Σάκης & Γρηγόρης Αρναούρογλου

Ο Σάκης και ο Γρηγόρης Αρναούτογλου εκτός από αδέλφια αγαπημένα είναι και επιτυχημένοι παρουσιαστές της ελληνικής τηλεόρασης σε διαφορετικούς όμως τομείς.

Ο Σάκης Αρναούτογλου, είναι ο μεγάλος και γεννήθηκε το 1969. Σπούδασε Μετάφραση-Διερμηνεία στο Μόναχο (1993-1997) και εργάστηκε αρχικά στο Γενικό Προξενείο της Ελλάδας στο Γραφείο Τύπου & Πληροφοριών του Μονάχου. Πραγματοποίησε έπειτα σπουδές Μετεωρολογίας και για μία σχεδόν εικοσαετία παρουσιάζει το Δελτίο καιρού στην κρατική τηλεόραση. 




Ο Γρηγόρης Αρναούτογλου γεννήθηκε στις 17 Δεκεμβρίου 1973 στο Μόναχο όπου και έζησε τα παιδικά του χρόνια, ενώ αργότερα εγκαταστάθηκε μαζί με την οικογένειά του στον τόπο καταγωγής του τη Θεσσαλονίκη. Σε ηλικία 17 ετών, το 1991, ξεκίνησε να εργάζεται στην τηλεόραση και συγκεκριμένα στον τηλεοπτικό σταθμό Μακεδονία TV παρουσιάζοντας την ταξιδιωτική εκπομπή "Ένας Υπέροχος Κόσμος" η οποία κράτησε 7 συνεχόμενες τηλεοπτικές σεζόν (1991-1998). Τις σεζόν 1998-2000 πήρε μεταγραφή στο δεύτερο μεγάλο τηλεοπτικό σταθμό της Θεσσαλονίκη την ΕΤ3 όπου παρουσίασε την εβδομαδιαία εκπομπή "Στην Χώρα των Θαυμάτων" και την καθημερινή ψυχαγωγική εκπομπή "Μέρα Μεσημέρι". Το 2001, ύστερα από 10 τηλεοπτικές σεζόν σε σταθμούς της Θεσσαλονίκης, αποφάσισε να εγκατασταθεί και να εργαστεί στην Αθήνα παίρνοντας μεταγραφή στον ANT1. Εκεί ξεκίνησε να παρουσιάζει την σατιρική εκπομπή "Στην Πρίζα" μαζί με τους Θανάση Βισκαδουράκη και Νίκο Στεργίου, η οποία όμως δεν σημείωσε μεγάλη επιτυχία και ολοκληρώθηκε λίγους μήνες μετά. Το ίδιο διάστημα ξεκίνησε να παρουσιάζει την ψυχαγωγική εκπομπή "Chilli" στο ίδιο κανάλι μαζί με τους Βαγγέλη Περρή και Τάκη Γιαννούτσο. Το 2002 πήρε μεταγραφή στο Mega Channel απαρουσιάζοντας το reality "Η Φάρμα" ενώ ταυτόχρονα παρουσίασε την ταξιδιωτική εκπομπή "Όμορφος Κόσμος" που ήταν παρόμοια με αυτή που παρουσίαζε για