Ο συγγραφέας, ποθητής και δοκιμιογράφος Ιωάννης Πανουτσόπουλος γεννήθηκε στην Αθήνα κοντά στον Κολωνό. Στίχους του έχουν μελοποιήσει και ερμηνεύσει οι Κώστας Βασιλιάγκος, Φωτεινή Βελεσιώτου, Τάσος Γκρους, Νότης Μαυρουδής, Παναγιώτης Μάργαρης, Λαυρέντης Μαχαιρίτσας, Αντώνης Μιτζέλος, Τάκης Μπίνης, Δημήτρης Παπαδημητρίου, Ορφέας Περίδης, Θεοδοσία Στίγκα, η Χορωδία του Δημήτρη Τυπάλδου, η Χωροδία του Σπύρου Λάμπρου κ.ά.Ποιήματα και δοκίμια του έχουν δημοσιευτεί σε εφημερίδες και περιοδικά. Από το 1996 διατηρεί επί της οδού Ιπποκράτους 157 το παλαιοβιβλιοπωλείο "Ίστωρ".
Κομματιασμένη μου ζωή https://www.youtube.com/watch?v=HCgECU_zSL0
Στίχοι: Ιωάννης Πανουτσόπουλος Μουσική: Τάσος Γκρους Εκτέλεση: Φωτεινή Βελεσιώτου
Απ' τα Εξάρχεια ως το Πεκίνο
https://www.youtube.com/watch?v=0iBpa8rAGQs
Τραγούδι από τη Συλλογή "Παράθυρα που κούρασε η θέα", του 1995. Οι στίχοι έχουν γραφτεί το 1992 από τον Ιωάννη Πανουτσόπουλο και το ερμηνεύει ο Λαυρέντης Μαχαιρίτσας μαζί με τον Βαγγέλη Κονιτόπουλο.
H Στέλλα
Κονιτοπούλου γεννήθηκε στις 17 Σεπτεμβρίου 1965 και έζησε στη Νάξο μέχρι τα έξι της χρόνια. Κατάγεται από μιά μεγάλη οικογένεια μουσικών και τραγουδιστών, των "Κονιτοπουλέων" καθώς η μητέρα της είναι η
γνωστή τραγουδίστρια του νησιώτικου τραγουδιού, Αγγελική Κονιτοπούλου. Δίπλα
της η Στέλλα γνώρισε και αγάπησε το ελληνικό τραγούδι. Από τα 13 της
χρόνια, η Στέλλα εμφανιζόταν ζωντανά σε γνωστό μουσικό στέκι
της εποχής μαζί με τα υπόλοιπα μέλη της οικογένειας της. Παράλληλα μάθαινε
ορθοφωνία, σολφέζ και τραγούδι. Στα 15 της συμμετέχει για πρώτη φορά σε δίσκο και μάλιστα δίπλα στο Γιάννη Πάριο,
στο δίσκο "Νησιώτικα Νο1. Η δισκογραφική της πορεία είναι πραγματικά αξιοζήλευτη, ενώ η ίδιαπραγματοποιεί αρκετές συναυλίες τόσο στην Ελλάδα, όσο και στην Ολλανδία, το
Βέλγιο, τη Γερμανία, την Κύπρο και την Αμερική, αποσπώντας διθυραμβικές
κριτικές όπου και αν εμφανίζεται, με την ελληνική ομογένεια να την υποδέχεται
με μεγάλη χαρά και πολλή αγάπη. Κατ' αυτό τον τρόπο ξεκινούν και οι πωλήσεις των album της Στέλλας και στο
εξωτερικό. Επιπρόσθετα, συμμετέχει σε πολλές πολιτιστικές εκδηλώσεις που
γίνονται σ' όλη την Ελλάδα και καταξιώνεται σαν την κορυφαία τραγουδίστρια τουπαραδοσιακού / νησιώτικου τραγουδιού, καθώς επίσης και σαν γνήσια εκπρόσωπος
της οικογενειακής της παράδοσης.
Η Ελένη Λεγάκη κατάγεται από μία από τις πιο διάσημες οικογένεια παραδοσιακών-νησιώτικων-αιγιοπελαγίτικων μουσικών, οργανοπαιχτών και τραγουδιστών στην Ελλάδα. Η Ελένη Λεγάκη ανήκει στην μεγάλη οικογένεια των Κονιτοπουλαίων-Λεγάκηδων αφού είν η πρωτότοκη κόρη της Ειρήνης Κονιτοπούλου-Λεγάκη, της "κυράς του Αιγαίου". Γεννήθηκε το 1956 στην Αθήνα, καταγωγή από την Νάξο. Ξεκίνησε την καριέρα της στο τραγούδι το 1968 δίπλα στην μητέρα της. Το πρώτο δισκάκι της ήταν λαϊκό "Απ΄ τη ζωή στο θάνατο" (του Θείου της Γιώργου
Κονιτόπουλου). Από το 1984 και μετά ξεκινά η δισκογραφική της πορεία στο χώρο:
"Αγάπη και Θάλασσα, "Όταν ακούω το βιολί", "Καλοκαίρι στο νησί", και "Τα Πάντα Ρεί" είναι μερικοί μόνο από τους τίτλους των δίσκων τηςς.
