1) Το «...για πάντα» είναι μια ρομαντική δραματική κομεντί παραγωγής 2020, σε σκηνοθεσία Γιάννη Παπαδάκου και πρωταγωνιστές τον Γιάννη Τσιμιτσέλη και την Κατερίνα Γερονικολού. Η ταινία αποτελεί remake της τουρκικής ταινίας "Issiz Adam", του Çağan Irmak που προβλήθηκε το 2008, με τον τίτλο "Για Πάντα Μόνος".
2) Οι «Τέλειοι Ξένοι» είναι μια δραματική κομεντί του Θοδωρή Αθερίδη. Η ταινία βασίζεται στην ιταλική ταινία "Perfetti Sconosciuti" (2016) του Paolo Genovese, η οποία κέρδισε 5 βραβεία Νταβίντ ντι Ντονατέλο, μεταξύ των οποίων εκείνα της Καλύτερης Ταινίας, Σεναρίου, Σκηνοθεσίας και Α' Γυναικείου Ρόλου.
Ελληνικές ταινίες που έγιναν re-make στην γειτονική Τουρκία
Η πιο χαρακτηριστική ταινία της Αλίκης Βουγιουκλάκη που γνώρισε remake (ή μάλλον γυρίστηκε ταυτόχρονα) στην Τουρκία είναι τα "Χτυποκάρδια στο θρανίο" του Αλέκου Σακελλάριου το 1963. Η ταινία γυρίστηκε παράλληλα σε ελληνική και τουρκική έκδοση. Στην τουρκική αυτή έκδοση, με τίτλο "Sıralardaki Heyecanlar", η Αλίκη Βουγιουκλάκη πρωταγωνίστησε τραγουδώντας μάλιστα στα τουρκικά, έχοντας στο πλευρό της τον γνωστό Τούρκο ηθοποιό Orhan Günşiray. Υπάρχουν όμως και άλλες ελληνικές ταινίες (κυρίως της Βουγιουκλάκη) που γυρίστηκαν ξανά με Τούρκους ηθοποιούς στην Τουρκία π.χ. "Η σωφερίνα", "Η Αλίκη στο ναυτικό", "Το πιο λαμπρό αστέρι", "Ο τετραπέρατος" κ. ά.
Ο όρος αναφέρεται στην οργανωμένη άσκηση βίας από το ΕΑΜ (που κατευθυνόταν κυρίως από το ΚΚΕ) και από τις ένοπλες οργανώσεις του, τον ΕΛΑΣ στην ύπαιθρο και την ΟΠΛΑ στα αστικά κέντρα, την περίοδο της Κατοχής, της Εθνικής Αντίστασης και των Δεκεμβριανών και μέχρι την επικράτηση των ελληνικών κυβερνητικών δυνάμεων, ιδιαίτερα από τα μέσα του 1943 έως τις αρχές του 1945.
Αλίκη Βουγιουκλάκη
Δεκέμβριο του 1943, ο πατέρας της Ιωάννης Βουγιουκλάκης, ο οποίος ήταν Νομάρχης, συνελήφθη από τον ΕΛΑΣ, κρατήθηκε όμηρος μαζί με άλλους 64 και την 31 Δεκεμβρίου εκτελέστηκε. Πηγή:
Ζωή Λάσκαρη
Ήταν η μοναχοκόρη του στρατιωτικού Δημητρίου Κουρούκλη, ο οποίος σκοτώθηκε από τον ΕΛΑΣ το 1943, δηλαδή όταν η Λάσκαρη ήταν οκτώ μηνών. Η μητέρα της σκοτώθηκε και αυτή κατά την διάρκεια του Εμφυλίου Πολέμου το 1948, όταν ίδια ήταν έξι ετών. Πηγή:
Δημήτρης Μαλαβέτας
Ο πατέρας του ηθοποιού και σκηνοθέτη Δημήτρη Μαλαβέτα, Θωμάς Μαλαβέτας, δημοσιογράφος, εκδότης εφημερίδων και συγγραφέας, δολοφονήθηκε από τους κομμουνιστές στις 12 Δεκεμβρίου του 1944. Πηγή:
Νίκος Γκατζογιάννης
Η μητέρα του Ελένη Γκατζογιάννη εκτελέστηκε από το ΔΣΕ αφού κατηγορήθηκε για την οργάνωση φυγάδευσης των τεσσάρων παιδιών της και συγγενών της ενάντια στη τότε πολιτική του ΔΣΕ. Πηγές:
Ελένη Παπαδάκη
Το βράδυ της 21ης Δεκεμβρίου 1944, συνελήφθη από μέλη της Εθνικής Πολιτοφυλακήςκατά την διάρκεια των Δεκεμβριανών. Μετά από σύντομο δίκη - παρωδία, καταδικάστηκε σε θάνατο και εκτελέστηκε.Πηγή:
Ανδρέας Μακέδος
Ο θεατρικός επιχειρηματίας Ανδρέας Μακέδος -ο άνθρωπος που έστησε την ελληνική επιθεώρηση στα χρόνια του Μεσοπολέμου-, στα Δεκεμβριανά είχε την τύχη της Ελένης Παπαδάκη και μάλιστα το άψυχο σώμα του βρέθηκ στον ίδιο ομαδικό τάφο με την σπουδαία ηθοποιό.
