Τα 10 καλύτερα ποιήματα του Σεφέρη

 Τα 10 γνωστότερα ποιήματα του Σεφέρη

Ελένη

Άρνηση

Η Λυπημένη

Ελπήνωρ

Κίχλη

Στέρνα

Ο δαίμων της πορνείας

Επιτύμβιο στη γάτα μου την Τούτη που μας άφησε χρόνους το περασμένο φθινόπωρο

Λίγο ακόμα

Επιφάνια 1937

Τα φύλλα της λεύκας

https://youtu.be/H5DnFovayhE?si=fkLHehmfEQHy4FLD

Ποίηση: Γιώργος Σεφέρης
Μελοποίηση-Απόδοση: Πέτρος Θεοτοκάτος

 

Βασιλιάς Σολομών

Μία από τις πιο εξέχουσες μορφές της Παλαιάς Διαθήκης είναι αυτή του υιού του Προφήτη και Βασιλιά Δαυίδ, Σολομών. Ο Σολομώντας ήταν ο πέμπτος υιος του Δαυίδ και της Βηρσαβεέ και ο 3ος Βασιλιάς του Ισραήλ. Ανέβηκε στο θρόνο ττο 972 π.Χ. και βασίλεψε επί 40 έτη. Η βασιλεία του διακόπηκε με τον θάνατό του το 931 π.X. και τον διαδέχθηκε ο γιος του Ιεροβοάμ.

Η Αγία Γραφή αναφέρει ότι ο Σολομών διακρινόταν για τη σοφία, τη μεγάλη του σύνεση και μόρφωση. Σ' αυτόν αποδίδονται 3.000 παραβολές και 5.000 ωδές. Επίσης, του ανήκει η πατρότητα των έργων «Εκκλησιαστής», «Άσμα Ασμάτων» και «Παροιμίες» που αποτελούν πηγή πληροφοριών για τη ζωή και το έργο του. Δείγμα της μεγάλης σοφίας του αποτελεί η απόδοση δικαιοσύνης στην περίφημη δίκη των δύο γυναικών που διεκδικούσαν το ίδιο παιδί. Η απόφασή του να διαμελιστεί το παιδί, είχε ως αποτέλεσμα να αποκαλυφθεί η αληθινή του μητέρα. Με τα πλούτη που συγκέντρωσε ο Σολομώντας εκτέλεσε πλήθος έργων όπως συγκοινωνιακά και καλλωπισμού. Ανήγειρε μεγαλοπρεπή οικοδομήματα, όπως τα εντυπωσιακά ανάκτορα, όπου διέμενε με πρωτοφανή χλιδή, μαζί με συζύγους και ερωμένες (κατά την παράδοση έφθαναν τις χίλιες), καθώς και τον περίφημο ναό της Ιερουσαλήμ στον λόφο Μωριά, όπου μετέφερε την Κιβωτό της Διαθήκης. Φρόντισε για την ανοικοδόμηση πολλών πόλεων όπως της πυρποληθείσας Γεζέρ, της Μεγιδδώ αλλά και της Ιερουσαλήμ. Η φήμη του είχε φτάσει στα πέρατα του κόσμου. Είναι περίφημη η επίσκεψη στο παλάτι του της Βασίλισσας της Αραβίας Σαβά με πολύ μεγάλη συνοδεία, κατά την οποία αντάλλαξαν ακριβά δώρα, υφάσματα, πολύτιμες πέτρες, χρυσάφι κι αρώματα. Η βαριά όμως φορολογία και οι αγγαρείες που επέβαλε για την εκτέλεση των μεγάλων έργων, προκάλεσαν την αγανάκτηση του λαού του κατά τα τελευταία χρόνια της βασιλείας του. Εκδηλώθηκαν τότε σημαντικές εξεγέρσεις και η κατάληξη ήταν, μετά τον θάνατό του, το ιουδαϊκό κράτος να διασπαστεί, να παρακμάσει και τελικά να καταρρεύσει.

Αποσπάσματα από το "Άσμα Ασμάτων" (Κραταιά ως θάνατος αγάπη)
https://www.youtube.com/watch?v=Kp5hssW-Z0A
Μετ. Γιώργος Σεφέρης
Μελοποίηση: Μάνος Χατζιδάκις
Απόδοση:Δημήτρης Ψαριανός, Φλέρυ Νταντωνάκη.
Δίσκος "Μεγάλος Ερωτικός"

Τερψιχόρη Παπαστεφάνου (1928-2019)

