Η ηθοποιός Κατερίνα Παπουτσάκη γεννήθηκε στις 25 Ιανουαρίου 1979 στην Αθήνα και έχει καταγωγή άπο τη Σητεία. Σπούδασε στη Δραματική Σχολή «Ίασμος» του Βασίλη Διαμαντόπουλου και παρακολούθησε επίσης μαθήματα κλασικού τραγουδιού, χορού και μπαλέτου. Έχει συμμετάσχει σε πολλές τηλεοπτικές σειρές, θεατρικές παραστάσεις και κινηματογραφικές ταινίες, ενώ έχει και εξαιρεική φωνή. Όσον αφορά τη προσωπική της ζωή, στις 28 Αυγούστου 2012, ανέβηκε τα σκαλιά της εκκλησίας με τον επιχειρηματία Παναγιώτη Πιλαφά και τον Μάιο του 2013, ήρθε στον κόσμο ο γιος τους, Μάξιμος.
Κάποιος σε είδε
https://www.youtube.com/watch?v=mpghf3IEWe0
Στίχοι: Κατερίνα Μαρτζούκου
Μουσική: Δημήτρης Κρητικός, Κώστας Μάντος
Πρώτη Εκτέλεση: Κατερίνα Παπυτσάκη
Σύμφωνα με την μυθολογία η Λάπηθος ιδρύθηκε από τον βασιλιά Πράξανδρο ήρωα του Τρωικού πολέμου από την Λακωνία και η πόλη πήρε το όνομά της από το όρος Λαπήθης της Λακωνίας από όπου κατάγονταν οι οικιστές της. Την μεγαλύτερη ακμή της την γνώρισε στα ρωμαϊκά και βυζαντινά χρόνια και έμεινε γνωστή στην ιστορία με πολλά ονόματα όπως Λάμπουσα, Ιμερόεσσα, Λαπιθέα. Από τους γνωστότερους βασιλιάδες της ήταν ο Δημόνικος Α΄, ο Δημόνικος Β΄, ο Πεισίστρατος που βοήθησε με πλοία και στρατό τον Μέγα Αλέξανδρο στην πολιορκία της Τύρου , και ο Πράξιππος ο τελευταίος βασιλιάς της. Στην αρχαιότητα η πόλη αποτέλεσε κέντρο επεξεργασίας χαλκού και αγγείων και μεγάλο λιμάνι εξαγωγών. Η πόλη ακολούθησε την τύχη όλων των άλλων Κυπριακών βασιλείων, αρχικά αποτέλεσε φόρου υποτελές στους Ασσυρίων, και έπειτα των Περσών. Οι κάτοικοι της πήραν μέρος στην επανάσταση του Ονήσιλου κατά των Περσών, και στον πόλεμο των διαδόχων του Μεγάλου Αλεξάνδρου πήρε το μέρος του Αντίγονου. Την περίοδο της κυριαρχίας των Πτολεμαίων αποτέλεσε μέλος του Κοινού των Κυπρίων. Τον μεσαίωνα είχε δική της επισκοπή, την επισκοπή Λαμπούσας, με πρώτο επίσκοπο τον Άγιο Ευλάλιο. Τον 7ο αιώνα μ.Χ. έπεσε σε παρακμή λόγω των αραβικών επιδρομών, μετά από την καταστροφή της πόλης από σεισμό οι κάτοικοι την εγκατέλειψαν. Μετά την απελευθέρωση της Κύπρου από τους ΄Αραβες κατά τη νικηφόρο εκστρατεία του Βυζαντινού Αυτοκράτορα Νικηφόρου Φωκά το 965 μ.Χ. οι κάτοικοι της Λαπήθου γυρίζουν στην πόλη τους και την ξανακτίζουν, όχι πια κοντά στα παράλια, αλλά στους πρόποδες του Πενταδάκτυλου.
