Αιντε βρε μεμέτη

Ο μεμέτης

https://www.youtube.com/watch?v=KiQ08l26Ths

Στίχοι: Κώστας Βίρβος

Μουσική: Μίμης Πλέσσας 

Εκτέλεση: Στράτος Διονυσίου

Αιντε βρε Μεμέτη ψευτοπαλληκάρι 

άιντε βρε Μεμέτη και πού θα μου πας; 

με τις ξένες πλάτες κάνεις το λιοντάρι 

με τις ξένες πλάτες ύπουλα χτυπάς  

Αιντε Μεμέτη μου ψευτοπαλικαρά 

και πίσω έχει η αχλάδα την ουρά  

Βρήκες ευκαιρία στην αναμπουμπούλα

είχα τα δικά μου κι ήμουν μακριά 

κι είπες με τον νου σου ώρα για ρεμούλα

 πού `ναι από χρόνια τέχνη σου παλιά

Η ιστορία της γαλανόλευκης

Η σημαία της Ελλάδας με τις εννέα ισοπαχείς, οριζόντιες και εναλλασσόμενες λευκές και κυανές παράλληλες λωρίδες, καθώς και ως καντόνι (άνω προΐστιο μέρος) έναν λευκό Σταυρό μέσα σε ένα κυανό τετράγωνο υιοθετήθηκε και επίσημα ως εθνική σημαία το 1969–70 και από το 1978 έως σήμερα. Οι εννέα λωρίδες αντιστοιχούν στις συλλαβές της ιστορικής φράσης «Ελευθερία ή Θάνατος», όπως παράλληλα και στα γράμματα της λέξης «Ελευθερία». Ο Σταυρός συμβολίζει την επικρατούσα θρησκεία της Ελλάδος, την Ανατολική Ορθόδοξη Εκκλησία.

Σημαίες και λάβαρα με το σύμβολο του σταυρού χρησιμοποιήθηκαν για πρώτη φορά από τη Βυζαντινή Αυτοκρατορία κατά την εποχή του Μεγάλου Κωνσταντίνου. Στη μεταβυζαντινή εποχή σημαίες με το σύμβολο του σταυρού είχαν χρησιμοποιηθεί από τους Έλληνες σε διάφορες εποχές και κατά τόπους σε περιπτώσεις εξεγέρσεων. Δημοτικά τραγούδια των αρματολών του 17ου και 18ου αιώνα αναφέρουν ότι αυτοί είχαν φλάμπουρα με τον σταυρό. Η σημαία με λευκό σταυρό σε μπλέ φόντο υψώθηκε από το στόλο που με αρχηγό τον Γιάννη Σταθά και υπαρχηγό τον Νικοτσάρα πραγματοποιούσε επιδρομές σε παράλια του βόρειου Αιγαίου το 1807. Αυτή ευλογήθηκε και υψώθηκε το 1807 στη Μονή Ευαγγελιστρίας στη Σκιάθο. Σε αυτή ο ηγούμενος Νήφων όρκισε τους οπλαρχηγούς Θεόδωρο Κολοκοτρώνη, Ανδρέα Μιαούλη, Παπαθύμιο Βλαχάβα, Γιάννη Σταθά, Νικοτσάρα, τον Σκιαθίτη διδάσκαλο του Γένους Επιφάνιο-Στέφανο Δημητριάδη, τους Λαζαίους, τον Αναστάσιο Καρατάσο, τον Λιόλιο Ξηρολειβαδίτη, τον Νικόλαο Τσάμη και πολλούς άλλους. Οι καπεταναίοι είχαν συγκεντρωθεί στο Μοναστήρι για να σχεδιάσουν τις επόμενες κινήσεις τους για την Επανάσταση. Παραλλαγή της ήταν η σημαία του Παπαφλέσσα, φτιαγμένη από το μπλε εσωτερικό του ράσου του και την φουστανέλα ενός συμπολεμιστή του.