Η Τερψιχόρη Παπαστεφάνου γεννήθηκε το 1928 στο Βόλο. Πήρε τα πρώτα μαθήματα πιάνου από το Ωδείο του Βόλου. Συνέχισε τις μουσικές σπουδές της στην Αθήνα όπου πήρε δίπλωμα πιάνου και ανώτερων θεωρητικών από το Ωδείο του Μανώλη Καλομοίρη. Το '52 ο Μανώλης Καλομοίρης της εμπιστεύεται τη διεύθυνση και την αναδιοργάνωση του παραρτήματος του Εθνικού Ωδείου Τρικάλων. Έχοντας ιδιαίτερη αγάπη στο χορωδιακό τραγούδι, δημιουργεί παιδικές και μικτές χορωδίες. Έτσι γεννιέται η Χορωδία Τρικάλων, που γίνεται γνωστή στην Ελλάδα και στο εξωτερικό με τους δίσκους που ηχογραφεί πάνω σε τραγούδια του Μίκη Θεοδωράκη διασκευασμένα χορωδιακά από την ίδια την Τερψιχόρη Παπαστεφάνου. Είναι η πρώτη που μεταφέρει το έντεχνο ελληνικό τραγούδι σε χορωδιακή μορφή και η πρώτη που τολμά να το συνοδέψει λαϊκή ορχήστρα. Το '66 εγκαθίσταται στην Αθήνα όπου τη βρίσκει η δικτατορία και σιωπά επτά ολόκληρα χρόνια. Αυτή την περίοδο αρχίζει να μελοποιεί έργα μεγάλων μας ποιητών τα οποία ηχογραφεί στη μεταπολίτευση. Τα έργα της είναι: "Ελεύθεροι πολιορκημένοι" του Πάνου Παναγιωτούνη, "Αδούλωτη" της Έλλης Παπαδημητρίου, "Άσμα ασμάτων" σε μεταγραφή Γιώργου Σεφέρη, "Πρελούδια" ποιήματα του Νικηφόρου Βρεττάκου, "Πόλεμος και Ειρήνη" του Γιάννη Ρίτσου και ένα ορχηστρικό "Καϋμοί στη γειτονιά". Πέθανε στις 21 Δεκεμβρίου 2019 σε ηλικία 91 ετών.

Τ' όνομά σου (Μεγαλυνάρι)

https://www.youtube.com/watch?v=X094iczxK3w

Ποίηση: Νικηφόρος Βρεττάκος

Μελοποίηση: Τερψιχόρη Παπαστεφάνου

Εκτέλεση: Δανάη Μπαραμπούτη & Χορωδία Τρικάλων

Ο ύπνος σε τύλιξε ~ Χορωδία Τρικάλων (Τερψιχόρη Παπαστεφάνου)
https://www.youtube.com/watch?v=kuYGzl66lgs
Ποίηση: Γιώργος Σεφέρης
Μελοποίηση: Μίκης Θεοδωράκης

Λείπουν τα επώνυμα 22 τραγουδιστών/τραγουδιστριών βοηθήστε μας

Είναι πάρα πολλοί οι Έλληνες τραγουδιστές και τραγουδίστριες που έγιναν γνωστοί και διάσημοι με τα ψευδώνυμά τους ή μόνο με το μικρό τους όνομα. Των περισσοτέρων εξ αυτών τα πραγματικά ονοματεπώνυμα τα γνωρίζουμε (βλπ. Κατάλογος Α΄) ενώ κάποιων άλλων και παρά των προσπαθειών μας δεν το κατορθώσαμε και γι΄ αυτό ζητούμε τη βοήθεια και τη συνδρομή σας..

Κατάλογος Β΄

Λείπουν τα επώνυμα 21 τραγουδιστών/τραγουδιστριών βοηθήστε μας 

Λείπουν τα επώνυμα 8 τραγουδιστών:

;= "Αγαμέμνων"
;= "Αδάμος"

; = "Δημοσθένης"
; = "Θεόφιλος"
; = "Μικρός Νικόλας"
; = "Πλάτων"
; = "Φραγκίσκος"
; = "Στυλιανός"

Λείπουν τα επώνυμα 13 τραγουδιστριών:

; = "Αμαλία"
; = "Angie"

; = "Βαρβάρα"

; = "Εβίτα"
; = "Ερωφίλη"
; = "Ίριδα"
; = "Ιφιγένεια"
; = "Λεϊλά"
; = "Μελίντα"
; = "Τζέσικα"
; = "Τομαζίνα"
; = "Υβόννη"
; = "Χρυσάνθη"

Χρυσάνθη -Αν

https://www.youtube.com/watch?v=0KepWfVN1dU

Στίχοι: Γιώργος Σεφέρης

Μουσική: Σπύρος Ψυλλάκης

Ίριδα -Τότε που ήθελες και συ

https://www.youtube.com/watch?v=iJ6VJAHpnSU

Στίχοι-Μουσική-Εκτέλεση: Ίριδα

Σπύρος Κυπριανού (1932-2002)

Σπύρος Κυπριανού 
Ιδρυτής του ΔΗΚΟ και Πρόεδρος της ΚΔ (1977-1988)
Χωρίς Παρωπίδες - Χωρίς Αναισθητικό