Κατά το 18ον αιώνα – επί Τουρκοκρατίας – τμήματα περιμετρικά της Λαπήθου, αποσπάστηκαν και σχηματίστηκαν ο Καραβάς και τα γύρω χωριά της περιοχής. Κατά το 1821 (18 – 21 Ιουνίου) αγκυροβόλησε στο λιμάνι της Λαπήθου, στην τοποθεσία Ασπρόβρυση ο μπουρλοτιέρης ήρωας της Ελληνικής Επανάστασης Κωνσταντίνος Κανάρης, με σκοπό να πάρει προμήθειες και παλικάρια για τον αγώνα. Φιλοξενήθηκε εκεί και το επόμενο βράδυ ο Κανάρης απέπλευσε με τα καράβια του μεταφέροντας στην Ελλάδα σημαντική οικονομική και στρατιωτική βοήθεια (κυρίως λαπηθιώτικα μαχαίρια). Μαζί του αναχώρησαν και 25 παλικάρια 16 από τους οποίους είχαν καταγωγή τη Λάπηθο. Οι Τούρκοι το πληροφορήθηκαν λίγες μέρες μετά για να πέσει βαρύς ο πέλεκυς, καρατομώντας τον προύχοντα Χατζηλία με άλλους Λαπηθιώτες στη Λευκωσία κατά τις σφαγές της 9ης Ιουλίου 1821. Όταν οι Άγγλοι αγόρασαν την Κύπρο από τους Τούρκους το 1878, η Λάπηθος, ήταν από τις πρώτες κοινότητες που έγινε Δήμος. Την περίοδο του απελευθερωτικού αγώνα εναντίον της Αγγλοκρατίας 1955 –59, η Λάπηθος έδρασε με πολλούς ηρωικούς τρόπους. Πολλοί νέοι της Λαπήθου εκπαιδεύτηκαν στον αγώνα από το Γρηγόρη Αυξεντίου πρώτα και τον Κυριάκο Μάτση αργότερα. Ενέδρες κατά των αγγλικών στρατευμάτων, επιθέσεις, κατασκευή βομβών, αλλά και κρατήσεις, φυλακίσεις και κατ΄ οίκον περιορισμούς γνώρισε η Λάπηθος. Ήταν από τις κοινότητες που εξαναγκάστηκε από τους ΄Αγγλους να πληρώσει μεγάλο χρηματικό πρόστιμο για επιθέσεις εναντίον τους.
Οι συμφωνίες Ζυρίχης-Λονδίνου που ακολούθησαν δεν έφεραν την ειρήνη για πολύ. Το 1963 οι Τουρκοκύπριοι κάτοικοι της Λαπήθου (400 περίπου) εγκατέλειψαν την κωμόπολη κάτω από τις πιέσεις των στρατιωτικών και των σχεδιασμών της Άγκυρας. Μετακινήθηκαν στον Τουρκοκυπριακό θύλακα του Τέμπλους έξω από την Κερύνεια μέχρι το 1974, όπου με την εισβολή της Τουρκίας στις 20 Ιουλίου 1974, άνοιξαν οι πόρτες για τους Τουρκοκύπριους και διώχτηκαν οι Ελληνοκύπριοι από τα σπίτια και τις περιουσίες τους. Περίπου τέσσερις χιλιάδες Λαπηθιώτες οδηγήθηκαν δια της βίας των όπλων στην προσφυγιά αφού έζησαν τη φοβερή κατάρα του πολέμου. Τα κουρσάρικα καράβια της εισβολής, άραξαν στα ανοιχτά της Κερυνιώτικης θάλασσας, στην περιοχή Πέντε-Μίλι του Καραβά και αφού σκότωσαν, βίασαν, αιχμαλώτισαν, προσφυγοποίησαν τους Λαπηθιώτες στέλλοντάς τους σ΄ όλα τα μέρη της Κύπρου και του εξωτερικού. Το ματωμένο χώμα της Λαπήθου από τότε δεν ανθοβόλησε μυρωμένους λεμονανθούς γιατί οι 95 σκοτωμένοι κι αγνοούμενοι Λαπηθιώτες ζητούν ακόμα δικαίωση. Το αίμα όσων σκοτώθηκαν, κάνει το χώμα να βογκά και δεν θ΄ αφήσουν οι φωνές των σκοτωμένων και αγνοουμένων, κανένα να ζήσει ήσυχα στην Λαπηθιώτικη Γη, παρά μόνον όταν γυρίσουν πίσω ελεύθεροι οι νόμιμοι κάτοικοι της Λαπήθου και επικρατήσει η ειρήνη και το διεθνές δίκαιο.
