Η τραγουδίστρια, τραγουδοποιός αλλά και μοντέλο Δανιέλα Χατζή γεννήθηκε στις 11 Ιουνίου 2003 στην Αθήνα και είναι κόρη του σπουδαίου Κώστα Χατζή. Ξεκίνησε την καριέρα της τραγουδώντας μαζί με τον πατέρα της. Τραγούδησε για πρώτη φορά μπροστά σε κοινό όταν ήταν 5 ετών στην Ελληνοαμερικανική Ένωση. Έχει κάνει συνεργασίες με γνωστά ονόματα της Ελληνικής σκηνής, όπως ο Γιώργος Θεοφάνους, ο Μάριος Φραγκούλης, ο Κωνσταντίνος Αργυρόςη Ελπίδα, ο Γιώργος Κατσαρός, ο Γιάννης Κότσιρας, o Τάκης Ζαχαράτος, ο Γιώργος Γερολυμάτος, και άλλοι. Τραγουδιστής είναι και ο αδερφός της Αλέξανδρος Χατζής.
Daniela Hatzi ft Korvin -Her earings
https://youtu.be/I92hvv31M24?si=JvYPwh8SRKP-0ip4
Κώστας Χατζής & Δανιέλα -Κι άλλο παιδί γεννήθηκε απόψε
"Η Αντωνία Χατζίδη είναι η σύζυγος του αγαπημένου και αξεπέραστου ερμηνευτή Κώστα Χατζή. Οι δυο τους είναι παντρεμένοι εδώ και πολλά χρόνια και είναι ιδιαίτερα αγαπημένο ζευγάρι, όχι μόνο στη ζωή, αλλά και στη σκηνή. Η Αντωνία Χατζίδη γεννήθηκε στις Σέρρες, αλλά μεγάλωσε στο Παρίσι, όπου και σπούδασε υποκριτική, φωνητική και χορό. Ξεκίνησε να τραγουδάει επαγγελματικά, ερμηνεύοντας γαλλικά τραγούδια σε διάφορα Piano Bar του Παρισιού. Η ελληνική μουσική και τα τραγούδια όμως ήταν η μεγάλη της αγάπη και με την προτροπή φίλων αποφάσισε να δοκιμάσει να τραγουδήσει και ελληνικά. Εμφανίστηκε για σειρά ετών στο ελληνικό στέκι «Όλυμπος» του Παρισιού. Γνωρίστηκε με τον Κώστα Χατζή που ζήτησε τη συνεργασία της. Εκείνος έγραψε πάνω στη φωνή της τέσσερα τραγούδια, που περιέχονται στο cd «Τα Βράδια που Ονειρεύονται οι Τσιγγάνοι»." Πηγή
Η Νίτσα Τσαγανέα ήταν ηθοποιόςκαι αγωνίστρια της Εθνικής Αντίστασης. Το πατρικό της ήταν Ελένη Λάσκαρη.Γεννήθηκε στις 17 Φεβρουαρίου 1902 στηνΑθήνα και σπούδασε στηΔραματική Σχολή του Εθνικού Θεάτρου. Πρώτος της σύζυγος ήταν ο ηθοποιόςΓιώργης Βιτσώρηςκαι δεύτερος σύζυγός της ο επίσης ηθοποιόςΧρήστος Τσαγανέας. Πιο γνωστές κινηματογραφικές ταινίες στις οποίες μετείχε είναι οι "Ένας ήρως με παντούφλες"και "Οι Γερμανοί ξανάρχονται".
Απεβίωσε σε ηλικία 100 ετών τον Απρίλιο του 2002 και ετάφη στο Α΄ νεκροταφείο, δίπλα στην αγαπημένη της κόρη, την επίσης ηθοποιό Λιάνα Βιτσώρη.
