Βασίλης Ανδρεόπουλος: Πολύπλευρη καλλιτεχνική προσωπικότητα, η οποία διακρίθηκε σε πολλά θεατρικά είδη ενώ ίδρυσε ο ίδιος διαφόρους θιάσους. Έλαβε επίσης μέρος σε αρκετές ταινίες, σε διάφορες τηλεοπτικές σειρές αλλά και σε ραδιοφωνικές παραγωγές.
Γεννήθηκε στις 15 Φεβρουαρίου1923 στον Πλάτανο Αιγιαλείας και τα χρόνια της κατοχής συνελήφθη πρώτα από τους Ιταλούς, από τους οποίους και δραπέτευσε, και μετά από τους Γερμανούς από τους οποίους φυλακίστηκε στις φυλακές Αβέρωφ. Ως ηθοποιός συνεργάστηκε με πολλούς θιάσους, με τη "Λυρική Σκηνή", το "Εθνικό Θέατρο" και πολλά ΔΗΠΕΘΕ, παίζοντας και πρωταγωνιστώντας σε όλα τα είδη του θεάτρου. Το 1949 συνέβαλε στην ίδρυση του "Ρεαλιστικού Θεάτρου-Βεάκης", το 1959 ίδρυσε την "Δωδέκατη Αυλαία" απ' όπου εμφανίστηκαν νέα ταλέντα του καλλιτεχνικού χώρου και το 1964 συνέβαλλε στην ίδρυση ενός από τους πρώτους εταιρικούς θιάσους, του "Άρματος Θεάτρου" του "Σωματείου Ελλήνων Ηθοποιών", όπου παρουσιάστηκε η "Ειρήνη" του Αριστοφάνη. Μετά την πρώτη ταινία του, "Πρωτευουσιάνικες Περιπέτειες" ('56), ο Ανδρεόπουλος εμφανίστηκε σε δεκάδες ταινίες της δεκαετίας του 1960 και του 1970. Ως συγγραφέας έγραψε για το ραδιόφωνο, τον κινηματογράφο και την τηλεόραση. Πολλά θεατρικά του έργα παίχτηκαν από την 'Δωδέκατη Αυλαία", το "Εθνικό Θέατρο" και θιάσους του ελευθέρου θεάτρου: "Κομιστής Ειδήσεων", "Ε, Νοικοκυραίοι", "Κρεατομηχανή", "Η Κληρονομιά", "Ως Εδώ Σύντροφοι", "Άγρια Παιχνίδια" και "Ζορμπάς", διασκευή από το ομώνυμο μυθιστόρημα του Νίκου Καζαντζάκη. Βραβεύθηκε από τον Καλοκαιρίνειο διαγωνισμό και από τον ραδιοφωνικό σταθμό Μόσχας και διετέλεσε μέλος του Δ.Σ. του ΣΕΗ και πολλών κρατικών καλλιτεχνικών επιτροπών.
Απεβίωσε στις16 Αυγούστου2011 στην Αθήνα. Γιος του είναι ο ηθοποιός Ανδρέας Ανδρεόπουλος.
