Η Αγία Ελένη γεννήθηκε περί το 249 μ.Χ. στο Δρέπανο της Βιθυνίας. Καταγόταν από ταπεινή γενιά και ο πατέρας της διατηρούσε πανδοχείο. Στο Δρέπανο και στο πανδοχείο του πατέρα της, γνώρισε το νεαρό
τότε Ιλλυρίο αξιωματικό Κωνστάντιο Χλωρό. Το 270 παντρεύονται και στα 23 χρόνια του γάμου τους, η Ελένη τον ακολούθησε στις
εκστρατείες του. Περί το 274, στη Ναϊσσό
της Μοισίας γεννιέται και ο γιο τους Κωνσταντίνος. Δέκα χρόνια αργότερα όμως, Αυτοκράτορας γίνεται ο Διοκλιτιανός ο οποίος διορίζει τον γαμπρό του Μαξιμιανό και τον Χλωρό ως Καίσσαρες και υποχρεώνει τον δεύτερο να χωρίσει από τη γυναίκα του και να παντρευτεί την κόρη του Μαξιμιανού. Η Ελένη απέδειξε την αγάπη της στο πρόσωπο του Κωστάντιου, καθώς δεν
τον ενόχλησε με ψεύτικα διλήμματα και στερώντας του τη λαμπρή προοπτική που ανοιγόταν μπροστά του. Όταν ο Κωνστάντιος τελικά πέθανε, ο Κωνσταντίνος επαναφέρει κοντά του τη μητέρα του για να παρακολουθήσει όλη την πορεία του γιού της ως Καίσσσαρας, Αύγουστος, Αυτοκράτορας και εν τέλει Μονκράτορας.
Η Αγία Ελένη και ο Μέγας Κωνσταντίνος είναι τα πρώτα πρόσωπα στα οποία απέδωσε η Εκλησίατον τον προσδιορισμό του ισαποστόλου αναγνωρίζοντας έτσι το τεράστιας σημασίας έργο που διετέλεσαν, έργο αντίστοιχο και αντάξιο της σημασίας που είχε το έργο των Αποστόλων. Τέσσερα κορυφαία γεγονότα χαρακτήρισαν τον βίο των Αγίων Κωνσταντίνου και Ελένης:
1) Το διάταγμα των Μεδιολάνων δηλαδή το διακαίωμα της ανεξιθρησκίας που υπογράφηκε το 313
2) Η Σύγκληση της Α΄ Οικουμενικής Συνόδου στην Νίκαια της Βιθανίας το 325
3) Η μεταφορά της πρωτεύουσας από την παλαία Ρώμη στην "Νέα Ρώμη" το 330 και τέλος
Η ανεύρεσις του Τιμίου Σταυρού και η ανάδειξη των Παναγίων Προσκυνημάτων.
Χωρίς αυτά τα 4 γεγονότα η παγκόσμια ιστορία θα ήταν διαφορετική όπως και η ιστορία της Ευρώπης.
Η αγία Ελένη, λόγω της μεγάλης φιλανθρωπικής δράσης που ανέλαβε και του
έργου που επιτέλεσε στους Αγίους Τόπους, είναι ιδιαίτερα αγαπητή μεταξύ
των χριστιανών. Σε πάρα πολλές περιοχές της Ελλάδας, διηγούνται στις τοπικές τους
ιστορίες ότι η Αγία πέρασε και ευλόγησε τα μέρη τους ιδρύοντας εκκλησίες
είτε πηγαίνοντας προς τα Ιεροσόλυμα είτε επιστρέφοντας. Η Ρόδος, η
Κάλυμνος, η Τήλος, το Καστελόριζο, η Νάξος, η
Πάρος είναι μερικά μόνο από τα ελληνικά νησιά που επαίρονται ότι