Ποιος μας κυβερνά Μανώλη https://www.youtube.com/watch?v=4vfpZtDmcvw Στίχοι-Μουσική: Μαρία Λένα Οικονομίδου
Η ηθοποιός, ποιήτρια και θεατρική συγγραφέας Λιάνα Βιτσώρη γεννήθηκε στις 16 Φεβρουαρίου 1924 στην Αθήνα και ήταν κόρη των ηθοποιών Γιώργου Βιτσώρη και Νίτσας Τσαγανέα. Σε ηλικία δύο ετών εμφανίστηκε δίπλα στη μεγάλη ηθοποιό Κυβέλη στη "Σκιά" του Νικοντέμι, στο Δημοτικό Θέατρο Πειραιά. Το 1933, έπαιξε το ρόλο ενός αγοριού, τον Ιουλιανό, στην "Ασία" του Λένορμαν, με το θίασο της Μαρίκας Κοτοπούλη και στον οποίο συμμετείχε και η μητέρα της. Με την Κοτοπούλη έπαιξε και το 1937, στο έργο του Αντρέ Μπιραμπώ "Φράπα" στο θέατρο Ρεξ. Η επαγγελματική της δραστηριότητα άρχισε κυρίως στα χρόνια της Κατοχής παίρνοντας μέρος σε διάφορους θιάσους. Μετά την απελευθέρωση πήγε στο Παρίσι για να δει τον πατέρα της, που είχε εγκατασταθεί εκεί για ν' αποφύγει τις διώξεις λόγω των αριστερών του πεποιθήσεων. Στο Παρίσι η Λιάνα Βιτσώρη παρακολούθησε μαθήματα υποκριτικής στην περίφημη Σχολή του Σαρλ Ντυλλέν και έλαβε μέρος στην ταινία του Πιέρ Πρεβέρ "Ταξίδι έκπληξη" (1946). Επιστρέφοντας στην Ελλάδα, εμφανίστηκε το 1948 ως πρωταγωνίστρια στην πασίγνωστη τότε επιθεώρηση "Άνθρωποι, άνθρωποι". Έλαβε μέρος και σε άλλες επιθεωρήσεις μέχρι το 1951 οπότε και οικογενειακοί λόγοι την ανάγκασαν ν' αποσυρθεί σύντομα από το θέατρο. Πάντως την ίδια χρονιά εμφανίστηκε και στην ταινία της Φίνος Φιλμ "Εκείνες που δεν πρέπει ν' αγαπούν", σε σκηνοθεσία Αλ. Σακελλάριου. Η Λιάνα Βιτσώρη ήταν παντρεμένη το διάσημο κονφερανσιέ και επιθεωρησιογράφο Γιώργο Οικονομίδη με τον οποίο εμφανίστηκε σε διάφορα βαριετέ. Το ζεύγος απέκτησε μια κόρη, την τραγουδίστρια και μουσικό Μαριαλένα Οικονομίδου. Η Λιάνα Βιτσώρη πέθανε στις 23 Ιανουαρίου 1997 και τάφηκε στο Α΄ Νεκροταφεί, δίπλα στη μητέρα της Νίτσα Τσαγανέα.
Και λεγόμαστε άνθρωποι https://www.youtube.com/watch?v=xyNJtI8eziE
Ο Ιταλός μουσικοσυνθέτης και μαέστρος Ένιο Μορικόνε είχε γράψει μουσική για περισσότερες από 500 ταινίες και τηλεοπτικές σειρές, καθώς και σύγχρονα έργα κλασσικής μουσικής. Η καριέρα του περιλαμβάνει ένα ευρύ φάσμα ειδών μουσικής σύνθεσης, καθιστώντας τον έναν από τους πιο πολύπλευρους, παραγωγικούς και με επιρροή συνθέτες μουσικής για ταινίες όλων των εποχών. Η μουσική του Μορικόνε έχει χρησιμοποιηθεί σε περισσότερες από 60 βραβευμένες ταινίες. Ο Έννιο Μορικόνε γεννήθηκε στις 