χρόνια στο Μακεδονία TV. Την επόμενη σεζόν ανέλαβε την παρουσίαση του πρώτου κύκλου του reality επιβίωσης Survivor ενώ ξεκίνησε να παρουσιάζει την πρωινή ψυχαγωγική εκπομπή "Όμορφος Κόσμος, το πρωί" που διήρκησε 6 τηλεοπτικές σεζόν. Την επόμενη σεζόν μαζί με την πρωινή εκπομπή παρουσίασε και τη δεύτερη σεζόν του Survivor. Τις σεζόν 2005-2007 εκτός από την παρουσία του στον "Όμορφο Κόσμο" ανέλαβε και την παρουσίαση του Κυριακάτικου show "Πολύ την Κυριακή" ενώ τις σεζόν 2007-2009 παρουσίασε το τηλεπαιχνίδι "Ο Εισοδηματίας". Το καλοκαίρι του 2009 ύστερα από την ολοκλήρωση της έκτης σεζόν του "Όμορφου Κόσμου" αποφάσισε να απέχει τηλεοπτικά την επόμενη σεζόν παρόλο που είχε ενεργό συμβόλαιο με το Mega Channel για τη συνέχιση της πρωινής ψυχαγωγικής εκπομπής. Την σεζόν 2010-2011 επέστρεψε τηλεοπτικά με την παρουσίαση του ντοκιμαντέρ "Η Αναζήτηση της Επιτυχίας" στο όποιο παραχώρησαν συνέντευξη αρκετά γνωστοί άνθρωποι από την Ελλάδα και το εξωτερικό ενώ παρουσίασε το τηλεπαιχνίδι Money Drop στο MEGA. Τη σεζόν 2011-2012 συνέχισε την παρουσίαση του Money Drop ενώ ξεκίνησε να παρουσιάζει και πάλι την εκπομπή "Όμορφος Κόσμος 2", που επέστρεψε τηλεοπτικά μετά από 9 χρόνια, για 2 τηλεοπτικές σεζόν μέχρι και το 2013. Το καλοκαίρι του 2013, ύστερα από 11 χρόνια συνεργασίας με τον κανάλι, πήρε μεταγραφή στον τηλεοπτικό σταθμό ANT1. Τις σεζόν 2013-2015 παρουσίασε μαζί με την Μαρία Μπεκατώρου και τον Δημήτρη Σταρόβα την ψυχαγωγική εκπομπή "Τα Καρντάσιανς" στην βραδινή ζώνη του ANT1 ενώ τις σεζόν 2014-2017 ανέλαβε την παρουσίαση του τηλεπαιχνιδιού μαγειρικής "Η μαμά μου μαγειρεύει καλύτερα από τη δική σου". Από το 2015 μέχρι σήμερα παρουσιάζει το late night talk show "The 2Night Show" στο ίδιο κανάλι με αρκετά διάσημα πρόσωπα να περνούν από το πλατό του παρουσιαστή για συνέντευξη. Τέλος τη σεζόν 2017-2018 ανέλαβε την παρουσίαση του reality επιβίωσης Nomads.