Φαίνη Ξύδη
Στις 11 Δεκεμβρίου 1944 κι ενώ η αθλήτρια της αντισφαίρισης Φαίνη Ξύδη βρισκόταν στο πατρικό σπίτι της στην Κηφισιά με τον μητριό της Αντώνιο Κριεζή, τη μητέρα της Αλεξάνδρα και την αδελφή της Ρωξάνη, απήχθησαν από Ελασίτες. Ένα μήνα μετά, στη Συκάμινο κοντά στον Ωρωπό, δολοφονήθηκαν ο Αντώνιος Κριεζής και η Φαίνη. Πηγή:
Ιωάννης Θεοφανόπουλος
Τον Δεκέμβριο του 1944 ΕΛΑΣίτες απαγάγουν από την οικία του τον Πρύτανη του Μετσόβιου Πολυτεχνείου Ι. Θεοφανόπουλο. Την 12 Ιανουαρίου 1945 αφού τον πέρσαν από λαϊκό δικαστήριο τον απογυμνώνουν και τον εκτελούν μαζί με άλλες προσωπικότητες (Σπύρος Τρικούπης, Στ. Κορυζής, Γ. Κερασιώτης κ.ά.). Άλλοι δύο καθηγητές του ΕΜΠ δολοφονήθηκαν την ίδια περίοδο (Γ. Σαρρόπουλος, Σ. Κορώνης). Πηγή:
Ιερέας Γεώργιος Σκρέκας
Μεγάλη Παρασκευή, 11 Απριλίου 1947. Εκείνη την ημέρα τον σταύρωσαν ζωντανό. Τον πυροβόλησαν στο μέτωπο και στους κροτάφους, του έβγαλαν τα μάτια, ενώ τον λόγχισαν στην δεξιά πλευρά. Όταν ξεψύχησε, τον πέταξαν σε μια χαράδρα και τον σκέπασαν με πέτρες και κλαδιά. Πηγή:
Δημήτριος Ψαρρός
Ηγετική μορφή της Εθνικής Αντίστασης (1941-44), συνιδρυτής της σοσιαλδημοκρατικής αντιστασιακής οργάνωσης ΕΚΚΑ και αρχηγός του συντάγματος 5/42. Δολοφονήθηκε στις 17 Απριλίου του 1944 από τονΕΛΑΣ. Πηγή:
Υπόθεση Μαραθέας
Τη νύχτα της 9ης Ιουλίου 1942 ο Κλάρας δολοφονεί τον Νίκο Μαραθέα.Επιπλέον, απήγαγε τον δεκατετράχρονο γιο του και τον γιο του επιστάτη, ζητώντας από τη χήρα του Μαραθέα την καταβολή λύτρων. Παρά τη ρητή διαταγή του Σιάντου,η οποία έγινε γνωστή στον Βελουχιώτη, ο γιος του Μαραθέα είχε φονευθεί. Πηγή:
Υπόθεση Πολκ
Τζορτζ Πολκ, Αμερικανός δημοσιογράφοςστη μεταπολεμική περίοδο του οποίου η δολοφονία συγκλόνισε την Ελλάδα και είχε τεράστιες διεθνείς προεκτάσεις. Πίσω από την δολοφονία του Πολκ κρυβόταν το ΚΚΕ. Πηγή:
Οι 10 καλύτερες ταινίες του σκηνοθέτη Αλέκου Σακελλάριου
Λατέρνα, φτώχεια και φιλότιμο (1955)
Ένας ήρως με παντούφλες (1958)
Η Αλίκη στο Ναυτικό (1960)
Καλώς ήλθες δολλάριο (1969)
Η κόρη μου η Σοσιαλίστρια (1996)
Το ξύλο βγήκε από τον παράδεισο (1959)
Οι Γερμανοί ξανάρχονται (1948)
Η κυρά μας η μαμμή (1958)
Της νύχτας τα καμώματα (1957)
Ο Ηλίας του 16ου (1959)
Γκρίζο γατί (Νιάου, βρε γατούλα)
https://youtu.be/5v6KsXcWmxs?si=Dh2zCfKzv-KQcp-G
Στίχοι: Αλέκος Σακελλάριος
Μουσική: Μάνος Χατζιδάκις
Εκτέλεση: Αλίκη Βουγιουκλάκη
Στην ταινία "Το ξύλο βγήκε από τον παράδεισο" (1959) συναντήθηκαν για πρώτη φορά η Αλίκη Βουγιουκλάκη και ο Μάνος Χατζιδάκις, μια συνάντηση που έμελλε να γίνει η αρχή μακρόχρονης συνεργασίας, καθώς οι δυο τους έχουν συνεργαστεί και σε άλλες ταινίες. Το σινγκλ της ταινίας, που περιείχε το "Γκρίζο γατί" (πιο γνωστό ως "Νιάου, βρε γατούλα") και το "Έχω ένα μυστικό", έγινε μεγάλη εισπρακτική επιτυχία και αποτέλεσε τον πρώτο χρυσό δίσκο στην Ελλάδα.