Γεννήθηκε στη Λεμεσό στις 28 Οκτωβρίου 1932. Σπούδασε οικονομικές και εμπορικές επιστήμες στο City of London College και νομική στο Gray's Inn, απ΄ όπου έλαβε πτυχίο νομικής το 1954. Ως φοιτητής στο Λονδίνο υπήρξε εκ των ιδρυτών της Εθνικής Φοιτητικής Ένωσης Κυπρίων Αγγλίας (ΕΦΕΚΑ), της οποίας υπήρξε και ο πρώτος πρόεδρος (1953-54). Τον Φεβρουάριο του 1952 ο Μακάριος τον διόρισε γραμματέα του στο Λονδίνο και το 1954 ανέλαβε το Γραφείο της Κυπριακής Εθναρχίας στο Λονδίνο, με σκοπό κυρίως τη διαφώτιση της βρετανικής κοινής γνώμης για το κυπριακό ζήτημα. Τον Ιούνιο του 1956 αναγκάστηκε να εγκαταλείψει το Λονδίνο και να μετέβη στην Ελλάδα συνεχίζοντας τον αγώνα του σε συνεργασία με την Πανελλήνια Επιτροπή Αυτοδιάθεσης Κύπρου (ΠΕΑΚ). Από τον Αύγουστο του 1956 ως το Μάρτιο του 1957 αντιπροσώπευσε την Εθναρχία Κύπρου στην έδρα του ΟΗΕ στη Νέα Υόρκη. Αργότερα του επετράπη να επιστρέψει στο Λονδίνο, όπου και παρέμεινε μέχρι την υπογραφή των Συμφωνιών Ζυρίχης-Λονδίνου το 1959. Δύο ημέρες μετά την ανακήρυξη της ανεξαρτησίας της Κύπρου (16-8-1960) στις 18 Αυγούστου του 1960 διορίστηκε από τον Μακάριο Υπ. Δικαιοσύνης και αργότερα Υπουργός Εξωτερικών. Εκπροσώπησε επανειλημμένα την Κύπρο στο Συμβούλιο Ασφαλείας καθώς και στις συνόδους της Γενικής Συνέλευσης, συνοδεύοντας επίσης τον Μακάριο σε χώρες Ευρώπης, Αφρικής, Ασίας και Αμερικής. Το Σεπτέμβριο του 1964 υπέγραψε στη Μόσχα συμφωνία για μεγάλη στρατιωτική βοήθεια προς την Κύπρο που προέβλεπε άρματα, πλοία και αεροπλάνα, η προμήθεια όμως αυτή υπήρξε η κύρια αιτία της πολιτικής κρίσης που ακολούθησε στην Ελλάδα. Στις 5 Μαΐου 1972, ο Κυπριανού (όπως και άλλα Μακαριακά στελέχη) εξαναγκάστηκε σε παραίτηση από τη θέσεις του Υπ. Εξωτερικών, μετά από έντονες πιέσεις της Χούντας. Ο Κυπριανού τότε αποσύρθηκε από την πολιτική περιοριζόμενος στο επάγγελμα του δικηγόρου θεωρώντας πως ο Μακάριος δεν τον προστάτεψε. Επανήλθε μετά την Τουρκική Εισβολή και τη πτώση της Χούντας.

Στις 12 Μαΐου 1976 ίδρυσε το "Δημοκρατικό Κόμμα" (ΔΗ.ΚΟ.), με κεντρώες φιλελεύθερες αρχές, το οποίο κέρδισε 21 από τις 35 έδρες της Βουλής στις εκλογές της 5ης Σεπτεμβρίου 1976 και ο ίδιος εξελέγη Πρόεδρος της Βουλής των Αντιπροσώπων. Στις 3 Αυγούστου του 1977 με τον θάνατο του Μακαρίου ανέλαβε σύμφωνα με το σύνταγμα Προεδρεύων της Δημοκρατίας και ένα μήνα μετά στις 3 Σεπτεμβρίου 1977 εκλέχθηκε ομόφωνα Πρόεδρος για τη συμπλήρωση του υπόλοιπου της προεδρικής θητείας του Αρχιεπισκόπου Μακαρίου, που έληγε στις 27 Φεβρουαρίου του 1978. Το 1978 ο Κυπριανού εξελέγη και πάλι Πρόεδρος χωρίς ανθυποψήφιο, καθώς ο Γλαύκος Κληρίδης απέσυρε την δική του υποψηφιότητα αφού ο πρωτότοκος γιος του Σπ. Κυπριανού Αχιλλέας είχε μυστηριωδώς απαχθεί από το στρατόπεδο στο οποίο υπηρετούσε την στρατιωτική του θητεία και κρατείτο όμηρος. Στις προεδρικές εκλογές της 13ης Φεβρουαρίου 1983 ο Κυπριανού εξελέγη και πάλι πρόεδρος με την υποστήριξη του ΑΚΕΛ με το περιβόητο "Minimum Πρόγραμμα". Μετά τις βουλευτικές εκλογές της 26ης Μαΐου 1996 εξελέγη Πρόεδρος της Βουλής. Στις 16 Απριλίου 2000 σε  συνέδριο του ΔΗΚΟ, ο ιδρυτής του ΔΗΚΟ, Σπ. Κυπριανού, ανακοίνωσε την αποχώρησή του από την ηγεσία του κόμματος (η αλλαγή σκυτάλης έγινε στις 7 Οκτωβρίου 2000) και πρόεδρος του ΔΗΚΟ εξελέγη χωρίς ανθυποψήφιο ο Τάσσος Παπαδόπουλος. Ο Κυπριανού πέθανε στις 12 Μαρτίου 2002.