Τα αδέλφια δεν χωρίζουνε
https://www.youtube.com/watch?v=vHGw2f0xvk0
ΣτίχοΙ: Κώστας Βίρβος
Μουσική: Απόστολος Καλδάροας 
Εκτέλεση: Πόλυ Πάνου

Θεόδωρος Δερβενιώτης (1922-2004) (Αυτοβιογραφικό Σημείωμα)

( 20 Ιανουαρίου 1922 - 5 Δεκεμβρίου 2004 )

Απομαγνητοφωνώντας μια παλιά συνέντευξη του συνθέτης Θόδωρος Δερβενιώτης:

"Γεννήθηκα σ΄ αυτό το εδώ χωριό, τη Ζαγορά του Βόλου... εδώ πρωταντίκρυσα το φως της μέρας και το σκοτάδι της νύχτας, εδώ γνώρισα χαρές και λύπες, εδώ έχω τις παιδικές μου αναμνήσεις που δυστυχώς οι πιο πολλές είναι πικρές. Οι γονείς μου ήτανε φτωχοί, ο πατέρας μου ήταν κουρέας. Ο παππούς μου, ο Θόδωρος Δερβενιώτης -πατέρας του πατέρα μου δηλαδή- ήτανε μουσικός, έπαιζε λαούτο, παράλληλα έφτιαχνε και βαρέλια ήτανε βαρελοποιοός. Από μικρός πήρα ίσως τη ρίζα του παππού μου, είχα κλίση προς την μουσική, μου άρεσε να ακούω, να σκαλίζω τα όργανα, να είμαι γύρω από όλην αυτήν την υπόθεση. Θυμάμαι σε μικρή ηλικία τεσσάρων ετών ίσως, μου είχανε κόψει μια στρογγυλή κολοκύθα στη μέση και μου είχανε καρφώσει ένα σανίδι από πάνω και μου φτιάξανε ένα όργανο αυτοσχέδιο με τρία σύρματα και μου το δίνανε και το γρατσούναγα. Τα χρόνια περνούσανε, οι παιδικές χαρές ήταν πολύ λίγες, η ξεγνασιά δηλαδή της ζωής μέχρι τα πρώτα χρόνια τα σχολικά. Από ΄κει και πέρα το χωριό είναι σκληρό, έχει ανάγκες, πρέπει να δουλεύεις σε όλες τις δουλειές, μόλις άρχισα και μεγάλωνα, άρχισαν να με βάζουνε σε διάφορες δουλειές -ελαφρύτερες στην αρχή σκληρώτερες αργότερα-, εμένα βέβαια το μυαλό μου ήτανε στην μουσική αλλά ποιος να σε καταλάβει. Τεμπελοδουλειές τις λέγανε αυτές. Έξι χρονών τουλάχιστον πρέπε να ΄μουνα στο ψαλτήρι. Ο παππούς μου με το λαούτο δούλευε σε γάμος, σε πανηγύρια σε τέτοια πράγματα, μαζί του ήτανε επί 45 χρόνια ένας άλλος μουσικός απ΄ το ίδιο το χωριό εδώ, ο μπάρμπα Γιάννης ο Βισβίκης, αυτός έπαιζε κλαρίνο στην αρχή και μετά βιολί, ήτανε άριστος μουσικός, είχε κάνει στη μουσική του Στρατού. Μαζί με τον παππού μου λοιπόν 45 χρόνια κομπανία. Όπου πηγαίνανε και εγώ από πίσω τους, στο σπίτι μας κάναν τις πρόβες τους και αφήναν τα όργανα και φεύγανε -ύστερα πηγαίναν στο καφενείο- εγώ πήγαινα και τα σκάλιζα. Αυτός ο άνθρωπος ο μπάρμπα Γιάννης με έβλεπε που είχα κλίση και αφού με έβλεπε ότι πήγαινα το ψαλτήρι άρχισε να μου μαθαίνει τη Βυζαντινή Μουσική, σιγά-σιγά έμαθα και διάβαζα Βυζαντινή Μουσική. Τα χρόνια βέβαια περνούσανε, ο άνθρωπος έβλεπε την κλίση μου, καταλάβαινε ότι ο δρόμος μου ήταν αυτός, οι δικοί μου πάλι με στέλνανε σε διάφορες δουλειές σκληρές σε κτήματα, σε οτιδήποτε άλλα πράγματα δούλεψα σχεδόν όλες τις δουλειές που δουλεύουν εδώ οι αγρότες. Κάποτε ο παππούς μου, είπε ότι δεν μπορεί πια να εργαστεί άλλο και ότι θα σταματούσε. Θα πηγαινε μόνο σε μια δουλειά και μετά θα σταματούσε. Μόλις τέλειωσε εκείνη η δουλειά είχε βρει και αγοραστή να αγοράσει το λαούτο γιατί δεν ήθελε να το πάρω εγώ και να μάθω. Ήρθε λοιπόν το πρωί της άλλης μέρας από την δουλειά χωρίς λαούτο στο σπίτι, εγώ πικράθηκα βέβαια, αλλά είπαμε ότι δεν με ρωτούσε κανένας. Κάποτε ο μπαρμπα Γιάννης που συνέχισε να με βλέπει και να καταλαβαίνει που θα κατέληγα, μια χειμωνιάτικη μέρα θυμάμαι ήρθε στο σπίτι μας και πήρε τον παππού μου και κλειστίκανε μέσα στο δωμάτιο που κοιμότανε και κουβεντιάζανε, κάθησα και ΄γω απ΄ έξω απ΄την πόρτα και περίμενα με αγωνία να δω τί θα γίνει... 