10 Νοεμβρίου 1928 στη Ρώμη και από 1946 συνέθεσε περισσότερα από 100 κλασσικά κομμάτια. Στο τέλος της δεκαετίας του ΄50, υπηρέτησε ως ενορχηστρωτής. Ενορχήστρωσε πάνω από 500 τραγούδια και συνεργάστηκε με μουσικούς όπως οι Πωλ Άνκα, Τσετ Μπέικερ και η Μίνα. Όμως, ο Μορικόνε έγινε παγκοσμίως γνωστός συνθέτοντας μουσική (την περίοδο 1960-1975) για ιταλικά γουέστερν από σκηνοθέτες όπως ο Σέρτζιο Λεόνε, Ντούτσιο Τέσαρι και Σέρτζιο Κορμπούτσι, όπως η Τριλογία των δολαρίων (Για Μια Χούφτα Δολάρια, Μονομαχία Στο Ελ Πάσο και Ο Καλός, ο Κακός και ο Άσχημος). Κατά τη διάρκεια των δεκαετιών του 1960 και 1970, ο Μορικόνε συνέθεσε μουσική για πολλά είδη ταινιών, από κωμωδίες μέχρι δράμα, θρίλερ και ιστορικές ταινίες. Αρκετές από τις συνθέσεις του γνώρισαν εμπορική επιτυχία, όπως το The Ecstasy of Gold, μουσικό θέμα της ταινίας Ο Καλός, ο Κακός και ο Άσχημος, το A Man with Harmonica, το Here's to You, το οποίο ερμηνεύθηκε από την Τζόαν Μπαέζ, και το Chi Mai. Ανάμεσα στο 1964 και το 1980, ο Μορικόνε ήταν επίσης τρομπετίστας και συν-συνθέτης στο αβάν-γκαρντ συγκρότημα ελεύθερου αυτοσχεδιασμού Il Gruppo. Έγραψε το επίσημο τραγούδι για το Παγκόσμιο Κύπελλο Ποδοσφαίρου 1978. Από το τέλος της δεκαετίας του 1970, ο Μορικόνε διακρίθηκε στο Χόλιγουντ, συνθέτοντας μουσική για Αμερικανούς σκηνοθέτες, όπως ο Τζον Κάρπεντερ, Μπράιαν ντε Πάλμα, Μπάρι Λέβινσον, Μάικ Νίκολς και Όλιβερ Στόουν. Ο Μορικόνε συνέθεσε μουσική για αρκετές ταινίες που κέρδισαν Όσκαρ, όπως τα Days of Heaven, The Mission, Οι Αδιάφθοροι, Cinema Paradiso και Bugsy. Ο Μορικόνε συνεργάστηκε επίσης με τον Ιταλό σκηνοθέτη Τζουζέπε Τορνατόρε. Στον 21ο αιώνα, η μουσική του Μορικόνε ξαναχρησιμοποιήθηκε στην τηλεόραση και σε ταινίες όπως αυτές του Κουέντιν Ταραντίνο: Kill Bill (2003), Death Proof (2007), Άδωξοι Μπάσταρδη (2009) και Django: Ο Τιμωρός (2012). Το 2007, ο Μορικόνε παρέλαβε το τιμητικό Όσκαρ «για την μαγευτική και πολυπρόσωπη συνεισφορά του στην τέχνη της μουσικής για ταινίες». Είχε προταθεί για άλλα πέντε Όσκαρ την περίοδο 1979-2001. Επίσης παρέλαβε και το Όσκαρ Καλύτερης Πρωτότυπης Μουσικής το 2016 για τη μουσική της ταινίας Μισητοί 8. Ο Μορικόνε έχει κερδίσει τρία βραβεία Γκράμι, τρεις Χρυσές Σφαίρες, έξι BAFTA, δύο Βραβεία Ευρωπαϊκού Κινηματογράφου, ένα τιμητικό Χρυσό Λέοντα και ένα Polar music prize. Ο σπουδαίος συνθέτης πέθανε στις 6 Ιουλίου 2020.