φιλοξένησαν την Ελένη. Τη μεγαλύτερη σύνδεση με την αγία Ελένη όμως διεκδικεί η Κύπρου αφού σύμφωνα με το «Χρονικό» του Λεόντιου Μαχαιρά, στο χωριό Μαρί της Κύπρου αποβιβάστηκε η Ελένη, γι’ αυτό και ο ποταμός που υπάρχει εκεί ονομάστηκε Βασιλοπόταμος. Η παράδοση λέει ότι η Κύπρος μαστιζόταν από πολλά χρόνια ανομβρίας και η
ξηρασία την είχε ερημώσει, οι κάτοικοι είχαν φύγει και όσοι απόμειναν
βασανίζονταν από πείνα, δίψα κι από τα δηλητηριώδη φίδια που είχαν
κατακλύσει το νησί. Η Αγία προσευχήθηκε και τότε άνοιξαν οι
ουρανοί. Καταρρακτώδεις βροχές πότισαν τη διψασμένη γη και για πρώτη
φορά, έπειτα από πάρα πολλά χρόνια, εμφανίστηκε ουράνιο τόξο στον
ουρανό. Γι’ αυτό και το ουράνιο τόξο αποκαλείται από τον κυπριακό λαό
«ζωνάρι της Αγίας Ελένης». Άλλη παράδοση της Κύπρου αναφέρει ότι η αγία Ελένη παγίδευσε σε ένα
λάκκο 40 διαβόλους και από πάνω έχτισε ένα εκκλησάκι αφιερωμένο σε
εκείνη και στον άγιο Κωνσταντίνο. Στην Κύπρο, η αγία ίδρυσε σύμφωνα με την παράδοση τρία μοναστήρια: την Ιερά Μονή Σταυροβουνίου όπου άφησε τμήμα του Τιμίου Σταυρού, το
σταυρό του καλού ληστή και ένα από τα καρφιά της Σταύρωσης. Η δεύτερη μονή είναι η μονή Τιμίου Σταυρού Ομόδους. Η μονή υπήρχε ήδη όταν έφτασε στην Κύπρο η Αγία, αλλά άφησε
κομμάτι από τον ιερό Κάνναβο (το σχοινί με το οποίο είχαν δέσει το
Χριστό πάνω στο Σταυρό) και έτσι συνδέθηκε με το όνομά της. Την
πληροφορία αυτή μας δίνει ο χρονογράφος Κυπριανός και είναι η μόνη που
έχουμε για το πρώτο χτίσιμο της μονής. Τέλος, στη νότια πλευρά του όρους Πενταδάκτυλου βρίσκεται το
παλαίφατο μοναστήρι της Αγίας Τριάδος.
Στις 2 Σεπτεμβρίου 1958 και μετά από προδοσία, οι τέσσερεις αγωνιστές της ΕΟΚΑ, ΧΡΙΣΤΟΣ ΣΑΜΑΡΑΣ, ΑΝΔΡΕΑΣ ΚΑΡΥΟΣ, ΦΩΤΗΣ ΠΙΤΤΑΣ και ΗΛΙΑΣ ΠΑΠΑΚΥΡΙΑΚΟΥ μάχονταν επί εξαώρου με 200 Άγγλους στρατιώτες στον Αχυρώνα του Παναγιώτη Καλλή στο Λιοπέτρι. Εκείνοι αρνούμενοι να παραδωθούν και περικυκλωμένοι από παντού αποφασίζουν την ηρωϊκήν έξοδο μέσα από τον φλεγόμενο αχυρώνα και πέφτουν νεκροί μέσα από καταιγισμόν πυρών. Ο Αρχηγός Διγενής σε επιστολή του τότε στον Έλληνα Πρέσβη, Α. Φρυδά στην Λευκωσία στις 10 Σεπτεμβρίου αναφέρει τα ακόλουθα:
"Εις
το Λιοπέτρι αι απώλιαι των Άγγλων πρέπει να είναι πολύ σοβαραί. Έλλην
αστυνομικός είδε 7 νεκρούς και αρκετούς τραυματίας. Ο Ταξίαρχος έκλαιεν
απροκάλυπτα μόλις αντίκρυσε την σκηνήν, ο δε αστυνόμος Βαρωσίων αφιχθείς
εκεί, επυροβόλησε με το πιστόλι του τα πτώματα των νεκρών από την λύσαν
του."