Υπήρχε ένα λαούτο παλιό κάτω στο υπόγειο, την άλλη μέρα ήρθε ο μπαρμπα Γιάννης ο οποίος κατασκεύαζε και όργανα και ο παππούς μου έπιανε το χέρι του και πήρανε το λαούτο εκείνο το φτιάξανε, το κολλήσανε, το αρματώσανε που λένε, βάλανε χορδές και μου το δώσανε. Ο μπαρμπα Γιάννης ανέλαβε να με μάθει, με έμαθε και όταν άρχισαν τα χέρια μου να πιάννουνε με πήρε μαζί του, σιγά-σιγά, σιγά-σιγά, στη μια δουλειά στην άλλη δουλειά όσο περνούσε ο καιρός γινόμουνα και καλύτερος. Τα χρόνια βέβαια περνούσαν, ήρθε ο πόλεμος του ΄40 και η μαύρη κατοχή. Τον πρώτο χρόνο υπήρχαν μερικές δουλειές ακόμα, μουσικές ας πούμε αλλά από ΄κει και πέρα άρχισε η πείνα, άρχισε η Κατοχή, ήρθε η Αντίσταση του Ελληνικού λαού, εγώ φυσικά ήμουνα νέος, το αίμα μου έβραζε πήγα και ΄γώ να προσφέρω τον οβολό μου στην απελευθέρωση της πατρίδας μας. Ήρθε η απελευθέρωση, ο κόσμος ήταν γεμάτος χαρά, εμάς όμως μας περίμενε ένα πικρό ποτήρι, άρχισαν τα κυνηγητά, οι συλλήψεις, οι φυλακίσεις, οι εξορίες και το στραπατσάρισμα της προσωπικίοτητας του ανθρώπου. Το 1947 πήγα φαντάρος. Υπηρέτησα σε μια μονάδα αλλά ούτε και ΄κεί μας αφήσανε τον Γεννάρη του ΄48 μαζί με άλλους στρατιώτες μας πιάσανε, μας αφοπλίσανε και μας στείλανε στην Μακρόνησο. Το 1948, το Γεννάρη, στις 17, του Αγίου Αντωνίου, ξεμπαρκάρησα στην Μακρόνησο ως φαντάρος, εκεί δημιουργήσανε μια χορωδία στην οποία πήγα και ΄γω και εν συνεχεία έγινα και ο μαέστρος της. Απ΄την Μακρόνησο απολύθηκα προ παραμονή Χριστουγέννων του 1949.

Πήγα στην Αθήνα, περιπλανήθηκα δεξιά-αριστερά, βρήκα κάτι ερασιτέχνες, ένας έπαιζε ένα μπουζούκι, ο άλλος έπαιζε ένα ακορντεόν, ο άλλος μιά κιθάρα, εγώ τότε έπαιζα ένα πάντζο. Κάναμε ένα ψευτοσυγκρότημα μπορεί να πει κανείς, περνώντας τα τραγούδια εκείνης της εποχής, βρήκαμε ένα κεντράκι ανεπίσημο, ανεβήκαμε στο πάλκο του και παίξαμε κανένα μήνα, το καλοκαίρι του 1950, από ΄κει βρεθήκαμε σε ένα κέντρο στην Καισσαριανή και το 1951 βρέθηκα στην Μυτιλήνη με ένα συγκρότημα πλέον επαγγελματικό. Εκεί δουλέψαμε όλο το καλοκαίρι του ΄51 και γυρίζοντας στην Αθήνα, πήγα πλέον στο καθιερωμένο "Καφενείο των μουσικών" και εκεί γνωρίστηκα με διάφορους επαγγελματίες. Έγραφα σε μουσική, σε νότες τα τραγούδια διαφόρων συνθετών όπως του Χατζηχρήστου, του Λαύκα, του Μητσάκη κ.α. ώσπου σιγά-σιγά έφτιαξα και ΄γω το πρώτο μου τραγούδι και πήγα στην Columbia. Το πρώτο μου τραγούδι το έγραψα το 1952 με ένα καινούριο τραγουδιστή [σ.σ. τον Γιάννη Τζιβάνη, «Μόνο ψέμα και απιστία»]  και στην συνέχεια έγραψα ένα με τον Τσαουσάκη, μετά την Καίτη Γκρέυ. 1953, αν θυμάμαι καλά παρουσιάστηκε ο Στέλιος Καζαντζίδης. Οι στιχουργοί με τους οποίους συμεργάστηκα ήτανε πολλοί, όπως ο Βασιλειάδης ο Χαράλαμπος, η Ευτυχία Παπαϊωάννου, ο Χρήστος Κολοκωτρώνης, ο Ηρακλής ο Παπασιδέρης, ο Πυθαγόρας κι ο Κώστας Βίρβος. Τα πιο πολλά τραγούδια μου είναι σε στίχους του Κώστα Βίρβου, κάναμε μαζί πάρα πολλές επιτυχίες. Σε όλα αυτά τα χρόνια φυσικά, δούλευα και σε διάφορα κέντρα μέχρι το 1959 που δουλεύαμε με τον Στέλιο Καζαντζίδη, το χειμώνα. Απ΄ το ΄60 σταμάτησα την εργασία στα κέντρα γιατί  δεν άντεχα το ξενύχτι. Φτάσαμε στην εποχή που το λαϊκό τραγούδι είχε μια κάμψη, προσπαθήσαμε να το αλλάξουμε να του δώσουμε άλλη μορφή, φάνηκε προς το παρόν ότι το καταφέρανε, έγινε ευρωπαϊκό πιο πολύ, με βαριές ενορχηστρώσεις αλλά σήμερα μπορούμε να πούμε ότι επανήλθε στην θέση του και ζητιέται πάρα πολύ, κυκλοφορούνε σχεδόν όλα τα παλιά τραγούδια της εποχής εκείνης."