Διασκευή του Ιταλικής μελωδίας ''Il vino e' l' uva'' (Το κρασί είναι το σταφύλι) από το soundtrack της βραβευμένης ταινίας του Giuseppe Tornatore "Stanno Tutti Bene" του 1990
https://www.youtube.com/watch?v=gclsh2fNRv8
Μουσική: Ennio Morricone
Ευχές για σας
https://www.youtube.com/watch?v=kJL25m-uydM
Ελληνικοί Στίχοι: Robert Williams
Εκτέλεση: Πασχάλης
Joan Baez -Here's to you, Nicola and Bart (live in France, 1977)
https://www.youtube.com/watch?v=gL5jgZLTBj0
Μουσική: Ennio Morricone
"Το τραγουδι αποτελει φορο τιμης για τους 2 Ιταλους μεταναστες και αναρχικους, Nicola Sacco και Bartolomeo Vanzetti,που κατηγορηθηκαν χωρις σοβαρες αποδειξεις ,για 2 φονους σε ενοπλη ληστεια το 1921. Η ειδηση ,οπως και η δικη τους προκαλεσε παγκοσμιο ενδιαφερον. Καταδικαζονται σε θανατο στην ηλεκτρικη καρεκλα. Στοχοποιηθηκαν λογω των επαφων τους , με τον συμπατριωτη τους Luigi Galleani, ενός Ιταλού αναρχικού που υποστήριζε την επαναστατική βία.Ο πραγματικος λογος ομως ηταν η πλουσια συνδικαλιστικη τους δραση.Με την έκδοση της απόφασης αρχίζουν διαμαρτυρίες σε εργατικές περιοχές των ΗΠΑ, της Ευρώπης και της Λατινικής Αμερικής. Οι μεγαλύτερες διαδηλώσεις σημειώνονται στη Γαλλία και την Ιταλία όπου χιλιάδες άνθρωποι γεμίζουν τους δρόμους. Εγιναν μεγαλες προσπαθειες ,για την αναιρεση της αποφασης ,τοσο στην Αμερικη , οσο και στην Ευρωπη . Ακομα και απο τον ιδιο τον Παπα και του πρωθυπουργου της Ιταλιας ,ενώ δεκάδες εκκλήσεις στοιβάζονται στο γραφείο του κυβερνήτη της Μασαχουσέτης. Μια από αυτές φέρει τις υπογραφές 474.842 πολιτών και μια δεύτερη άλλες 153.000.Επισης εβδομήντα χιλιάδες πολίτες ,συγκεντρώθηκαν στην κεντρική πλατεία της Charlestown.Ακαδημαικοι, συγγραφεις ,καλλιτεχνες και αλλες διασημοτητες προσπαθουν ,και αυτοι , να αλλαξουν την αποφαση. Εις ματην. Εκτελουνται ,μετα απο 6 χρονια φυλακισης, το 1927. Η είδηση της εκτέλεσης βγαζει, εκατοντάδες χιλιάδες ανθρώπους στους δρόμους ,ολων των ηπειρων. Στη Γενεύη πάνω από 5.000 διαδηλωτές καταστρέφουν οτιδήποτε αμερικανικό.Το ιδιο και στην Ιταλια .Στο Παρίσι η αμερικανική πρεσβεία περικυκλώνεται από τανκς προκειμένου να προστατευθεί. Στη Γερμανία ξεσπάνε βίαια επεισόδια με αποτέλεσμα έξι άνθρωποι να χάσουν τη ζωή τους. Στο Τοκυο, στο Σιδνευ, στο Σαο Παολο, στο Ριο, σ Μπουένος Άιρες, στο Γιοχανεσμπουργκ."