Το πρώτο έτος της Επανάστασης δεν υπήρχε ενιαία διοίκηση και το κάθε στρατιωτικό σώμα έφερε τη δική του σημαία. Οι επαναστατικές σημαίες είτε ήταν τρίχρωμες (άσπρο-μαύρο-κόκκινο) με τα σύμβολα της Φιλικής Εταιρείας (όπως π.χ. τον φοίνικα που αναγεννιέται από τις στάχτες του ή την άγκυρα κ.ά.), τα οποία είχαν όλες οι σημαίες των νησιών, είτε ακολουθούσαν τα μπαϊράκια και τα φλάμπουρα των αρματολών φέροντας σταυρό μαζί με αγίους ή τον αετό, ενώ πολλά χωριά εξεγέρθηκαν υπό τολάβαρο της εκκλησίας της ενορίας τους. Το 1822 πραγματοποιήθηκε η Α´ Εθνοσυνέλευση της Επιδαύρου, η οποία ψήφισε το Προσωρινόν Πολίτευμα της Ελλάδος, το πρώτο ελληνικό σύνταγμα. Στις παραγράφους ρδ' και ρε' του Προσωρινού Πολιτεύματος συναντάται η πρώτη απόφαση για τη μορφή της ελληνικής σημαίας, με την οποία καθιερώθηκαν το κυανό και το λευκό ως χρώματα της σημαίας και ανατέθηκε στο Εκτελεστικό Σώμα να προσδιορίσει τη μορφή της. Σύμφωνα με κείμενο στο ιστορικό αρχείο της Εθνικής Βιβλιοθήκης Αθηνών υπ' αριθμόν 8711, η πρώτη σημαία που υψώθηκε στα Καλάβρυτα ενώ ιδιαίτερη αξία έχει και η ανορθόγραφη Σημαία τού Σώματος των Κυπρίων Εθελοντών στην Επανάσταση του 1821, η οποία είχε διαστάσεις 1,10Χ1,40μ και αποτελείτο από ένα άσπρο πανί στο οποίο υπήρχε ένας γαλάζιος σταυρός και έφερε την επιγραφή: ΣΗΜΕΑ ΕΛΗΝΗΚΙ-ΠΑΤΡΗΣ ΚΗΠΡΟΥ.

ΤΡΑΓΟΥΔΙ ΓΙΑ ΤΗΝ ΓΑΛΑΝΟΛΕΥΚΗ 

ΜΑΝΑ ΕΛΛΑΔΑ ΠΑΝΤΑ ΝΕΑ

Γεώργιος Κλεάνθης (1801-1839)

Γ. ΚΛΕΑΝΘΗΣ: Εθνικός ποιητής και αγωνιστής του 1821, γεννημένος το 1800 ή 1801 στο Καρλόβασι της Σάμου.

Ο Γεώργιος Διακογεωργίου, όπως είναι το πραγματικό του επώνυμο, αποτέλεσε μορφή πολυσύνθετη -αγωνιστής, ποιητής, μουσικός και ανυποχώρητος υπερασπιστής των ιδεολογικών στόχων της Επανάστασης. Εθνικός βάρδος της αγωνιζόμενης Σάμου και ο πιο μεγαλόπνευστος πατριώτης και βάρδος του ' 21 σε πανελλήνια κλίμακα, μετά το Διονύσιο Σολωμό και τον Ανδρέα Κάλβο, αναδείχθηκε πραγματικός ποιητικός γενάρχης της Νεο-σαμιακής γραμματείας. Τελείωσε την Πορφυριάδα Σχολή στο Καρλόβασι και διψώντας για μάθηση πήγε κοντά στο θείο του Λυκούργο Λογοθέτη στη Σμύρνη και συμπλήρωσε τις σπουδές του στην Ευαγγελική Σχολή. Μυηθήκε στη Φιλική Εταιρεία ανάμεσα στα έτη 1918-19 και πήρε το επώνυμο Γεώργιος Αναγνώστης Κλεάνθης. Όταν ξέσπασε η Ελληνική επανάσταση, ήρθε με το θείο του στη Σάμο και μαζί του σαν στρατιώτης και σαν γραμματέας αγωνίστηκε, κρατώντας στο ένα χέρι το σπαθί του πρόμαχου της πατρίδας και αγωνιστή της ελευθερίας και στο άλλο τη βάρβιτο της ποίησης και της μουσικής, με την οποία εξυμνούσε και τραγουδούσε τα υπερθαυμάσια κατορθώματα του Σαμιακού λαού σαν πνευματικός του ηγέτης και βάρδος των αγώνων του. Νυμφεύθηκε την Σαμιώτισσα Κλεοπάτρα ή Πάτρα, όπως την έλεγε ο ίδιος, κόρη του χιλίαρχου της Σάμου καπετάν Σταμάτη Γεωργιάδη. Μετά όμως την εξορία των Σαμίων αγωνιστών στην Εύβοια καθώς η Σάμος παρά τους ηρωικούς αγώνες δεν θα ενταχθεί στο νεοϊδρυθέν Ελληνικό Βασίλειο εγκαταλείπει το νησί. Από τις κακουχίες όμως η συζυγός του Κλεοπάτρα αρρώστησε και πέθανε από πρόωρο τοκετό το 1834 στην Κάρυστο. Ο άτυχος σύζυγος βυθίστηκε τότε σε βαρύ πένθος. Στα 1835 έφυγε από την Κάρυστο κι εγκαταστάθηκε ως έφορος κοντά στους συνοικισμένους στη Χαλκίδα συμπατριώτες του, αλλά δεν μπόρεσε να βαστάξει το πένθος της αξέχαστης Πάτρας του και στις 9 του Σεπτέμβρη 1839 πέθανε από μαρασμό, πριν συμπληρώσει ακόμα τα σαράντα χρόνια της πολυτάραχης ζωής του.

