι του) ήταν ένας γλοιώδης τύπος που ποτέ και κανείς δεν τον έκανε παρέα, έτσι πάντοτε έκανε τα θελήματα των άλλων με σκοπό το προσωπικό όφελος ή και για να τους εκδικηθεί, ήτανγλύφτης, σπιούνος, ρουφιάνος κ.π.α. Γεννήθηκε στην Αλεξάνδρεια της Αιγύπτου το 1963. Φοίτησε στο Οικονομικά στο
Πανεπιστήμιο Αθηνών και είναι απόφοιτος της Σχολής Βεάκη. Είναι Ιδρυτικό μέλος της
Θεατρικής Ομάδας «ΟΙ ΧΡΥΣΟΘΗΡΕΣ». Διδάσκει υποκριτική και αυτοσχεδιασμό
στο θεατρικό εργαστήρι του Δήμου Κερατσινίου. Έπαιξε σε πολλές θεατρικές παραστάσει αλλά και στον κινηματογράφο όπως στο "Ροζ γάτος" και "Αδελφή μου Αγάπη μου" (1986). Στην τηλεόραση έχει εμφανιστεί σε σειρές όπως: Ο Ανδροκλής και τα Λιοντάρια του, Της Ελλάδος τα Παιδιά, Η Αναγέννηση ενός Έθνους, Απαράδεκτοι, Και οι Παντρεμένοι Έχουν Ψυχή, Cheek to Cheek,Μόνη εξ’ Αμελείας, Οι Περιπέτειες της Χριστίνας του Ευγ. Τριβιζά, κ.α. Έχει συνεργαστεί στα σενάρια των σειρών: Απαράδεκτοι, Της Ελλάδος τα Παιδιά, Καλά Ξεμπερδέματα, Cheek to Cheek. Έχει εμφανιστεί σε πολλές κινηματογραφικές ταινίες ενώ έχει συνεργαστεί στα σενάρια των ταινιών Ο Γιος του Τσάρλι και Ποιος κούρεψε τον Courier? την οποία και σκηνοθέτησε. Έχει παρουσιάσει την παιδική εκπομπή για το βιβλίο Ταξίδι στις Σελίδες. Έγραφε και παρουσίαζε με τη Δήμητρα Παπαδοπούλου την ραδιοφωνική εκπομπή "Πάμε Γυρεύοντας" στο Β΄ Πρόγραμμα (1984-1985).
No 2 Ο ηθοποιός Δήμος Σταρένιος γεννήθηκε
Έπαιξε σε πολλές ταινίες, μεταξύ άλλων
μαζί με το Λάμπρο Κωνσταντάρα. Διακρίθηκε όμως σε ρόλους
"κακών", όπως του τοκογλύφου ή του καταδότη. Σε αυτόν, άλλωστε,
ανήκει η περιβόητη ατάκα: "Οι Γερμανοί είναι φίλοι μας, θέλουν το
καλό μας", στην ταινία «Η Χαραυγή Της Νίκης». γίνει πολύ επίκαιρη τον τελευταίο καιρό.Αν και σε πολλούς ρόλους του έχει υποδυθεί τον καταδότη των Γερμανών και γενικά τον σύμμαχο του κατακτητή, ο Σταρένιος ήταν κομμουνιστής και συμπαθούσε τα αριστερά
κόμματα. Μάλιστα στην κατοχή είχε αντισταθεί σφοδρά εναντίον των
Γερμανών και είχε υποφέρει εξαιτίας των αριστερών του πεποιθήσεων. Ήταν
αντίθετος με τον διαχωρισμό του ΚΚΕ με το ΚΚΕ εσωτερικού. Θρυλική θεωρείται και η ερμηνεία του στη τηλεοπτική μεταφορά του βιβλίου του Νίκου Καζαντζάκη Ο Χριστός ξανασταυρώνεται (1975) στο ρόλο του Γερό-Λαδά (τοκογλύφου). Πέθανε στις 23 Οκτωβρίου 1983. Δεν είχε παιδιά, ενώ σύζυγος του υπήρξε η ηθοποιός Νίνα Βαρβέρη-Σταρένιου η οποία πέθανε ένα χρόνο μετά από αυτόν.
