" Φίλοι και συνοδοιπόροι μου, να λυπάστε το έθνος που είναι
μεστό σε δοξασίες και κενό από θρησκεία.
Να λυπάστε το έθνος που ενδύεται ρούχα που δεν έχει
υφάνει μόνο του, που τρώει ψωμί από σιτάρι που δε θέρισε το ίδιο και πίνει
κρασί που δεν έστυψε το ίδιο σε δικά του πατητήρια.
Να λυπάστε το έθνος που αποκαλεί ήρωα το βίαιο άνθρωπο
και θεωρεί γενναιόδωρο τον κατακτητή του.
Να λυπάστε το έθνος που περιφρονεί το πάθος των ονείρων
του, αλλά δέχεται να υποδουλωθεί όταν είναι ξυπνητό.
Να λυπάστε το έθνος που δεν υψώνει τη φωνή του, παρά μόνο
όταν ακολουθεί κηδεία και δεν υπερηφανεύεται παρά μόνο μέσα στα δικά του
ερείπια και δεν εξεγείρεται παρά μόνο όταν βρεθεί μεταξύ ξίφους και λίθου ο
λαιμός του.
Να λυπάστε το έθνος που έχει μια αλεπού για κυβερνήτη,
έναν ταχυδακτυλουργό για φιλόσοφο και έχει μπαλωματήδες και μίμους για
καλλιτέχνες.
Να λυπάστε το έθνος που καλωσορίζει με σάλπιγγες το νέο
του δεσπότη και τον αποχαιρετά με κραυγές αποδοκιμασίας και σφυρίγματα, για να
υποδεχτεί απλώς με σάλπιγγες τον επόμενο.
Να λυπάστε το έθνος οι σοφοί του οποίου έχουν σιωπήσει
από τα χρόνια και οι γενναίοι άνδρες του δεν έχουν απογαλακτιστεί ακόμη.
Και να λυπάστε το έθνος που διασπάται σε θραύσματα και
κάθε θραύσμα του αυτοαποκαλεί έθνος τον εαυτό του."
Η ασβεστολιθική οροσειρά του Πενταδακτύλου εκτείνεται κατά μήκος της βόρειας ακτής της νήσου και οφείλει το όνομά του στην ομώνυμη κορυφή, η οποία έχει το σχήμα ανθρώπινης παλάμης
με πέντε δάκτυλα που έδω και τέσσερεις δεκαετίες μας μουτζώνουν καθημερινώς.
Σύμφωνα με τον μύθο, ο οποίος ανάγεται στα
βυζαντινά χρόνια, ο Διγενής Ακρίτης στην προσπάθειά του να υπερπηδήσει την οροσειρά άφησε το αποτύπωμα της παλάμης του στο βουνό.
Πολλοί άλλοι μύθοι και θρύλοι είναι συνδεδεμένοι με τα κάστρα που
δεσπόζουν στις κορυφές του βουνού, τα οποία κτίστηκαν από τους
Βυζαντινούς για να ελέγχουν το θαλάσσιο χώρο βόρεια του νησιού και να
εντοπίζουν έγκαιρα πλοία των Σαρακηνών πειρατών. Στενά συνδεδεμένα με τη λαϊκή παράδοση της Κύπρου είναι τα τρία
κάστρα του Πενταδακτύλου. Εκεί κατοικούσε η θρυλική ρήγαινα, η οποία
μαζί με το Διγενή Ακρίτα είναι η πιο ξακουστές μυθικές μορφές από τον
κυπριακό Μεσαίωνα. Σύμφωνα με το μύθο στο κάστρο του Βουφαβέντο είναι
κρυμμένοι σ' ένα δωμάτιο οι θησαυροί της ρήγαινας και το δωμάτιο αυτό
ανοίγει για λίγες στιγμές κάθε Πρωτοχρονιά. Άλλοι μύθοι θέλουν τη
ρήγαινα να σμίγει με το Διγενή. Πολλές τοποθεσίες είναι συνδεδεμένες με
παραδόσεις, όπως η Πέτρα του Ρωμιού, βράχος τον
οποίο έριξε ο Διγενής Ακρίτας ενάντια στα Σαρακηνά πλοία.
Η στρατηγική θέση της οροσειράς του Πενταδακτύλου, με την κορυφογραμμή του να δεσπόζει της Θάλασσας της Κιλικίας
στα βόρεια και σχεδόν ολόκληρης της Κύπρου στα νότια, έπαιξε σημαίνοντα ρόλο στην ιστορία του νησιού μας. Κατά το 11ο αιώνα, σε μια περίοδο που
η Κύπρος δεχόταν συνεχείς θαλάσσιες επιδρομές από Σαρακηνούς πειρατές,
ενώ η απέναντι ξηρά της Μικράς Ασίας είχε περάσει υπό τον έλεγχο των Σελτζούκων Τούρκων κτίστηκαν στις κορυφές του Πενταδακτύλου τρία φρούρια -του Αγίου Ιλαρίωνα, του Βουφαβέντου και της Καντάρας.