Ο Γ. Κλεάνθης είναι σήμερα περισσότερο γνωστός στους Σάμιους και τους φιλολόγους και τους ιστορικούς αφού μόλις πρόσφατα ξεκίνησε η δημοσίευση άρθρων, διοργάνωση συνεδρίων κλπ. Άφησε πίσω του κείμενα αλλά και πλήθος ποιημάτων στη καθαρεύουσα, τα οποία έχουν μελοποιηθεί. Γνωστότερος είναι σίγουρα ο στίχος του "Για του Χριστού την πίστη την Αγία και της Πατρίδας την Ελευθερία" για τα ιδανικά του του αγώνος. 

Ω! λυγηρόν και κοπτερόν σπαθί μου
https://www.youtube.com/watch?v=agtV8D_g3oU
Ποίηση: Γεώργιος Κλεάνθης

Γεώργιος Τερτσέτης (1800-1874)

ΓΕΩΡΓΙΟΣ ΤΕΡΤΣΕΤΗΣ: Δικαστής, αρχειοφύλακας στη βιβλιοθήκη της Βουλής στο νεοσύστατο Ελληνικό κράτος, ιστορικός μελετητής, πολιτικός, συγγραφέας, σολωμικός ποιητής και απομνημονευματογράφος των αγωνιστών του ΄21. Το 1832 διορίστηκε από την Αντιβασιλεία μέλος του πενταμελούς δικαστηρίου του Ναυπλίου που δίκαζε τους Κολοκοτρώνη, Πλαπούτα κ.ά. Ο Τερτσέτης μαζί με τον πρόεδρο του δικαστηρίου Αναστάσιο Πολυζωίδη, αρνήθηκε να υπογράψει την άδικη απόφαση καταδίκης τους σε θάνατο δια αποκεφαλισμού για εσχάτη προδοσία. Η κίνησή τους αυτή προκάλεσε την οριστική τους παύση, τη φυλάκιση και την άγρια κακοποίησή τους.