Οι 10 καλύτερες ταινίες των Βουγιουκλάκη - Παπαμιχαήλ
Ταινίες με την Αλίκη Βουγιουκλάκη και τον Δημήτρη Παλαμιχαήλ
Η Αλίκη στο Ναυτικό (1961) Το ξύλο βγήκε απ' τον παράδεισο (1959) Η νεράιδα και το παλληκάρια (1969) Η κόρη μου σοσιαλίστρια (1966) Το πιο λαμπρό αστέρι (1967) Το κορίτσι του λούνα παρκ (1968) Η αρχόντισσα κι ο αλήτης (1968)
Ταινίες μόνο με την Αλίκη Βουγιουκλάκη Το ποντικάκι (1953)
Το κλωτσοσκούφι (1960)
Ταινίες μόνο με τον Δημήτρη Παπαμιχαήλ Παπαφλέσσας (1971)
Ο Δανιήλ (Δάνης) Κατρανίδης γεννήθηκε στις 4 Αυγούστου 1949 στο Αιγάλεω. Ήταν απόφοιτος (1971) της Ανωτέρας Δραματικής Σχολής Αθηνών Γιώργος Θεοδοσιάδης. Κατά το διάστημα 1971-1978 υπήρξε ηθοποιός του Εθνικού Θεάτρου. Τη θεατρική σεζόν 1978-1979 έγραψε ιστορία στον ρόλο του κομπέρ στη θρυλική παράσταση Cabaret που ανέβασε η Αλίκη Βουγιουκλάκη. Έπαιξε στον κινηματογράφο, στη τηλεόραση και υπηρέτησε όλα τα είδη θεάτρου, από τραγωδία και κωμωδία μέχρι μιούζικαλ και επιθεώρηση, ενώ άκρως αξιόλογη είναι η συμμετοχή του στο θέατρο του ραδιοφώνου. Δίδαξε στην Ανωτέρα Δραματική Σχολή «Ίασμος» και στο Θεατρικό Εργαστήρι "Βασίλης Διαμαντόπουλος".Ήταν λάτρης της θάλασσας και δεινός ιστιοπλόος, έχει στο ενεργητικό του δεκάδες συμμετοχές και κατακτήσεις σε αγώνες ανοικτής θαλάσσης.
Εξαιτίας χρόνιων προβλημάτων υγείας, απεβίωσε την 1 Σεπτεμβρίου 2024 σε ηλικία 75 ετών. Υπήρξε παντρεμένος με την ηθοποιό και συμμαθήτρια του στη Σχολή του Γ. Θεοδοσιάδη Μίρκα Παπακωνσταντίνου (1971-1977).
