Ποιητής της πρώτης μεταπολεμικής γενιάς. Σπούδασε νομικά στο Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο. Από το 1951 έως το 1983 εργάστηκε ως τραπεζικός υπάλληλος. Για πρώτη φορά εμφανίστηκε στη λογοτεχνία δημοσιεύοντας το ποίημα
«Προσμονή» στο περιοδικό «Φοιτητής» (5 Μαΐου 1945) της
Θεσσαλονίκης. Έλαβε μέρος στην αντίσταση.
Συνεργάστηκε και με τα περιοδικά «Ελεύθερα Γράμματα»,
«Διαγώνιος», «Νέα Πορεία», «Κοχλίας» κ.α. Κατά το Λεξικό Νεοελληνικής
Λογοτεχνίας Πατάκη (σελ. 1191) είναι ο ένας από τους τρεις
σημαντικότερους ποιητές του πρώιμου μεταπολέμου στη Θεσσαλονίκη. Διετέλεσε γενικός
γραμματέας του ΚΘΒΕ (1974-1976). Το 1988 τιμήθηκε με το Β' Κρατικό
Βραβείο Ποίησης για το βιβλίο του «Τα πουλιά και η αφύπνιση», το οποίο
δεν δέχτηκε. Το 1992 τιμήθηκε από την Ελληνική Εταιρεία Μεταφραστών
Λογοτεχνίας για τη μετάφραση του έργου τού Κρίστοφερ Μάρλοου «Δόκτωρ Φάουστους» και το 1994 του απονεμήθηκε το Κρατικό Βραβείο Μετάφρασης για την τραγωδία τού Σέλεϊ
«Οι Τσέντσι». Το 2005 η Ακαδημία Αθηνών τού απένειμε για το σύνολο του
ποιητικού του έργου, το βραβείο Κώστα και Ελένης Ουράνη. Το σύνολο του
έργου του (1943-1997) κυκλοφορεί από τις εκδόσεις «Άγρα». Κατέλιπε πλούσιο μεταφραστικό έργο. Ποιήματά του έχουν μεταφραστεί και σε άλλες γλώσσες.
Γνωστή ποιητική συλλογή: Κραυγές της νύχτας, Κλειδάριθμο, Τα πουλιά της αφύπνισης
«Ελευθέριος Βενιζέλος! Σπανίως, από καιρού εις καιρόν, εμφανίζονται εν τη ιστορία ισχυροί άνδρες, ως ισχυρά μετέωρα, εμπνέοντας εις άλλους σεβασμόν και εις άλλους το δέος. Ενώπιον τοιούτων ανδρών διαιρούνται αυτομάτως οι άνθρωποι εις φίλους και εχθρούς. Ουδείς μένει αδιάφορος, ουδείς μένει ουδέτερος. Πάς τις, αν δεν είναι ενθουσιώδης φίλος των, θα είναι άσπονδος εχθρός των. Ο περί αυτούς αγών δεν σταματά ούτε προ του θανάτου. Συνεχίζεται περί τον νεκρόν των, περί την σκιάν των, περί την μνήμην των. Τοιαύτη μεγάλη και ισχυρά φυσιογνωμία υπήρξε ο Ελευθέριος Βενιζέλος. Έδωσε το όνομά του και έθεσε την σφραγίδα του εις ολόκληρον περίοδον της νεωτέρας ιστορίας της Ελλάδος. Από αυτόν προέρχεται η ονομασία των αντιπάλων του. Με το όνομα του συνδέεται αναποσπάστως η ωραιοτέρα και τραγικοτέρα εποχή της νεώτερας Ελλάδος. Πώς είναι δυνατόν να κρίνη κάνεις αμερολήπτως η σύγχρονος γενεά τοιαύτα μεγάλα φυσιογνωμίας; Αλλά υπάρχει μία μεγάλη σελίς της ιστορίας, προ της οποίας κύπτουσιν ευλαβώς και οι φίλοι και οι εχθροί. Η εποχή δηλαδή, κατά την οποίαν ο Ελευθέριος Βενιζέλος, σημαιοφόρος της ανεγνωρισμένης Ελλάδος, ηγούμενος της πολιτικής της, ενέπνευσε λν εις το έθνος την αυτοπεποίθησιν και το ώθησε προς την νίκη και την δόξαν». Πρωθυπουργός Ιωάννης Μεταξάς στη Βουλή των Ελλήνων, 22 Απριλίου 1936
Δύο ριζίτικα τραγούδια με την φωνή του Ελευθερίου Βενιζέλου
Από τον δίσκο "Δημοτικά Τραγούδια" και την Συλλογή της Μέλπως Μερλιέ - φωνογραφήσεις του 1932 με αυθεντικούς εκτελεστές και τη φωνή του Ελευθερίου
Βενιζέλου
http://www.mla.gr/
Ελευθέριος Βενιζέλος - Ο Διγενής ψυχομαχεί
https://www.youtube.com/watch?v=xJ60R6Zvbb8
http://www.mla.gr/artists_prev_el.php?artist_id=373
Το επίγραμμα στον τάφο του Ελευθερίου Βενιζέλου, λόγια τα οποία είχε πει ο ίδιος ως επιτάφιό του στην Βουλή το 1932.