Ο Γεώργιος Τερτσέτης γεννήθηκε στη Ζάκυνθο από πατέρα καθολικό και μητέρα ορθόδοξη. Ο πατέρας του τον βάφτισε καθολικό αλλά η μητέρα του τον βούτηξε κρυφά στην ορθόδοξη κολυμπήθρα. Όταν το έμαθε ο πατέρας του, τον ξαναβάφτισε για τρίτη φορά καθολικό. Τελικά όταν μεγάλωσε ο ίδιος προτίμησε το ορθόδοξο βάπτισμα. Στα παιδικά του χρόνια πήγε στο ίδιο σχολείο με τα δύο μεγαλύτερα παιδιά του Θ. Κολοκοτρώνη, τον Πάνο και τον Γενναίο. Το 1816 έφυγε για την Ιταλία, όπου σπούδασε στο πανεπιστήμιο της Πάντοβα νομικά καθώς και λατινική - ιταλική φιλολογία. Επέστρεψε στο νησί του το 1820, μετά το πέρας των σπουδών του. Με την έκρηξη της επαναστάσεως ο Τερτσέτης βρέθηκε στο Μοριά με πολλούς άλλους συμπατριώτες του. Ασθενικής όμως κράσης, δεν άντεξε τις κακουχίες και αρρώστησε. Μεταφέρθηκε στο μικρό νησί Κάλαμος και στη συνέχεια πίσω στη Ζάκυνθο. Στη Ζάκυνθο δέθηκε με αδελφική φιλία με τον Δ. Σολωμό. Σ' αυτόν χρωστάμε τον περίφημο «Διάλογο» για τη γλώσσα του εθνικού μας ποιητού, όπως το μόνο αντίγραφο που σώθηκε βρέθηκε στα χέρια του. Παρ' όλο που δεινοπάθησε την πρώτη φορά που κατέβηκε να αγωνιστεί, τον ξαναβρίσκουμε στη πρώτη γραμμή, όταν ο Ι. Καποδίστριας ελευθέρωνε τη Ρούμελη. Το 1832-1833 διετέλεσε καθηγητής της γενικής και της ελληνικής ιστορίας στο Κεντρικό Πολεμικό Σχολείο του Ναυπλίου. Με την έλευση της Αντιβασιλείας σχετίστηκε τόσο με τον Μαιζών όσο και με τον πρόεδρό της, Άρμανσπεργκ, καθώς μάθαινε ελληνικά στις κόρες του. Το 1864 εξελέγη αντιπρόσωπος της Ζακύνθου στη Βουλή.  Διορίστηκε αρχειοφύλακας στη βιβλιοθήκη της Βουλής στο νεοσύστατο Ελληνικό κράτος, θέση που κράτησε μέχρι το θάνατό του. Έγραψε ποιήματα και διηγήματα και κατέγραψε τα απομνημονεύματα κορυφαίων αγωνιστών του ΄21 όπως του Κολοκοτρώνη και του Νικηταρά, τα οποία και κατέγραψε με απόλυτο σεβασμό στον προφορικό λόγο των αγωνιστών. Πέθανε στις 15 Απριλίου 1874 στην Αθήνα. 

Απόσπασμα του λόγου που εκφώνησε ο Γεώργιος Τερτσέτης κατά τη διάρκεια της δίκης του Γέρου του Μοριά

https://www.youtube.com/watch?v=e01guDHXV78

Μουσική: Νίκος Ξυδάκης

Αφήγηση: Βασίλης Παπαβασιλείου

Ο προσκυνητής

https://www.youtube.com/watch?v=eJkjXPlIHUQ

Μουσική: Νίκος Ξυδάκης

Αφήγηση: Βασίλης Παπαβασιλείου

Δημήτρης Παπαδημήτρης (1936-2017)

"Ο δημοσιογράφος και θεατρικός συγγραφέας Δημήτρης Παπαδημήτρης γεννήθηκε στη Λύση το 1936. Μετά τις εγκύκλιες σπουδές του φοίτησε στο Εμπορικό Λύκειο Λάρνακας και με την αποφοίτησή του προσλήφθηκε στο Μεταλλείο Καλαβασού. Με την έναρξη του Απελευθερωτικού Αγώνα της ΕΟΚΑ έγινε μέλος της Οργάνωσης κι άρχισε να γράφει πατριωτικά ποιήματα, που απαγγέλλονταν σε εθνικές εκδηλώσεις και μνημόσυνα ηρώων του Αγώνα. Μερικά μελοποίησε ο συγχωριανός του Κωνσταντίνος Κασσιανός και τραγουδήθηκαν από την αγωνιστική νεολαία. Όντας υπάλληλος στην Καλαβασό έγινε συνεργάτης του περιοδικού «Τimes of Cyprus». Το 1959 προσλήφθηκε στην εφ. «Έθνος», μεταπήδησε στην «Εθνική» και μετά στη «Μάχη», όπου αναδείχθηκε αρχισυντάκτης. Οι «Ελευθεροστομίες» του άφησαν εποχή. Εποχή έγραψαν και οι επιθεωρήσεις του, που τον ανέδειξαν κορυφαίο συγγραφέα στο είδος αυτό του θεάτρου. Τo θεατρικό-επιθεωρησιακό ταλέντο του Δημήτρη Παπαδημήτρη άρχισε να ξεδιπλώνεται μετά την τουρκική ανταρσία του 1963-64. Γράφει την πρώτη του επιθεώρηση «Μπαζούκα», μέσα σε μια νύκτα και την παραδίδει στον Γ.Δ. του Οργανισμού Θεατρικής Ανάπτυξης Κύπρου, βετεράνο δημοσιογράφο Γεώργιο Φιλή. Αυτός ενθουσιάζεται και αποφασίζει το ανέβασμά της. Η επιτυχία που σημείωσε ήταν πρωτοφανής. Ανεβάστηκε σ’ όλες τις πόλεις, κωμοπόλεις και πλείστα χωριά της Κύπρου. Ακολούθησε η δεύτερη «Άλλος για την Μανσούρα», που στέφθηκε από την ίδια επιτυχία, γεγονός που τον καθιέρωσε πια ως κορυφαίο επιθεωρησιογράφο. Έγραψε τρακόσιες τόσες επιθεωρήσεις ενώ ίδρυσε και δικό του θίασο, το "Θίασο Παπαδημήτρη" ο οποίος και περιόδευσε σε ολόκληρη την Κύπρο. Ως δημοσιογράφος ο Δημήτρης ήταν πολυτάλαντος. Ήταν δεινός χειριστής της γλώσσας, αρθρογράφος, σχολιογράφος και κορυφαίος ευθυμογράφος. Επίσης τα σχέδια των σελίδων του ήταν πρωτοποριακά. Οι «Ελευθεροστομίες» του στη «Μάχη άφησαν εποχή. Και δεν είναι τυχαίο που, όταν μεταπήδησε στον «Φιλελεύθερο», σημείωσε και πάλι επιτυχία με τις «Φιλελευθεροστομίες» του. Ως χαρακτήρας, ο ήταν πεντακάθαρος, ντόμπρος, ειλικρινής, άκακος και ανυστερόβουλος. Γι' αυτό και ήταν αγαπητός σε όλη τη δημοσιογραφική οικογένεια." 