Απεβίωσε σε ηλικία 85 ετών, στις 6 Μαρτίου 2024, ο γνωστόςσυνθέτης, τραγουδοποιός και πιανίστας Δήμος Μούτσης. Γεννήθηκε στις 2 Αυγούστου 1938 στονΠειραιάκαι φοίτησε στοΩδείο Αθηνών ενώ κέρδισε το πρώτο βραβείο ως σολίστ στο βιολί. Στα μέσα της δεκαετίας του '60 γνώρισε τονΝίκο Γκάτσοκαι τονΜάνο Χατζιδάκι, σε ένα καφέ - ζαχαροπλαστείο όπου σύχναζαν και οι δύο. Το 1967 άρχισε ο Γκάτσος να δίνει στίχους του στον Μούτση και έτσι έγραψε τα πρώτα του τραγούδια και το 1970 ο Μάνος Χατζιδάκις ανέθεσε στον Μούτση, τη φροντίδα της ενορχηστρώσης και της μουσικής διευθύνσης των τραγουδιών του στον δίσκο «Επιστροφή». Την ίδια εποχή ο Μούτσης συνεχίζει να γράφει επιτυχίες όπως το «Αυτά τα χέρια» (στίχοιΛευτέρη Παπαδόπουλου) και το «Στην Ελευσίνα μια φορά» (στίχοιΒασίλη Ανδρεόπουλου). Ύστερα από μία σειρά μεγάλων λαϊκών τραγουδιών, που έγραψε ο Μούτσης, κυκλοφορει το 1972 ο «Άγιος Φεβρουάριος» και τον ίδιο χρόνο ο «Συνοικισμός Α». Το 1973 κυκλοφορούν οι «Στροφές», άλλη μια λαϊκή και συνάμα πολύ μελωδική δίσκογραφική δουλειά του. Το 1974 στη μεταπολίτευση, «Μαρτυρίες», που περιλάμβανε τα τραγούδια του Μούτση που είχε κόψει η λογοκρισία της χούντας σε στίχους Μάνου Ελευθερίου, Γιάννη Λογοθέτη, Γιώργου Χρονά, Βαρβάρας Τσιμπούλη και του ίδιου του συνθέτη και τραγουδιστές το Μανώλη Μητσιά, τη Βασιλική Λαβίνα, σε μια από τις πρώτες δισκογραφικές της συμμετοχές και το Χρήστο Λεττονό. Το 1975 κυκλοφορεί την «Τετραλογία», ένας πρωτοποριακός κύκλος μελοποιημένης ποίησης βασισμένος σε ποιήματα των Κ.Π. Καβάφη, Καρυωτάκη, Σεφέρη και Ρίτσου, με ερμηνευτές τον Μανώλη Μητσιά, τον Χρήστο Λεττονό και με την πρωτοεμφανιζόμενη τραγουδίστρια Άλκηστη Πρωτοψάλτη. Ακολούθησε το 1976 η «Εργατική συμφωνία», μουσική από το θεατρικό έργο του Γιώργου Σκούρτη «Απεργία». Το 1979 κυκλοφορεί το «Δρομολόγιο» πάνω σε στίχους του Γκάτσου και με την ερμηνεία του Μητσιά. Το 1981 κυκλοφόρησε το «Φράγμα» σε στίχους Κώστα Τριπολίτη. Τα λαϊκά τραγούδια του δίσκου τραγουδήθηκαν από την μεγάλη ρεμπέτισσα Σωτηρία Μπέλου με τον Δήμο Μούτση να τραγουδάει μόνο το ρεφρέν από το πασίγνωστο «Δε λες κουβέντα». Οι ηλεκτρικές μπαλάντες του δίσκου τραγουδήθηκαν από τον ίδιο τον συνθέτη. Το 1983 με το «Ενέχυρο» εγκαινιάζει την μοναχική πορεία. Το 1987 ακολουθεί το «Να!» που περιέχει και τα πολύ γνωστά του τραγούδια «Το όνειρο» και το «Μια φυσαρμόνικα που κλαίει». Το 1990 «Ταξιδιώτης του παντός» με τη Νάνα Μούσχουρη, ο οποίος ήταν και ο τελευταίος δίσκος που έγραψε για άλλο τραγουδιστή πλην του ιδίου. Το 1994 επέστρεψε με το «Για Πούλημα Λοιπόν!» πάλι με στίχους και ερμηνεία δική του.
Επιτυχίες:«Πήρες το μεγάλο δρόμο», «Μην μου χτυπάς τα μεσάνυχτα την πόρτα», «Πειραιώτισσα» (Κόκορας), «Άσπρα, κόκκινα, κίτρινα, μπλε», «Έτσι ειν' η ζωή», «Σ΄ έβλεπα στα μάτια» (Μοσχολιού), «Αύριο πάλι» (Μπιθικώτσης), «Με ένα παράπονο», «Πέσ' της το μ' ένα γιουκαλίλι»,«Στην Ελευσίνα μια φορά» (Μητσιάς), «Στο παράθυρο αγναντεύοντας» (Καλογιάννης), «Σαν τον Τσε Γκεβάρα», «Μακρυνή της αγάπης ώρα», «Ο χάρος βγήκε παγανιά» (Μητροπάνος), «Νταλίκα» (Μπέλλου) κ. ά.