Στις 2 Σεπτεμβρίου 1958 και μετά από προδοσία, οι τέσσερεις αγωνιστές της ΕΟΚΑ, ΧΡΙΣΤΟΣ ΣΑΜΑΡΑΣ, ΑΝΔΡΕΑΣ ΚΑΡΥΟΣ, ΦΩΤΗΣ ΠΙΤΤΑΣ και ΗΛΙΑΣ ΠΑΠΑΚΥΡΙΑΚΟΥ μάχονταν επί εξαώρου με 200 Άγγλους στρατιώτες στον Αχυρώνα του Παναγιώτη Καλλή στο Λιοπέτρι. Εκείνοι αρνούμενοι να παραδωθούν και περικυκλωμένοι από παντού αποφασίζουν την ηρωϊκήν έξοδο μέσα από τον φλεγόμενο αχυρώνα και πέφτουν νεκροί μέσα από καταιγισμόν πυρών. Ο Αρχηγός Διγενής σε επιστολή του τότε στον Έλληνα Πρέσβη, Α. Φρυδά στην Λευκωσία στις 10 Σεπτεμβρίου αναφέρει τα ακόλουθα:
"Εις
το Λιοπέτρι αι απώλιαι των Άγγλων πρέπει να είναι πολύ σοβαραί. Έλλην
αστυνομικός είδε 7 νεκρούς και αρκετούς τραυματίας. Ο Ταξίαρχος έκλαιεν
απροκάλυπτα μόλις αντίκρυσε την σκηνήν, ο δε αστυνόμος Βαρωσίων αφιχθείς
εκεί, επυροβόλησε με το πιστόλι του τα πτώματα των νεκρών από την λύσαν
του."
Τραγούδι για τους τέσσερεις του Λιοπετριού https://www.youtube.com/watch?v=-EVyZ2EJRNw Στίχοι-Μουσική: Αντρέα Αντρέου, Ερμηνεύει ο Γιάννης Δημητράς Από το cd ΚΥΠΡΟΣ ΑΕΙΖΩΗ, Συμπαραγωγή Σύλλογος Ελλήνων Κυπρίων Επιστημόνων και GFS Music
Το πολεμικό τους τροπάριο και η θρυλική Μάχη του Αχυρώνα
"Σαράντα χρόνια ακούγεται το πολεμικό τους τροπάρι. Η πανάρχαια βροντερή κραυγή τους ΜΟΛΟΝ ΛΑΒΕ αντηλαλεί χρόνια στις ψυχές. Με υπόκρουση από τους κροταλισμούς των πολυβόλων συνοδεύει την πανίσχυρη μνήμη τους, την μνήμην των τεσσάρων ηρώων της ΕΟΚΑ που αρνήθηκαν να παραδωθούν και αποθεώθηκαν πολεμώντας με ανυπέρβλητη γενναιότητα στις 2 Σεπτεμβρίου 1958 για την Ένωση της Κύπρου με την Ελλάδα, την λευτεριά της πατρίδας, την τιμή του ανθρώπου, το φιλότιμο ενός περήφανου λαού. Ανδρέας Κάρυος, Φώτης Πίττας απέδρασαν από τα κρατητήρια Πύλας στις 12 Μαρτίου 1958. Ηλίας Παπακυριακού από τις ομάδες παράτολμων αποστολών του Βαρωσιού. Χρίστος Σαμάρας (ή Ξάνθος) υπεύθυνος Λιοπετρίου. Όλοι καταζητούμενοι από τους Άγγλους. Τέσσερεις αετοί, τέσσερεις σκυταλοδρόμοι του θανάτου, ινδάλματα βίου, υψωμένα στο πάνθεο των Ηρώων θα συμβολίζουν τον αιώνειο ανδρισμό και τον αγνό, τον ωραίο πατριωτισμό και θα προβάλουν αθάνατα πρότυπα που θα επικοινωνούν με την ψυχή της νεολαίας για να της μεταδίδουν το μέγα μήνυμα πως η λευτεριά και η ανθρωπιά είναι αποτελέσματα της λεβεντιάς και η παλλικαροσύνη χρέος και τεκμήριο της νιότης που κατορθώνει να περάσει καταξιωμένη από τον πρόσκαιρο τούτο κόσμο."