Νίκος Αναστασιάδης 7ος Πρόεδρος της Κ.Δ., πρώην πρόεδρος ΔΗΣΥ Χωρίς Παρωπίδες - Χωρίς Αναισθητικό
Ο Νίκος Αναστασιάδης γεννήθηκε στις 27 Σεπτεμβρίου 1946 στο χωριό Πέρα Πεδί και μεγάλωσε στη Λεμεσού. Ο πατέρας του ήταν αστυνομικός και η μητέρα του οικοκυρά. Ο Νίκος Αναστασιάδης έχει ένα δίδυμο αδερφό (βλπ φωτό), και μία μεγαλύτερη αδερφή.Σπούδασε νομικά στο Εθνικό και Καποδιστριακό Πανεπιστήμιο Αθηνών και συνέχισε με μεταπτυχιακές σπουδές στο ναυτικό δίκαιο στο Πανεπιστημιακό Κολέγιο Λονδίνου.Μετά την αποπεράτωση των σπουδών του επέστρεψε στην Κύπρο και άνοιξε δικηγορικό γραφείο στη Λεμεσό. Όταν επέστρεψε στην Κύπρο, υπήρξε ένα από τα ιδρυτικά μέλη του Δημοκρατικού Συναγερμού (1976), καθώς και της Νεολαίας του κόμματος (ΝΕΔΗΣΥ). Την περίοδο 1976-1985 διετέλεσε Επαρχιακός Γραμματέας της ΝΕΔΗΣΥ Λεμεσού. Ακολούθως διετέλεσε αντιπρόεδρος (1985-1987) και πρόεδρος της ΝΕΔΗΣΥ (1987-1990).Στη συνέχεια υπηρέτησε τον ΔΗΣΥ από τις θέσεις του Α΄ Αντιπροέδρου (1990-1995) και του Αναπληρωτή Προέδρου (1995-1997). Στις 8 Ιουνίου 1997 εξελέγη Πρόεδρος του Δημοκρατικού Συναγερμού λαμβάνοντας ποσοστό 70% έναντι 30% του ανθυποψηφίου του Δημήτρη Συλλούρη. Το 1999 επανεξελέγη χωρίς ανθυποψήφιο. Στις 25 Μαΐου 2003 ανθυποψήφιος του ήταν ο Ιωάννης Κασουλίδης. Ο Αναστασιάδης αναδείχθηκε πρόεδρος του κόμματος με ποσοστό 55% έναντι 45% του ανθυποψηφίου του. Επανεκλέχθηκε το 2009. Όταν εκλέχτηκε Πρόεδρος της Κυπριακής Δημοκρατίας το 2013 παραιτήθηκε από Πρόεδρος του ΔΗΣΥ.Ο Νίκος Αναστασιάδης ήταν επικεφαλής του ΔΗΣΥ σε τρεις βουλευτικές εκλογές. Ως επικεφαλής του ΔΗΣΥ οδήγησε το κόμμα σε τέσσερις εκλογικές αναμετρήσεις για την ανάδειξη προέδρου της Δημοκρατίας. Στις προεδρικές εκλογές του 1998 ο ΔΗΣΥ υποστήριξε τον τότε πρόεδρο Γλαύκο Κληρίδη, ιδρυτή του ΔΗΣΥ, ο οποίος κέρδισε τις εκλογές. Στις προεδρικές εκλογές του 2003 ο ΔΗΣΥ υποστήριξε και πάλι τον Γλαύκο Κληρίδη, ο οποίος δεν εξελέγη. Στις προεδρικές εκλογές του 2013 διεκδίκησε και τελικά κέρδισε την εκλογή του στην προεδρία της Κυπριακής Δημοκρατίας καθώς υποστηριζόταν από τον ΔΗΣΥ, το ΔΗΚΟ και το ΕΥΡΩΚΟ. Στον Α΄ γύρο συγκέντρωσε το 45,46% ενώ τον Β΄ γύρο συγκέντρωσε το 57,48%, έναντι 42,52% του ανθυποψηφίου του Σταύρου Μαλά. Στις προεδρικές εκλογές του 2018 επανεκλέγηκε. Στον Α΄ γύρο συγκέντρωσε το 35,51% και στον Β΄ γύρο συγκέντρωσε το 55,99%, έναντι 44,01% του ανθυποψηφίου του Σταύρου Μαλά..
