Το συγκρότημα Evanescence δημιουργήθηκε το 1995 από την τραγουδίστρια του συγκροτήματος Amy Lee και τον πρώην κιθαρίστα Ben Moody στο Λιτλ Ροκ (Little Rock) του Αρκάνσας στις ΗΠΑ. Αφού ηχογράφησε δύο EP και ένα demo CD, το συγκρότημα κυκλοφόρησε το 2003 το πρώτο του άλμπουμ, το Fallen, το οποίο πούλησε γύρω στα 7 εκατομμύρια αντίτυπα στις Η.Π.Α.και περισσότερα από 15 εκατομμύρια παγκοσμίως. Το Fallen απέσπασε 2 βραβεία Grammy . Το 2006, μετά την αποχώρηση του Moody, κυκλοφόρησε το δεύτερό τους άλμπουμ, με τίτλο The Open Door το οποίο πούλησε 5 εκατομμύρια αντίτυπα παγκοσμίως. Κάποια από τα πιο διάσημα τραγούδια τους είναι τα My immortal, Bring me to life, Lithium, Going under, Call me when you're sober, Hello και Lost in Paradice. Πολλοί δημοσιογράφοι και δισκοκριτικοί τους κατατάσσουν στην Χριστιανική ροκ, κάτι το οποίο οι ίδιοι αρνούνται.
Είδος: alternative rock, gothic metal, sympfonic metal, alternative metal, nu Metal,
Επιρροές: Bjork
Bring me to life ( Video clip )
https://www.youtube.com/watch?v=3YxaaGgTQYM
Bring Me To Life is track #9 on the album Anywhere But Home. It was written by Lee, Amy / Moody, Ben / Hodges, David.
Evanescence μεταφράζεται σαν εξαφάνιση
My Immortal ( Video Clip )
https://www.youtube.com/watch?v=5anLPw0Efmo
"My Immortal" is track #8 on the album Anywhere But Home. It was written by Lee, Amy / Moody, Ben / Hodges, David.
"It was really painful and sad. I can already think of at least five couples that this song describes and it's so beautiful and meaningful" Jodi woods
Ο Ρόμπερτ "Μπομπ" Νέστα Μάρλεϊ OM ήταν Τζαμαϊκανός τραγουδιστής, συνθέτης, κιθαρίστας και ακτιβιστής. Είναι ο πιο γνωστός ρέγκε καλλιτέχνης, με τραγούδια όπως τα "I Shot the Sheriff", "No Woman, No Cry", "Three Little Birds", "Exodus", "Could You Be Loved", "Jamming", "Redemption Song" και "One Love", ενώ η μεταθανάτια συλλογή του Legend (1984) πούλησε τα περισσότερα αντίτυπα στην ιστορία της ρέγκε μουσικής (περισσότερα από 12 εκατομμύρια). Τραγούδια σαν τα "Zimbabwe", "Africa Unite", "Wake Up and Live" και "Survival" αντικατόπτριζαν την υποστήριξη του Μάρλεϊ στους αγώνες της Αφρικής. Τις αρχές του 1980, κλήθηκε να εμφανιστεί στον εορτασμό τις 17ης Απριλίου, Μέρα Ανεξαρτησίας για την Ζιμπάμπουε. Το Uprising (1980) ήταν το τελευταίο στούντιο άλμπουμ του Μπομπ Μάρλεϊ και ήταν μια από τις πιο θρησκευόμενες δημιουργίες του, συμπεριλαμβανομένων των "Redemption Song" και "Forever Loving Jah". Ήταν στο "Redemption Song" που ο Μάρλεϊ τραγούδησε τους φημισμένους στίχους: None but ourselves can free our minds… (Μόνο εμείς μπορούμε να αποδεσμεύσουμε το μυαλό μας...).