Οι Αγωνιστές της ΕΟΚΑ με τον θάνατο τους συνεκλόνισαν την παγκόσμια
κοινότητα.
Στο σημείο της μάχης στήθηκε μνημείο των τεσσάρων αγωνιστών.
Ο Μίμης Πλέσσας έχει τιμηθεί επανειλημμένα τόσο στην Ελλάδα όσο και στο
εξωτερικό. Συνολικά έχει λάβει έξι διακρίσεις στην Ελλάδα (1959, 1963, 1964, 1967), και επτά διεθνείς διακρίσεις στο εξωτερικό (Βαρκελώνη 1960, Βαρσοβία 1962, Βέλγιο 1963, Ιταλία 1964, ΗΠΑ 1965, Παρίσι 1968, Τόκιο 1970). Έχει λάβει, επίσης, πολλούς χρυσούς όσο και πλατινένιους δίσκους.
Ο Μίμης Πλέσσας γεννήθηκε στις 12 Οκτωβρίου 1924 στην Αθήνα. Φοίτησε στο Λεόντειο Λύκειο και στη συνέχει σπούδασε στη Φυσικομαθηματική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών και στη συνέχεια πήγε στην Αμερική για συνέχιση σπουδών. Σε πολύ μικρή ηλικία έγινε ο πρώτος σολίστ πιάνου στην Ελληνική Ραδιοφωνία. Το 1952, σε ηλικία 27 ετών, τιμήθηκε με το πρώτο βραβείο μουσικής του πανεπιστημίου της Μινεσότα, και την επόμενη χρονιά κατετάγη πέμπτος πιανίστας στις ΗΠΑ. Το 1952 άρχισε επίσης την ενασχόληση του με τη σύνθεση και από το 1956 ως μαέστρος και συνθέτης. Η καλλιτεχνική και συνθετική του δραστηριότητα καλύπτει τα τελευταία 60 χρόνια όλο το φάσμα της ελληνικής μουσικής, του θεάτρου, του κινηματογράφου,
του ραδιοφώνου και της τηλεόρασης. Έχει συνεργαστεί με πληθώρα κορυφαίων
τραγουδιστών, πολλούς από τους οποίους ανέδειξε μέσα από τα τραγούδια
του. Είναι μέλος της Ελληνικής Εταιρίας Θεατρικών
Συγγραφέων, της Εταιρίας Μουσικοσυνθετών Στιχουργών Ελλάδος, της ΕΡΓΗΜ
(σύγχρονης μουσικής) και πολλών άλλων καλλιτεχνικών συλλόγων. Επίσης
ομιλεί αγγλικά και γαλλικά και είναι μόνιμος κάτοικος της Αθήνας. Από το 2010 έχει αναγορευτεί επίτιμος διδάκτωρ του Τμήματος Χημείας του Πανεπιστημίου Πατρών και έχει διατελέσει στο παρελθόν και διδάκτωρ Χημείας του Πανεπιστημίου Κορνέλ των ΗΠΑ. Ο σπουδαίος Μίμης Πλέσσας Απεβίωσε πλήρης ημερών στις 5 Οκτωβρίου 2024.