Ο Θεόδωρος Δερβενιώτης έφυγε στα 82 του χρόνια αφήνοντας πίσω του μια λαμπρή πορεία, που ξεκινά από τα πρώτα χρόνια της δεκαετίας του ΄50, μέχρι και τις ημέρες μας. Με τα τραγούδια του στήριξε την καριέρα πολλών μεγάλων ερμηνευτών: Καζαντζίδη, Περπινιάδη, Πόλυ Πάνου, Αγγελόπουλου, Γαβαλά, Μπιθικώτση, Καίτη Γκρέυ, Τσετίνη, Γιώτα Λύδια, Διονυσίου, Ζαγοραίου, Παπαδάκη, Πέτρο Αναγνωστάκη, Βοσκόπουλου, Μητσιά κ.α., υπογράφοντας αθάνατες επιτυχίες.

Μεγάλες του επιτυχίες: «Άλλα μου λεν' τα μάτια σου», «Ένα σφάλμα έκανα» (Πόλυ Πάνου), «Αχ Μουσταφά» (Δούκισσα), «Είσαι η ζωή μου», «Μαντουμπάλα», «Πάρε τα χνάρια μου», «Στις φάμπρικες της Γερμανίας» (Καζαντζίδης), «Ντόλτσε Βίτα» (Ζαγοραίος), «Ίσως» (Τσετίνης)  «Ψύλλοι στ΄ αυτιά μου» (Βοσκόπουλος), «Ω μάμμυ μπλου ρεμπέτισσα» (Ευσταθίου) κ.α

ΑΦΙΕΡΩΜΑΤΑ - Θόδωρος Δερβενιώτης

https://www.youtube.com/watch?v=AHu8LEBo6k4

Ω Μάμμυ μπλου ρεμπέτισσα

https://www.youtube.com/watch?v=6S3gV1Iyr8k

Στίχοι: Κώστας Βίρβος

Μουσική: Θεόδωρος Δερβενιώτης

Πρώτη Εκτέλεση: Δημήτρης Ευσταθίου - Μάρα Ληζ - Χορωδία (1972)

 

Από τον αγγλικός ιδιωματισμός "Am feeling blue" που σημαίνει είμαι στεναχωρημένος/λυπημένος

Ένα σφάλμα έκανα

https://www.youtube.com/watch?v=q4KYWzwaJOk

Στίχοι: Νίκος Μουρκάκος
Μουσική: Θεόδωρος Δερβενιώτης
Εκτέλεση: Πόλυ Πάνου (1960)

Swing (Σουίνγκ)

Το swing είναι ένα είδος της τζαζ μουσικής που έγινε αυτόνομο και αναγνωρίσιμο στυλ κατά τη δεκαετία του 1930 στις Η.Π.Α. Αποτελεί ουσιαστικά ένα ενδιάμεσο σταθμό ανάμεσα στην παραδοσιακή και στη μοντέρνα τζαζ. Η ονομασία του προέρχεται από το αγγλικό ρήμα swing, που σημαίνει κουνιέμαι, ακριβώς γιατί η μουσική ήταν εύθυμη και ρυθμική και γιατί συνδυαζόταν με τον αντίστοιχο χορό που απαιτούσε ευκινησία.