No 1 Ο ηθοποιός, κριτικός κινηματογράφου και σκηνοθέτης Αρτέμης Μάτσας (1930-2003) έπαιξε στο θέατρο και σε σημαντικό αριθμό κινηματογραφικών ταινιών αλλά και σε τηλεοπτικές σειρές από το 1949 μέχρι και το 1988. Έχει μείνει στη μνήμη των θεατών λόγω της ερμηνείας του σε ρόλους καταδότη-δοσίλογου σε έργα που διαδραματιζόταν κατά την περίοδο της Κατοχής.Να τονιστεί εδώ ότι ο πατέρας του πέθανε σε στρατόπεδο συγκέντρωσης στη Γερμανία κατά το
Β' Παγκόσμιο Πόλεμο. Τόσο καλός όμως ήταν στο ρόλο του αυτό που ακόμη και η απλή χρήση του ονόματός του συνειρμικά παρέπεμπε σε κάποιο προδότη. Ο Αρτέμης Μάτσας είχε σπουδάσει στη δραματική σχολή
του Ωδείου Αθηνών και εργάστηκε με την ιδιότητα του κινηματογραφικού
και καλλιτεχνικού συντάκτη σε εφημερίδες και περιοδικά. Πέθανε στις 7 Σεπτεμβρίου 2003 σε ηλικία 73 ετών στην Αθήνα. Οι νεκρολογίες
για τον Μάτσα έκαναν αντιπαραβολή του ρόλου του «προδότη» που είχε παίξει
και λόγω των οποίων ήταν γνωστός, με το γεγονός ότι ο ίδιος είχε «χρυσή καρδιά», και ήταν «ένας πραγματικά καλός, ένας σπάνιος άνθρωπος».
Το τραγούδι της ΠΡΟΔΟΣΙΑΣ
https://www.youtube.com/watch?v=5iP2b1xwBDQ
Το "Άρης Αλεξάνδρου" αποτέλεσε καλλιτεχνικό ψευδώνυμο του ποιητή της πρώτης Μεταπολεμικής Γενιάς, πεζογράφου και μεταφραστή Αριστοτέλη Βασιλειάδη, ο οποίος γεννήθηκε στις 24 Νοεμβρίου 1922 στην Αγία Πετρούπολη (Λένινγκραντ) στη πρώην ΕΣΣΔ από Έλληνα πατέρα και μητέρα Ρωσσίδα. O Αλεξάνδρου, που είχε ως μητρική του γλώσσα τη ρωσική, ήρθε με την οικογένειά του στην Ελλάδα το 1928 και, αφού έμεινε δύο χρόνια στη Θεσσαλονίκη, εγκαταστάθηκε στην Αθήνα. Αφού, ολοκλήρωσε τις γυμνασιακές του σπουδές το 1940, έδωσε εξετάσεις και πέρασε στην ΑΣΟΕΕ, σύντομα, όμως, εγκατέλειψε τη σχολή για να ασχοληθεί επαγγελματικά με τη
μετάφραση. Ξεκίνησε να δουλεύει ως μεταφραστής στον εκδοτικό οίκο Γκοβόστη. τότε χρησιμποίησε για πρώτη φορά το ψευδώνυμο Άρης Αλεξάνδρου, με το οποίο τελικά καθιερώθηκε.