Ελέγχοντας πρακτικά ολόκληρο το θαλάσσιο χώρο από τον οποίο προέρχονταν
τα εχθρικά πλοία, τα τρία αυτά κάστρα έπαιξαν σημαντικό ρόλο στην άμυνα
του νησιού κατά τους αιώνες 11ο-14ο, αρχικά υπό τους Βυζαντινούς και αργότερα υπό τους Φράγκους.
Μέσω σημάτων πυρός δινόταν έγκαιρη προειδοποίηση για εχθρικές κινήσεις
καραβιών. Τα φρούρια επίσης χρησιμοποιήθηκαν ως εξοχικές κατοικίες
(Άγιος Ιλαρίωνας) ή φυλακές (Βουφαβέντο). Οι αλλαγές στις πολεμικές
τέχνες οδήγησαν στην παρακμή των τριών οχυρών, τα οποία τελικά
κατεδαφίστηκαν από τους Βενετούς το 16ο αιώνα αφενός για να μεταφερθεί η άμυνα στις πόλεις του νησιού και αφετέρου για να μη χρησιμοποιηθούν από τους Οθωμανούς Τούρκους εισβολείς.
Στην σύγχρονη εποχή, η περιοχή του Πενταδακτύλου αποτέλεσε πεδίο σύγκρουσης μεταξύ Τουρκοκυπρίων και Ελληνοκυπρίων από τα πρώτα χρόνια του κυπριακού προβλήματος. Η διάβαση της Αγύρτας μαζί με το μεγαλύτερο μέρος του δρόμου Λευκωσίας-Κερύνειας
περιήλθαν υπό των έλεγχο των Τουρκοκυπρίων κατά τη διάρκεια των
διακοινοτικών ταραχών του 1963-64. Η περιοχή αυτή περιλάμβανε ως επί το
πλείστον τουρκικά χωριά, όπως το Κιόνελι, το Πιλέρι και το Ορτά Κιόι
στα προάστια της Λευκωσίας, τα οποία μαζί με τον τουρκικό τομέα της
πρωτεύουσας αποτέλεσαν έναν από τους πιο σημαντικούς τουρκοκυπριακούς
θύλακες τα χρόνια 1964-74. Σημαντικό οχυρό των τουρκοκυπριακών δυνάμεων
αποτελούσε το φρούριο του Αγίου Ιλαρίωνα, το οποίο έλεγχε την πόλη της
Κερύνειας και μεγάλο μέρος της παραλιακής πεδιάδας. Θέατρο σκληρών μαχών αποτέλεσε ο Πενταδάκτυλος κατά τη διάρκεια της τουρκικής εισβολής
το 1974. Από την πρώτη φάση του πολέμου (20-23 Ιουλίου 1974) η Κερύνεια
μαζί με το δρόμο προς τη Λευκωσία, τον Άγιο Ιλαρίωνα και τα χωριά του
τουρκοκυπριακού θύλακα καταλήφθηκαν από τον τουρκικό στρατό και
χρησιμοιήθηκαν ως προγεφύρωμα. Μετά τη δεύτερη φάση του πολέμου (14-16
Αυγούστου 1974) ολόκληρη η οροσειρά πέρασε στην κατοχή του τουρκικού
στρατού και σχεδόν όλος ο ελληνοκυπριακός πληθυσμός εκτοπίστηκε. Σήμερα
στον Πενταδάκτυλο εξακολουθεί να σταθμεύει μεγάλος αριθμός τουρκικών
στρατευμάτων. Οι δύο μεγάλες τούρκικες σημαίες (της Τουρκίας και του ψευδοκράτους) είναι ορατές μέρα και νύχτα για να θυμίζουν σε όλους μας το χρεός μας...