Λάπηθος Καρτερούμεν https://www.youtube.com/watch?v=thALoTZ8Iqk Στίχοι-Μουσική: Ανδρέας Ορφανίδης Εκτέλεση: Νάσια Τραχωνίτου Ενορχήστρωση: Κύπρος Χαραλάμπους Το τραγούδι, περιλαμβάνεται στ CD "Φυλλοκάρκια"
Oι "Φράξια" ειναι ενα group με hip hop και ροκ στοιχεια, με κύριο
γνώρισμα τον ανήσυχο και κοινωνικό τους στίχο. Oι πρώτες μουσικές
απόπειρες ξεκίνησαν το 2008 ώσπου τον Απρίλη του 2009 δημιουργήθηκε
επίσημα το γκρουπ.. Ειναι ενα group που προερχεται απο τις γειτονιες του
Βυρωνα και της Ηλιουπολης. Δημιουργηθηκε απο τον DAVE και τον D.K.. Επίσης με τους Φράξια συνεργάζoνται , ο DJ Reiman και ο Χρήστος (μπάσο) όπου παίζουν και στα live μαζί τους.
Η λεξη Φράξια ειναι πολιτικος ορος και σημαινει την διαφορετική
πορεία από μια συγκεκριμένη γραμμή...Αυτη η σελιδα ειναι φτιαγμενη απο
ανθρωπους που αγαπουν και παρακολουθουν τη δουλεια τους με σκοπο την
διαδωση τραγουδιων και την πληροφορηση των νεων του συγκροτηματος...Για
οποιοδήποτε νέο τους λοιπόν μένετε συνδεδεμένοι εδώ αφού είναι η επίσημη
σελίδα τους στο facebook μετά και απ`την έγκριση και συνεργασία των
ίδιων.
Ο Κύπριος ποιητής Γιάννης Περδίος, γεννήθηκε το 1882 στη Λευκωσία και σπούδασε Νομική στην Γένοβα μέχρι που αποφάσισε να τα εγκαταλείψει όλα για χάρην της ποιήσης. Έγραψε πατριωτικά (θούρια, και ύμνους) αλλά κυρίως ασχολήθηκε με τη σατιρική ποίηση. Τα πρώτα του ποιήματα τα παρουσίασε στην ελληνική εφ. "Ακρόπολις". Το 1911 ίδρυσε και εξέδιδε στην Λευκωσία το μηνιαίο σατιρικό ποιητικό περιοδικό "Το μαστίγιον", που
κυκλοφορούσε μέχρι τον θάνατό του, το 1930. Με το "Μαστίγιο" του στηλίτευε την αδικία, την καταπίεση και τη διαφθορά της εποχής του. Γνωστός έγινε και στο εξωτερικό και ειδικά στους γαλλομαθείς αφού έγραψε ποιήματα και στα Γαλλικά και τα αφιέρωσε σε Γάλλους πολιτικούς όπως ο Κλεμανσώ, ηθοποιούς όπως Sarah Bernard και του Ελληνικού εθνικού ευεργέτη Eynard. Έργα του είναι η δίτομη ποιητική
συλλογή "Κυπριακή Μούσα" και δυο σχολικές ποιητικές ανθολογίες.