Το νησιώτικο τραγούδι, ειδκά το κυκλαδίτικο τραγούδι χρωστάει πολλά σε
αυτή την μεγάλη οικογένεια μουσικών, οργανοπαιχτών και τραγουδιστών. Ο "θρύλος των Κονιτοπουλέων" ξεκίνησε με το φημισμένο βιολιτζή απ' τον Κινίδαρο της Νάξου, Μιχάλη Κονιτόπουλο. Το δρόμο του οποίου ακολούθησαν όλα τα παιδιά του ο Γιώργος, η Αγγελικής, η Ειρήνη, ο Βαγγέλης και ο Κώστας. Αλλά επάξια συνέχισαν και τα εγγόνια τους Νάσια, Στέλλα, Ελένη.
Ο γνωστότερος όλων, ο Γιώργος Κονιτόπουλοςέχει γράψει την δική του ιστορία στο λαϊκό μας τραγούδι. "Ποιό είναι το παραδοσιακό τραγούδι της Νάξου και ποιό του Γ. Κονιτόπουλο" Η κληρονομιά που μας άφησε είναι πεντακόσια και πλέον τραγούδια (70 περίπου παραδοσιακά) και τα υπόλοιπα συνθέσεις, δημιουργίες δικές του. Στις 18 Ιουνίου 1991, ο Γ. Κονιτόπουλος έφυγε για να συνεχίσει το τραγούδι του μαζί με το βιολί του, σε άλλους κόσμους. Σε μας άφησε το έργο του το αθάνατο, και στους νεώτερους Κονιτόπουλους βαριά κληρονομιά. Το δικό του ταλέντο μετέδωσε στην κορούλα του Νάσια.
Η "Κυρά του Αιγαίου" Ειρήνη Κονιτοπούλου - Λεγάκη έγινε γνωστή και αγαπητή σε όλη την Ελλάδα όταν το 1961 τραγούδησε το περίφημο «Αρμενάκι». Διαχρονική αξία ποιότητας, προσωπικού και φωνητικού ήθους. Το ήθος και το ταλέντο της, το μετέδωσε στην κορούλα της Ελένη Λεγάκη. Το ίδιο συνέβει και με την Αγγελική Κονιτοπούλου που έδωσε το θείο χάρισμά της, στην κόρη της, την Στέλλα Λεγάκη. Ενώ και ο Βαγγέλης Κονιτόπουλος μετέδωσε το ταλέντο του στο γιό του Γιάννη. Αρμενάκι https://www.youtube.com/watch?v=KuVRHFu0mGU&spfreload=10 Παραδοσιακό - Περιοχή: Κυκλάδες
Εκτέλεση: Ειρήνη Κονιτοπούλου
Όπου και να πάω χάνομαι https://www.youtube.com/watch?v=q35tB90DF9k Στίχοι: Γιάννης Πάριος Μουσική: Βασίλης Κλουβάτος
Εκτέλεση: Στέλλα Κονιτοπούλου
Καταρχήν με τον όρο "τρομοκρατία" αναφερόμαστε στη συστηματική χρήση βίας για την καλλιέργεια κλίματος φόβου σε ένα πληθυσμό, με σκοπό την προώθηση ενός πολιτικού στόχου. Τρομοκρατία στην Ελλάδα ασκήθηκε, κυρίως μετά την μεταπολίτευση, από διάφορες οργανώσεις στα πρότυπα των αντίστοιχων γερμανικών ομάδων (Φράξια, Κόκκινος Στρατός) ή των ιταλικών Ερυθρών Ταξιαρχιών της δεκαετίας του '70 -και σε αντίθεση με αρκετές άλλες ευρωπαϊκές διακρίνεται και για τη μακροβιότητά του. Στην Ελλάδα, σπουδαιότερες υπήρξαν η Επαναστατική Οργάνωση17 Νοέμβρη (1974-2002), ο Επαναστατικός Λαϊκός Αγώνας(που έδρασε την περίοδο 1975-1995 και έθεσε τέλος στη δράση του έπειτα απ’τη λήψη απ’τα μέλη της σαφούς πολιτικής απόφασης και όχι εξαιτίας της εξάρθρωσης της οργάνωσης)και ο Επαναστατικός Αγώνας (2003-2009). Άλλες σημαντικές, ως προς τη δράση τους οργανώσεις, ήταν η Αντικρατική Πάλη, καθώς και οι πρόσφατα εμφανισθείσες Σέχτα Επαναστατών και Συνωμοσία των Πυρήνων της Φωτιάς.