Bob Marley - Redemption Song (from the legend album + lyrics)
https://www.youtube.com/watch?v=QrY9eHkXTa4
"Ο Μάρλεϊ τραγούδησε τον έρωτα, την αγάπη, αλλά και την καταπίεση των μαύρων από τους λευκούς. Βρέθηκε στη δίνη των πολιτικών αντιπαραθέσεων στην πατρίδα του, με μια εις βάρος του απόπειρα δολοφονίας. Όμως, γρήγορα έγινε λαϊκό είδωλο και η 6η Φεβρουαρίου ημερομηνία της γέννησής του τιμάται ως Εθνική Εορτή στη Τζαμάικα. Πολλά του οφείλουν οι καλλιτέχνες της ραπ, ενώ οι κριτικοί δεν διστάζουν να τον αποκαλέσουν «Νονό του Χιπ-Χοπ», εκτός βεβαίως από «Βασιλιά της Ρέγκε», τίτλος που του ανήκει δικαιωματικά. "
Could you be loved
https://www.youtube.com/watch?v=_i-gcWdBUb8
Τον Ιούλιο του 1977, ο "Βασιλιάς" διαγνώστηκε με κακόηθες μελάνωμα στα πόδια του, για το οποίο πίστευε ο ίδιος ότι ήταν τραύμα από το ποδόσφαιρο. Αρνήθηκε τον ακρωτηριασμό, αναφέροντας ότι η επέμβαση θα επηρέαζε τον χορό του και σύμφωνα με την πίστη των Ρασταφαριανών πως το σώμα πρέπει να είναι «ολόκληρο». Ο Μάρλεϊ έβλεπε τους γιατρούς σαν samfai (απατεώνες). Πιστός στις θρησκευτικές του απόψεις απέρριψε κάθε χειρουργική πιθανότητα και έψαξε για εναλλακτικές λύσεις που δεν θα τις πρόδιδαν. Επίσης αρνήθηκε τη σύνταξη διαθήκης, βασιζόμενος στην άποψη των Ρασταφαριανών ότι η συγγραφή διαθήκης είναι η αποδοχή του αναπόφευκτου θανάτου, αμελώντας την αιώνια ζωή (everliving). Ωστόσο, μια γιατρός στο Μαϊάμι του είπε πως δεν ήταν αναγκαίος ο ακρωτηριασμός. Έτσι προχώρησαν στην αφαίρεση ενός μικρού κομματιού απ' το πόδι του. Ο καρκίνος εξαπλώθηκε με μεταστάσεις στον εγκέφαλο, τους πνεύμονες, το συκώτι και στο στομάχι. Μετά την εμφάνιση του σε δύο σόου στο Madison Square Garden, λιποθύμησε ενώ έκανε τζόκιν στο Σέντραλ Παρκ της Νέα Υόρκης. Το υπόλοιπο της περιοδείας του ακυρώθηκε διαδοχικά. Πέθανε στο νοσοκομείο Cedars of Lebanon στο Μαιάμι της Φλόριντα το πρωί της 11ης Μαΐου 1981 σε ηλικία 36 χρονών. Η εξάπλωση του μελανώματος στους πνεύμονες και τον εγκέφαλο του προκάλεσε το θάνατο. Τα τελευταία του λόγια στον γιο του Ziggy ήταν «Money can't buy life». Έγινε δημόσια κηδεία στη Τζαμάικα, που συνδύαζε στοιχεία από την Αιθιοπική Ορθόδοξη Εκκλησία και την παράδοση του Ρασταφαριανισμού. Αποτεφρώθηκε κοντά στο πατρικό του μαζί με την κιθάρα του (Gibson Les Paul), μια ποδοσφαιρική μπάλα, ένα μεγάλο κλαδί κάνναβης, ένα δαχτυλίδι που φορούσε καθημερινά (δώρο του πρίγκιπα της Αιθιοπίας Asfa Wossen) και μια Βίβλο.