Ο Δημήτρης Παπαδημήτρης απεβίωσε στις 25 Σεπτεμβρίου 2017 και ήταν θείος του επίσης δημοσιογράφου και συγγραφέα Παναγιώτη Παπαδημήτρη.

Πηγή: 

Στον Λένα & Θρήνος στο Λένα
https://www.youtube.com/watch?v=nDtCRbgl6vs
Στίχοι: Δημήτρης Παπαδημήτρης
Μουσική: Κώστας Κασσιανός

 

Ερμηνευτής ο Κώστας Κασσιανός. Το μικρό φωνητικό σύνολο αποτελείται από τους: Αφροδίτη Φυλακτίδου, Βασιλική Σαββίδου, Ηλιάδα Γεωργιάδου, Μαρία Σκουτέλλα, Τούλα Θεοφάνους, Αλεξάνδρα Κασσιανού, Στέλιος Καραολής, Αντώνης Καλογήρου και Μάριος Βασιλείου. Συνοδεύει στο πιάνο η Μάρω Σκορδή.

Γιάγκος Σουρουλλάς (1894-1976)

Ο αείμνηστος Γιάγκος Σουρουλλάς υπήρξε μία από τις σημαντικότερες μορφές της Λύσης, καθώς διετέλεσε για δεκαετίες Κοινοτάρχης (από το 1931), ήταν ο πρώτος Δήμαρχος Λύσης (1962) αλλά και ο δημιουργός μία από τις παλαιότερες εν ενεργεία χορωδίες στο νησί από το έτος 1917. Ο Γιάγκος Σουρουλλάς ήταν ο πρωτοψάλτη του Ιερού Ναού Παναγίας στη Λύση και δίδασκε δωρεάν την ψαλτική τέχνη σε δεκάδες νέους του χωριού και της γύρω περιοχής. Συνέθεσε και ο ίδιος πολλούς ύμνους και τραγούδια. Το ήθος και το ύφος της χορωδίας του εκτιμήθηκε και τιμήθηκε και από τον ίδιο τον Αρχιεπίσκοπο Μακάριο τον Γ΄ που στις 21 Νοεμβρίου 1971 τόνισε πως : «Ο Γιάγκος Σουρουλλάς δημιούργησε την καλυτέραν εν Κύπρω χορωδίαν».