Ενέργειες κατά τως εκάστοτε κυβερνώντων στην Ελλάδα έχουν γίνει άπειρες, από τους αρχαίους τυραννοκτόνους Αρμόδιο και Αριστογείτονα του 5ου αι. π.Χ, τον Ιωάννη Τσιμισκή στα βυζαντινά χρόνια, μέχρι και τα σχετικά σύγχρονα, όπως η απόπειρα του Αλέκου Παναγούλη. Η ειδοποιός διαφορά των "σημερινών τρομοκρατικών" ενεργειών από τις παλαιότερες, συνκεφαλαιώνεται στο εξής ένα σημείο: τότε υπήρχε έντονο το προσωπικό στοιχείο στη μέση ενώ σήμερα παρατηρούμε τυφλά χτυπήματα μίσους, κομματικού χαρακτήρα και σκοπού και όχι πολιτικού, δηλαδή χτυπήματα άνευ ουσίας και σημασίας που αντί να αποδυναμώσουν τα κέντρα εξουσίας τα ενισχύουν.
Ε. Ο. 17 ΝΟΕΜΒΡΗ
Η επαναστατική οργάνωση «17 Νοέμβρη» δημιούργησε έναν αληθινό μύθο, με πολλούς δράκους, δρώντας και παραμένοντας ασύλληπτη και ανεξιχνίαστη για 27 ολόκληρα χρόνια (1975-2002).
Η οργάνωση λειτούρησε σαν αντάρτικο πόλης και ο ιδεολογικός της μανδύας μαρξιστικός. Η δράση της περιελάμβανε δολοφονίες, βομβιστικές επιθέσεις, αρπαγές οπλισμού και σημαντικό αριθμό ληστειών και προκάλεσε το θάνατο 23 Ελλήνων και ξένων πολιτικών, στρατιωτικών, αστυνομικών, διπλωματών, οικονομικών παραγόντων και πολιτών. Η οργάνωση πήρε το όνομα της, από την ημέρα που γιορτάζεται στην Ελλάδα η εξέγερση του Πολυτεχνείου. Η δράση της ξεκίνησε την νύχτα της 23 Δεκεμβρίου 1975 με τη δολοφονία του «σταθμάρχη» της CIA στην Αθήνα, Pίτσαρντ Γουέλς, έξω από το σπίτι του στο Ψυχικό. Οι προκηρύξεις της είχαν έντονο αντιαμερικανικό χαρακτήρα. Τα κείμενα συνήθως τα έστελνε προς δημοσίευση στην εφημερίδα "Ελευθεροτυπία" ή στην εφημερίδα "Το ποντίκι". Η δράση της σταμάτησε τυχαία το 2002, όταν συνελήφθη βαριά τραυματισμένος ο Σάββας Ξηρός, έπειτα από πρόωρη έκρηξη του αυτοσχέδιου εκρηκτικού μηχανισμού που τοποθετούσε στα εκδοτήρια ακτοπλοϊκής εταιρίας στον Πειραιά. Η Ελληνική Αστυνομία κατάφερε να ανακαλύψει το οπλοστάσιο και να συλλάβει τα περισσότερα από τα μέλη της οργάνωσης. Με βάση τον νόμο "για την προστασία του πολίτη από αξιόποινες πράξεις εγκληματικών οργανώσεων" (N.2928/2001), 14 κατηγορούμενοι καταδικάστηκαν ως μέλη της οργάνωσης σε ποινές που κυμάνθηκαν από ισόβια μέχρι 8 χρόνια.
Ελένη Λεγάκη -Τα πάντα ρεί
https://www.youtube.com/watch?v=l_4vvMaNqas
Το βίντεο κλιπ του τραγουδιού της Ελένης Λεγάκη "Τα πάντα ρει" μέσα από τον ομώνυμο δίσκο του 1993 σε μουσική Πέτρου Βαγιόπουλου και στίχους Μανώλη Ρασούλη. Στο κλιπάκι συμμετέχει και ο ΧΡΙΣΤΟΔΟΥΛΟΣ ΞΗΡΟΣ!
ΞΗΡΟΣ ΣΤΗ ΦΥΛΑΚΗ ΓΛΕΝΤΙ ΜΕ ΤΟΥΣ ΠΥΡΗΝΕΣ ΤΗΣ ΦΩΤΙΑΣ