Ο Κυπριανού ως Πρόεδρος της Κ.Δ. στην 11χρονη θητεία του δεν απέφυγε ούτε αυτός τα μεγάλα πολιτικά σφάλματα καθώς ακολούθησε κατά γράμμα την πολιτική του Μακαρίου τόσο στο αυταρχικό τρόπο διακυβέρνησης όσο και στο Εθνικό ζήτημα.

1) Το Μάιο του 1979 συνομολογήθηκε η Συμφωνία Κυπριανού-Ντενκτάς, καλούμενη και "Συμφωνία των δέκα σημείων" η οποία στηριζόταν στις προηγούμενες Συμφωνίες Μακαρίου-Ντενκτάς του 1977.

2) Επί των ημερών του, ο Ντενκτάς ολοκληρώνει τα διχοτομικά του σχέδια δημιουργώντας το δικό του "ψευδο-κράτος" (15/11/1983) αλλά ο Κυπριανού παρέμεινε αμετακίνητος στις "Συμφωνίες".

3) Διατήρησε και ενίσχυσε το προσωποπαγές κράτος που ήδη υπήρχε και περιφρουρούμενο από τον κομματικό του περίγυρο επιβλήθηκε παντού κλίμα καχυποψίας (Στρατό, Αστυνομία, Δημόσια Υπηρεσία, ΜΜΕ, Εκκλησία, Σχολεία κλπ).

4) Η εκλογική συνεργασία του ΔΗΚΟ με το Αριστερό ΑΚΕΛ στη Βουλή και στη Κυβέρνηση υπήρξε ολέθρια για τόπο καθώς αναβίωσε την έχθρας δεξιάς-αριστεράς.

Λίγο Ακόμα
https://www.youtube.com/watch?v=YDwlGmo02Bw
Ποίηση: Γιώργος Σεφέρης
Μελοποίηση: Γιάννης Μαρκόπουλος
Απόδοση: Μέμη Σπυράτου
Από το δίσκο "Ο Στρατής Ο Θαλασσινός" - 1973

Τέλος, κάτι που στιγμάτησε αρνητικότατα τον Πρόεδρο Κυπριανού ήταν η κρίση που ξέσπασε τον Φεβρουάριο του 1978 όταν στα πλαίσια συνόδου του Κινήματος Αφροασιατικής Αλληλεγγύης στη Λευκωσία θα δολοφονηθεί ο Αιγύπτιος Γ.Γ. της Κίνησης, Γιουσέφ ελ Σεμπάι, προσωπικό φίλο του πρόεδρου της Αιγύπτου Ανουάρ Σαντάτ. Οι δύο Άραβες δράστες όχι απλώς θα αποδράσουν αλλά κρατώντας και 12 ομήρους, θα πάρουν αεροσκάφος για να φύγουν στο εξωτερικό. Τελικά αφού καμία χώρα δεν τους δέχεται επιστρέφουν στην Κύπρο και ο Πρόεδρος Σαντάτ αποφασίζει να δράσει μόνος στέλνοντας μεταγωγικό C-130 με κομάντος στην Κύπρο. Οι Κομάντος κατεβαίνουν από το μεταγωγικό για να πλησιάσουν και εκεί δέχονται τα πυρά από την ΕΦ που έλεγχε την κατάσταση. Η κατάσταση πλέον βγαίνει εκτός ελέγχου με αποτέλσμα να χάσουν τη ζωή τους 15 Αιγύπτιοι καταδρομείς και ένας Κύπριος υπάλληλος του αεροδρομίου, 16 Αιγύπτιοι κομάντο και 7 εθνοφρουροί τραυματίστηκαν, ενώ οι υπόλοιποι Αιγύπτιοι καταδρομείς αιχμαλωτίστηκαν -ανάμεσά τους και ο επικεφαλής της παράτολμης επιχείρησης. Τελικά οι δύο απαγωγείς παραδίνονται στις κυπριακές αρχές αλλά οι σχέσες Κύπρου - Αιγύπτου θα παραμείνουν μέχρι και το θάνατο του Σαντατ και τέλος της προεδρικής θητείας Κυπριανού κάκιστες.

Η Κύπρος του Σεφέρη

Ο Γιώργος Σεφέρης αγαπούσε τον τόπο τούτο σαν ΄νάτανε δικός του. Είχε μια ιδιαίτερη σχέση με το νησί, την οποία εκδήλωνε με κάθε τρόπο, είτε μέσα από το έργο του, είτε στις επιστολές ή και στα λόγια του, ίσως του θύμιζε την Σμύρνη.