Στίχοι: Γιάννης Ξανθούλης Μουσική προσαρμογή: Γιώργος Κατσαρός
https://youtu.be/GtJ9Gi9--0g?si=4KhKkyBB87Pkwped
"1978 και η Αλίκη Βουγιουκλάκη ερμηνεύει τη "Σάλι Μπόουλς" στο μιούζικαλ που παίζεται με μεγάλη επιτυχία στο Θέατρο Αλίκη. Η Αλίκη άφησε εποχή με το ''Καμπαρέ'', των John Kander, Fred Ebb, είχε κομπέρ τον Δάνη Κατρανίδη που έκλεψε την παράσταση και έγινε πασίγνωστος. Η σκηνοθεσία ήταν του Δημήτρη Ποταμίτη. Η Αλίκη έκανε και τα δικά της φυσικά, γι αυτό εκτός από τα τραγούδια του έργου έβαλε τον Γιώργο Κατσαρό να γράψει δύο καινούρια τραγούδια για την παράσταση." ΔαφνοΣτροφές
Ο Κώστας Καραγιάννης γεννήθηκε στην Αθήνα το 1932. Το 1951 μετακόμισε στη Λυών της Γαλλία, όπου σπούδασε υφαντουργός, για να μπορέσει να ακολουθήσει την οικογενειακή του επιχείρηση. Γυρνώντας στην Ελλάδα πήγε στρατό και στη συνέχεια εργάστηκε για ένα διάστημα στην «Πειραϊκή-Πατραϊκή». Παράλληλα ασχολήθηκε και με την μετάφραση αστυνομικών μυθιστορημάτων. Το 1957 επέστρεψε και πάλι στη Γαλλία και συγκεκριμένα στο Παρίσι, όπου σπούδασε σκηνοθεσία, ενώ παράλληλα διατηρούσε τη θέση του καλλιτεχνικού ανταποκριτή για την εφ.Αθηναϊκή. Η αγάπη του για τον κινηματόγραφο τον οδήγησε να πιάσει δουλειά ως βοηθός γενικών καθηκόντων σε 4 ταινίες του Γάλλου σκηνοθέτη Κλοντ Μπερνάρ Ομπέρ. Το 1959 επέστρεψε μόνιμα στην Ελλάδα. Έχοντας πια εμπειρία στον κινηματογράφο αποφάσισε να ξεκινήσει την παραγωγή της πρώτης του ταινίας.Η πρώτη ταινία που σκηνοθετεί όμως για τη Φίνος Φιλμ το 1961 σημειώνει εισπρακτική αποτυχία, με αποτέλεσμα ο Φιλοποίμην Φίνος να διακόψει τη συνεργασία. Ωστόσο, ο Καραγιάννης δεν αποκαρδιώνεται και συνενίζει να εργάζεται ως σκηνοθέτης, σεναριογράφος και παραγωγός. Τόσο ο Καραγιάννης όσο και ο έτερος της ιστορίας ο Αντώνης Καρατζόπουλος, είχαν ήδη δημιουργήσει εταιρείες παραγωγής και είχαν γυρίσει κάποιες ταινίες, ώσπου η συνάντησή τους οδήγησε στη συγχώνευση των εταιρειών τους και τη δημιουργία της Καραγιάννης-Καρατζόπουλος με σκοπό να αποτελέσει το αντίπαλο δέος της Φίνος Φιλμ.
Στον πατέρα του Αντώνη Καρατζόπουλου, άνηκε ο κινηματόγραφος «Μπομπονιέρα» στην Κηφισιά και εξαιτίας της δουλειάς του γνώριζε καλά τον Ούγγρο κινηματογραφιστή Ζοζέφ Χεπ, ο οποίος ζούσε στην Ελλάδα και εργαζόταν τα πρώτα χρόνια στον Φίνο. Όταν κάποια στιγμή αποφάσισε να φτιάξει το δικό του εργαστήριο, προσέλαβε σαν υπάλληλό του τον Αντώνη Καρατζόπουλο και σύντομα ξεκίνησε να εργάζεται ο ίδιος ως οπερατέρ και διευθυντής φωτογραφίας. Το 1957 πήρε τη μεγάλη απόφαση μαζί με τον αδερφό του και τον πατέρα του να ιδρύσουν την εταιρεία Ι. Καρατζοπουλος και να ξεκινήσουν την παραγωγή ελληνικών ταινιών.