Νέοι σε όλη τη χώρα αρχίζουν να ετοιμάζονται για πόλεμο με τους Τούρκους και γονείς γεμάτοι αγωνία αλλά και εθνική υπερηφάνεια αποχαιρετούν τα παιδιά τους που θα έφευγαν για την Κύπρο. Ανοιχτά φορτηγά κινούνταν στους δρόμους με ενθουσιώδεις νέους στις καρότσες και οι σιδηρόδρομοι πλημμύρισαν από νεαρά παιδιά με βαλίτσες στα χέρια. Ωστόσο, όταν έφτασαν στα κέντρα επιστράτευσης επικράτησε το απόλυτο χάος, καθώς δεν βρήκαν ούτε στολές, ούτε πολεμικό υλικό ή πραγματικό σχέδιο. Οι περισσότεροι έφτασαν μόνο μέχρι το κέντρο επιστράτευσης.
Η επιστράτευση εξελίχθηκε σε ένα τεράστιο φιάσκο και το τέλος της Χούντας ήταν απλά θέμα μερικών ωρών.
Δ. Μούτσης - Μαρτυρίες (1974)
https://www.youtube.com/watch?v=ykg6Sh9gWwM
"Δέκα λαϊκές μπαλάντες μιας δύσκολης εποχής... " έτσι χαρακτήρισε το νέο του δίσκο ΜΑΡΤΥΡΙΕΣ (1974) ο Δήμος Μούτσης. Ένα εξαιρετικό δίσκος σε μουσική του Μούτση και στίχους Μάνου Ελευθερίου, Γιάννη Λογοθέτη, Γιώργου Χρονά, Βαρβάρας Τσιμπούλη και του ίδιου του συνθέτη και τραγουδιστές το Μανώλη Μητσιά, τη Βασιλική Λαβίνα, σε μια από τις πρώτες δισκογραφικές της συμμετοχές και το Χρήστο Λεττονό.
Τα τραγούδια του:
1) Επιστράτευση, 20 Ιουλίου ‘74 (Στίχοι Γ. Λογοθέτη) Μανώλης Μητσιάς
2) Μαρτυρίες (Μ. Ελευθερίου) Βασιλική Λαβίνα
3) Γιούπι γιούπι γεια (Γ. Χρονά) Χρήστος Λεττονός
4) Τούτο το βράδυ (Δ. Μούτση) Βασιλική Λαβίνα
5) Το γράμμα της Δευτέρας (Γ. Λογοθέτη) Μανώλης Μητσιάς
6) Καταζητούνται (Γ. Χρονά) Χρήστος Λεττονός
7) Δεν έχει πια ζωή (Μ. Ελευθερίου) Βασιλική Λαβίνα
8) Απ' το κέντρο διερχομένων (Β. Τσιμπούλη) Μανώλης Μητσιάς
9) Θυμάσαι στην Ελλάδα (Γ. Λογοθέτη) Βασιλική Λαβίνα
10) Με ξένο διαβατήριο (Γ. Λογοθέτη) Μανώλης Μητσιάς
Ο σκιτσογράφος, στιχουργός, συνθέτης, τραγουδιστής και ζωγράφος "ΛοΓο" Γιάννης Λογοθέτης γεννήθηκε στην Θάσο. Δημοσιεύει γελοιογραφίες του από 17 χρονών σε εφημερίδες και περιοδικά στην Ελλάδα και το εξωτερικό όπως Τα Νέα, Το Βήμα, Ελευθεροτυπία, Έθνος, Αυγή, Daily Mirror, Sunday Telegraph και περιοδικά όπως Ταχυδρόμος, Εικόνες και άλλα. Έχει πάρει μέρος σε διεθνείς εκθέσεις σκίτσου στον Καναδά, στην Γερμανία, στην Ιταλία και στην Βουλγαρία. Έργα του υπάρχουν στο Μουσείο Μοντέρνας Τέχνης στην Βουλγαρία. Στην Ελλάδα έχει κάνει ατομικές εκθέσεις με γελοιογραφίες και συμμετείχε και σε ομαδικές. Τελευταία έχει κάνει 6 ατομικές εκθέσεις σε γνωστές γκαλερί της Αθήνας με ζωγραφικά έργα. Στην δισκογραφία εμφανίστηκε το 1971 γράφοντας στίχους για τραγούδια. Συνεργάστηκε με τον Δήμο Μούτση, τον Λουκιανό Κηλαϊδόνη, τον Σταύρο Κουγιουμτζή, τον Γιώργο Χατζηνάσιο, τον Χριστόδουλο Χάλαρη. Αργότερα, μέσα στην δεκαετία του '70 καθιέρωσε το γελοιογραφικό τραγούδι με τρεις μεγάλους δίσκους που έκανε με μεγάλη επιτυχία για τον Θέμη Ανδρεάδη. Κορυφαίος του δίσκος το "Τραγούδια με νόημα" (1975). Τα τελευταία χρόνια τραγουδάει τα τραγούδια του και ο ίδιος.