Τραγούδι για τους τέσσερεις του Λιοπετριού https://www.youtube.com/watch?v=-EVyZ2EJRNw Στίχοι-Μουσική: Αντρέα Αντρέου, Ερμηνεύει ο Γιάννης Δημητράς Από το cd ΚΥΠΡΟΣ ΑΕΙΖΩΗ, Συμπαραγωγή Σύλλογος Ελλήνων Κυπρίων Επιστημόνων και GFS Music
Το πολεμικό τους τροπάριο και η θρυλική Μάχη του Αχυρώνα
"Σαράντα χρόνια ακούγεται το πολεμικό τους τροπάρι. Η πανάρχαια βροντερή κραυγή τους ΜΟΛΟΝ ΛΑΒΕ αντηλαλεί χρόνια στις ψυχές. Με υπόκρουση από τους κροταλισμούς των πολυβόλων συνοδεύει την πανίσχυρη μνήμη τους, την μνήμην των τεσσάρων ηρώων της ΕΟΚΑ που αρνήθηκαν να παραδωθούν και αποθεώθηκαν πολεμώντας με ανυπέρβλητη γενναιότητα στις 2 Σεπτεμβρίου 1958 για την Ένωση της Κύπρου με την Ελλάδα, την λευτεριά της πατρίδας, την τιμή του ανθρώπου, το φιλότιμο ενός περήφανου λαού. Ανδρέας Κάρυος, Φώτης Πίττας απέδρασαν από τα κρατητήρια Πύλας στις 12 Μαρτίου 1958. Ηλίας Παπακυριακού από τις ομάδες παράτολμων αποστολών του Βαρωσιού. Χρίστος Σαμάρας (ή Ξάνθος) υπεύθυνος Λιοπετρίου. Όλοι καταζητούμενοι από τους Άγγλους. Τέσσερεις αετοί, τέσσερεις σκυταλοδρόμοι του θανάτου, ινδάλματα βίου, υψωμένα στο πάνθεο των Ηρώων θα συμβολίζουν τον αιώνειο ανδρισμό και τον αγνό, τον ωραίο πατριωτισμό και θα προβάλουν αθάνατα πρότυπα που θα επικοινωνούν με την ψυχή της νεολαίας για να της μεταδίδουν το μέγα μήνυμα πως η λευτεριά και η ανθρωπιά είναι αποτελέσματα της λεβεντιάς και η παλλικαροσύνη χρέος και τεκμήριο της νιότης που κατορθώνει να περάσει καταξιωμένη από τον πρόσκαιρο τούτο κόσμο."
Οι Αγωνιστές της ΕΟΚΑ με τον θάνατο τους συνεκλόνισαν την παγκόσμια
κοινότητα.
Στο σημείο της μάχης στήθηκε μνημείο των τεσσάρων αγωνιστών.
Ο Δρ Κώστας Χαραλαμπίδης γεννήθηκε στο Μονιάτη της Λεμεσού. Μετά την αποφοίτησή του από το Β’ Γυμνάσιο της πόλης σπούδασε θέατρο και Αγωγή του Λόγου στην Αθήνα. Ακολούθησε μεταπτυχιακές σπουδές στο Πανεπιστήμιο Middlesex του Λονδίνου και είναι κάτοχος μάστερ και διδακτορικού στα Μ.Μ.Ε. και στον Πολιτισμό. Εργάστηκε ως ηθοποιός, παραγωγός και σκηνοθέτης, στην Αθήνα, την Κύπρο, την Ευρώπη και την Αμερική. Γράφει θέατρο, ποίηση και παιδική λογοτεχνία και ασχολείται με την έρευνα της λαϊκής μας μουσικής παράδοσης. Εξέδωσε σε ψηφιακούς δίσκους σειρά από μεσαιωνικά και δημοτικά τραγούδια και σειρά από βιβλία παιδικής λογοτεχνίας. Το 2005 τιμήθηκε με το Κρατικό Βραβείο Παιδικής Λογοτεχνίας από το Υπουργείο Παιδείας και Πολιτισμού. Πήρε μέρος σε διεθνείς διοργανώσεις για την τέχνη και τον πολιτισμό και πραγματοποίησε σειρά από διαλέξεις και παρουσιάσεις. Είναι επίκουρος καθηγητής στο Πανεπιστήμιο Λευκωσίας, όπου διδάσκει Αγωγή του Λόγου, Επικοινωνία και Πολιτισμό. Είναι επίσης ερευνητής και παρουσιαστής των τηλεοπτικών προγραμμάτων της κρατικής τηλεόρασης της Κύπρου (ΡΙΚ) "Γραμμή 1088", "Κύπρος ένα ταξίδι", "Κυπρίων Νόστος" κ.ά.