Η πρώτη ταινία που προήλθε από την -τότε ανεπίσημη- συνεργασία των Καραγιάννη και Καρατζόπουλου ήταν η ταινία του 1964 "Ο παράς και ο φουκαράς". Τελικά το 1966 οι δύο εταιρείες συγχονεύτηκαν και ιδρύεται από τον Κώστα Καραγιάννη, τον Αντώνη Καρατζόπουλο και τον αδερφό του πρώτου, Ντόντο (Θόδωρο) Καραγιάννη η κινηματογραφική εταιρεία Καραγιάννης-Καρατζόπουλος ΑΕ, η οποία δημιουργεί συνολικά 118 ταινίες, από τις οποίες ο Καραγιάννης σκηνοθέτησε 101 ταινίες. Η εταιρεία παρήγαγε ήδη μέσα στην πρώτη σεζόν εννέα ταινίες, ενώ αγόρασε και ποσοστό διανομής από την ταινία Οι ένοχοι του Κώστα Ασημακόπουλου, προωθώντας έτσι μια δεκάδα ταινιών εντός του πρώτου χρόνου λειτουργίας της. Σε πολύ μικρό χρονικό διάστημα, ανελίχθηκε σε μία από τις μεγαλύτερες εταιρείες παραγωγής ταινιών στην Ελλάδα. Η εταιρεία συνεργάστηκε με μερικούς από τους μεγαλύτερους σταρ της εποχής: Αλίκη Βουγιουκλάκη, Δημήτρης Παπαμιχαήλ, Λάμπρος Κωνσταντάρας, Κώστας Βουτσάς, Μάρω Κοντού, Τζένη Καρέζη, Ρένα Βλαχοπούλου, Δέσποινα Στυλιανοπούλου, Νίκος Ρίζος, Θανάσης Βέγγος και άλλοι. Η ταινία με τα περισσότερα εισιτήρια ήταν "Το πιο λαμπρό αστέρι" (1967-68) με 652.661 ενώ η ταινία με τα λιγότερα εισιτήρια ήταν η "Κρουαζιέρα του τρόμου" (1977-78) με μόλις 1.380.
Η εταιρεία πέρα από την παραγωγή ή συμπαραγωγή ταινιών, που συνεχίζεται ως τις μέρες μας, αγόρασε κατά καιρούς τα δικαιώματα ταινιών άλλων παραγωγών. Στο πλαίσιο αυτό απέκτησε το 1997 τα δικαιώματα των ταινιών του παραγωγούΤζέιμς Πάρις, ενώ το 2000 αγόρασε τις ταινίες της εταιρείας παραγωγήςΔαμασκηνός - Μιχαηλίδης όπως και άλλων μικρότερης όμως εμβέλειας.
Πριν ο όρος αποκτήσει τη σημερινή αρνητική σημασία του night club για ενήλικες, τα καμπαρέ υπήρξαν στην αρχή εκλεπτισμένά κέντρα διασκέδασης, μία μορφή θεατρικής ψυχαγωγίας με μουσική, χορό, τραγούδι, υποκριτική, απαγγελία από γυναίκες καλλιτέχνιδες ή και άντρες καλλιτέχνες. Μπορούσαν να περιελάμβαναν όμως και διασκεδαστές, μίμους και ταχυδακτυλουργούς.
Τα καμπαρέ είχαν εμφανιστεί στη Γαλλία και πιο συγκεκριμένα στο Παρίσι τουλάχιστον από τα τέλη του 15ου αιώνα. Αυτά διέφεραν από τις ταβέρνες γιατί μπορεί να σέρβιραν και αυτές φαγητό και κρασί, τα τραπέζια όμως ήταν καλυμμένα με ένα πανί και η τιμή χρεωνόταν από το πιάτο και όχι από την κούπα ενώ βασικός στόχος ήταν και η ψυχαγωγία παρότι μουσική συχνά υπήρχε και στις ταβέρνες. Από νωρίς, τα καμπαρέ θεωρούνταν ανώτερα από τις ταβέρνες. Τον 17ο αιώνα, εμφανίστηκε μια σαφέστερη διάκριση όταν οι ταβέρνες περιορίζονταν στην πώληση κρασιού και αργότερα στο σερβίρισμα ψητού κρέατος. Τα καμπαρέ χρησιμοποιούνταν συχνά ως τόποι συνάντησης συγγραφέων, ηθοποιών, φίλων και καλλιτεχνών. Συγγραφείς όπως ο Λαφονταίν, ο Μολιέρος και ο Ρακίνας ήταν γνωστό ότι σύχναζαν σε ένα καμπαρέ που ονομάζεται Mouton Blanc στην rue du Vieux-Colombier και αργότερα στο Croix de Lorraine στη σημερινή οδό Bourg-Tibourg. Το 1773, Γάλλοι ποιητές, ζωγράφοι, μουσικοί και συγγραφείς άρχισαν να συναντιούνται σε ένα καμπαρέ που ονομάζεται Le Caveau στη rue de Buci, όπου συνέθεσαν και τραγούδησαν τραγούδια. Κατά το 18 αιώνα δημιουργούνται και τα περίφημα καφέ σανταν.