«Τα ποιήματα της συλλογής αυτής, εκτός από δύο (Μνήμη, α΄ και β΄), μου δόθηκαν το φθινόπωρο του ’53 όταν ταξίδεψα πρώτη φορά στην Κύπρο. Ήταν η αποκάλυψη ενός κόσμου και ήταν ακόμη η εμπειρία ενός ανθρώπινου δράματος που, όποιες και να ‘ναι οι σκοπιμότητες της καθημερινής συναλλαγής, μετρά και κρίνει την ανθρωπιά μας. Ξαναπήγα στο νησί στα ’54. Αλλά και τώρα ακόμη που γράφω τούτο σ’ ένα πολύ παλιό αρχοντικό στα Βαρώσια — ένα σπίτι που πάει να γίνει φυτό —, μου φαίνεται πως όλα κρυσταλλώθηκαν γύρω από τις πρώτες, τις νωπές αισθήσεις εκείνου του αργοπορημένου φθινοπώρου. Η μόνη διαφορά είναι που έγινα από τότε περισσότερο οικείος, περισσότερο ιδιωματικός. Και συλλογίζομαι πως αν έτυχε να βρω στην Κύπρο τόση χάρη, είναι ίσως γιατί το νησί αυτό μου έδωσε ό,τι είχε να μου δώσει σ’ ένα πλαίσιο αρκετά περιορισμένο για να μην εξατμίζεται, όπως στις πρωτεύουσες του μεγάλου κόσμου, η κάθε αίσθηση, και αρκετά πλατύ για να χωρέσει το θαύμα. Είναι περίεργο να το λέει κανείς σήμερα· η Κύπρος είναι ένας τόπος που το θαύμα λειτουργεί ακόμη. Εδώ αρχίζω να βλέπω τις αντιδράσεις να με πλησιάζουν και θα έπρεπε να ‘λεγα πολλά για να εξηγηθώ. Δεν είναι αυτός ο σκοπός μου…» (Βαρώσια, Σεπτέμβρης 1955).
Γιώργος Σεφέρης, από τη σημείωση στην πρώτη έκδοση της συλλογής Κύπρον ου μ’ εθέσπισεν (Ποιήματα, σ. 335)

Φωτογραφία που τράβηξε ο Σεφέρης στην Άλωνα

 Ειδκά σε ένα γράμμα του προς στην αδελφή του τον Οκτώβρη του 1954, αναφέρει για το νησί μας: 

«…Τον έχω αγαπήσει αυτόν τον τόπο. Ίσως γιατί βρίσκω εκεί πράγματα παλιά που ζουν ακόμη, ενώ έχουν χαθεί στην άλλη Ελλάδα… ίσως γιατί αισθάνομαι πως αυτός ο λαός έχει ανάγκη από όλη μας την αγάπη και όλη τη συμπαράστασή μας. Ένας πιστός λαός, πεισματάρικα και ήπια σταθερός. Για σκέψου πόσοι και πόσοι πέρασαν από πάνω τους: Σταυροφόροι, Βενετσιάνοι, Τούρκοι, Εγγλέζοι - 900 χρόνια. Είναι αφάνταστο πόσο πιστοί στον εαυτό τους έμειναν και πόσο ασήμαντα ξέβαψαν οι διάφοροι αφεντάδες πάνω τους. Και τώρα γράφουν στους τοίχους των χωριών τους: "Θέλομεν την Ελλάδα μας κι ας τρώγομεν πέτρες…". Θα ήθελα οι νέοι μας να πήγαιναν στην Κύπρο. Θα έβλεπαν από εκεί πλατύτερο τον τόπο μας…».

«Υπάρχουν σε μια γωνιά της γης 400 χιλιάδες ψυχές από την καλύτερη, την πιο ατόφια Ρωμιοσύνη, που προσπαθούν να τις αποκόψουν από τις πραγματικές τους ρίζες και να τις κάνουν λουλούδια θερμοκηπίου. Σ’ αυτή τη γωνιά της γης δουλεύει μια μηχανή που κάνει τους Ρωμιούς σπαρτούς – Κυπρίους – όχι Έλληνες, που κάνει τους ανθρώπους μπαστάρδους, με την εξαγορά και την απαθλίωση των συνειδήσεων, με τις κολακείες των αδυναμιών ή των συμφερόντων (το Κυπριακό ζήτημα είναι πάνω απ’ όλα ζήτημα καλλιέργειας, ζήτημα "κουλτούρας", με την πλατύτερη έννοια που η λέξη έχει) και ονομάζει τη φυσιολογική παιδεία αυτών των ανθρώπων ‘‘πολιτική προπαγάνδα”» Γ. Σεφέρης

Αγιάναπα Β΄
https://www.youtube.com/watch?v=3egxm6Y4AP4&spfreload=10
Απ' το έργο του Ηλία Ανδριόπουλου "Αργοναύτες", το οποίο περιέχει μελοποιημένη ποίηση του Γιώργου Σεφέρη, του Μάνου Ελευθερίου και του Νίκου Γκάτσου. Το ποίημα αυτό είναι απ' την αφιερωμένη στην Κύπρο, ποιητική συλλογή του Σεφέρη "Ημερολόγιο καταστρώματος Γ,'", του 1955. Η Αγία Νάπα, απ' όπου και ο τίτλος του ποιήματος, είναι μια μικρή πόλη, με ομώνυμο μοναστήρι, στην επαρχία της Αμμοχώστου. Η πρώτη ερμηνεία του τραγουδιού ήταν του Νίκου Ξυλούρη, εδώ η Νένα Βενετσάνου. Στο έργο Αργοναύτες συμμετέχει και ο Μανώλης Μητσιάς.