Το σουίνγκ πρωτοεμφανίστηκε μετά το 1920 στο Σικάγο, στις μεγάλες ορχήστρες νέγρων και κυρίως του Κάουντ Μπέζι και της Μαίρη Λου Γουίλλιαμς. Μετά το 1930 όμως πλήθαιναν οι μεγάλες ορχήστρες και οι λευκοί άρχισαν να τους αντιγράφουν. Η μουσική καλλιέργεια των λευκών τους έκανε να διαμορφώσουν ένα άλλο είδος τζαζ με στοιχεία ευρωπαϊκής μουσικής. Από τότε μέχρι σήμερα δεν έπαψαν οι επιδράσεις, είτε προέρχονταν από την κλασική μουσική είτε από την ξένη λαϊκή. Χάρη στο σουίνγκ, όμως, άνοιξαν οι ορίζοντες της τζαζ και άρχισε η διάδοση της και εξω από την Αμερική. Από το 1935 μέχρι το 1945 όλες oι ορχήστρες έπαιζαν σουίνγκ, η νεολαία χόρευε τον αντίστοιχο χορό, το ραδιόφωνο μετέδιδε προγράμματα τζαζ ενώ παράλληλα γίνονταν κοντσέρτα και περιοδείες.

Μέσα από τις μεγάλες ορχήστρες του σουίνγκ, ξεπήδησαν πολλοί μουσικοί που έδωσαν ώθηση στους νεώτερους να καινοτομήσουν ριζικά στη τζαζ, προκαλώντας τη βαθμιαία μετάβαση από τις παλιές μορφές προς τις νεώτερες. Μεγάλες προσωπικότητες αυτής της «μετάβασης» είναι ο Τσάρλι Κρίστιαν στην κιθάρα, ο Λέστερ Γιανγκ στο τενόρο σαξόφωνο, ο Τζίμμυ Μπλάντον στο μπάσο και ο Ρόυ Έλντριτζ στην τρομπέτα. Ο Ντιούκ Έλλιγκτον είναι αναμφίβολα από τους σημαντικότερους μουσικούς σε όλη την ιστορία της τζαζ καθώς η ζωή του συμβαδίζει με τη γένεση και την ανάπτυξη της. Η μουσική του αποτελεί μια σύζευξη της παραδοσιακής και της μοντέρνας τζαζ κατά ένα μοναδικό τρόπο. Στα χρόνια του σουίνγκ εμφανίζονται και οι σημαντικότερες τραγουδίστριες και τραγουδιστές της τζαζ: η Έλλα Φιτζέραλντ, η Μπίλλι Χόλιντεϋ, η Ανίτα Ό Ντέυ, ο Φρανκ Σινάτρα, ο Τζίμμυ Ράσσιγκ κ.ά.

Τέλος ένας συνδυασμός του σουίνγκ με την αφρο-κουβανέζικη μουσική σχημάτισε το Μάμπο και επηρέασε ορχήστρες όπως του Τίτο Πουέντε ενώ και οι ορχήστρες σουίνγκ συνήθιζαν να παίζουν κομμάτια σε αυτούς τους ρυθμούς. Ένα από τα θετικά στοιχεία του σουίνγκ ως μουσικό είδος αποτελεί το γεγονός ότι χρησιμοποίησε στις ορχήστρες λευκούς και νέγρους μουσικούς μαζί. Αυτό ήταν μια νίκη στις φυλετικές διακρίσεις των Αμερικανών και στην επιμονή τους να θεωρούν την τζαζ μουσική μόνο των νέγρων.

Στην Ελλάδα το είδος ήρθε λίγο αργοπορημένα, έκανε όντως αίσθηση έκανε ένα κύκλο και σταμάτησε. Κύριως εκφραστής του στην Ελλάδα ήταν ο μεγάλος Μανώλης Χιώτης. Τώρα όμως δειλά δειλά αναδημιουργείται ξανα από τους Imam Baildi, τον Κώστα Μαραβέγια, την Μαρίζα Ρίζου, τον Δώρο Δημοσθένους, τον Πάνο Μουζουράκη και τους Gadjo Dilo.
.
Benny Goodman - Sing Sing Sing
https://www.youtube.com/watch?v=r2S1I_ien6A 
Writen by Louis Prima in 1935.

 O Μπένι Γκούντμαν είχε στεφθεί βασιλιάς του σουίνγκ ενώ ονομαστές ορχήστρες της περιόδου ήταν αυτές των αδελφών Τόμμυ & Τζίμμυ Ντόρσεϋ και του Γκλεν Μίλλερ.