Το μουσικό ντοκιμαντέρ MARLEY (ελληνικοί υπότιτλοι)
«Αν με δολοφονήσουν κοινοί
δολοφόνοι και ειδικά από τους αδελφούς μου, τους Ρώσους ζητιάνους, εσύ Τσάρε της
Ρωσίας, δεν έχεις τίποτα να φοβηθείς για τα παιδιά σου, θα βασιλεύουν στη Ρωσία
για εκατοντάδες χρόνια, αν όμως
συγγενείς σου προκαλέσουν το θάνατο μου, τότε κανένα από τα παιδιά ή τους ανθρώπους
σου δεν θα μείνει ζωντανός για
περισσότερο από δυο χρόνια, θα δολοφονηθούν από το ρωσικό λαό»
Με την ονομασία Ινδιάνοι συνηθίζεται να αποκαλούνται γενικά οι ιθαγενείς πληθυσμοί της Αμερικής πριν την ανακάλυψή της από τους Ευρωπαίους στα τέλη του 15ου αιώνα. Με την ίδια ονομασία αποκαλούνται μέχρι και σήμερα ορισμένες εθνικές μειονότητες, των οποίων οι ρίζες προέρχονται από τους ιστορικούς αυτούς λαούς. Ορισμένοι από αυτούς τους ιθαγενείς διατηρούν μέχρι σήμερα ένα νομαδικό τρόπο ζωής, ενώ κάποιοι άλλοι αναζήτησαν μόνιμη διαμονή δημιουργώντας μικρές κοινότητες και χωριά, ενώ σε κάποιες περιοχές κατάφεραν να οργανωθούν σε μεγαλύτερες κοινότητες, ακόμα και πόλεις, με πολιτική οργάνωση. Η ονομασία προέρχεται από την πεποίθηση του Κολόμβου ότι έφτασε στην Ινδία, ενώ στην πραγματικότητα είχε φτάσει στην Αμερική και ότι οι κάτοικοι που συνάντησε είναι Ινδοί.
Η γλώσσα, η ενδυμασία και τα έθιμα μπορεί να ποικίλουν από τη μια φυλή στην άλλη, ωστόσο υπάρχουν κάποιες ομοιότητες ανάμεσα στους ιθαγενείς της Αμερικής. Ολες οι φυλές επικοινωνούν σε επτά διαφορετικές γλώσσες και αυτές είναι οι: Ναβάχο, Γουέστερν Απάτσι, Τσιρικάουα, Μεσαλέρο, Τζικαρίλα, Λίπαν και Πλεινς Απάτσι (καλύτερα γνωστή και ως Κιόουα-Απάτσι). Στη Βόρεια Αμερική, η ινδιάνικη μουσική είναι σχεδόν μονοφωνική, αλλά υπάρχουν εξαιρέσεις. Τα μουσικά όργανα που χρησιμοποιούνται συνήθως είναι τύμπανα και φλογέρες. Στην Κεντρική Αμερική και το Μεξικό, η μουσική συνήθως ήταν πεντατονική και χρησιμοποιούνταν κυρίως τύμπανα και φλογέρες, με την απουσία έγχορδων οργάνων. Η ινδιάνικη τέχνη συνεισφέρει σε πολλούς τομείς, όπως στην αγγειοπλαστική, στη ζωγραφική, στη γλυπτική, στη χαρακτική, στην κατασκευή κοσμημάτων κλπ.
Ινδιάνικη μουσική στο Μοναστηράκι
https://www.youtube.com/watch?v=-KHlyfD2YrM
Λόγια αρχηγού φυλής Ινδιάνων του Αμαζονίου, στο συνέδριο
του ΟΗΕ το 1995, στο Ρίο
"Εσείς, οι υπνωτισμένοι άνθρωποι
των πολιτισμένων χωρών πρέπει να είστε πολύ άρρωστοι στο πνεύμα σας, για να
αφήνετε να κάνουν αυτό που κάνουν στη μητέρα φύση. Αν
είστε λίγο ειλικρινείς με τον εαυτό σας και σηκώσετε το γεμάτο πιάτο σας, θα
δείτε αίμα. Τέτοιος πολιτισμός να μας λείπει."