Ο Δαίμων της Πορνείας -Διαβαζει ο Γιάννης Βόγλης
https://www.youtube.com/watch?v=rjd0PVulAP8&spfreload=10
Ποίηση:  Γιώργος Σεφέρης

http://latistor.blogspot.com/2011/12/blog-post_09.html

 Όλες οι φωτογραφίες που συνοδεύουν τα κείμενα τραβήχτηκαν από τον ίδιο τον Γιώργο Σεφέρη κατά τη διάρκεια των ταξιδιών του στην Κύπρο. Με αφορμή τις εν λόγω φωτογραφίες δημιουργήθηκαν δύο ντοκιμαντέρ του Ανδρέα Πάντζη με τίτλο "Φωτογραφική μηχανή σωστά κανονισμένη" το 2004 και "Ο Σεφέρης στη χώρα της έκλειψης" το 2007. Επιστημονικός συνεργάτης ήταν ο Σάββας Παύλου.

https://www.youtube.com/watch?v=fV-dG2FNd_g

Ο Νομπελίστας Γιώργος Σεφέρης (1900-1971)

Η Κύπρος του Γ.Σεφέρη

Στις 21 Απριλίου του 1967 εγκαθίσταται δικτατορία στην Ελλάδα και επιβάλλεται καθεστώς προληπτικής λογοκρισίας. Οι διανοούμενοι αρνούνται να υποβάλουν τα έργα τους στους λογοκριτές και προτιμούν τη σιωπή (τουλάχιστον εντός Ελλάδας), μαζί τους και ο Σεφέρης, που γράφει αλλά δεν δημοσιεύει.

ΑΠΟ ΒΛΑΚΕΙΑ

Ελλάς· πυρ! Ελλήνων· πυρ! Χριστιανών· πυρ!

Τρεις λέξεις νεκρές. Γιατί τις σκοτώσατε;