Μεγάλες Επιτυχίες: Αν μ΄ αγαπάς φίλα σταυρό (Γαλάνη), Άσπρα κόκκινα κίτρινα μπλε, Έτσι είν΄ η ζωή (Μοσχολού), Αχ Μαρία, Τι να πούμε τι (Μητσιάς), Πολύ ωραίο στιλ (Πουλικάκος), Είμαι πολύ ωραίος, Η πεθερά, Ή έχεις ρετιρέ ή σε φωνάζουν ρε, Το σκυλάκι το κανίς (Ανδρεάδης) κ.ά.
Άσπρα κόκκινα κίτρινα μπλε
https://www.youtube.com/watch?v=987T2axDLdI
Στίχοι: Γιάννης Λογοθέτης. Μουσική: Δήμος Μούτσης. Πρώτη εκτέλεση: Βίκυ Μοσχολιού, «Συνοικισμός Α», 1972.
Έχει ο Θεός
https://www.youtube.com/watch?v=tim6mVGrRak Στίχοι: Γιάννης Λογοθέτης Μουσική: Γιώργος ΧατζηνάσιοςΕκτέλεση: Μανώλης Μητσιάς
Δεύτερη Φωνή: Δήμητρα Γαλάνη
Ντίνος Κατής, ο τροβαδούρος της Λάρισας, Πέθανε στις 17 Σεπτεμβρίου 1995 σε ηλικία 56 ετών. Μαζί με τους Μιχάλη Σοφιαδή καιΒαγγέλης Τζουβαλέκα δημιουργούν το 1956 στη Λάρισα το "Τρίο Ραμόνε". Το συγκρότημα θα εμφανιστεί σε πολλά κέντρα της Λάρισας παίζοντας κυρίως ελαφρά μουσική. Το συγκρότημα συνεργάστηκε επί σκηνής με γνωστούς καλλιτέχνες όπως ο Λαρισαίος Νίκος Μαλλιόπουλος, οι Νίκος Γούναρης, Τώνης Μαρούδας, Κλειώ Δενάρδου, Νινή Ζαχά, Λούλα Νικολαΐδου κ.ά. Το συγκρότημα διαλύθηκε το 1965 και ο μόνος που συνέχισε την μουσική περιπλάνησή του ήταν Ντίνος Κατής. Κατά την δεκαετία του ΄80 και του ΄90 εμφανίστηκε σε γνωστές Αθηναϊκές μπουάτ ενώ συνεργάστηκε και με διάφορους τραγουδιστές και τραγουδίστριες όπως η τραγουδίστρια Αλεξάνδρα. Δυστυχώς τον Ιούνιο του 1994 το πανελλήνιο συγκλονίστηκε όταν στρατιωτικό ελικόπτερο τύπου «Χιούι», κατέπεσε στην Λίμνη Καστοριάς και δύο παλληκάρια ανασύρθηκαν νεκρά. Ο ένας από τους δύο ήταν γιος του, Ντίνου Κατή. Λίγους μήνες αργότερα πέθανε και ο Ντίνος Κατής, ο τροβαδούρος της Λάρισας. Delenda est (Ερηνούλα μου)
https://www.youtube.com/watch?v=4YMVX1x68Is
Στίχοι: Κώστας Τριπολίτης
Μουσική: Δήμος Μούτσης
O ηθοποιός του ελληνικού σινεμά, του θεάτρου, της βιντεοκασέττας, της ιδιωτικής και δημόσιας τηλεόρασης Νίκος Δαδινόπουλος γεννήθηκε
στις 7 Οκτωβρίου του 1944 στην Αθήνα. Ξεκίνησε την καριέρα του στα μέσα της δεκαετίας του 1960 και έγινε ευρύτερα γνωστός τη δεκαετία του '70 χάρις
στη συμμετοχή του στη σειρά "Λούνα Παρκ". Ήταν παντρεμένος από το 1979 με τη συμπρωταγωνίστριά του, Μαίρη Ευαγγέλου, με την οποία απέκτησε έναν γιο ο οποίος ασχολείται με τη σκηνοθεσία. Έπαιξε σε πετυχημένες σειρές όπως "Καλημέρα Ζωή", "Η ζωή της άλλης" ενώ πολλές φορές τραγουδούσε στις κινηματογραφικές του ταινίες ή στις παλιές σειρές. Τα τελευταία χρόνια ζούσε στην Κρήτη, συνεργαζόμενος με το τοπικό ΔΗΠΕΘΕ. Πέθανε στα Χανιά στις 10 Μαρτίου 2012.