Κι όμως ο Νίκος Αναστασιάδης για ένα διάστημα θεωρήθηκε από πολλούς ως πολιτικά "τελειωμένος" λόγω του αποτελέσματος του Δημοψηφίσματος του Απριλίου του 2004 και την συντριπτική απόρριψη του Σχεδίου του Γ.Γ. του ΟΗΕ, Κόφι Ανάν του οποίου υπήρξε και κύριος υποστηρικτής του προκαλώντας σοβαρές εσωκομματικές τριβές, με πρωτοκλασάτα στελέχη να στηρίζουν την καταψήφιση του σχεδίου, να ακολουθούν διαγραφές και αποχωρήσεις βουλευτών από το κόμμα και πολλών άλλων αξιόλογων στελεχών πρώτης γραμμής. Ο Αναστασιάδης μη παραδεχόμενος ακόμη την ετυμηγορία του λαού έσπευσε σε μία πρωτοφανή κίνηση για τα πολιτκά θέσμια να καταγγείλει ο ίδιος στην ΕΕ την ίδια τη χώρα του, την Κ.Δ. και τον αείμνηστο Πρόεδρο Τάσσο Παπαδόπουλο για το αποτέλσμα των εκλογών. Ακόμη δύο περίπου μήνες μετά το δημοψήφισμα και την αποχώρηση στελεχών του ΔΗΣΥ βλέπει τους διαφωνούντες του ΔΗΣΥ να κατεβαίνουν στις εκλογές με δικό τους συνδυασμό (Για την Ευρώπη) λαμβάνοντας ποσοστό 10,80%, εκλέγοντας ως ευρωβουλευτή τον πρώην πρόεδρο του ΔΗΣΥ Γιαννάκη Μάτση. Έπειτα οι διαγραφέντες θα δημιουργήσουν νέο κόμμα, το ΕΥΡΩΚΟ.Εντούτοις ο Αναστασιάδης θα κατορθώσει όχι απλά να επιβιώσει πολιτικά αλλά και να εδραιώσει τη θέση του λόγω ακριβώς της αποχώρησης των άλλων ισχυρών στελεχών του ΔΗΥΣ. Συγκεκριμένα, η "εκκαθάριση" που έκανε στο ΔΗΣΥ μετά το Σχέδιο Ανάν τον βοήθησε τα μέγιαστα στην ενίσχυση και εμπέδωση του ως του μοναδικού ισχυρού πολιτικού στο κόμμα της κυπριακής Δεξιάς. Αναμφλιβολα όμως εκείνο όμως που απογείωσε και έφερε σε πλεονεκτική θέση έναντι όλων των άλλων πολιτικών του ήταν η κάκιστη και συνάμα τραγική από κάθε άποψη πενταετία Χριστόφια με αποκορύφωμα την έκρηξη στη Ναυτική Βάση στο Μαρί και την μεγάλη οικονομική κρίση που χτύπησε τον τόπο. Ο Αναστασιάδη λοιπόν ανέλαβε την εξουσία σε μία κρίσιμη για τόπο στιγμή και με κύριο πολιτικό σύνθημα "Η κρίση θέλει ηγέτη". Η κατάσταση ασφαλώς ήταν τέτοια που η Κύπρος δεν απέφυγε τελικά ούτε το κούρεμα καταθέσεων, ούτε το κλείσιμο τραπεζών και εταιρειών, την αύξηση της ανεργίας, ούτε οδηγήθηκαν οι πραγματικοί υπαίτιοι της κρίσης στη φυλακή. Γενικά η πρώτη του πενταετία, ήταν μεγάλη απογοήτευση, γεμάτη από αστοχίες, λανθασμένες αποφάσεις και ικανοποίηση χατιριών και προβολής της οικογένειάς του και παρόλο που το περιβόητο "Κυπριακό Επενδυτικό Πρόγραμμα" ήταν εκείνο που εν πολλοίς ανέστησε την κυπριακή οικονομία έδωσε λαβή σε πολλούς Ευρωπαίους να κατηγορούν την νήσο των αγίων. Στα θετικά ήταν η δημιουργία του ΓΕΣΥ, η μείωση της στρατιωτικής θητείας και η σύσφξη των σχέσεων με τις γείτονες χώρες Αίγυπτο και Ισραήλ. Ο κόσμος του έδωσε τελικά το πράσινο φως για ακόμη μία πενταετία, αφού έκρινε ότι δεν ήταν ο μοναδικός υπεύθυνος για την οικονομική δυσπραγία του ενώ ούτε και τα κόμματα της αντιπολίτευσης φάνηκαν ικανά να μπορούν να λύσουν τα συσσωρευμένα προβλήματα το τόπου καθώς στερούνται πραγματικού σχεδίου και ικανού αντικαταστάτη. Η δεύτερη λοιπόν πενταετία, ξεκίνησε όπως και η πρώτη με νέα σκάνδαλα, στοιχεία διαφθοράς και συγκρούσεις διαφόρων θεσμικών παραγόντων. Τα τρία όμως μεγαλύτερα στοιχήματα για τον Πρόεδρο ήταν, η διαχείρηση της πανδημίας που ένεσκηψε σε όλο τον πλανήτη, η αντιμετώπιση των τουρκικών επιθετικών ενεργειών και της προσπάθειας δημιουργίας νέων απαράδεκτων τετελεσμένων αλλά και η εισβολή της Ρωσίας στην Ουκρανία που θρυμάτισε τις σχέσεις ΕΕ-Ρωσίας.