Ο Γιάγκος Καλλή Σουρουλλάς ήταν το πρωτότοκο παιδί μιας πολυμελούς οικογένειας από τη Λύση και από μικρός βγήκε στη βιοπάλη. Έγινε βοσκός στα βοσκολιβάδια της Αγλάσυκας και σαν τέλειωσε το Δημοτικό Σχολείο πήγε μαθητούδι να μάθει την τέχνη του μαραγκού. Το 1908 στο σχολείο διορίζεται σαν δάσκαλος ο Κωνσταντίνος Τομπόλης και ο Γιάγκος δεν χάνει την ευκαιρία, πάει κοντά του και αρχίζει συστηματικά μαθήματα Βυζαντινής μουσικής. Ο Τομπόλης εντυπωσιάζεται από τον λαμπρό νέο και τον καθοδηγεί εξαιρετικά έτσι όταν το 1917 ο Τομπόλης φεύγει από τη Λύση, τη θέση του στη δεξιά χοροστασία, παίρνει τελικά ο Γιάγκος Σουρουλλάς ενώ ταυτόχρονα αρχίζει να διδάσκει ο ίδιος Βυζαντινή μουσική σε δικούς του πια μαθητές νέους του χωριού και των περιχώρων δημιουργώντας σύντομα και Εκκλησιαστική χορωδία. Εκτός όμως από δάσκαλος της Βυζαντινής μουσικής και χοράρχης, ο Γιάγκος Σουρουλλάς πρόσφερε και ως συνθέτης ύμνων και τραγουδιών, κυρίως με εθνικό περιεχόμενο που ακούγονταν σε εκδηλώσεις και μνημόσυνα κατά τον αγώνα της ΕΟΚΑ σε όλη την Κύπρο. Αγνός αγωνιστής και ο ίδιος, υπήρξε για δεκαετίες  κοινοτάρχης της Λύσης και μετά ο πρώτος Δήμαρχός της. Αλλά και για πολλά χρόνια πριν, Πρόεδρος του σωματείου ΛΑΛΛ που ιδρύθηκε το 1919 με την ονομασία «Η Αγάπη του λαού Λύσης», αναπτύσσοντας ποικίλη και πρωτοποριακή πνευματική δράση για την εποχή. Ο μεγάλος αυτός άνδρας πέθανε εκτοπισμένος στη Λάρνακα στις 5 του Μάρτη 1976 σε ηλικία 82 χρόνων στο θάλαμο του παλιού Νοσοκομείου της πόλης στη Λεωφόρο Γρηγόρη Αυξεντίου. 

Ο φίλος του ποιητής Μιχάλης Πασιαρδής γράφει γι’ αυτόν
«… Άνθρωπος φωτισμένος, προικισμένος με ήθος και τάλαντο, και ασκημένος γερά στις αληθινές αξίες της ζωής. Μια ίσια γραμμή η ζωή του. Καθαρή και φωτεινή. Ένας υποδειγματικός δρόμος. Δύσκολος φυσικά μα και ο μόνος που αξίζει να περπατηθεί… Η μορφή του εγεωγραφούσε την Κύπρο και η φωνή του ήταν σαφής ήχος ιθαγένειας.»

ΙΕΡΟΣ ΝΑΟΣ ΠΑΝΑΓΙΑΣ, ΛΥΣΗΣ Κυριακή Ορθοδοξίας 1969 Απολυτίκια Εισόδου

https://www.youtube.com/watch?v=QFOkOhyaOEU

Πότε θα 'ρθει εκείν' η μέρα

https://www.youtube.com/watch?v=TZm-pVwkDjI

(Στίχοι: Π. Παντελή - Μουσική: Γιάγκος Σουρουλλάς. Σύμφωνα με μαρτυρία του Κώστα Κασσιανού, το τραγούδι αυτό τραγουδήθηκε μετά τα οκτωβριανά γεγονότα του 1931 και παραλλάχθηκαν οι στίχοι κατά τον αγώνα της ΕΟΚΑ)

Κώστας Κασσιανός (1938-1994)

Οι αείμνηστοι Κώστας Κασσιανός και Γιάγκος Σουρουλλάς είναι οι σημαντικότεροι συνθέτες των τραγουδιών του αγώνα της ΕΟΚΑ.