ΠΡΟΣΩΠΟΓΡΑΦΙΕΣ - ΚΩΣΤΑΣ ΧΑΡΑΛΑΜΠΙΔΗΣ
https://www.youtube.com/watch?v=yITcm3M5HMc
Αροδαφνούσα
https://www.youtube.com/watch?v=47IYtnno8Tg
Δημοτικό Τραγού Κύπρου Σύντομη-διασκευή Κώστα Μόντη
Τραγούδι/Απαγγελία: Κώστας Χαραλαμπίδης
Στο πιάνο Σάββας Σάββα
Από το δίσκο "Φωνές της Κύπρου"
Η Αροδαφνούσα είναι ένα από τα πολυτραγουδησμένα δημοτικά τραγούδια της Κύπρου. Το τραγούδι πραγματεύεται το θέμα "έρωτας-θάνατος". Σύμφωνα με την παράδοση η Αροδαφνούσα ήταν μια πεντάμορφη χωριατοπούλα από το χωρίο Χούλου της Πάφου που θάμπωσε τον ρήγα με την ομορφιά της και την είχε ερωμένη.
Άης Γιώρκης
https://www.youtube.com/watch?v=0d9EAVmzOxo
Δημοτικό Τραγού Κύπρου
Τραγούδι/Απαγγελία: Κώστας Χαραλαμπίδης
Από το δίσκο Ακριτικά "Τραγούδια της Κύπρου"
Τα ακριτικά τραγούδια είναι τα παλαιότερα ελληνικά δημοτικά τραγούδια
που σώζονται και συγγενεύουν με το έμμετρο αφήγημα του 12ου αι., το
γνωστό ως «Έπος του Διγενή Ακρίτα». Το παλαιότερο σωζόμενο ακριτικό τραγούδι είναι το «Άσμα του Αρμούρη»
που παραδίδεται σε χειρόγραφο του 15ου αι. Τα περισσότερα όμως ακριτικά
που είναι γνωστά σήμερα είναι όψιμες καταγραφές, του 19ου ή και των
αρχών του 20ου αι., και προέρχονται από τον Πόντο, την Μικρά Ασία, την Κύπρο και την Κρήτη. Η παλαιότητα του υλικού των τραγουδιών γίνεται αντιληπτή από την μνεία των Σαρακηνών, της Συρίας και της Αραβίας
και τα βυζαντινά ονόματα των ηρώων: Αλέξιος, Κωνσταντίνος, Θεοφύλακτος.
Ο Βασίλειος Διγενής Ακρίτας είναι ο γνωστότερος από τους ήρωες των ακριτικών τραγουδιών και πρωταγωνιστής ενός έμμετρου αφηγηματικού έργου του 11ου-12ου αι., το οποίο είναι γνωστό ως Διγενής Ακρίτης ή Έπος του Διγενή Ακρίτη. Ο Διγενής ήταν ο λαϊκός ήρωας ο οποίος ενσάρκωνε τα όνειρα του `Ελληνα-Βυζαντινού. Στα απόμακρα σύνορα της Μικρασίας οι ακρίτες, ακοίμητοι φρουροί, προστάτευαν, με κίνδυνο της ζωής τους, την αυτοκρατορία.
Το "Τραούιν του Διγενή" είναι κατ' εξοχήν κυπριακή παραλλαγή ακριτικό τραγούδι και είναι μάλλον το σημαντικότερο καθώς σε αυτό ο Διγενής αντιπάλεψε και τελικά νικά ακόμη και τον Χάρο. `Οπως όλα τα δημοτικά τραγούδια, έτσι κι αυτό, δεν αποδίδεται σε συγκεκριμένο συγγραφέα και διαδόθηκε από στόμα σε στόμα. Το μέτρο του τραγουδιού είναι ιαμβικό δεκαπεντασύλλαβο αλλά χωρίς ομοιοκαταληξία. Το τραγούδι αποκτά ιδιαίτερη ευφωνία με τον τονισμό της παραλήγουσας της τελευταίας λέξης του κάθε στίχου. Οι επαναλήψεις που συναντιούνται στο τραγούδι αποτελούν χαρακτηριστικό της δημοτικής ποίησης και το καθιστούν ιδιαίτερα προσιτό για να τραγουδιέται από το λαό. Η γλώσσα του τραγουδιού είναι καθαρά Κυπριακή με πάμπολλες λέξεις της Κυπριακής τοπολαλιάς. Χρησιμοποιούνται δυνατές εκφραστικές προτάσεις και λέξεις ποιητικές, όλο δύναμη και γοητεία. `Ομως το ποίημα διατηρεί τη λιτότητα στην έκφραση. http://myodyssey.spidernet.net/
Ο Χάρος μαύρα ‘φόρησεν, μαύρον καβαλλιτζεύκει,
χρυσόν σπαθίν εζώστηκεν τζαι πά’ στο παναΰριν.