Μεγάλες Επιτυχίες: Αν είναι η αγάπη αμαρτία, Σε βλέπω στο ποτήρι μου, Χίλιες βραδιές (Βάνου), Αν σ΄αρνηθώ αγάπη μου (Γιοβάννα), Άνοιξε πέτρα (Μαρινέλλα), Βρέχει φωιά στην στράτα μου (Διονυσίου), Θα πιώ απόψε το φεγγάρι, Μέθυσε απόψε το κορίτσι, Ποιά νύχτα σε έκλεψε, Όλα δικά σου μάτια μου, Το άγαλμα (Πουλόπουλος), Σταμάτησε του ρολογιού του δείκτες (Κουμιώτη) κ. ά.
Τι σου ΄κανά και πίνεις
https://www.youtube.com/watch?v=1h7c8an-Tbc
Στίχοι: Λευτέρης Παπαδόπουλος Μουσική: Μίμης Πλέσσας Εκτέλεση: Πόλυ Πάνου
Από την ταινία "Όλγα αγάπη μου"
"Στην λογοκριμένη εκτέλεση της Χαρούλας Λαμπράκη οι στίχοι καταλήγουν σε
«κάτω στο σταυροδρόμι σκοτώσανε το νιο». Στην ανυπέρβλητη πρώτη εκτέλεση
της Καίτης Αμπάβη (τι ερμηνεία!) οι αντίστοιχοι στίχοι ήταν «Παρασκευή
Μεγάλη σταυρώσαν τον Χριστό» Επί επταετίας όμως η ημέρα Παρασκευή ήταν
ύποπτη, καθώς παρέπεμπε στο πραξικόπημα." Ανώνυμος 26-05-2006
Έληνας τενόρος και ηθοποιός με καριέρα στο ελαφρό τραγούδι, το μιούζικαλ, την όπερα και την αρχαία ελληνική τραγωδία. Κατάγεται από την Κάσο και την Κέρκυρα. Γεννήθηκε στις 18 Δεκεμβρίου 1967 στην Ζιμπάμπουε, αλλά μεγάλωσε και πήγε σχολείο στην Αθήνα. Τον μεγάλωσαν η αδελφή της μητέρας του και ο άντρας της, τους
οποίους και θεωρεί τους αληθινούς του γονείς. Σπούδασε βιολί επί δώδεκα
χρόνια και σε ηλικία 11 ετών έκανε την πρώτη μινι-δισκογραφική του δουλειά. Από το 1984 μέχρι το 1993 πήγε στην Αγγλία για θεατρικές και μουσικές σπουδές ξεκινώντας συγχρόνως και τις πρώτες του επαγγελματικές εμφανίσεις, στην Ιταλία θα διδαχτεί από τους κορυφαίους Ιταλούς τενόρους και στην Αμερική θα πάει για να κυνηγήσει κι εκεί το όνειρό του. Το ντεμπούτο του στην Ελλάδα έγινε το 1993, όταν συμμετείχε σε μια συναυλία στη μνήμη της Μαρίας Κάλλας που έγινε στο Μέγαρο Μουσικής. Ο Φραγκούλης συνεχίζει να κινείται μεταξύ Ελλάδας και Αγγλίας. Η καριέρα του στην Ελλάδα θα ξεκινήσει επίσημα το 1997. Η πορεία του θα είναι ανοδική και γεμάτη από συναυλίες, κονσέρτα και θέατρα στην Ελλάδα και στο εξωτερικό.
Αφιέρωμα στον Μάριο Φραγκούλη - Στην Υγειά μας
https://www.youtube.com/watch?v=PVxX3NQQgj4
Αραπίνες ( Νύχτες Μαγικές )
https://www.youtube.com/watch?v=Z0RV2XOXhlU
Στίχοι-Μουσική: Βασίλης Τσιτσάνης
Πρώτη ερμηνεία: Ιωάννα Γεωργακοπούλου & Στελλάκης Περπινιάδης (1948)