Νίκος Δαδινόπουλος -Στης καρδιάς σου τ'ακρογιάλι
https://www.youtube.com/watch?v=O3kZsDn5Fho
Στίχοι: Νίκος Γκάτσος Μουσική: Δήμος Μούτσης
Πρώτη Εκτέλεση: Σταμάτης Κόκοτας
Από την ταινία "Η αριστοκράτισσα κι ο αλήτης" (1970)
Ο Κώστας Τριπολίτης είναι από τους πιο γνωστούς και καταξιωμένους Έλληνες στιχουργούς. Σπούδασε κινηματογράφο και στη συνέχεια Νευροψυχολογία και Γλωσσολογία στη Γερμανία. Διατελεί επί σειρά ετών συνεργάτης εφημερίδων και εντύπων ως
αρθρογράφος και σχολιαστής, παραγωγός ραδιοφωνικών εκπομπών και υπήρξε σεναριογράφος τηλεοπτικών
εκπομπών και σκηνοθέτης ταινιών μικρού μήκους. Έχει εκδώσει ποιήματα και πεζογραφήματα και είναι μέλος της ΑΕΠΙ
από το 1972. Συνεργάστηκε με τα μεγαλύτερα ονόματα του ελληνικού πενταγράμμου αφήνοντας υψηλότητα δείγματα της στιχουργικής ιδιοφυίας. Μερικά από τα πιο γνωστά του τραγούδια είναι τα:
Ανεμολόγιο,Δε λες κουβέντα, Φράγμα, Νταλίκα, Ερηνούλα μου, Επεμβαίνεις, Συχνότητα, Όργανο Εκτελεστικό, Όλα από χέρι καμένα, Ραντάρ, Επιβάτης, Συγκάτοικοι είμαστε όλοι στην τρέλα, Ένα μπλούζ, Μπούμ, Αγάπη, Ζώ κ.α.
Ο Κώστας Τριπολίτης στην εκπομπή Η ΖΩΗ ΕΙΝΑΙ ΑΛΛΟΥ
https://www.youtube.com/watch?v=iY2OBQvuXGk
Δεν λες κουβέντα
https://www.youtube.com/watch?v=sdh4So1RQXg
Στίχοι: Κώστας Τριπολίτης Μουσική: Δήμος Μούτσης
Εκτέλεση: Σωτηρία Μπέλλου - Δήμος Μούτσης
Από το δίσκο "Φράγμα", 1981
Ο στίχος αυτός επέλεξε η ίδια η Σωτηρία Μπέλλου να γραφεί στον τάφο της όταν πεθάνει.