Δικλά πό ‘τζει, δικλά ‘πό δα, θωρείέναν περβόλιν,
τζαι ήσαν άρκοντες πολλοί τραπεζοκαθισμένοι.
Σαν είδασιν τον Χάρονταν, στέκουνται τζαι λαλούν του:
- «Καλώς ήρτεν ο Χάροντας να φά’, να πκιεί μιτά μας,
να φάει άγριν του λαού, να φά’ οφτόν περτίτζιν,
να φά’ αρκοτζεράμιον, που τρων αντρειωμένοι,
να πκιει γλυκόποτον κρασίν, που πίννουν φημισμένοι,
τζαι που το πίννουν άρρωστοι τζαι βρέθουνται γιαμμένοι».
Τζαι πολοάται ο Χάροντας τζαι λέει τζαι λαλεί τους:
- «Εν ήρτα ‘γιω ο Χάροντας να φά’ , να πκιω μιτά σας,
παρά ‘ρτα ́γιω ο Χάροντας να πάρω τον καλόν σας».
- «Παρακαλούμεν, Χάροντα, ποιος είναι ο καλός μας;»
- «Έναν κοντόν κοντούτσικον τζαι χαμηλοβρακάτον,
ένι τζαι αναρκοδόντικον τζαι λλίον μουστακάτον».
Τζει που τ’ ακούει ο Διγενής, αρκώθην τζι’ εθυμώθην,
τζι’ επολοήθην Διγενής του Χάροντα τζαι λέει:
- «Αν με νιτζήσεις, Χάροντα, έπαρε την ψυχήν μου,
αν σε νιτζήσω, Χάροντα, χάρισ’ μου την ζωήν μου».
Σερκές σερκές επκιάστηκαν τζι επήαν στην παλιώστραν
τζαι τζει χαμαί παλιώννασιν τρία ημερονύχτια.
Τζει πόπκιαννεν ο Χάροντας τα γαίματα ‘πιτούσαν,
τζει πόπκιαννεν ο Διγενής τα κόκκαλα ελειούσαν.
Στα τρία ημερονύχτια ο Διγενής νικά τον.
Τζι επολοήθην Χάροντας τζαι λέει τζαι λαλεί του:
- «Αλαβροπκιάσ’ με, Διγενή, να σε αλαβροπκιάσω».
Αλαβροπκιάνν’ ο Διγενής τζαι σφιχτοπκιάνν’ ο Χάρος,
θυμώννεται τζι’ ο Διγενής τζαι σφιχτοπκιάννει Χάρον.
Τζι’ ήρτεν φωνή ‘πού τον Θεόν τζι ένας ατός εγίνην,
ατός χρυσός ολόχρυσος βκαίννει στην τζεφαλήν του
τζι’ έσκαφτεν με τα νύσια του να βκάλει την ψυσήν του.
Τζι’ ο Διγενής ψυχομασεί σε σίερα παλάδκια
σε σίερα παπλώματα, σε σίερα κρεβάθκια.
Π' αππέξω τριγυρκάσαν τον τρακόσσια παλληκάρκα,
θέλουν να μπούσιν να τον δούν τζ' ακόμ' ακροφοούνται.