Άλλα μου λεν τα μάτια σου
https://www.youtube.com/watch?v=ADSou3bHuHY

Στίχοι: Κώστας Μάνεσης

 

Μουσική: Θεόδωρος Δερβενιώτης
Εκτέλεση: Πόλυ Πάνου

Μίμης Πλέσσας (1924-2024)

Ο Μίμης Πλέσσας έχει τιμηθεί επανειλημμένα τόσο στην Ελλάδα όσο και στο εξωτερικό. Συνολικά έχει λάβει έξι διακρίσεις στην Ελλάδα (1959, 1963, 1964, 1967), και επτά διεθνείς διακρίσεις στο εξωτερικό (Βαρκελώνη 1960, Βαρσοβία 1962, Βέλγιο 1963, Ιταλία 1964, ΗΠΑ 1965, Παρίσι 1968, Τόκιο 1970). Έχει λάβει, επίσης, πολλούς χρυσούς όσο και πλατινένιους δίσκους.

Ο Μίμης Πλέσσας γεννήθηκε στις 12 Οκτωβρίου 1924 στην Αθήνα. Φοίτησε στο Λεόντειο Λύκειο και στη συνέχει σπούδασε στη Φυσικομαθηματική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών και στη συνέχεια πήγε στην Αμερική για συνέχιση σπουδών. Σε πολύ μικρή ηλικία έγινε ο πρώτος σολίστ πιάνου στην Ελληνική Ραδιοφωνία. Το 1952, σε ηλικία 27 ετών, τιμήθηκε με το πρώτο βραβείο μουσικής του πανεπιστημίου της Μινεσότα, και την επόμενη χρονιά κατετάγη πέμπτος πιανίστας στις ΗΠΑ. Το 1952 άρχισε επίσης την ενασχόληση του με τη σύνθεση και από το 1956 ως μαέστρος και συνθέτης. Η καλλιτεχνική και συνθετική του δραστηριότητα καλύπτει τα τελευταία 60 χρόνια όλο το φάσμα της ελληνικής μουσικής, του θεάτρου, του κινηματογράφου, του ραδιοφώνου και της τηλεόρασης. Έχει συνεργαστεί με πληθώρα κορυφαίων τραγουδιστών, πολλούς από τους οποίους ανέδειξε μέσα από τα τραγούδια του. Είναι μέλος της Ελληνικής Εταιρίας Θεατρικών Συγγραφέων, της Εταιρίας Μουσικοσυνθετών Στιχουργών Ελλάδος, της ΕΡΓΗΜ (σύγχρονης μουσικής) και πολλών άλλων καλλιτεχνικών συλλόγων. Επίσης ομιλεί αγγλικά και γαλλικά και είναι μόνιμος κάτοικος της Αθήνας. Από το 2010 έχει αναγορευτεί επίτιμος διδάκτωρ του Τμήματος Χημείας του Πανεπιστημίου Πατρών και έχει διατελέσει στο παρελθόν και διδάκτωρ Χημείας του Πανεπιστημίου Κορνέλ των ΗΠΑ. Ο σπουδαίος Μίμης Πλέσσας Απεβίωσε πλήρης ημερών στις 5 Οκτωβρίου 2024.

Μεγάλες Επιτυχίες: Αν είναι η αγάπη αμαρτία, Σε βλέπω στο ποτήρι μου, Χίλιες βραδιές (Βάνου),  Αν σ΄αρνηθώ αγάπη μου (Γιοβάννα), Άνοιξε πέτρα (Μαρινέλλα), Βρέχει φωιά στην στράτα μου (Διονυσίου), Θα πιώ απόψε το φεγγάρι, Μέθυσε απόψε το κορίτσι, Ποιά νύχτα σε έκλεψε, Όλα δικά σου μάτια μου, Το άγαλμα (Πουλόπουλος), Σταμάτησε του ρολογιού του δείκτες (Κουμιώτη) κ. ά. 