Το πρώτο καμπαρέ με τη σύγχρονη έννοια ήταν το Le Chat Noir στην μποέμ γειτονιά της Μονμάρτρης, που δημιουργήθηκε το 1881 από τον Rodolphe Salis, έναν θεατρικό πράκτορα και επιχειρηματία. Συνδύαζε τη μουσική και άλλη ψυχαγωγία με πολιτικό σχολιασμό και σάτιρα. Το Chat Noir έφερε κοντά τους πλούσιους και διάσημους του Παρισιού με τους μποέμ και τους καλλιτέχνες της Μονμάρτρης και της Πιγκάλ. Η πελατεία του «ήταν ένα μείγμα συγγραφέων και ζωγράφων, δημοσιογράφων και φοιτητών, εργαζομένων και κορυφαίων, καθώς και μοντέλων, ιερόδουλων και όσων αναζητούσαν εξωτικές εμπειρίες». Μέχρι το 1896, υπήρχαν 56 καμπαρέ και καφετέριες με μουσική στο Παρίσι, μαζί με μια ντουζίνα αίθουσες μουσικής. Τα παραδοσιακά καμπαρέ, με μονολόγους και τραγούδια και απλό ντεκόρ, αντικαταστάθηκαν από πιο εξειδικευμένους χώρους διασκέδασης. Κάποια ήταν καθαρά θεατρικά και καλλιτεχνικά ενώ κάποιοι επικεντρώθηκαν στο μακάβριο ή στο ερωτικό και το πορνογραφικό.
Μέχρι το τέλος του αιώνα, είχαν απομείνει παρά ελάχιστα καμπαρέ παλιού στυλ όπου συγκεντρώνονταν καλλιτέχνες και μποέμ. Το θρυλικό Moulin Rouge άνοιξε το 1889 από τον Joseph Oller. Τελικά το είδος "μετανάστευσε" στη Δανία το 1885, στη Γερμανία το 1901, στην Πολωνία το 1905, στη Βόρεια Αμερική το 1911, στη Βρετανία το 1912 ενώ στην Ελλάδα τα πρώτα καμπαρέ λειτούργησαν τη δεκαετία του '50.
ΘΡΑΣΥΒΟΥΛΟΣ ΣΤΑΥΡΟΥ: Φιλόλογος, ποιητής και μεταφραστής Γεννήθηκε το 1886 στην Πέτρα Λέσβου και φοίτησε στην Ευαγγελική Σχολή της Σμύρνης. Σπούδασε φιλολογία στο Πανεπιστήμιο Αθηνών και μετά το πτυχίο συνέχισε για δύο χρόνια τις σπουδές του στο Μόναχο. Εργάστηκε ως καθηγητής στη Σμύρνη, γυμνασιάρχης, εκπαιδευτικός σύμβουλος και διευθυντής Μέσης Εκπαίδευσης του Υπουργείου Παιδείας (1944-45). Στη Σμύρνη εξέδωσε την ποιητική συλλογή "Δρόμοι και μονοπάτια" (1921) και είχε το ψευδώνυμο Μελικέρτης. Έπειτα μετέφρασε ξένη λογοτεχνία, όπως Γκαίτε (Ελένη του δεύτερου Φάουστ, 1925), Σίλερ (Μαρία Στιούαρτ, 1932), Μολιέρο (Με το ζόρι παντρειά - Ταρτούφος - Οι κατεργαριές του Σκαρπίνου, 1950), Ουγκώ (Ρουί Μπλάνς, 1951) και Μυσέ (Μια πόρτα πρέπει να είναι ανοιχτή ή κλειστή, 1948 και Δεν πρέπει να ορκίζεσαι για τίποτα, 1950). Συνέχισε με μεταφράσεις αρχαίων συγγραφέων, όπως Αίσωπο (1950), Μένανδρο (1954), Αριστοφάνη (1967), Ευριπίδη (1972) και Πίνδαρο (μεταθανάτια έκδοση το 1979). Έγγραψε τη Νεοελληνική μετρική (1930) και υπήρξε ένας από τους συγγραφείς τηου σχολικού εγχειριδίου Νεοελληνική Γραμματική (1941). Μαζί με τους Μ.Τριανταφυλλίδη, Μ.Οικονόμου έγραψε το "Η γλώσσα μου" (1955) και δημοσίευσε το Ο΄ μεταφραστής και αγωνιστής του δημοτικισμού. Βραβεύθηκε από την Ακαδημία Αθηνών για την ποιότητα του μεταφραστικού του έργου το 1972. Πέθανε στην Αθήνα τα Χριστούγεννα του 1979.