Τζ' έναν κοντόν, κοντούτσικον, τζιαί χαμηλοβρακάτον,
Ο Διγενής τζι ο Χάρος https://www.youtube.com/watch?v=l0Gpuhvqpus Εκτέλεση: Χρήστος Σίκκης Από το δίσκο "Των Ακριτών και των Ανδρειωμένων" της Δόμνας Σαμίου
Ο Διγενής τζι΄ ο Κάουρας -Μουσικο σχήμα Αν. Μεσόγειος
https://www.youtube.com/watch?v=4WF4Xiv_R_0
Φωνή: Μιχάλης Χ"Μιχαήλ
Σημαντικές πληρορίες για την κυπριακη version του Διγενή μπορείτε να βρείτε και εδώ
Στες Άκρες των Ακρών (Ακριτικός Κύκλος Τραγουδιών)
https://www.youtube.com/watch?v=sUayrf29Iik
Μουσική: Μιχάλη Χριστοδουλίδη
Εκτέλεση: Κώστας Χαραλαμπίδης - Αρετή Κασάπη
Από το δίσκο "Στις Άκρες των Ακρών" (1988)
https://www.youtube.com/watch?v=HccnYhracZI
"Το Κυπριακό τραγούδι «Σαρατζηνός», όσο κι αν παραδόθηκε προφορικά με
τις αναπόφευκτες παραφθορές, διασώζει στοιχεία αρχαιότητας που το
συνδέουν με τις γραπτές παραλλαγές των ακριτικών επών, αλλά και με
ακριτικά τραγούδια άλλων περιοχών, ενώ ταυτόχρονα δείχνει και τα
ιδιαίτερα στοιχεία των τοπικών Κυπριακών ακριτικών τραγουδιών, όπως ο
επίλογος «του ποιητή» ή το «σκαμνί» του βασιλιά που κινδυνεύει από το
κατόρθωμα του ήρωα, (σαφής αμφισβήτηση της βασιλικής εξουσίας, όπως
άλλωστε το έκαναν τόσοι και τόσοι ισχυροί στρατηγοί στο Βυζάντιο) κλπ.
Καταρχάς,
η περιγραφή του πολυτελούς πύργου του Σαρακηνού θυμίζει τις ανάλογες
περιγραφές του Επους για το παλάτι του Διγενή στον Ευφράτη." Dimitris Skourtelis
"Πάσχων προ πολλού απέθανε πτωχός και λησμονημένος σχεδόν εν τῳ Πτωχοκομείῳ ο μόνος Κύπριος ποιητής Βασίλειος Μιχαηλίδης, ούτινος αι πατριωτικαί στροφαί και τα δηκτικά σατυρικά βέλη είχον άλλοτε τοσάκις συγκινήσει την πόλιν. Προορισθείς υπό του αοιδίμου θείου του Κιτίου Κυπριανού να γείνῃ ζωγράφος, είχεν αποσταλῄ νεώτατος εις Ιταλίαν, αλλά ταχέως η ψυχή του Ποιητού εξεδήλωσε την αληθινήν της κλίσιν. Δυστυχώς ο Μιχαηλίδης, ελλείψει πνευματικής μορφώσεως, δεν ηδυνήθη και ως ποιητής να εκδηλώσῃ όλην την δύναμιν της ποιητικής του εμπνεύσεως και έτσι αποτυχών ως ζωγράφος, και μη δυνάμενος να ζῃ ως ποιητής, κατήντησε να γείνῃ νοσοκόμος. Αλλά και ούτω, ο Μιχαηλίδης έμεινε πάντοτε ποιητής και η γνησία κυπριακή του Μούσα έφθασε πολλάκις και μέχρι των συνόρων της αληθινής τέχνης. Τα ποιήματά του εξεδόθησαν εις δύο τομίδια, αλλά πολλά, τα περισσότερα ίσως, μένουσιν ακόμη ανέκδοτα. Επί τινά δε χρόνον εξέδιδε και σατυρικήν ευφυεστάτην εφημερίδα, τον "Διάβολον". Η κηδεία του εγένετο δημοσίᾳ δαπάνῃ μετ᾽ αρκετής μεγαλοπρεπείας, το δε φέρετρόν του εκαλύπτετο από κλώνους δάφνης και φοινίκων. Τον νεκρόν του Ποιητού απεχαιρέτισαν ευγλώττως οι κ.κ. Νικ. Κλ. Λανίτης, Αρ. Κ. Πηλαβάκης και Γιάγκος Ηλιάδης. Του τελευταίου η ποιητική προσφώνησις έχει ως εξής: «Ήσυχα· ήσυχα και μέσα στην παντοτινή ποιητική φτώχια κι αφάνεια ξεψύχησε ο μοναδικός ίσως Κυπριώτης ποιητής, ο Βασίλης Μιχαηλίδης [...]».