Συγκάτοικοι είμαστε όλοι στην τρέλα (Σχήμα Λόγου)
https://www.youtube.com/watch?v=wqccX1o8a8s
Στίχοι: Κώστας Τριπολίτης
Μουσική: Αντώνης Βαρδής
Εκτέλεση: Αντώνης Βαρδής, Χάρης και Πάνος Κατσιμίχας, Λαυρέντης Μαχαιρίτσας
Ο Γιάννης Μαρκόπουλος το 1980 ενώνεται και στη ζωή με την τραγουδίστρια και συνεργάτιδά του Βασιλική Λαβίνα. "Ελληνίδα τραγουδίστρια με ιδιαίτερο χρώμα στη φωνή της. Γεννήθηκε στην Αθήνα κατάγεται όμως από το Μεσολόγγι. Τα ηχοχρώματα και
το εύρος της εκφραστικής φωνής της, της δίνουν την δυνατότητα να
ερμηνεύει τόσο τα έντεχνα έργα όσο και παραδοσιακά τραγούδια. Σύντροφος
και στη ζωή του, συνεργάζεται σε μόνιμη βάση από το 1979 με τον Γιάννη
Μαρκόπουλο συμμετέχοντας σε ηχογραφήσεις των έργων του και στις
συναυλίες τις οποίες δίνει ο συνθέτης στην Ελλάδα και το εξωτερικό. Αλλά και δισκογραφικά με τον Δήμο Μούτση και τον Απόστολο Καλδάρα." Δύο τραγούδια που λέει η ίδια και πραγματικά συγκλονίζουν είναι Ο ΣΚΛΑΒΟΣ και το ΕΧΕ ΓΕΙΑ ΚΑΗΜΕΝΕ ΚΟΣΜΕ (Χορός του Ζαλόγγου). Το πραγματικό της επώνυμο είναι Λαβίδα είναι αδελφή της επίσης τραγουδίστριας Χριστιάνας και εξαδέλφη της Ελένης Βιτάλη. Ο άνθρωπος που επέμενε να αλλάξει το όνομα της από Λαβίδα σε Λαβίνα ήταν ο Μαρκόπουλος.
Ο Μανώλης Μητσιάς έχεισημαντική καλλιτεχνική παρουσία στο λαϊκό, ελαφρολαϊκό και έντεχνο τραγούδι. Γεννήθηκε στις 26 Φεβρουαρίου 1946 στα Δουμπιά Χαλκιδικής και από παιδί ασχολήθηκε με βυζαντινούς ύμνους και παραδοσιακή μουσική, ενώ διετέλεσε ψάλτης. Αργότερα βρέθηκε στη Θεσσαλονίκη για σπουδές κι εκεί έγινε μέλος της Λέσχης Γραμμάτων και Τεχνών Βορείου Ελλάδος, ενώ παράλληλα δημιούργησε μία μπουάτ στην οποία ξεκίνησε την πορεία του στο τραγούδι. Η πρώτη του δισκογραφική δουλειά έγινε το 1969 ενώ η πρώτη του επιτυχία ήταν το τραγούδι "Στην Ελευσίνα μια φορά". Στη σαραντάχρονη καριέρα του έχει συνεργαστεί σχεδόν με όλους τους κορυφαίους Έλληνες συνθέτες και δημιουργούς. Δισκογραφικά έχει ηχογραφήσει περισσότερους από 35 προσωπικούς δίσκους, ενώ έχει συμμετάσχει και σε δισκογραφικές δουλειές άλλων καλλιτεχνών.