Η πρώτη ποιητική συλλογή του, με τίτλο "Ακόμη τούτη η άνοιξη", εκδόθηκε τον Απρίλιο του 1946 σε 300 αντίτυπα και έλαβε ευνοϊκή κριτική από αριστερές εφημερίδες της Αθήνας. Στα ποιήματα εκείνης της εποχής εξέφραζε τον θαυμασμό του για τον ΕΛΑΣ και την ΕΣΣΔ. Ακολούθησε η "Άγονος γραμμή" (1952) και η "Ευθύτης οδών" (1959). Στην ποίηση του Αλεξάνδρου υπάρχει έντονη η πικρία από τη διάψευση
των ελπίδων, πικρία που χαρακτηρίζει την πλειοψηφία των ποιητών που
έζησαν τον "Ελληνικό Εμφύλιο". Συγχρόνως χαρακτηρίζεται από έντονη ειρωνεία που σε ορισμένα σημεία φτάνει στο σαρκασμό, ως προς όλα τα γνωστά κοινωνικά συστήματα. Ο Αλεξάνδρου ασχολήθηκε επίσης με την μετάφραση έργων κλασικών και νεώτερων Ρώσων συγγραφέων (Ντοστογιέφσκι, Τολστόι, Τσέχωφ, Αχμάτοβα κ.α.) αλλά και έργων Γάλλων, Αμερικανών και Άγγλων συγγραφέων. Ο Αλεξάνδρου είναι όμως περισσότερος γνωστός για το μοναδικό μυθιστόρημα που έγραψε, "Το κιβώτιο"
(1975)αποτιμάται ως "ένα πραγματικά σημαντικό έργο". Στο βιβλίο αυτό, όπως και στο σύνολο του έργου του, φαίνεται η
απομάκρυνση του συγγραφέα από τον κομματικό δογματισμό και η επιθυμία
του για διαφύλαξη της ανθρώπινης αξιοπρέπειας.
Έλαβε μέρος στη διαδήλωση του ΕΑΜ στις 3 Δεκεμβρίου 1944 (αρχή των Δεκεμβριανών)
και κατόπιν κρυβόταν με την οικογένειά του σε καταφύγια.
Αργότερα συνελήφθη αιχμάλωτος από τις βρετανικές δυνάμεις και στάλθηκε
στο στρατόπεδο πολιτικών κρατουμένων στην Ελ Ντάμπα της Λιβύης. Συνελήφθη τον Ιούλιο του 1948 και εκτοπίστηκε στο Μούδρο της Λήμνου (1948-49). Μεταφέρθηκε στη Μακρόνησο
(1948-49) και
στον Άγιο Ευστράτιο (1950-51). Το 1951 αφού έκανε δήλωση μετανοίας έμενε στην Αθήνα. Το 1953 καταδικάστηκε ως ανυπόταχτος στράτευσης,
δηλώνοντας στο στρατοδικείο "κομμουνιστής", με αποτέλεσμα τη φυλάκιση
του.
Τέθηκε σε απομόνωση από τους υπόλοιπους πολιτικούς κρατούμενος, έως
τουλάχιστον το 1956 και, τελικά, αποφυλακίστηκε με αναστολή ποινής το
1958. Με την επιβολή της δικτατορίας το 1967 διέφυγε στο Παρίσι. Ο Άρης Αλεξάνδρου πέθανε στο Παρίσσι το 1978. Η σύζυγός του, από το 1958, ήταν η
πρώην σύζυγος του Γιάννη Ρίτσου, δημοσιογράφος και ποιήτρια Καίτη Δρόσου (3
Φεβρουαρίου 2016).
Στίχους του μελοποίησαν: ο συνθέτης Μιχάλης Γρηγορίου στο δίσκο "Ανεπίδοτα γράμματα" (1977) και ο Λουκάς Θάνος στο δίσκο "Σάλπισμα" (1980).
Τις νύχτες σκάβαμε
https://www.youtube.com/watch?v=JtLES8y6EMo
Στίχοι: Άρης Αλεξάνδρου
Μουσική: Λουκάς Θάνος
Εκτέλεση: Νίκος Ξυλούρης
Από το δίσκο "Σάλπισμα", 1980
Το 1975 ο ποιητής δήλωνε "Δεν ανήκω σε κανένα κόμμα και σε καμιά
πολιτική οργάνωση. Δεν είμαι μέλος καμιάς εκκλησίας. Δεν είμαι οπαδός
καμιάς θρησκείας. Έχοντας περάσει από τα ξερονήσια και τις φυλακές,
νιώθω πως είμαι συγκρατούμενος όχι μόνο με όσους υποφέρουν στα φασιστικά
στρατόπεδα, μα και με όσους βασανίζονται στο Αρχιπέλαγος Γκουλάγκ.
Νιώθω αλληλέγγυος και συνυπεύθυνος με όσους αγωνίστηκαν, αγωνίζονται
και θα αγωνιστούν εναντίον όλων των τυράννων, εστεμμένων και
τραγιασκοφόρων, εναντίον όλων των δεσποτών, γαλονάδων και ρασοφόρων".