Ο Κύπριος μουσικός Γιώργος Καλογήρου γεννήθηκε στη Λευκωσία το 1981 και κατάγεται από το Λιοπέτρι. Από την ηλικία των 8 ετών πήρε μαθήματα βιολιού και ανώτερων θεωρητικών στο Εθνικό Ωδείο. Είναι απόφοιτος της Θεολογικής σχολής του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης. Παράλληλα ολοκλήρωσε τον κύκλο σπουδών στο λαούτο, δημοτικό τραγούδι,
θεωρία βυζαντινής και παραδοσιακής μουσικής και στη βυζαντινή μουσική
(πτυχίο, δίπλωμα) στη σχολή βυζαντινής και παραδοσιακής μουσικής «Eν
Χορδαίς» στη Θεσσαλονίκη. Παρακολούθησε επίσης μαθήματα κρητικού λαούτου
με τον Γιώργη Ξυλούρη. Συνεργάστηκε με τους συνθέτες
Χρυσόστομο Σταμούλη, Μιχάλη Χριστοδουλίδη και Χρήστο Λεοντή σε συναυλίες
και δισκογραφικές τους δουλειές ως ερμηνευτής. Έγραψε μουσική για θεατρικές παραστάσεις, ντοκιμαντέρ και τηλεοπτικές σειρές. Το 2009 κυκλοφόρησε την πρώτη του προσωπική δισκογραφική δουλειά με
τίτλο: «Καλά το λεν για το φεγγάρι...» σε στίχους του ιδίου, Παναγιώτη
Θωμά και σε ποίηση Κώστα Μόντη, Κυριάκου Χαραλαμπίδη, Μιχάλη Πασιαρδή,
Βασίλη Μιχαηλίδη και Στασίνου. Το 2010 κυκλοφόρησε τη δεύτερη
δισκογραφική του δουλειά με τίτλο: «Ο τεπάρισσος» σε ποίηση Γιάννη Κυπρή
στην οποία συμμετέχει η Σοφία Παπάζογλου. Με συνεργάτες του
φτιάξανε το μουσικό σχήμα «Ενδοχώρα» με το οποίο παρουσίασε τα τραγούδια
του με συναυλίες σε Ελλάδα, Κύπρο και Αγγλία. Το Σεπτέμβριο του
2011 παρουσίασε με συναυλία στη Λευκωσία την τελευταία του συνθετική
δουλειά με τραγούδια σε ποίηση Γιώργου Σεφέρη. Από το 2011 εργάζεται ως καθηγητής μουσικής σε Μουσικά Λύκεια. Το 2012 αναλαμβάνει επίσης τη διεύθυνση της χορωδίας του Δήμου Δερύνειας.
Ο Γιώργος Καλογήρου παίζει λαούτο
https://www.youtube.com/watch?v=gsRxduNPzK8
Ο Γιώργος Καλογήρου παίζει ένα Κυπριακό ζεΐμπέκικο με λαούτο
κατασκευής Δημήτρη Ραπακούσιου το οποίο διατίθεται προς πώληση και
είναι ετοιμοπαράδοτο στο κατάστημα Νίκος Ξυλούρης εντός του Μουσείου
Ελληνικών λαικών μουσικών οργάνων που βρίσκεται στην οδό Διογένους 1-3
στους Αέρηδες-Πλάκα
"Θα επαναλάβω εκείνο που είπα στο παρελθόν: η τουρκική κοινότητα είναι θύμα προδοσίας που διέπραξε η τουρκική κυβέρνηση. Οι Τουρκοκύπριοι δεν είναι θύματα της κυπριακής κυβέρνησης ή των Ελληνοκυπρίων. Όλος ο κόσμος πρέπει να γνωρίζει ότι η διαίρεση υπήρξε επιθυμία και εισήγηση των αποικιοκρατών, την οποία προωθούσαν καταχθόνιες δυνάμεις από το 1957." Δρ. Ιχσάν Αλή, Ραδιοφωνικό Ίδρυμα Κύπρου, 28 Σεπτεμβρίου 1965
Το 1960, εντός της τουρκικής μειονότητας στην Κύπρο είχαν πλέον απομείνει ελάχιστοι αριστεροί και δημοκρατικοί που δεν υποτάχθηκαν στους Κιουτσούκ-Ντενκτάς-ΤΜΤ, τους οποίους οι ίδιοι θεωρούσαν ως «φασίστες δικτάτορες της τουρκοκυπριακής κοινότητας». Οι γνωστότεροι ήσαν ο γιατρός Ιχσάν Αλή, οι δικηγόροι Αϊχάν Χικμέτ και Αχμέτ Μουζαφέρ Γκιουρκάν, και ο συνδικαλιστής Αλί Ντερβίς Καβάζογλου. Όλοι τους όμως, πλην του γιατρού Ιχσάν Αλή, βρήκαν οικτρό θάνατο από τα όργανα της ΤΜΤ.
Στις 23 Απριλίου 1962, οι αντι-ντενκτασικοί δημοσιογράφοι Αϊχάν Χικμέτ και Αχμέτ Μουζαφέρ Γκιουρκάν δημοσίευσαν στην τουρκοκυπριακή εφημερίδα τους, την «Τζουμχουριέτ», ότι η ανατίναξη των τεμενών Μπαϊρακτάρη και Ομεριέ ήταν δουλειά εκείνων των εγκληματικών στοιχείων εντός της τουρκικής κοινότητας, που προετοίμαζαν νέες διακοινοτικές συγκρούσεις. Προειδοποιούσαν, επίσης, ότι στην επόμενη έκδοση της εφημερίδας θα αποκάλυπταν τους δράστες. Δολοφονήθηκαν και οι δύο το ίδιο εκείνο βράδυ της 23ης Απριλίου 1962!