"Πουθενά στις πολιτείες του λευκού δεν υπάρχει μια ήσυχη ειρηνική γωνιά. Δεν υπάρχει τόπος να σταθείς ν'ακούσεις το ξεπέταγμα των φύλλων την άνοιξη ή το βουιτό των εντόμων"
Στην
κατεχόμενη από τους Βρετανούς Βόρεια Ιρλανδία πεθαίνει στη φυλακή ο
Μπόμπι Σαντς, μέλος του IRA, ύστερα από 66 ημέρες απεργίας πείνας.
Γεννήθηκε το 1954 στο Βόρειο Μπέλφαστ και μεγάλωσε στις φτωχογειτονιές
και στα γκέτο της υπό βρετανική κατοχή πόλης. Ακόμα και η χρήση της
ιρλανδικής γλώσσας ήταν απαγορευμένη τότε από τους κατακτητές. Έτσι ο
Μπόμπι Σαντς στα 17 του χρόνια θα ενταχθεί στις
γραμμές του IRA, του Δημοκρατικού Ιρλανδικού Στρατού, που πάλευε για την
απελευθέρωση της πατρίδας του. Ο ίδιος έλεγε χαρακτηριστικά: «Ήμουν
μονάχα ένα φτωχόπαιδο, που ζούσα σ’ ένα γκέτο, με διαιρεμένη πατρίδα,
αλλά πάλι είναι η καταπίεση που γεννά το επαναστατικό πνεύμα της
ελευθερίας. Δεν θα ησυχάσω ώσπου να απελευθερωθεί η πατρίδα μου». Ο
Μπόμπι Σαντς πέθανε στις 5 Μαΐου 1981 στο νοσοκομείο της φυλακής. Λίγες
μέρες προτού πεθάνει εξελέγη βουλευτής στις τοπικές εκλογές. Ο
θάνατός του προκάλεσε οργή μέσα στην Ιρλανδία, αλλά και στο εξωτερικό.
Ξέσπασαν ταραχές στους δρόμους του Μπέλφαστ και στην κηδεία του
συμμετείχαν πάνω από 100.000 άνθρωποι. Μετά λίγες εβδομάδες πέθαναν
άλλοι 9 απεργοί πείνας. Οι υπόλοιποι σταμάτησαν την απεργία μέχρι τα
τέλη του 1981, με παρέμβαση των συγγενών τους, αφού οι ίδιοι είχαν χάσει
τις αισθήσεις τους και τους πρόσφεραν, ενδοφλέβια, τροφή. Η βρετανική
κυβέρνηση σταδιακά αποδέχθηκε στην πράξη τα αιτήματα των απεργών, χωρίς
ποτέ να το ανακοινώσει επίσημα. Έπειτα από τον θάνατο του Μπόμπι Σαντς
εκατοντάδες νέοι εντάχθηκαν στις γραμμές του IRA και η αντίσταση
δυνάμωσε. Ο Σάντς μπορούσε κι αυτός να ρίξει την ασπίδα. Να
μην ξεχνούμε ότι οι Έγγλεζοι είχαν προτείνει σε αυτόν και στους
συντρόφους του “΄ό,τι ήθελαν” προκειμένου να “λογικευτούν”. Όταν πέθανε δεν ζύγιζε παρά μερικά κιλά…
“The
day will dawn when all the people of Ireland will have the desire for
freedom to show. It is then we’ll see the rising of the moon.”
Λευκωσία - Μπελφαστ https://www.youtube.com/watch?t=44&v=u12FPptqWnE Το album του Κωνσταντίνου Στυλιανού με γενικό τίτλο "Κατά Μέτωπον". Κυκλοφόρησε τον Σεπτέμβριο από την Ελληνική S-Crew Records Hellas
Come Out, Ye Black and Tans ( Irish rebel music )
https://www.youtube.com/watch?v=OT0yoo9B2Bc IRA Song - Freedom Fighter Bobby Sands
Ιρλανδοί Αγωνιστές του IRA μαζί με αγωνιστές της ΕΟΚΑ