Ένα μύθο θα σας πω https://www.youtube.com/watch?v=dyWG1a5U6lw Στίχοι: Θρασύβουλος Σταύρου
Μελοποίηση: Μάνος Χατζιδάκης
Από την θεατρική παράσταση "Λυσιστράτη" του Αριστοφάνη και σε σκηνοθεσία Αλέξη Σολωμού. Τραγουδούν οι Αλίκη Βουγιουκλάκη Γιάννης Σιαμσιάρης Καίτη Λαμπροπούλου Βιβέττα Τσιούνη
Ο ηθοποιός Κώστας Φυσσούν ήταν ο μικρότερος αδελφός του γνωστού ηθοποιού και σκηνοθέτη Πέτρου Φυσσούν. Γεννήθηκε το 1936 στο Αγρίνιο και σπούδασε στη Δραματική Σχολή του Κωστή Μιχαηλίδη. Συμμετείχει σε πολλές τηλεοπτικές σειρές, σε κινηματογραφικές ταινίες, ενώ είχε πάρει μέρος και σε γνωστές θεατρικές παραστάσεις. Ο Κώστας Φυσσούν πέθανε, στις 23 Ιουνίου 2020 σε ηλικία 84 ετών.
Ο Πέτρος Φυσσούν γεννήθηκε στις 5 Οκτωβρίου 1933 στη Ρωσία (άλλες πηγές αναφέρουν στο Αγρίνιο), γιος πρόσφυγα απο τη Ρωσία που εγκαταστάθηκε στην Ελλάδα μετά τη Ρωσική επανάσταση. Γνώρζε Ρωσικά και Σουηδικά. Αποφοίτησε από τη Δραματική Σχολή Θεάτρου Τέχνης το 1954. Μέχρι το 1956 συνεργάσθηκε με το Θέατρο Τέχνης του Καρόλου Κουν. Υπήρξε πρωταγωνιστής του Εθνικού Θεάτρου στο χρονικό διάστημα 1961-1965 και στη συνέχεια ομοίως στο Κρατικό Θέατρο Βορείου Ελλάδος 1976-1978. Στη θεατρική σκηνή ερμήνευσε όλα σχεδόν τα είδη θεάτρου, δράμα, κωμωδία, τραγωδία αλλά και επιθεώρηση. Είχε συμμετάσχει στα Φεστιβάλ Κινηματογράφου Καννών (1965), Μόσχας και τότε Λένιγκραντ (1966), Αθηνών, Φιλίππων αλλά και στα Επιδαύρια. Υπήρξε θιασάρχης και θεατρικός επιχειρηματίας αλλά και μέλος του Ινστιτούτου Καταναλωτών. Τιμήθηκε με πολλά βραβεία όπως Α΄ ανδρικού ρόλου στα Φεστιβάλ Ελληνικού Κινηματογράφου 1963 και 1964 καθώς και με Α΄ Βραβείο ανδρικού ρόλου στο Φεστιβάλ Θεάτρου Ιθάκης το 1975. Ο Πέτρος Φυσσούν πέθανε σε ηλικία 83 ετών από λοίμωξη του αναπνευστικού την Δευτέρα 5 Δεκεμβρίου του 2016. Οι ρόλοι που σημάδεψαν την καριέρα του ήταν ο "Αδελφός Άννα", "ΔΙωγμός", "Οι γενναίοι του Βορρά" και φυσικά στο Μαντώ Μαυρογένους" πλάι στην Τζένη Καρέζη και το ρόλο του Πρίγκιπα Δημήτριου Υψηλάντη.