Τέλος ένα ακόμη πολύ στενάχωρο γεγονός στην θητεία του ήταν ότι οι τρεις καλύτεροι και πιο αγαπητοί υπουργοί του έφυγαν πρόωρα από τη ζωή.
Ο Νίκος Αναστασιάδης τραγουδάει Στράτο Διονυσίου
https://www.youtube.com/watch?v=CFB4v2pZSTw
Της γυναίκας η καρδιά είναι μια άβυσσος (Στίχοι: Σπύρος Γιατράς, Μουσική: Αλέκος Χρυσοβέργης) Βρέχει φωτιά στη στράτα μου (Στίχοι: Λευτέρης Παπαδόπουλος, Μουσική: Μίμης Πλέσσας)
Η ηθοποιός, τραγουδίστρια και παρουσιάστρια Λιλάντα Λυκιαρδοπούλου γεννήθηκε στις 12 Φεβρουαρίου1941 στην Αθήνα. Σπούδασε στο Ωδείο Αθηνών και στη Σχολή Υποκριτικής του Εθνικού Θεάτρου. Έπαιξε σε πολλές Ελληνικές κινηματογραφικές ταινίες και θεατρικά έργα. Επίσης συμμετείχε στους δίσκους "Λιτανεία" των Γρηγόρη Σουρμαΐδη (μουσική) και Φίλωνος Αρία (στίχοι) και "Παράσταση" του Μίμη Πλέσσα (μουσική) και στίχους διαφόρων στιχουργών. Παρουσίασε και εκπομπές στην τηλεόραση, όπως οι "Μικρές νυχτερινές μουσικές" (ΕΡΤ, 1979) και τελευταία η μουσική εκπομπή "Πρόβα" (1986-88), η οποία μεταδιδόταν κάθε Σάββατο μετά το βραδινό δελτίο ειδήσεων. Η Λιλάντα Λυκιαρδοπούλου πέθανε στις 31 Μαρτίου1988 στην Αθήνα, χτυπημένη από τον καρκίνο.
Ο ηθοποιός, ραδιοφωνικός παραγωγός και στιχουργός Γιάννης Τζουανόπουλος γεννήθηκε στα Μακρίσια του νομού Ηλείας κοντά στην Αρχαία Ολυμπία. Έγινε γνωστός στο τηλεοπτικό κοινό την δεκαετία του '70 στη σειρά «Μεθοριακός σταθμός» της τότε κρατικής τηλεόρασης.Ως στιχουργός ξεκίνησε να γράφει τα πρώτα του τραγούδια στα μέσα της δεκαετίας του 1980. Μέχρι σήμερα έχει συνεργαστεί με πολλούς σημαντικούς συνθέτες και με τις μεγαλύτερες λαϊκές φωνές του Ελληνικού τραγουδιού όπως η Μαρινέλλα, η Τζένη Βάνου, ο Μανώλης Μητσιάς, η Ελένη Βιτάλη, ο Κώστας Μακεδόνας, ο Δημήτρης Μπάσης, ο Γεράσιμος Ανδρεάτος, η Μελίνα Ασλανίδου, η Σοφία Βόσσου, ο Αντώνης Ρέμος κ.ά.Ως ραδιοφωνικός παραγωγός παρουσιάζει επί 25 χρόνια παρουσιάζει εκπομπή αφιερωμένη στο ελληνικό τραγούδι. Η αγάπη του για τους Έλληνες ομογενείς δημιουργήσει τη γιορτή του Απόδημου Ελληνισμού στο ξωκλήσι του Αϊ-Γιάννη στα Μακρίσια, γνωστό πλέον ως το Ξωκλήσι της Ξενιτιάς. Πρόκειται για μία ετήσια καλλιτεχνική εκδήλωση που εδώ και είκοσι χρόνια διοργανώνει στην ιδιαίτερη πατρίδα του με τη συμμετοχή καλλιτεχνών από την Ελλάδα και το εξωτερικό. Από τη γιορτή στα Μακρίσια έχουν περάσει, μεταξύ άλλων, ο Αλαν Μπέιτς, ο Ζυλ Ντασέν, ο Μίκης Θεοδωράκης, η Μελίνα Μερκούρη, ο Κώστας Γαβράς, ο Μιχάλης Κακογιάννης, ο Ιάκωβος Καμπανέλης, ο Αντώνης Σαμαράκης και άλλα πολλά μεγάλα ονόματα της τέχνης και του πολιτισμού.