11 Δεκεμβρίου 1963 Ὁμιλία κατὰ τὴν ἀπονομὴ τοῦ Νόμπελ Λογοτεχνίας στὴ Στοκχόλμη 

Τούτη τὴν ὥρα αἰσθάνομαι πὼς εἶμαι ὁ ἴδιος μία ἀντίφαση. Ἀλήθεια, ἡ Σουηδικὴ Ἀκαδημία, ἔκρινε πὼς ἡ προσπάθειά μου σὲ μία γλώσσα περιλάλητη ἐπὶ αἰῶνες, ἀλλὰ στὴν παροῦσα μορφή της περιορισμένη, ἄξιζε αὐτὴ τὴν ὑψηλὴ διάκριση. Θέλησε νὰ τιμήσει τὴ γλώσσα μου, καὶ νὰ - ἐκφράζω τώρα τὶς εὐχαριστίες μου σὲ ξένη γλώσσα. Σᾶς παρακαλῶ νὰ μοῦ δώσετε τὴ συγγνώμη ποὺ ζητῶ πρῶτα -πρῶτα ἀπὸ τὸν ἑαυτό μου. Ἀνήκω σὲ μία χώρα μικρή. Ἕνα πέτρινο ἀκρωτήρι στὴ Μεσόγειο, ποὺ δὲν ἔχει ἄλλο ἀγαθὸ παρὰ τὸν ἀγώνα τοῦ λαοῦ, τὴ θάλασσα, καὶ τὸ φῶς τοῦ ἥλιου. Εἶναι μικρὸς ὁ τόπος μας, ἀλλὰ ἡ παράδοσή του εἶναι τεράστια καὶ τὸ πράγμα ποὺ τὴ χαρακτηρίζει εἶναι ὅτι μας παραδόθηκε χωρὶς διακοπή. Ἡ ἑλληνικὴ γλώσσα δὲν ἔπαψε ποτέ της νὰ μιλιέται. Δέχτηκε τὶς ἀλλοιώσεις ποὺ δέχεται καθετὶ ζωντανό, ἀλλὰ δὲν παρουσιάζει κανένα χάσμα. Ἄλλο χαρακτηριστικὸ αὐτῆς τῆς παράδοσης εἶναι ἡ ἀγάπη της γιὰ τὴν ἀνθρωπιά, κανόνας της εἶναι ἡ δικαιοσύνη. Στὴν ἀρχαία τραγωδία, τὴν ὀργανωμένη μὲ τόση ἀκρίβεια, ὁ ἄνθρωπος ποὺ ξεπερνᾶ τὸ μέτρο, πρέπει νὰ τιμωρηθεῖ ἀπὸ τὶς Ἐρινύες. Ὅσο γιὰ μένα συγκινοῦμαι παρατηρώντας πῶς ἡ συνείδηση τῆς δικαιοσύνης εἶχε τόσο πολὺ διαποτίσει τὴν ἑλληνικὴ ψυχή, ὥστε νὰ γίνει κανόνας τοῦ φυσικοῦ κόσμου. Καὶ ἕνας ἀπὸ τοὺς διδασκάλους μου, τῶν ἀρχῶν τοῦ περασμένου αἰώνα, γράφει: «... θὰ χαθοῦμε γιατί ἀδικήσαμε ...». Αὐτὸς ὁ ἄνθρωπος ἦταν ἀγράμματος. Εἶχε μάθει νὰ γράφει στὰ τριάντα πέντε χρόνια τῆς ἡλικίας του. Ἀλλὰ στὴν Ἑλλάδα τῶν ἡμερῶν μας, ἡ προφορικὴ παράδοση πηγαίνει μακριὰ στὰ περασμένα ὅσο καὶ ἡ γραπτή. Τὸ ἴδιο καὶ ἡ ποίηση. Εἶναι γιὰ μένα σημαντικὸ τὸ γεγονὸς ὅτι ἡ Σουηδία θέλησε νὰ τιμήσει καὶ τούτη τὴν ποίηση καὶ ὅλη τὴν ποίηση γενικά, ἀκόμη καὶ ὅταν ἀναβρύζει ἀνάμεσα σ᾿ ἕνα λαὸ περιορισμένο. Γιατί πιστεύω πὼς τοῦτος ὁ σύγχρονος κόσμος ὅπου ζοῦμε, ὁ τυραννισμένος ἀπὸ τὸ φόβο καὶ τὴν ἀνησυχία, τὴ χρειάζεται τὴν ποίηση. Ἡ ποίηση ἔχει τὶς ρίζες της στὴν ἀνθρώπινη ἀνάσα - καὶ τί θὰ γινόμασταν ἂν ἡ πνοή μας λιγόστευε; Εἶναι μία πράξη ἐμπιστοσύνης - κι ἕνας Θεὸς τὸ ξέρει ἂν τὰ δεινά μας δὲν τὰ χρωστᾶμε στὴ στέρηση ἐμπιστοσύνης. Παρατήρησαν, τὸν περασμένο χρόνο γύρω ἀπὸ τοῦτο τὸ τραπέζι, τὴν πολὺ μεγάλη διαφορὰ ἀνάμεσα στὶς ἀνακαλύψεις τῆς σύγχρονης ἐπιστήμης καὶ στὴ λογοτεχνία. Παρατήρησαν πὼς ἀνάμεσα σ᾿ ἕνα ἀρχαῖο ἑλληνικὸ δράμα καὶ ἕνα σημερινό, ἡ διαφορὰ εἶναι λίγη. Ναί, ἡ συμπεριφορὰ τοῦ ἀνθρώπου δὲ μοιάζει νὰ ἔχει ἀλλάξει βασικά. Καὶ πρέπει νὰ προσθέσω πὼς νιώθει πάντα τὴν ἀνάγκη ν᾿ ἀκούσει τούτη τὴν ἀνθρώπινη φωνὴ ποὺ ὀνομάζουμε ποίηση. Αὐτὴ ἡ φωνὴ ποὺ κινδυνεύει νὰ σβήσει κάθε στιγμὴ ἀπὸ στέρηση ἀγάπης καὶ ὁλοένα ξαναγεννιέται. Κυνηγημένη, ξέρει ποὺ νἄ ῾βρει καταφύγιο, ἀπαρνημένη, ἔχει τὸ ἔνστικτο νὰ πάει νὰ ριζώσει στοὺς πιὸ ἀπροσδόκητους τόπους. Γι᾿ αὐτὴ δὲν ὑπάρχουν μεγάλα καὶ μικρὰ μέρη τοῦ κόσμου. Τὸ βασίλειό της εἶναι στὶς καρδιὲς ὅλων τῶν ἀνθρώπων τῆς γῆς. Ἔχει τὴ χάρη ν᾿ ἀποφεύγει πάντα τὴ συνήθεια, αὐτὴ τὴ βιομηχανία. Χρωστῶ τὴν εὐγνωμοσύνη μου στὴ Σουηδικὴ Ἀκαδημία ποὺ ἔνιωσε αὐτὰ τὰ πράγματα, ποὺ ἔνιωσε πὼς οἱ γλῶσσες, οἱ λεγόμενες περιορισμένης χρήσης, δὲν πρέπει νὰ καταντοῦν φράχτες ὅπου πνίγεται ὁ παλμὸς τῆς ἀνθρώπινης καρδιᾶς, ποὺ ἔγινε ἕνας Ἄρειος Πάγος ἱκανὸς νὰ κρίνει μὲ ἀλήθεια ἐπίσημη τὴν ἄδικη μοίρα τῆς ζωῆς, γιὰ νὰ θυμηθῶ τὸν Σέλλεϋ, τὸν ἐμπνευστή, καθὼς μᾶς λένε, τοῦ Ἀλφρέδου Νομπέλ, αὐτοῦ τοῦ ἀνθρώπου ποὺ μπόρεσε νὰ ἐξαγοράσει τὴν ἀναπόφευκτη βία μὲ τὴ μεγαλοσύνη τῆς καρδιᾶς του. Σ᾿ αὐτὸ τὸν κόσμο, ποὺ ὁλοένα στενεύει, ὁ καθένας μας χρειάζεται ὅλους τοὺς ἄλλους. Πρέπει ν᾿ ἀναζητήσουμε τὸν ἄνθρωπο, ὅπου καὶ νὰ βρίσκεται. Ὅταν στὸ δρόμο τῆς Θήβας, ὁ Οἰδίπους συνάντησε τὴ Σφίγγα, κι αὐτὴ τοῦ ἔθεσε τὸ αἴνιγμά της, ἡ ἀπόκρισή του ἦταν: ὁ ἄνθρωπος. Τούτη ἡ ἁπλὴ λέξη χάλασε τὸ τέρας. Ἔχουμε πολλὰ τέρατα νὰ καταστρέψουμε. Ἂς συλλογιστοῦμε τὴν ἀπόκριση τοῦ Οιδίποδα.