Ο Γιάννης Περδίος ως ευρύ και φιλελεύθερο πνεύμα, πατριώτης και αγωνιστής, αγωνίστηκε για την κάθαρση της κοινωνίας και την τόνωση του εθνικού αισθήματος. Ως το σπουδαιότερο ποιήμα του αναγνωρίζεται "Η Κύπρος μας που στέναζε τόσους αιώνες σκλάβα" που χρησημοποιήθηκε και ευρύτατα σαν Ύμνος της Κύπρου. Το τραγούδι αυτό πολλά χρόνια μετά τον θάνατο του Περδίου μελοποιήθηκε από τον Θεόδουλο Καλλίνικο για να τραγουδηθεί κατά την διάρκεια του Ενωτικού Δημοψηφίσματος του 1950.
Η Κύπρος μας που στέναζε τόσους αιώνες σκλάβα (Ύμνος της Κύπρου)
https://www.youtube.com/watch?v=NngPBq_VQCE
Ποίηση: Ιωάννης Περδίος
Ο δημοτικιστής Γιάννης Ψυχάρης είχε πλούσιο συγγραφικό έργο με ποιήματα,
διηγήματα, μυθιστορήματα, θεατρικά έργα αλλά και δοκίμια πάνω στο γλωσσικό ζήτημα. Σπούδασε φιλολογία στην Σορβόνη και τη Γερμανία, δίδαξε σε σπουδαία Πανεπιστήμια της Ευρώπης και αγωνίστηκε για την καθιέρωση της δημοτικής σαν της μόνης επίσημης γλώσσας του ελληνικού κράτους. Μέσα από το σημαντικότατο έργο του το πεζογράφημα "Το ταξίδι μου" (1988), θεμελίωσε επιστημονικά την αξία της δημοτικής γλώσσας και την αντέταξε με την καθαρεύουσα σαν την μόνη γνήσια γλώσσα του Έθνους. Ο Ψυχάρης μελετήσει την γλώσσα του λαού, τα τραγούδια, τους μύθους και τις
παραδόσεις του και αποτύπωσε με σαφήνεια το σύστημα που λειτουργεί η
λαϊκή μας γλώσσα, απορρίπτει συγχρόνως την καθαρεύουσα ως "τεχνητή γλώσσα", που
καταστρέφει και την αρχαία και την δημοτική γλώσσα του λαού και
επικρίνει τους δασκάλους που επιμένουν στην χρήση της, ενίοτε με
κωμικοτραγικά αποτελέσματα. Το βιβλίο ξεσήκωσε τόσο μεγάλο σάλο που αμέσως ο Ψυχάρης απέκτησε πολλούς οπαδούς και άλλους τόσους εχθρούς. Το συγκεκριμένο έργο έλαβε ιδιαίτερα αρνητικές κριτικές τόσο από τους
υπερασπιστές της καθαρεύουσας και γενικά των συντηρητικών κύκλων αλλά ακόμη και από τους δημοτικιστές εκείνους οι οποίοι ήταν αντίθετοι με τη μορφή του δημοτικισμού που υποστήριζε ο ίδιος.
Άλλα έργα του Ψυχάρη είναι "Το όνειρο του Γιαννίρη" (1897), "Ζωή κι αγάπη στη μοναξιά" (1904), "Αγνή" (1913 6 τόμους με αναμνήσεις, κριτικές και επιστημονικές μελέτες, κάτω από τον γενικό τίτλο "Ρόδα και μήλα" κ.α..
Τραγουδάκι σε μια χωριατοπούλα
https://www.youtube.com/watch?v=GPgT_Fx89PA
Ποίηση: Γιάννης Ψυχάρης
Μουσική Σάκης Βαργεμτζίδης
Χορωδία Κομοτηνής "ΕΥΜΟΛΠΟΣ"