Ο Κώστας Κασσιανός γεννήθηκε στις 6 Φεβρουαρίου 1938 στη Λύση. Αρχικά σπουδάζει Βυζαντινή μουσική δίπλα στον πρωτοψάλτη του Ιερού Ναού Παναγίας Ευαγγελίστριας στη Λύση, Γιάγκο Σουρουλλά. Παράλληλα παρακολουθεί μαθήματα ευρωπαϊκής μουσικής (ακορντεόν και θεωρητικά) με τον Σώζο Τομπόλη. Το 1956 μεταβαίνει στην Αθήνα φοιτά στο Εθνικό Ωδείο σπουδάζοντας Αρμονία με τον Μανώλη Καλομοίρη, Ιστορία της μουσικής και Μορφολογία με τον Γιώργο Βώκο, τραγούδι με την Καίτη Παπαλεξοπούλου και ακορντεόν με τον Τίμο Σουγιούλ. Επιστρέφει στην Κύπρο το 1958 και εργάζεται μέχρι το τέλος της ζωής του ως καθηγητής μουσικής στη δημόσια εκπαίδευση. Πράγματι η προσφορά του Κασσιανού θεωρείται ως εξαιρετικά σημαντική αφού ο Κώστας Κασσιανός αφού ήταν ο δημιουργός πολλών πατριωτικών τραγουδιών και ο ερμηνευτής που τα έκανε γνωστά στις επόμενες γενιές.

Kώστας Κασσιανός (Λυσιώτης) - Πρωτοψάλης / Καθηγητής Μουσικής

https://www.youtube.com/watch?v=pM5UILMXP84

Σαν άλλος Λεωνίδας
https://www.youtube.com/watch?v=SChzgvNwhqw
Στίχοι-Μουσική: Κώστας Κασσιανός

Λευτεριά (Θα πάρω μιαν ανηφοριά)
https://www.youtube.com/watch?v=2A2AAFSvoU8
Στίχοι: Ευαγόρας Παλληκαρίδης
Μουσική: Κώστας Κασσιανός
Εκτέλεση: Άρχοντας Πρωτοψάλτης Αμπελοκήπων

Η μελοποίηση του ποιήματος του Ευαγόρα Παλληκαρίδη «ΛΕΥΤΕΡΙΑ», σε βυζαντινή κλίμακα και σε ρυθμό δημοτικής μας μουσικής, έγινε από τον αείμνηστο πρωτοψάλτη και καθηγητή Κώστα Κασσιανό (αριστερά στη φωτογραφία) αμέσως μετά τον απαγχονισμό του ήρωα και δημοσιεύθηκε στον Περιοδικό Τύπο της ΕΟΚΑ «Εγερτήριον Σάλπισμα», Αρ. Τεύχους31.

Νίκος Κόσιης

Ο Νίκος Κόσιης γεννήθηκε στις 20 Μαΐου 1933 στο Δάλι. Αποφοίτησε από το Παγκύπριου Εμπορικού Λυκείου της Λάρνακας και το 1955 εντάσσεται στις τάξεις της ΕΟΚΑ. Το 1956 υπηρετεί ως Βοηθός Τομεάρχης Λευκωσίας και τον Δεκέμβριο του ίδιου χρόνου συλλαμβάνεται από του Άγγλους κατακτητές. Παρότι υποβάλλεται σε φρικτά βασανιστήρια για 14 μέρες και νύχτες κρατά το στόμα του ερμητικά κλειστό. Τον Ιανουάριο του 1958 δραπετεύει από τα κρατητήρια Πύλα και αναλαμβάνει πλέον Τομεάρχης της περιοχής Κοκινοτριμιθιάς - Μόρφου μέχρι το τέλος του αγώνα. Το 1960 εκλέγεται βουλευτής με το Ενιαίο Κόμμα και παραμένει στην θέση αυτή για τρεις συνεχόμενες θητείες από 1960-1974.  Ο Κόσιης διετέλεσε και επιτελάρχης των ελληνικών κυπριακών δυνάμεων κατά των Τούρκων στασιαστών. Το 1974 διορίστηκε υπουργός Εσωτερικών και Αμύνης από τον Γλαύκο Κληρίδη σε μία πολύ κρίσιμη περίοδο. Με τον ερχομό όμως του Μακαρίου στην Κύπρο αν και του προτάθηκε η παραμονή στο υπουργείο ο ίδιος προτίμησε να παραιτηθεί ασχολούμενος με τις δικές του επιχειρήσεις και τη ΔΑΛΙΚΟ. Το 1997 διορίζεται και πάλι από τον πρόεδρο της Κυπριακής Δημοκρατίας Γλαύκο Κληρίδη υπουργός Δικαιοσύνης και Δημόσιας Τάξης επιτελώντας μεγάλο έργο και δίνοντας καθοριστικά πλήγματα στους βαρόνους της νύχτας. Το Σεπτέμβριο του 2002 υποβάλλει την παραίτηση του και αποσύρεται από την πολιτική ζωή του τόπου. Τέλος είναι νυμφευμένος με την Λουίζα Κόση, με την οποία απέκτησε τρία παιδιά τον Λεωνίδα, τον Κωνσταντίνο και την Ίτα. 

