"Ο διευθυντής της ομώνυμης Ορχήστρας και συνθέτης Λυκούργος Μαρκέας γεννήθηκε στις 23 Ιανουαρίου 1926 στην Τρίπολη και πέθανε στην Αθήνα στις 19 Φεβρουαρίου του 1979, μόλις 53 ετών, χτυπημένος από την επάρατη νόσο. Ήταν το τρίτο από τα έξι παιδιά μιας εξαιρετικά φτωχής οικογένειας. Το 1937 ο μικρός Λυκούργος με τον πατέρα του και τον αδελφό του τον Γιώργο έπαιζαν κιθάρα και τραγουδούσαν σε διάφορα καφενεία της Αθήνας. Το ταλέντο του Λυκούργου φάνηκε από νωρίς και ο πατέρας του, παρόλη του τη φτώχεια και τα έξι του παιδιά, πούλησε το μοναδικό κομμάτι γης που είχε για να αγοράσει στο μικρό Λυκούργο ένα πιάνο. Σύντομα γίνεται δεκτός στο «Ωδείο Αθηνών», όπου σπούδασε πιάνο και αποδείχθηκε παιδί-θαύμα. Από παιδί ακόμη, στην κατοχή, δουλεύει σε μικροθιάσους ως πιανίστας και γράφει τα πρώτα του τραγούδια. Από τις πρώτες του επιτυχίες ήταν οι "Συννεφιές" (Τέτοια ώρα σε λατρεύω σε ζητώ), "Σε ζητούσα στα σύννεφα", "Λάθος η αγάπη μας", "Αυτή τη νύχτα", "Δυο φορές μ’ έχεις γελάσει", "Ποτέ δε θα ξεχάσω τέτοια μάτια", "Μέσα στο νερό της λίμνης". Το 1947 έφτιαξε τη πρώτη του μεγάλη ορχήστρα κι έκανε εμφανίσεις στα μεγαλύτερα κέντρα των Αθηνών. Έγραψε πολλά τραγούδια που έγιναν επιτυχίες με τον Τώνη Μαρούδα και τον Γιάννη Βογιατζή, "Σε είδα κάποιο μεσημέρι", "Άσπρες κορδέλλες", "Tο Καλοκαίρι αυτό πάει χαμένο", "Έφυγες", "Όνειρα", "Μιλώ για σένα", "Συννεφιασμένο δειλινό", "Εσύ μπορείς να με νιώσεις", "Τι να είναι η αγάπη, "Καλωσόρισες αγάπη". Το 1962 άρχισε να ασχολείται με το μουσικό θέατρο. Έντυσε με τη μουσική του πάνω από 50 επιθεωρήσεις. Το 1974 άρχισε να γράφει μουσική στις εβδομαδιαίες επιθεωρήσεις του Αλέκου Σακελλάριου που παρουσιάζονταν στην τηλεόραση και μσα σε αυτές τις επιθεωρήσεις κάποια τραγούδια του γνώρισαν μεγάλη επιτυχία όπως "Χτύπα καρδιά μου", "Γύρω-γύρω" και άλλα. Έντυσε επίσης και κινηματογραφικά έργα με τη μουσική του όπως "To παιδί της πιάτσας" και "Χαρούμενο ξεκίνημα". Εκτός από τον Τώνη Μαρούδα, Γιάννη Βογιατζή, Καίτη Μπελίντα, Τρίο Μπελκάντο, Τζένη Βάνου, Σώτο Παναγόπουλο συνεργάστηκε αργότερα με τον Γιάννη Πάριο, Λίτσα Διαμάντη, Τόλη Βοσκόπουλο, Σταμάτη Κόκοτα, Γρηγόρη Μπιθικώτση, Ρίτα Σακελλαρίου και πολλούς άλλους. Ήταν ο συνθέτης που ανακάλυψε τον ηθοποιό τότε Τόλη Βοσκόπουλο, ενώ δεν υπήρχε δίσκος του Γιάννη Πάριου που να μην είχε τραγούδι του Λυκούργου Μαρκέα. 
Μεγάλες του επιτυχίες: "Πέντε Έλληνες στον Άδη", "Αραμπάς περνά", "Ένας αλήτης πέθανε", "Ηλιοβασίλεμα σωστό", "Πως θα περάσει η βραδιά", "Άλλα μου λεν τα μάτια σου", "Μοδιστρούλα", "Μάνα μου γιατί με γέννησες", Ήρθες σαν όνειρο, "Τα φύλλα κιτρινίσανε", "Για τις γυναίκες ζούμε όλοι" κ ά.
Μέλη: |
| Τσιτσάνης - Παπαϊωάνου |
Μπάρμπα Γιάννη γέρασες,
πολλές φουρτούνες πέρασες
κι από κοντά μας ήρθε ο χάρος να σε πάρει.
Εσύ που σαν αδέρφι μας
δε χάλαγες το κέφι μας
κάνε μου τώρα και μια τελευταία χάρη:
Ένα γράμμα να μου στείλεις απ’ τον Άδη
αν το φως είν’ πιο καλό απ’ το σκοτάδι;
Φως υπάρχει εδώ πάνω
Μπάρμπα Γιάννη μου που λες,
μα το φως τι να το κάνω,
πού `ναι μαύρες οι καρδιές.
Μπάρμπα Γιάννη φίλε μου,
ένα μαντάτο στείλε μου
και το μπουζούκι σου και εκείνο περιμένει.
Εδώ τα ίδια πράματαβάσανα, πόνοι, κλάματα
στον κάτω κόσμο τέλος πάντων τι συμβαίνει;
Λίγες μέρες μετά το απροσδόκητο χαμό του Παπαϊωάννου σε αυτοκινητιστικό δυστύχημ ο Χρήστος Νικολόπουλος με τον Στέλιο Καζαντζίδη, σε στιχους του Πυθαγόρα, έγραψαν το τραγούδι «Ο μπάρμπα Γιάννης», που ηχογράφηθηκε 1 Σεπεμβριου 1972, αφιερωμένο στον Παπαϊωάννου και κυκλοφόρησε σε δίσκο 45 στροφών, καθώς και στο LP «Γυρισμός».
"Ο Γιάννης Παπαϊωάννου σ’ ένα από τα καλύτερά του τραγούδια. Η ελληνική απάντηση στην απειλή της κολάσεως. Το ρεμπέτικο τραγούδι, είναι το μόνο που αντιμετώπισε την θρησκευτική ανοησία, με χαρακτηριστική αδιαφορία, η οποία μερικές φορές έφτασε μέχρι και στα σημεία της βαθιάς ειρωνείας." ΑΘΡΗΣΚΟΣ
"Όλα τα ταξίμια είναι αυτοσχεδιασμοί..απλά στο τέλος το γυρνάνε οι περισσότεροι σε ζεϊμπέκκικο (χορευτικό).Αξίζει τον κόπο να ακούσεις το Αθηναικό ταξίμι του Μπάτη & δώσε βαση στό μπουζούκι του Δελιά όταν το γυρνάει σε ζεϊμπεκικο[1]. Δεν έχει ξαναπαιχθεί ούτε πρόκειται να ξαναπαιχτεί τέτοιο μπουζούκι.Δεν ξέρω αν υπάρχει ακόμη το όργανο του Δελιά & ποιός το έφτιαξε. Δεν έχω ξανακούσει πιό γλυκό τρίχορδο."Ηλίας Παυλίδης