Την 11η Απριλίου 1965, ο Καβάζογλου μαζί με τον Ελληνοκύπριο συνεργάτη του Κώστα Μισιαουλή, δολοφονήθηκαν από ένοπλους της ΤΜΤ έπειτα από ενέδρα ενώ μετέβαιναν οδικώς στη Λάρνακα προκειμένου να συμμετάσχουν σε πολιτική συγκέντρωση. Ο Καβάζογλου ήταν από τους θιασώτες της ελληνοτουρκικής φιλίας. Κι άλλοι τουρκοκύπριοι δημοσιογράφοι όπως ο Αζίζ και ο Σεφέρογλου αντιδρούν και καταγγέλουν τα γεγονότα.
Ο γιατρός Ιχσάν Αλή που για να σωθεί καταφεύγει στην ελληνοκυπριακή συνοικία και έγινε σύμβουλος του Αρχιεπισκόπου Μακαρίου, με πύρινα άρθρα, υπομνήματα προς τον Ο.Η.Ε και αργότερα μέσα από τα απομνημονεύματά του αποδεικνύει ξεκάθαρα για το πώς και ποιός οδηγήσε το Κυπριακό σε αυτήν την αθλία κατάσταση. Στις 13 Απριλίου 1965, δύο μέρες μετά την δολοφονία του Καβάζογλου, ο δρ. Ιχσάν Αλή, σε μήνυμά του προς τους Έλληνες και Τούρκους της Κύπρου, ανέφερε και τα εξής:
«Όλοι μας ξέρουμε καλά, κάτω από ποιες συνθήκες ανέβηκε στην εξουσία το 1960 η τουρκική ηγεσία [Φ. Κιουτσούκ και Ρ. Ντενκτάς]. Ανέβηκε με την τρομοκρατία και ως εκ τούτου δεν αντιπροσωπεύει νόμιμα την τουρκική κοινότητα. Χωρίς αμφιβολία τόσο η τουρκική κυβέρνηση όσο και ο Τύπος γνωρίζουν τούτο, απορώ δε πώς παραπλανούνται από τέτοιους ανθρώπους. Ξέρουν επίσης ότι είναι η τουρκοκυπριακή ηγεσία που δολοφόνησε τους Χικμέτ και Γκιουρκάν επειδή ακολουθούσαν πολιτική ειρηνικής συμβιώσεως μεταξύ των δύο κοινοτήτων. Τώρα διέπραξαν το ίδιο κτηνώδες έγκλημα δολοφονούντες τον Τούρκο συντεχνιακό ηγέτη Καβάζογλου για τον ίδιο ακριβώς λόγο. Απορεί κανείς πώς ο Τύπος και η τουρκικήκυβέρνηση μπορούν να υποστηρίζουν τέτοιους δολοφόνους».
Η μαρτυρία του Δρ. Ιχσάν Αλή https://www.youtube.com/watch?v=EmXo2BbMueE
Η δολοφονία του Ντ. Καβάζογλου και Κ. Μισιαούλη
https://www.youtube.com/watch?v=BMvyA4lPQ-g
Η δική μου η πατρίδα ( Yurdunu Sevmeliymiş İnsan )
Ο ανθός της ροδιάς https://www.youtube.com/watch?v=VppDEsn-AJM
Στίχοι: Νεσέ Γιασίν
Μουσική: Γιώργος Καλογήρου
Η δημιουργία έχθρας μεταξύ των δύο κοινοτήτων, οι "έξυπνες βόμβες" του Ντενκτάς, οι υποχρεωτικές μετακινήσεις πληθυσμών εντός των ασφυκτικών θυλάκων και οι πολιτικές δολοφονίες της ΒΟΛΚΑΝ και της ΤΜΤ εναντίον των Τουρκοκυπρίων εφάρμοσαν και υλοποίησαν το προμελετημένο έγκλημα τους. Το 1958, η μαρτυρία της τουρκοκύπριας δασκάλας Σεβίμ Ουλφέτ, η οποία βρέθηκε κατά την διάρκεια επεισοδίων της 27ης Ιανουαρου 1958 σε κλινική, όπου συνάντησε τυχαία τον Ραούφ Ντενκτάς μας αφηγείται οτι:
Η κλινική είχε γεμίσει με τραυματίες και νεκρούς. Κάποια στιγμή είδα τον Ντενκτάς και του είπα: Για όνομα του Θεού, δώσε εντολή να σταματήσουν επιτέλους αυτοί οι σκοτωμοί. Κι εκείνος μου έδωσε την εξής απάντηση: "Οι νεκροί αυτοί, μας είναι χρήσιμοι"