Τι σου ΄κανά και πίνεις
https://www.youtube.com/watch?v=1h7c8an-Tbc
Στίχοι: Λευτέρης Παπαδόπουλος Μουσική: Μίμης Πλέσσας Εκτέλεση: Πόλυ Πάνου
Από την ταινία "Όλγα αγάπη μου"

 

Μοιρολόι (Ήλιε φονιά) 

https://www.youtube.com/watch?v=NC3cTvPk0j4
Στίχοι: Τάσος Λειβαδίτης Μουσική: Μίμης Πλέσσας

Εκτέλεση: Χαρούλα Λαμπράκη

Από την ταινία "Ο Αστραπόγιαννος", 1970

 

"Στην λογοκριμένη εκτέλεση της Χαρούλας Λαμπράκη οι στίχοι καταλήγουν σε «κάτω στο σταυροδρόμι σκοτώσανε το νιο». Στην ανυπέρβλητη πρώτη εκτέλεση της Καίτης Αμπάβη (τι ερμηνεία!) οι αντίστοιχοι στίχοι ήταν «Παρασκευή Μεγάλη σταυρώσαν τον Χριστό» Επί επταετίας όμως η ημέρα Παρασκευή ήταν ύποπτη, καθώς παρέπεμπε στο πραξικόπημα." Ανώνυμος 26-05-2006

Πόλυ Πάνου (1940–2013)

( 28 Οκτωβρίου 1940 - 27 Σεπτεμβρίου 2013 )

Η Πολυτίμη Κολιοπάνου, όπως ήταν το πραγματικό της ονοματεπώνυμο, γεννήθηκε στην Αθήνα στις 28 Οκτωβρίου 1940, αλλά μεγάλωσε στην Πάτρα. «Νονός» του καλλιτεχνικού της ονόματος ήταν ο Γρηγόρης Μπιθικώτσης, ο άνθρωπος που την ανακάλυψε στην Πάτρα και έμελλε να της αλλάξει τη ζωή. Η σχέση της με το λαϊκό τραγούδι ξεκινά από τα μαθητικά της χρόνια. Μαθήτρια του δημοτικού ακόμη, κάνει σκασιαρχείο από το σχολείο και πηγαίνει στα Ψηλαλώνια της Πάτρας, για να ακούσει τα καινούργια τραγούδια της εποχής. Δεκάχρονη παιδούλα εντυπωσιάζει με τις φωνητικές της ικανότητες, όταν στο μαγαζί όπου εμφανιζόταν ο Σταύρος Τζουανάκος, ανεβαίνει στο πάλκο και τραγουδά τη Συλβάνα του Μανώλη Χιώτη. Αργότερα, κρυφά από τους γονείς της, συμμετέχει σ' ένα διαγωνισμό ταλέντων της πόλης, στον οποίο τραγουδά τη Μητέρα του Φώτη Πολυμέρη και διακρίνεται ανάμεσα σε 260 παιδιά, παίρνοντας το πρώτο βραβείο. Οι εφημερίδες τότε γράφουν για τη «μικρή Πατρινοπούλα, το παιδί θαύμα που πήρε το πρώτο βραβείο».

Εσένα δε σου άξιζε αγάπη
https://www.youtube.com/watch?v=1cuoEukeDEI
Στίχοι-Μουσική: Γιάννης Καραμπεσίνης Εκτέλεση: Πόλυ Πάνου

Φέρτε μιά κούπα με κρασί
http://www.youtube.com/watch?v=BbbusRaDyes

Στίχοι: Χαράλαμπος Βασιλειάδης, Τσάντας
Μουσική: Απόστολος Καλδάρας

Πρώτη Εκτέλεση: Πόλυ Πάνου

"Συνάντησα την Πόλυ Πάνου για πρώτη φορά πρίν μερικά χρόνια (νομίζω πως ήταν το καλοκαίρι του 2003).Όταν μου είπε πως η σταδιοδρομία της είχε τελειώσει της απάντησα.-Η σταδιοδρομία σας δεν τελείωσε γιατί ακόμη και μετά απο τρείς χιλιάδες χρόνια το λαικό τραγούδι θα διδάσκεται με τους δίσκους σας". iamvlixo

Το δίχτυ

http://www.youtube.com/watch?v=JEw1MyUkwYY

Στίχοι: Νίκος Γκάτσος 

Μουσική: Σταύρος Ξαρχάκος

Πρώτη Εκτέλεση: Πόλυ Πάνου

Άλλες Εκτέλεσεις: Βίκυ Μοσχολιού

έχε τα μάτια σου ανοιχτά βράδυ πρωί
γιατί μπροστά σου πάντα απλώνεται ένα δίχτυ 

-ΚΑΛΟ ΠΑΡΑΔΕΙΣΟ ΧΑΡΑ ΜΟΥ-