Πίσκοπε, 'γιω την γνώμην μου ποττέ δεν την αλλάσσω,
τζι όσα τζι αν πης μεν θαρευτής πως εν να σου πιστέψω.
Εχω στον νουν μου, πίσκοπε, να σφάξω, να κρεμμάσω,
τζι αν ημπορώ που τους Ρωμιούς την Τζιύπρον να παστρέψω,
τζι ακόμα αν ημπόρεια τον κόσμον να γυρίσω,
έθεν να σφάξω τους Ρωμιούς, ψυσιήν να μεν αφήσω.
Η Ρωμιοσύνη εν φυλή συνότζιαιρη του κόσμου,
κανένας δεν εβρέθηκεν για να την ι-ξηλείψη,
κανένας, γιατί σιέπει την που τα 'ψη ο Θεός μου.
Η Ρωμιοσύνη εν να χαθή, όντας ο κόσμος λείψει!
Σφάξε μας ούλους τζι ας γενεί το γαίμαν μας αυλάτζιν,
κάμε τον κόσμον ματζιελλειόν τζιαι τους Ρωμιούς τραούλλια,
αμμά ξέρε πως ύλαντρον όντας κοπεί καβάτζιν
τριγύρου του πετάσσουνται τρακόσια παραπούλια.
Το 'νιν αντάν να τρώ' την γην, τρώει την γην θαρκέται
μα πάντα τζιείνον τρώεται τζιαι τζιείνον καταλυέται.
Β. Μιχαηλίδης, «Η 9η Ιουλίου του 1821 εν Λευκωσία Κύπρου» 18-19 Πηγή:
Δια πράξεων ηρωισμού και αυτοθυσίας να κινήσωμεν το ενδιαφέρον της
Διεθνούς κοινής γνώμης, ιδία δε των Συμμάχων, επί του Κυπριακού
ζητήματος, το οποίον θα ήτο δυνατόν, ούτω, να τοις παράσχη πράγματα, εάν
δεν δοθεί λύσις, ικανοποιούσα ημάς.Δια συνεχούς σοβαράς
παρενοχλήσεως των Άγγλων εν Κύπρω να διαδηλώσωμεν την σταθεράν απόφασιν
και θέλησιν μας ότι δεν θα υποχωρήσωμεν προ ουδεμίας θυσίας, αλλά,
τουναντίον, θα προχωρήσωμεν μέχρις επιτεύξεως του σκοπού μας. Ο Αγών θα
συνεχισθεί μέχρις ού η Διεθνής διπλωματία - ΟΗΕ - και οι Άγλλοι,
ειδικώς, εξαναγκασθούν να εξετάσουν το Κυπριακόν ζήτημα και δώσουν
ΑΜΈΣΩΣ λύσιν σύμφωνον με τους πόθους του Κυπριακού λαού και ολοκλήρου
του Ελληνικού Έθνους.
Με την βοήθειαν του Θεού, με πίστιν εις τον τίμιον αγώνα μας, με την συμπαράστασιν ολοκλήρου του Ελληνισμού και με την βοήθειαν των Κυπρίων αναλαμβάνομεν τον αγώνα διά την αποτίναξιν του αγγλικού ζυγού, με σύνθημα εκείνο, το οποίον μας κατέλιπον οι πρόγονοί μας ως ιεράν παρακαταθήκην “Ή ΤΑΝ Ή ΕΠΙ ΤΑΣ”.
Αδελφοί Κύπριοι,
Από τα βάθη των αιώνων, μας ατενίζουν όλοι εκείνοι, οι οποίοι ελάμπρυναν την Ελληνικήν ιστορίαν διά να διατηρήσουν την ελευθερίαν των, οι Μαραθωνομάχοι, οι Σαλαμινομάχοι, οι τριακόσιοι του Λεωνίδα και οι νεώτεροι του Αλβανικού έπους.
Μας ατενίζουν οι αγωνισταί του ’21, οι οποίοι μας εδίδαξαν, ότι η απελευθέρωσις από τον ζυγόν δυνάστου αποκτάται πάντοτε με το ΑΙΜΑ. Μας ατενίζει, ακόμη, σύμπας ο Ελληνισμός, ο οποίος μας παρακολουθεί με αγωνίαν, αλλά και με εθνικήν υπερηφάνειαν.
Ας απαντήσωμεν με έργα, ότι θα γίνωμεν “πολλώ κάρρονες τούτων".