Ο Αλέξανδρος Χατζής είναι γιος του σπουδαίου Κώστα Χατζή. Η μητέρα του είναι η Γερμανίδα Ursula von Jordis και ο ίδιος γεννήθηκε στο Bad Nauheim. Tο 1991 αποφασίζει να αφοσιωθεί στη μουσική και το τραγούδι κάνοντας την πρώτη του εμφάνιση πλάι στον πατέρα του, σε καλοκαιρινές συναυλίες ερμηνεύοντας τσιγγάνικα τραγούδια. Το 1992 κυκλοφορεί ο πρώτος του δίσκος σε μουσική του πατέρα του με τίτλο «Αλέξανδρος τραγουδά Κώστα Χατζή» όπου σημειώνει ιδιαίτερη επιτυχία το τραγούδι, "Ζητάς να φύγω" στο οποίο συμμετείχε ερμηνευτικά και η Σοφία Βόσσου. Το χειμώνα του 1994 έρχεται η δεύτερη μεγάλη του συνεργασία, με την Μαρινέλα στο θέατρο REX η οποία του δίνει μια δεύτερη και σημαντική ώθηση στο ξεκίνημα της καριέρας του και παράλληλα κυκλοφορεί ο δεύτερος δίσκος του με τίτλο "Άλλη Όψη" σε δικά του τραγούδια και του Κύπρου Χαραλάμπους. Απ’ τον δίσκο ξεχωρίζει η διασκευή στο τραγούδι του Γιώργου Σταυριανού "Τι να το κάνω το φιλί". Το 1995 έρχεται η τρίτη γι’ αυτόν σπουδαία συνεργασία με τον Τόλη Βοσκόπουλο, γνωρίζοντας έτσι από κοντά μια άλλη πλευρά της ερμηνείας στο τραγούδι. Λίγο αργότερα συμπληρώνει την τρίτη του δισκογραφική δουλειά ερμηνεύοντας τις «13 ΡΟΚ ιστορίες» του συνθέτη Νίκου Παπακώστα. Τον Ιανουάριο του 2005 κυκλοφόρησε ένα maxi single με τίτλο ''Αντέχω ακόμα....''το οποίο περιλαμβάνει 5 τραγούδια απ' τα οποία τα 2 είναι διασκευές σε παλαιότερα τραγούδια του Κ. Χατζή. Από το 2000 στρέφει την προσοχή του και στον χώρο του θεάτρου όχι ως ηθοποιός αλλά ως ερμηνευτής και συνθέτης γράφοντας μουσική για θέατρο.
Τόσο αγάπησα τη ζωή που έγινα ρυάκι αστείρευτο. Τόσο αγάπησα το φως που ήθελα να γίνω δέντρο σαν πλάτανος. Τόσο αγάπησα τα χρώματα που ήθελα να γίνω ουράνιο τόξο. Τόσο αγάπησα τη ζωή, τόσο αγάπησα τα χρώματα.