Άστο το χεράκι σου
https://www.youtube.com/watch?v=c4FFyv5A7dg Στίχοι: Αλέκος Σακελλάριος
Μουσική: Κώστας Καπνίσης Εκτέλεση: Κώστας Φυσσούν (ακορντεόν) & Γιάννης Ιωαννίδης (κιθάρα) Από την ταινία "Το Δόλωμα"
Ο Γιάννης Παπαμιχαήλ είναι ο γιος δύο εξαιρετικά δημοφιλών ηθοποιών του Δημήτρη Παπαμιχαήλ και της Αλίκης Βουγιουκλάκη. Ο Γιάνννης γεννήθηκε στις 4 Ιουνίου 1969 και σπούδασε στην Ελβετία οικονομικά, ενώ στην Αμερική έκανε μουσικές σπουδές. Ασχολούμενος με τη μεγάλη αγάπη του, τη μουσική και έφτιαξε αρχικά ένα συγκρότημα -τα «Αχτύπητα φιλέτα»- το οποίο είχε και τη συμπαράσταση του Βλάση Μπονάτσου. Δημιούργησε το δικό του στούντιο και μαζί με άλλους φίλους του, προσπάθησε να κάνει διάφορες μουσικές δουλειές. Έχει επίσης ασχοληθεί με τη συγγραφή και με τη σκηνοθεσία. Το βιβλίο του "Έχω ένα μυστικό" αναφέρεται στους γονείς του και έγινε μάλιστα και τηλεοπτική σειρά. Γιάννης Παπαμιχαήλ -Η αγάπη θέλει δύο https://www.youtube.com/watch?v=UOijljPfGro Στίχοι: Ντίνος Δημόπουλος
Μουσική: Νίκος Μαμαγκάκης
Έλα
https://www.youtube.com/watch?v=XGsfZLXGvr0ί
Στίχοι-Εκτέλεση: Ηρώ
Μουσική: Γιάννης Παπαμιχαήλ
Άλμπουμ: "ΑΠΟΓΕΙΩΣΗ", 2001
Πάρε με
https://www.youtube.com/watch?v=Ym9ms7C3D-s
Συμμετέχει ο Γιάννης Παπαμιχαήλ Στίχοι: Βαλάντης Μουσική: Γιάννης Παπαμιχαήλ Δίσκος: Κράτα με (2005)
Σημαντικό κεφάλαιο της καριέρας της Αλίκης Βουγιουκλάκη ήταν τα τραγούδια που ερμήνευσε ως ηθοποιός, τόσο στις κινηματογραφικές της ταινίες όσο και στις θεατρικές της παραστάσεις. Σημαντικοί Έλληνες συνθέτες και στιχουργοί όπως οι Ξαρχάκος, Πλέσσας, Λοΐζος, Μαρκόπουλος, Παπαδόπουλος, Γκάτσος, Μικρούτσικος, Ζαμπέτας, Θεοδωράκης, Σακελλάριος και με κορωνίδα τον Μάνο Χατζιδάκι, έντυσαν μουσικά/στιχουργικά τα κινηματογραφικά και θεατρικά της έργα.
Η Αλίκη Βουγιουκλάκη γεννήθηκε στις 20 Ιουλίου 1934 στο Μαρούσι. Τρεις μέρες αργότερα αρρώστησε με πνευμονία και αμέσως οι γονείς της
φώναξαν ιερέα να τη βαφτίσει. Το όνομα που της έδωσαν: Αλίκη -
Σταματίνα. Κατά τη διάρκεια της Γερμανικής Κατοχής ο πατέρας της Ιωάννης Βουγιουκλάκης δολοφονήθηκε από τους Κομμουνιστές και η μητέρα της ανέλαβε μόνη της να μεγαλώσει τα τρία
παιδιά, την Αλίκη, τον Αντώνη και τον Τάκη.
Στίχοι: Γεώργιος Ρούσσος Μουσική: Μάνος Χατζιδάκης Εκτέλεση: Αλίκη Βουγιουκλάκη
Νανούρισμα (Νάνι του Ρήγα το παιδί) https://www.youtube.com/watch?v=mCmyXFlZxUc Στίχοι: Νίκος Γκάτσος Μουσική: Μάνος Λοΐζος Εκτέλεση: Αλίκη Βουγιουκλάκη
Ακούστηκε
πρώτη φορά στο κινηματογραφικό έργο του 1962 «Aliki my love»
(σκηνοθεσία: Rudolph Mate, ηθοποιοί: Αλίκη Βουγιουκλάκη, Jess Conrad
κ.α.) και συμπεριλήφθηκε στον L.P. «Aliki my love» (1963).
Το 1969 συμπεριλήφθηκε στον L.P. της Πόπη Αστεριάδη «Σκληρό μου αγόρι» (Lyra). Το 1985 συμπεριλήφθηκε στον L.P. «Νανουρίσματα» ερμηνεία της Σαβίνα Γιαννάτου
Το 1987 συμπεριλήφθηκε στην συλλογή με τραγούδια του Μάνου Χατζιδάκι
(με νέους ερμηνευτές) «Η λαϊκή αγορά», με την ερμηνεία της Έλλη
Πασπαλά.
Οι "Θαλασσογραφίες" είναι ο δεύτερος μεγάλος δίσκος που κάνουν μαζί ο Μάνος Λοΐζος και ο Λευτέρης Παπαδόπουλος. Κυκλοφορεί τον Οκτώβριο του 1970, λίγο προτού συμπληρωθούν δυο χρόνια από την έκδοση του πρώτου κοινού τους δίσκου, του "Σταθμού". Το Νανούρισμα πρωτακούγεται από την Αλίκη Βουγιουκλάκη στην ταινία του Ντίνου Δημόπουλου "Η Νεράιδα και το παλικάρι", η οποία προβάλλεται στους κινηματογράφους, επίσης στα τέλη του 1969.
.jpg)