Είναι καιρός να δείξωμεν εις τον κόσμον, ότι εάν η διεθνής διπλωματία είναι ΑΔΙΚΟΣ και εν πολλοίς ΑΝΑΝΔΡΟΣ, η Κυπριακή ψυχή είναι γενναία.
Εάν οι δυνάσται μας δεν θέλουν να αποδώσουν την λευτεριά μας, μπορούμε να την διεκδικήσουμε με τα ίδια μας τα ΧΕΡΙΑ και με το ΑΙΜΑ μας. Ας δείξωμεν εις τον κόσμομ ακόμη μια φορά ότι και του σημερινού Έλληνος "ο τράχυλος ζυγόν δεν υπομένει".
Ο αγών θα είναι σκληρός.
Ο δυνάστης διαθέτει τα μέσα και τον αριθμόν. Ημείς διαθέτομεν την ΨΥΧΗΝ. Έχομεν και το ΔΙΚΑΙΟΝ με το μέρος μας. Γι’ αυτό και θα ΝΙΚΗΣΩΜΕΝ
Διεθνείς διπλωμάται, Ατενίζουμε το έργον σας΄ είναι αίσχος εν εικοστώ αιώνι οι λαοί να χύνουν το αίμα των για ν΄αποκτήσουν την λευτεριάν των, το θείο αυτό δώρο για το οποίο και εμείς επολεμήσαμε παρά το πλευρόν των λαών σας και για το οποίον ΄σεις τουλάχιστον διατίνεσθε ότι επολεμήσατς εναντίον του ναζισμού και το φασισμού.
Έλληνες,
Όπου και αν ευρίσκεσθε, ακούσατε την φωνή μας.
Εμπρός! Όλοι μαζί για την λευτεριά της Κύπρου μας.
Ε.Ο.Κ.Α.
Ο
ΑΡΧΗΓΟΣ ΔΙΓΕΝΗΣ
Οι μαθητές της Θεσσαλονίκης τιμούν την ΕΟΚΑ
https://www.youtube.com/watch?v=oECHAI9fhwU
Υπέροχες φωνές, καταπληκτικές ερμηνείες, ανέκδοτοι στίχοι και μουσικές συνθέσεις! Ποιος είπε πως η νέα γενιά δεν έχει ιδανικά; Παρακολουθήστε το βίντεο από την εκδήλωση των μαθητών της Θεσσαλονίκης για τους μαθητές της ΕΟΚΑ!
Εμπρός, γιοί των Ελλήνων, Ελευθερώστε την πατρίδα,
Ελευθερώστε τα παιδιά σας, τις γυναίκες σας, Τους βωμούς των θεών των πατέρων σας
Και τους τάφους των προγόνων σας:
Τώρα είναι ο αγώνας για τα πάντα.
Η
Κύπρος του 1955-1959 αποτέλεσε μια από τις ελάχιστες περιπτώσεις στις
οποίες οι Βρετανοί απέτυχαν να νικήσουν σε έναν αποικιακό πόλεμο. Ο αγώνας του ΄55-΄59
υπήρξε ένας αγώνας σκληρός, πεισματικός, επίμονος και πολυμέτωπος. Υπήρξε ένας αγώνας
που αναπτύχθηκε στα κρησφύγετα, στις ενέδρες, στα κρατητήρια με τη βαναυσότητα των
ανακριτών, στις αγχόνες που τις ανέβηκαν οι αγωνιστές με το τραγούδι και το χαμόγελο
στα χείλη, στις πόλεις με τους κατ' οίκον περιορισμούς, τα φυλλάδια και τις μαχητικές
διαδηλώσεις. Οι νέοι της Ε.Ο.Κ.Α.
κλείστηκαν στα κρατητήρια και τα στρατόπεδα συγκεντρώσεως, έλιωσαν
στα βασανιστήρια,
σκοτώθηκαν μαχόμενοι ηρωικά σε ενέδρες, ανέβηκαν στις αγχόνες ψάλλοντας
τον εθνικό
ύμνο, κάηκαν στα κρησφύγετα αρνούμενοι να παραδοθούν. Ο αγώνας της ΕΟΚΑ
είναι ότι πιο ιερό, πιο πολύτιμο και άξιο να θυμόμαστε και μεταφέρουμε
στις επόμενες γενιές.