Ομιλία του Ευριπίδη Κλεόπα στην "Εταιρεία Κερκυραϊκών Σπουδών", στις 12 Νοεμβρίου 2011, με τίτλο: " Ένα απόγευμα στην Έγκωμη με τον Γιώργο Σεφέρη".

Κράτησα τη ζωή μου (Επιφάνια '37)

https://www.youtube.com/watch?v=2YxzApTeJWc

Ποίηση: Γιώργος Σεφέρης Μελοποίηση: Μίκης Θεοδωράκης

Εκτέλεση: Αντώνης Καλογιάννης

 "Eδώ δεν ωμιλούν ακούν και φιλοσοφούν γιατί υμνούν οι άγγελοι." Παναγιώτης Βέρρας

ΕΝΑ ΤΡΑΓΟΥΔΙ ΣΑΝ ΑΡΧΑΙΟΣ ΟΜΗΡΙΚΟΣ ΨΑΛΜΟΣ, ΠΟΥ ΣΥΝΔΥΑΖΕΙ ΥΨΗΛΗ ΠΟΙΗΣΗ -ΜΕ ΠΥΚΝΕΣ ΚΑΙ ΑΛΛΕΠΑΛΛΗΛΕΣ ΕΙΚΟΝΕΣ ΚΑΙ ΜΕΤΑΦΟΡΕΣ- ΕΠΙΚΗ ΜΟΥΣΙΚΗ ΚΑΙ ΑΨΟΓΗ ΕΚΦΟΡΑ ΤΟΥ ΕΛΛΗΝΙΚΟΥ ΛΟΓΟΥ.

Εμείς που ξεκινήσαμε
https://www.youtube.com/watch?v=ZujEJdJYL3c
Ποίηση: Γιώργος Σεφέρης (Μυθιστόρημα, ΚΑ', 1935)
Μουσική: Ηλίας Ανδριόπουλος (Κύκλος Σεφέρη, 1976)
Τραγούδι: Νίκος Ξυλούρης

Άρνηση (Στο περιγιάλι το κρυφό)

https://www.youtube.com/watch?v=p6qaDXLMy9M

Ποίηση: Γιώργος Σεφέρης Μελοποίηση: Μίκης Θεοδωράκης

Θεοδωράκης και Πάριος ερμηνεύουν μαζί το τραγούδι "Στο Περιγιάλι" (Άρνηση) κατά τη διάρκεια συναυλίας στο θέατρο του Λυκαβηττού το καλοκαίρι του 2001.

 

«Mε τι καρδιά, με τι πνοή,
τι πόθους και τι πάθος,
πήραμε τη ζωή μας• λάθος!
κι αλλάξαμε ζωή»

 Το τελευταίο του ποίημα «Επί ασπαλάθων», γραμμένο στις 31 Μαρτίου 1971, θα δημοσιευτεί μετά το θάνατό του (20 Σεπτ.). Η κηδεία (22 Σεπτ.) πήρε χαρακτήρα αντιδικτατορικής εκδήλωσης με πλήθος κόσμου να τραγουδά την «Άρνηση» στη μελοποίηση του Μ. Θεοδωράκη, το ριζίτικο «Πότε θα κάνει ξαστεριά» και τον Εθνικό Ύμνο.

Βαθειὰ λυρικός, στοχαστικὸς καὶ αἰσθαντικὸς μὲ ὅλα τὰ ζητήματα ποὺ τὸν ἀπασχόλησαν στὴ ζωή του, μὲ τὸ μεγάλο του ταλέντο στὴ γραφὴ ἀλλὰ καὶ μὲ τὶς βαθειὲς γνώσεις του τῆς ἱστορίας τῆς Ἑλλάδας κατάφερε νὰ συνδέσει σαφῶς τὰ πάντα μὲ ἕνα λόγο - ποὺ μνημειώδης καθὼς ἔρρεε στὸ χαρτὶ - τὸν ἔκανε νὰ κερδίσει τὴ διεθνῆ ἀναγνώριση καὶ νὰ καταστεῖ εἷς ἐκ τῶν κορυφαίων ποιητῶν τῆς ἐποχῆς του

Νεκτάριος ἐλάχιστος® ἐποίει. ©2006.