Εμπρός με σύμβολο το Σταυρό μας
https://www.youtube.com/watch?v=TShMdbdWZIU
Στίχοι: Νίκος Κόσιης

Μουσική: Κώστας Κασσιανός* 

Η μελωδία του τραγουδιού είναι παρμένη από το γνωστό αντάρτικο τραγούδι του ΕΑΜ "Είμαστε εμείς, Ελλάδα τα παιδιά σου" 

Στρατιωτικός Όρκος & Βραδινή Προσευχή

Ο Στρατιωτικός Όρκος αποτελεί την ύψιστη τιμή για το κάθε νέο στρατιώτη που υπηρετεί την Πατρίδα. Ενώπιον της Σημαίας και του Ιερού Ευαγγελίου ο νέος δηλώνει αυτοβούλως ότι θα υπερασπιστεί την πατρίδα από κάθε ξένη επιβουλή με τίμημα ακόμη και την ίδια την ζωή του. Είναι Όρκος Πολιτικός και Στρατιωτικός. Είναι η στιγμή που από Πολίτης γίνεται Οπλίτης. Ιδανικά αρχαία, άρρηκτα συνδεδεμένα με την ιστορία της Ελλάδος.

Ο Στρατιωτικός Όρκος 
https://www.youtube.com/watch?v=iYd5sHcBI-A

ΕΛΛΗΝΙΚΟΣ ΣΤΡΑΤΙΩΤΙΚΟΣ ΟΡΚΟΣ

Ορκίζομαι να φυλάττω πίστη εις την πατρίδα.
Υπακοή εις το Σύνταγμα τους νόμους και τα ψηφίσματα του κράτους.
Υποταγήν εις τους ανωτέρους μου.
Να εκτελώ προθύμως και άνευ αντιλογίας τας διαταγάς των.
Να υπερασπίζω με πίστην και αφοσίωσιν, μέχρι της τελευταίας ραννίδος του αίματος μου, τας Σημαίας.
Να μη τας εγκαταλείπω μηδέ να αποχωρίζομαι ποτέ απ’ αυτών.
Να φυλάττω δε ακριβώς τους στρατιωτικούς νόμους.
Και να διάγω εν γένει ως πιστός και φιλότιμος στρατιώτης.

ΣΤΡΑΤΙΩΤΙΚΟΣ ΟΡΚΟΣ ΤΗΣ ΕΘΝΙΚΗ ΦΡΟΥΡΑΣ

Ορκίζομαι επισήμως, ότι θα είμαι πιστός στην Πατρίδα, 
θα σέβομαι το σύνταγμα και τους συνάδοντες με αυτό νόμους 
και ότι θα αγωνίζομαι για την διατήρηση της ανεξαρτησίας 
και της εδαφικής ακεραιότητας της Δημοκρατίας της Κύπρου. 

Προσευχή των Ενόπλων Δυνάμεων 

Δέσποτα Παντοκράτωρ ο καταξιώσας ημάς διελθείν το μήκος της ημέρας, πρόσδεξαι τας εσπερινάς ημών δεήσεις και κατάπεμψον το πλήθος του ελέους Σου επί πάντας ημάς τους δεομένους Σου. Τοίχισον ημάς τοις Αγίοις Αγγέλοις Σου, περιχαράκωσον ημάς τη αληθεία Σου, φρούρησον ημάς τη δυνάμει Σου, φύλαξον υπό την Σκέπη Σου τον Στρατόν και άπαν το Ελληνικόν Εθνος παράσχου δε ημίν και την επερχομένην νύκτα ειρηνικήν και αναμάρτητον και πάσας τας ημέρας της ζωής ημών. Πρεσβείαις της Υπεραγίας ημών Θεοτόκου και πάντων των Αγίων. Αμήν.