Ο Αλήτης (Σε χίλιους δυο μπελάδες)
https://www.youtube.com/watch?v=3-MTWJc0UKM
Στίχοι-Μουσική: Μάριος Τόκας
Εκτέλεση: Μανώλης Μητσιάς
Αυτά τα χέρια
https://www.youtube.com/watch?v=wTiyUcRetvo
Στίχοι: Λευτέρης Παπαδόπουλος Μουσική: Δήμος Μούτσης
Ο Γιάννης Βογιατζής είχε πει κάποτε σε μια συνέντευξη "Μας άφησε νωρίς, μας άφησε μόνους"
Ο Σωτήρης Μουστάκας (17 Σεπτεμβρίου 1940, Κύπρο - 4 Ιουνίου 2007, Αθήνα) υπήρξε ένας από τους μεγαλύτερους έλληνες κωμικούς ηθοποιούς της εποχής του, βραβευμένος για την προσφορά του στην ελληνική επιθεώρηση.Καταγόταν από το χωριό Κάτω Πλάτρες και ήταν το τελευταίο παιδί πολυμελούς οικογένειας (είχε άλλα επτά αδέρφια). Σε ηλικία 15 χρονών, συμμετείχε στον Απελευθερωτικό Αγώνα της ΕΟΚΑ 1955-1959, όπου μοίραζε φυλλάδια και έγραφε συνθήματα στους τοίχους. Συνελήφθη από τους Άγγλους και φυλακίστηκε για περίοδο εφτά μηνών. Μόλις αποφυλακίστηκε τελείωσε το σχολείο και το 1958 αναχώρησε για την Αθήνα για να σπουδάσει ηθοποιία, παρά τις αντιρρήσεις του πατέρα του. Η αγάπη του Μουστάκα για το θέατρο είχε ξεκινήσει όταν κατά την εφηβεία του ο νεαρός Σωτήρης πήγε σε μια θεατρική παράσταση του Νίκου Σταυρίδη. Μετά το τέλος της παράστασης κι ενώ όλοι ζητούσαν αυτόγραφα από τον Σταυρίδη, ο Σωτήρης τον πλησίασε και του είπε πως θέλει να γίνει κι αυτός ηθοποιός. Ο Σταυρίδης του είπε να έρθει στην Αθήνα να τον βρει. Όταν έφτασε στην Αθήνα, έπιασε δουλειά σ' ένα εστιατόριο ως σερβιτόρος και παράλληλα έδωσε εξετάσεις στη Δραματική Σχολή του Εθνικού Θεάτρου όπου και κόπηκε την πρώτη φορά. Δεν το έβαλε κάτω, ξαναπροσπάθησε και πέρασε. Εκεί γνώρισε και την ηθοποιό Μαρία Μπονέλου με την οποία έπιαξε μαζί σε πολλές ταινίες. Με την Μαρία παντρεύτηκε το 1973 και έκαναν μια κόρη, την Αλεξία.
Μια Παναγιά
https://www.youtube.com/watch?v=Kq0DNFztrTI&spfreload=10
The popular comedian Sotiris Moustakas singing with his daughter in one of his last appearances before his death. Composer: Manos Hadjidakis / Lyrics: Nikos Gkatsos
Τα τελευταία χρόνια έπασχε από καρκίνο. Απεβίωσε τις πρώτες πρωινές ώρες της 4ης Ιουνίου του 2007, σε νοσοκομείο της Αθήνας μετά από έκτακτη εισαγωγή λόγω ξαφνικής αδιαθεσίας που αισθάνθηκε κατά τη διάρκεια θεατρικής πρόβας. Κηδεύτηκε στις 6 Ιουνίου του 2007 από το νεκροταφείο Χαλανδρίου δημοσία δαπάνη, παρουσία πολλών συναδέλφων του και απλού κόσμου. Τελευταία του επιθυμία ήταν, να σκεπαστεί η σορός του με τη γαλανόλευκη σημαία.
Σχεδόν 3 μήνες μετά, η σύζυγός, Μαρία Μπονέλου, απεβίωσε στις 30 Αυγούστου. Ανίψια του Σωτήρη Μουστάκα είναι ο επίσης ηθοποιός Μιχάλης Μουστάκας, η τραγουδίστρια Νίκκι Πόντε και οι Δίδυμοι που έχασαν τη ζωή τους στο Μαρί.
Γεννήθηκε και έζησε στην Αλεξάνδρεια και σε ποιήματά του μιλά για αυτήν, γι' αυτό και αναφέρεται συχνά ως «ο Αλεξανδρινός». Ένα σύντομο αυτοβιογραφικό σημείωμα του ποιητή:
"Πού αλλού θα μπορούσα να ζήσω, καλύτερα; Κάτω από μένα, είναι ο οίκος ανοχής, όπου θεραπεύει τις ανάγκες του σώματος. Εκεί, είναι η εκκλησία η οποία συγχωρεί τις αμαρτίες και πιο πέρα το νοσοκομείο όπου πεθαίνουμε."
.jpeg)
Ο Γιάννης Βογιατζής είχε πει κάποτε σε μια συνέντευξη "Μας άφησε νωρίς, μας άφησε μόνους"
